Home Blog Pagina 1041

Kantinepraatjes met Yorick Bosker van Gastel 7

 

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met Yorick Bosker, leider van Gastel 7.

Terwijl Yorick in het dagelijks leven proces engineer is, leidt hij in het weekend Gastel 7. “Zelf heb ik nooit gevoetbald, maar ik was al regelmatig op de voetbal aanwezig om een biertje te nuttigen. Nu kwam vorig jaar de vraag of ik trainer/teamleider wilde worden omdat er een aantal spelers had besloten weg te gaan bij Gastel 7. Hierdoor is de leiding die voor mij het team leidde zelf weer gaan voetballen en heb ik deze taken overgenomen.”

De leider vindt het dan ook zeer leuk om voor deze groep te mogen staan. “Voor deze groep staan is altijd gezellig, de mannen doen wat je van ze vraagt en ook doen ze wat je niet van ze vraagt. Als je even niet oplet wisselen ze zichzelf. Zo is er altijd wat te lachen wanneer we met zijn allen weg zijn. Gastel 7 is voornamelijk een team van vrienden die allemaal van gezelligheid houden. Zo begint het feestje al voor de wedstrijd in de kleedkamer en duurt het na de wedstrijd nooit langer dan 5 minuten voor de eerste koude krat Heineken tevoorschijn komt. Ook als we verloren hebben slaat na de wedstrijd de sfeer alweer snel om van balen naar feesten.”

Dat de sfeer goed is, is duidelijk. Graag wilt de leider daar ook nog zijn woordje over kwijt. “Over de sfeer binnen de groep heb ik niks te klagen, het is altijd gezellig. Natuurlijk wordt er tijdens de wedstrijden wel eens een opmerking over het veld gegooid maar dit is na de wedstrijd al snel vergeten.”

De wedstrijd onder zijn leiding, die hij nooit zal vergeten is een wedstrijd tegen Oranje-Blauw. “De wedstrijd die ik als trainer nooit meer zal vergeten was helaas een wedstrijd die we verloren hebben. Deze wedstrijd tegen Oranje-Blauw zijn we met 10-0 het veld afgegaan met 3 man tijdens de wedstrijd geblesseerd. Waarvan 1 een gebroken enkel en de andere een scheur in zijn kuit. Ik heb nog nooit zoveel met een waterzak moeten rennen als die wedstrijd” grapte hij.

Wilt u nou ook met uw team in de schijnwerpers staan bij het VoetbalJournaal stuur dan een mail naar voetbaljournaalnl@gmail.com.

Meer informatie over Gastel vindt u hier.

Wilt u Gastel 7  op de voet blijven volgen, dan klikt u hier.
Of lees 
hier een ander artikel over SC Gastel.

Ruud Schmitt is grootste pechvogel bij Rijsoord 4

Een grotere straf voor hem is niet denkbaar: toekijken als toeschouwer bij Rijsoord 4. Ruud Schmitt brak onlangs zijn sleutelbeen op drie plaatsen en is daardoor tien à twaalf weken uit de roulatie. “Ik heb uitgerekend dat ik het slot van de competitie nog kan meemaken.”

Schmitt (52) was net terug van een kruisbandblessure. Opgelopen op het door hem zo verfoeide kunstgras. “Wat mij betreft verbieden ze dat plastic”, toont hij zich allesbehalve een fan. “Op gras heb ik niet of nauwelijks last gehad van blessures. Mijn knie bleef op kunstgras staan. Ik ging naar rechts en mijn knie niet. Ik wist meteen dat het mis was.”

Waar veel voetballers van zijn leeftijd de Pijp aan Maarten hadden gegeven, ging hij vol voor zijn revalidatie. “Vijf, zes keer in de week. Het was niet altijd even makkelijk, maar ik wist waar ik voor deed: ik vind voetballen zo’n leuk spelletje. Het is geen leuker tijdverdrijf dan dat. Op mijn oude dag in een stoel zitten kan later nog lang genoeg.”

Nu maakt Schmitt ook deel uit van een bijzonder elftal. Rijsoord 4 mag dan officieel een recreantenelftal zijn, het niveau waarop wordt gespeeld (reserve derde klasse) is dat zeker niet. “We spelen vaak tegen tweede teams. Jonge gasten. Die doen een serieuze en uitgebreide warming-up. Onze warming-up bestaat uit drie keer elkaar de bal overspelen of een sigaretje. We spelen ons in de wedstrijd wel warm.”

Gelikter is wel de kleding waarin Rijsoord 4 zich voortbeweegt. Schmitts’ bedrijf, rederij De Jong, heeft het team in het nieuw gestoken. “We zijn ook al jaren business club-lid bij Rijsoord. Ik geloof al twintig jaar”, zegt de financieel-directeur. “Ik ben jaren penningmeester geweest van de businessclub. Wij vinden het als bedrijf belangrijk dat onze spelers zich in hun vrije tijd op een goede wijze kunnen ontspannen. Bij ons gaat het werk 24/7 door. We steunen meer clubs in de regio. Rozenburg doen we ook.”

Meer informatie over Rijsoord? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Barendrecht.

Rijsoord herboren met ‘kerstboom’

Rijsoord mag dan in het clublogo een kraai hebben staan, maar die kraai zou zo maar vervangen kunnen door een pitbull. De huidige hoofdmacht bijt zich in een tegenstander vast om niet meer los te laten. Met die instelling lonkt zelfs handhaving in de hoofdklasse.

Dat werd ruim een half jaar geleden niet voor mogelijk gehouden: bij de start van het seizoen was Rijsoord degradatiekandidaat nummer één en toen de ploeg daar een serie op liet volgen met vier punten uit acht wedstrijden schreven veel critici de promovendus voor een langer verblijf in de hoofdklasse al af.

Maar zie daar, Rijsoord richtte zich op, maakte zich onder leiding van de nieuwe trainer Marco van Rijn, die Steef Buijs opvolgde, een nieuw systeem eigen. Inmiddels is directe handhaving dichterbij dan degradatie.

“Je kan wel zeggen dat we ons opnieuw uitgevonden hebben”, zegt Berry de Groot. “De sfeer is altijd goed geweest in de ploeg, ook toen het nog niet goed draaide. Die sfeer hebben we kunnen omzetten in het veld. We spelen een realistische tactiek die ons op het lijf geschreven is. Linies kort op elkaar en van daaruit tot voetballen komen.”

“We spelen met een kerstboom”, legt ploeggenoot Stephan Ooms uit. “We krijgen vaak te maken met ploegen die meer individuele kwaliteit hebben. Dan is aanvallend voetbal leuk, maar ook meteen kamikaze.”

“Onlangs stond in de krant dat we een vechtmachine zijn geworden. Dat vond ik wel een mooi compliment, zeker voor een ploeg die nog niet zo lang geleden als lelijk eendje van de hoofdklasse werd gezien”, aldus de Groot.

Het is vooral de houding van de spelers die De Groot aanspreekt. “We stralen nu ook iets uit van: kom maar op. Dat sluit goed aan bij de manier waarop ik er over denk. Namen zeggen mij niks, ik stap altijd het veld op met het idee ‘laat maar komen, laat maar zien dat je beter bent’. Onze opdracht is om zo lang mogelijk in de wedstrijd te blijven. Hoe langer dat lukt hoe groter de kans op succes. Bij tegenstanders slaat gaandeweg de wanhoop toe als het gebeuk op onze muur niets oplevert. Dan moeten wij toeslaan. De wedstrijd tegen AZSV was daar een mooi voorbeeld van. Voor rust hadden zij de bal, zonder veel kansen te creëren. In de tweede helft gingen we erover heen.”

Volgens Ooms is het geloof bij de spelers weer helemaal terug. “Er is afgelopen zomer natuurlijk wel wat gebeurd. Er zijn vijf, zes basisspelers vertrokken. Daarvoor in de plaats zijn nieuwe spelers gekomen, maar het team was met veel twijfels omgeven. Als speler ben je natuurlijk niet doof. Je hoort ook wat er gezegd wordt over Rijsoord, dat we op zeker gaan degraderen.”

Voor Ooms was dat geen reden om er vanaf de eerste minuut niet in te vliegen. “Ik heb eindelijk een basisplaats en daar heb ik een tijdje op moeten wachten. Dat was mijn grote doel. Ik ben lang een soort van twaalfde man geweest. Ik kwam altijd wel aan de nodige speelminuten, er zijn altijd wel blessures of schorsingen, maar je wilt bij de eerste elf horen.”

Dat doet Ooms nu, al is dat wel als linksback. Voor een rechtsbenige speler doet dat vreemd aan. “Dat valt wel mee, hoor. Zeker in het systeem dat wij spelen kan het goed”, verzekert hij. “Het is ook niet weer zo dat dat linkerpootje erbij hangt. Het is meer dan een chocoladebeen.”

Ooms wil zich maar wat graag handhaven met Rijsoord. “Ik zie dat als een grotere prestatie dan de promotie van vorig seizoen.” Hij zet een extra stapje in de wetenschap dat dit zijn laatste seizoen bij de Kraaien is. De 31-jarige verdediger verlaat het Kraaiennest. “Waarheen weet ik nog niet. Er is hier en daar wat interesse, maar het is een mooi moment om te vertrekken. Een einde van een tijdperk is in zicht.”

Daarmee doelt hij op de kern van het elftal dat vijf seizoenen het gezicht van Rijsoord vormde. Voor De Groot (33) speelt dat ook. “Zeker in combinatie met de situatie thuis. Ik word over een tijdje voor de tweede keer vader. In dat gezinsleven moet voetbal wel passen. Er is interesse van twee andere hoofdklassers en een club op een lager niveau. Daar voel ik me best gevleid door.”

Meer informatie over Rijsoord? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Barendrecht.

De tussenstand met Jeroen Verschuren van NOAD’32

Nu het seizoen is stopgezet kunnen we niet meer vooruitblikken op de komende wedstrijden. Daarom gaan we de komende tijd in gesprek met de toppers om terug te blikken op het seizoen tot nu toe.

Jeroen Verschuren (23) was bezig aan sterk seizoen bij NOAD’32. Momenteel speelt hij al vijf jaar in de selectie. De linksback is op zijn zesde begonnen met voetballen en heeft in het verleden nog bij RKDVC gespeeld. Hij maakte de overstap naar NOAD’32 en debuteerde hier als achttienjarig talent in het eerste elftal.

Momenteel staat de club uit Wijk en Aalburg op een stabiele vijfde plaats. Toch had er volgens Jeroen meer in kunnen zitten. ‘’We hebben met NOAD’32 slechte perioden afgewisseld met goede perioden. Dit seizoen hadden wij eigenlijk van niemand hoeven te verliezen. Toen de competitie van start ging waren veel jongens nog op vakantie. We kregen meteen GDC, Zwaluwe en ONI. Op dat moment waren we als team niet fit genoeg en pakten we slechts twee punten. Vervolgens hebben we een sterke reeks neergezet om tenslotte weer een aantal keer ‘domme’ punten te verspelen tegen de teams die onderin staan. Naar mijn mening hebben we wel de kwaliteiten om voor de titel te kunnen strijden!’’

Ondanks dat er meer spelers waren die dit seizoen goede prestaties leverden, geeft Jeroen aan dat Wessel van den Boom erbovenuit stak. ‘’Hij speelt momenteel voor het tweede jaar in de selectie en heeft zich naar mijn mening goed ontwikkeld. Verder ook complimenten naar onze verzorger Cor Millenaar. Ondanks onze krappe selectie hebben we dit seizoen relatief weinig blessures gehad.’’ (op Nick Verheij na.)

Sinds deze week is er eindelijk duidelijkheid over het restant van de competitie. De KNVB schrapt alle amateurcompetities van dit seizoen. Geen degradanten, maar ook geen kampioenen. Dit is een behoorlijke teleurstelling voor een aantal clubs, waar andere clubs misschien wel opgelucht zijn. Hierdoor is het voor NOAD’32 niet meer mogelijk om te promoveren en begint het volgend seizoen opnieuw in de derde klasse.

Klik hier voor meer informatie over NOAD’32.”

Voor een ander artikel over NOAD’32, klik hier.

De scheidsrechter en man van de trainingskampen in het prachtige Torrevieja

Jan van der Velde (50) is zelfstandig ondernemer en eigenaar van stukadoorsbedrijf Delostuc. Daarnaast is hij erg betrokken bij voetbalvereniging DVV’09 uit Dirksland. Jan is clubscheidsrechter (voorheen KNVB) en fluit hier regelmatig een wedstrijd. Sinds twee jaar regelt hij ook de trainingskampen van het eerste en het tweede elftal. Dit doet hij met veel plezier en groot succes!

Jan woont samen met zijn vrouw en Delano in Dirksland. Ze hebben twee zonen: Delano en Lorenzo. Delano is ook actief bij DVV’09 en speelt in het eerste elftal. Zelf heeft Jan ook nog een lange tijd gevoetbald. Als kind woonde hij in Rozenburg. Hier heeft hij de jeugdelftallen doorlopen bij v.v. Blankenburg. Jan was redelijk talentvol en besloot op zijn zestiende om in de zaal te gaan keepen bij de Rozet. Helaas scheurde hij hier op zijn twintigste zijn voorste kruisband af. ‘’Toen waren er in die tijd nog geen goede behandelingen tegen gescheurde kruisbanden. Ik werkte die tijd bij stukadoorsbedrijf Bernisse. Zij waren toen ook hoofdsponsor van Simonshaven 1. Toen ik een nieuwe kruisband kreeg heb ik hier vanaf mijn 27e tot mijn 30e in het eerste elftal gekeept.’’

Helaas scheurde Jan toen zijn kruisband in zijn andere knie. In 2004 is hij met het gezin naar Dirksland verhuist. In 2007 heeft hij zijn scheidsrechter papieren gehaald. ‘’Die tijd ik trainde ik het elftal van mijn zoon. Dit was bij v.v. Dirksland. Ook hield ik hier als scheidsrechter mijn conditie op pijl. Af en toe hadden ze bij een partijtje een keeper nodig, en trok ik mijn handschoenen weer aan. Toen werd ik op mijn 37e gevraagd of ik toch weer lid wilden worden. Dit heb ik uiteindelijk geaccepteerd en heb vanaf mijn 37e tot mijn 40e in het eerste van v.v. Dirksland gekeept.’’ Dat hield dus in: op zaterdag fluiten voor de KNVB en op zondag keepen bij v.v. Dirksland.

In het laatste jaar scheurde Jan voor de derde keer zijn kruisband af. Deze heeft hij er toen uit laten halen zonder vervanging. Dit omdat hij sinds 2002 zijn eigen stukadoorsbedrijf had. ‘’Het is namelijk een duur grapje als je zo lange tijd niet kan werken.’’ Toch heeft Jan twee maanden keihard getraind om mee kunnen doen in de Champions League in de Staver. Dit is een toernooi wat elk jaar plaatsvind. Hier doen alle eerste elftallen uit de regio aan mee en wordt gespeeld in sporthal de Staver te Middelharnis. ‘’Ik heb ervoor gezorgd dat ik op spierkracht het toernooi heb kunnen keepen. Dat ging eigenlijk zo goed, dat ik toch had besloten om het laatste seizoen zonder kruisband af te maken. Gelukkig is dit allemaal goed gegaan!’’ Toen de club ging fuseren naar DVV’09 vond Jan het een mooi moment om zijn carrière af te sluiten. Daarna is hij ook nog een paar jaar keeperstrainer geweest bij DVV’09.

In het najaar van 2006 begon Jan aan de opleiding voor KNVB scheidsrechter en deze in het voorjaar van 2007 afgerond. Het seizoen erna heeft hij deelgenomen aan de startersgroep. ‘’Ik begon met het fluiten van wedstrijden uit de derde klasse reserve. Het is de bedoeling dat er rapporteurs langskomen om je te beoordelen. In dat eerste jaar heb ik geen rapporteur gezien! Toen wilde de KNVB mij voor een tweede jaar in de startersgroep gooien. Dit heb ik geweigerd en ben toen lekker voor DVV’09 gaan blazen.’’ Met name de elftallen van JO-19 1 en JO-17 1. Ook fluit hij vriendschappelijke wedstrijden in de regio. Wanneer er een tekort is schiet Jan vaak te hulp en dit doet hij met plezier. ‘’Wel fluit ik graag de leukere en wat pittigere wedstrijden. Ik sta er ook in mijn vrije tijd en wil er zelf ook een stukje voldoening uit halen.’’

Een jaar geleden heeft Jan naar de KNVB gebeld. ‘’Ik schrok ervan wat er soms voor scheidsrechters worden aangesteld voor eerste elftallen. Ik zie vaak dat er scheidsrechters van rond de 70 aangesteld worden die het eigenlijk niet meer kunnen belopen. Dan moet je je als KNVB toch een beetje gaan schamen! Ik heb aangegeven dat ik beschikbaar was en best een spelregeltoets en conditietest wilde doen. De KNVB gaf toch aan dat ik de hele opleiding opnieuw moest volgen. Dit terwijl ik al drie stagewedstrijden had gefloten, en na het halen van mijn diploma constant ben blijven fluiten. In principe hoef je die opleiding ook maar één keer te doen. Dat ik dit zonder reden opnieuw moet volgen gaat buiten mijn principes!’’

Vijf jaar geleden heeft Jan een huis gekocht in Spanje. Dit is gelegen in het zuidoosten in Torrevieja. Hier is hij ongeveer de helft van het jaar te vinden. Een paar jaar geleden vroeg iemand van DVV’09 als geintje of ze hier niet een keer op trainingskamp konden komen. ‘’Toen zat ik samen met mijn vrouw in Spanje en bedacht ik dat ik wel even kon rondneuzen wat de mogelijkheden waren. Aangezien ik hier veel mensen ken ben ik me hier verder gaan verdiepen. Ik heb toen contact opgenomen met hoofdtrainer John Klein, en vroeg hem of hij het zag zitten om in Torrevieja op trainingskamp te gaan. Aangezien ik alles zelf regel kan ik de kosten zo laag mogelijk houden. Daarnaast kan je leuke prijzen bedingen omdat het in het laagseizoen is. (Tweede zaterdag van Januari) En dat vond men een goed idee!

Twee jaar geleden is DVV’09 voor het eerst in Spanje op trainingskamp gegaan. Dit met het eerste en tweede elftal, maar ook met de begeleiding en een aantal sponsors. Hierdoor kwamen ze op een totaal van 48 man. Zij vertrokken donderdagochtend en kwamen zondagmiddag weer terug. Uiteraard wil je op trainingskamp een wedstrijd kunnen spelen. Dit is niet heel moeilijk, maar eigenlijk willen de plaatselijke clubs alleen zo vroeg mogelijk op donderdag voetballen. Spanje heeft namelijk geen winterstop, en daardoor moeten de plaatselijke clubs op zaterdag gewoon een wedstrijd spelen.

Daarnaast moeten er twee elftallen als tegenstanders geregeld worden, aangezien we met twee selecties zijn. Het eerste jaar vertrokken de spelers van DVV’09 in de ochtend vanuit Dirksland en moesten ze in de avond een wedstrijd spelen. Die waren daarna helemaal kapot! Dit hebben we het tweede jaar niet meer gedaan, en in plaats daarvan hebben we trainingsdagen gehad. Er werd dan een trainingscomplex afgehuurd waar ook een lunch verzorgd werd.

‘’Het is natuurlijk wel het leukste om hier een wedstrijd te kunnen spelen. En bedacht toen, ik kan ook een andere vereniging meenemen hiernaartoe die ook op trainingskamp gaat. Dit uiteraard zonder winst te genereren. Wel onder voorwaarde dat er een eerste en tweede elftal mee gaat.’’ Er zijn echter maar weinig verenigingen die met twee elftallen op trainingskamp gaan.

Bij de vraag of hij niet heel veel werk op zijn hals haalt reageert Jan kalm. ‘’Dat maakt mij niet uit! Ik vind het ook echt leuk om te doen. Ook is het belangrijk dat er een dagprogramma geregeld wordt. Het is namelijk niet de bedoeling dat ze zich elke middag al om twee uur gaan volgieten. Uiteraard hoort een biertje er wel bij op een trainingskamp. Toch is het streven om dit alleen tot avonds te beperken!’’

Ook kreeg iedereen van het trainingskamp de mogelijkheid om hun eigen menu te kiezen. Dit konden zij vooraf samenstellen en hierdoor elke dag hun eigen gerechten kiezen. Zo hadden ze toch de luxe van á la carte eten.

Aankomend jaar zal DVV’09 op woensdagmiddag vertrekken. Van 6 Januari tot zondagmiddag 10 Januari zal het trainingskamp plaatsvinden. Als er verenigingen geïnteresseerd zijn kunnen zij een mail sturen naar onderstaand adres. Ook kunnen de vertrektijden voor deze verenigingen verschillen. Als er maar tijd is om met het 1e en 2e elftal om een wedstrijd te kunnen spelen. De prijzen voor het hele trainingskamp zullen niet meer zijn dan de kostprijs.

Voor aankomend jaar zijn er alweer plannen gemaakt. ‘’We hebben twee jaar dezelfde elementen gehad. We zijn bijvoorbeeld met 200cc quads door de bergen gaan scheuren. Dit was langs een prachtig meer, een heel gaaf parcours. Wanneer er een andere vereniging mee gaat, kunnen zij in principe hetzelfde programma volgen. Uiteraard is dit niet noodzakelijk.’’

Dit jaar hebben de trouwe sponsoren de datum alweer vastgezet. Ze willen dit absoluut niet missen. ‘’Die mensen hebben ook een hart voor de vereniging, en daar zal je geen werk uit halen. Die doen het net als ik uit liefde voor de club!

Is uw voetbalvereniging geïnteresseerd in een trainingskamp in het prachtige Torrevieja, tegen een zo laag mogelijke prijs? Dan kunt u mailen naar: jbvandervelde@upcmail.nl

Met als voorwaarde dat er twee selectie elftallen aanwezig zullen zijn.

Klik hier voor meer informatie over DVV’09.

Voor een ander artikel over DVV’09, klik hier.

 

CION likt zijn wonden en gooit de focus op volgend seizoen

Na het, voor vele, teleurstellende bericht van de KNVB dat de competitie als niet gespeeld verklaard wordt, likt CION zijn wonden. Wat een onvergetelijk feest had moeten worden is in een deceptie geëindigd. “Natuurlijk hou je hier rekening mee en gaat het door je hoofd van: Het zal toch niet! Maar helaas is het dus wel zo.” aldus Sebas Verburgh. “Het is een klap voor onze club en onze elftallen. Behalve het eerste elftal, ons vlaggenschip, draaiden dit seizoen alle elftallen bovenin mee.

De beloning waar we met z’n allen na de brand zo hard voor geknokt hebben komt er niet. Dat is heel vervelend maar kijkend naar de huidige omstandigheden in Nederland en de rest van de wereld is het eigenlijk het minst belangrijke wat er is. Laten we hopen dat iedereen in goede gezondheid terug op de club keert, als het weer mogelijk is”.

Wij gaan met CION verder waar we gebleven waren en dat is proberen de 2de klas te bereiken. Sterkhouders als Bryan Struis, Joey van der Velden, Tiemen Noordam, Danny Koetsier, Engin Sazak, Royama Ibrahim en de rest van de selectie hebben aangegeven te blijven. Daarnaast hebben Tré Naujoks en Menno Roodenburg ook hun jawoord gegeven aan onze club. We zijn nog in gesprek  met enkele spelers en hopen deze binnenkort op ons complex te kunnen verwelkomen.

Deze 3de klasse is geen straf met leuke gezellige clubs als o.a. HBSS, VDL, DVO’32, VFC en Kethel Spaland als tegenstanders.

Laten we met z’n allen eerst het Corona verslaan om vervolgens weer met voetbal bezig te zijn.

Meer informatie over CION? Klik hier.
Klik hier voor een ander bericht over CION.

Oud-pupillen van Ton Roos vormen nu DIOZ 1

Het hart van Ton Roos (55) is groen en wit. Als getalenteerde spits reeg hij dertien jaar de goals aaneen in het eerste van DIOZ en na zijn loopbaan bouwde hij als trainer en elftalleider een hechte band op met veel voetballers van de trots van Zegge. “Het is mooi om spelers te zien groeien.”

De huidige spelers van DIOZ 1 hebben allemaal één ding gemeen. Vroeg of laat in hun jeugd kregen ze stuk voor stuk training van Ton Roos. “Ik ken de spelers al erg lang en heb ze zien groeien als voetballers”, aldus de elftalleider van het vlaggenschip. “De kleine jongetjes zijn mannen geworden en ik geniet van de ontwikkeling die ze hebben doorgemaakt. We hebben een heel fijn elftal.”

Goalgetter
Er is echter één speler uit het eerste die niet onder Roos heeft getraind bij DIOZ, maar met Roland van Hooff heeft de clubman een andere band. Roos voetbalde tot zijn 40ste in het eerste van DIOZ en speelde ooit nog samen met de toen jonge Van Hooff, inmiddels een van de ervaren krachten in het team van John van Aert. Roos is afkomstig uit Oudenbosch en speelde jarenlang voor VES’35, de club die begin deze eeuw fuseerde met VV Oudenbosch tot Victoria’03. Op zijn 27ste vertrok de spits naar DIOZ, waar hij zijn reputatie als goalgetter waarmaakte. “We werden direct tweemaal op rij kampioen en in mijn eerste seizoen scoorde ik 45 keer”, zo weet Roos nog goed. “Tot mijn 40ste heb ik alles gegeven in het shirt van DIOZ. Ik heb daar vele mooie seizoenen gekend.”

Familieclub
Na zijn loopbaan bleef Roos net zoals veel van zijn oud-teamgenoten betrokken bij DIOZ, een vereniging die hij omschrijft als een ‘hechte familieclub.’ De man uit Oudenbosch is een onmisbare kracht op sportpark De Linden. Hij is trainer/coach van het tweede, zit elke week op de bank als elftalleider van het vlaggenschip en traint doordeweeks ook nog jeugdteams. Daarnaast neemt de clubman af en toe de fluit in de mond als DIOZ verlegen zit om een scheidsrechter. “Ik vind het heel leuk om op het veld te staan en te trainen met jonge gasten”, zegt Roos. “Ik ben zelf langs de lijn altijd heel fanatiek en kan tijdens een wedstrijd moeilijk stilzitten. Het doet me goed om te zien dat de jongens bij DIOZ ook erg gedreven zijn. De trainingsopkomst is goed en onze selectie is een hechte eenheid.”

Promotie
Die selectie is alleen niet zo breed. ‘Zijn’ DIOZ 2 heeft het daarom niet makkelijk in de competitie, maar met het eerste gaat het tot tevredenheid van Roos veel beter. Afgelopen seizoenen vocht DIOZ 1 voor lijfsbehoud in de zondag vierde klasse, maar dit jaar hoeven de groen-witten het degradatiespook waarschijnlijk niet te vrezen. De onderlinge verschillen in de brede middenmoot zijn klein en Roos gelooft erin dat het team kan meestrijden om promotie. “We kunnen een periodetitel pakken en minimaal vierde worden. Met deze groep zouden we niet misstaan in de derde klasse”, stelt hij. “We hebben er de kwaliteiten voor. De jongens moeten erin geloven, dan kan het seizoen mooi voor ons eindigen.”

Meer informatie over DIOZ? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Roosendaal.

Club van de week: FC Drunen met Henk Cornelisse

Henk Cornelisse (rechts) is voorzitter van FC Drunen. Hij is ooit begonnen als jeugdtrainer en is even later in het bestuur gekomen bij de functie sponsoring. Inmiddels is Henk meer dan vier jaar voorzitter en heeft het erg naar zijn zin.

Zelf heeft Cornelisse ook gevoetbald. Dit was niet bij FC Drunen maar wel op redelijk hoog niveau. Op zijn achttiende liep hij een profcontract mis. Dit kwam omdat de huidige voorzitter een dag voor het tekenen van zijn contract een ongeluk kreeg. Hier werd Henk getroffen door een dubbele beenbreuk en kon zo het prof voetballen uit zijn hoofd zetten. Even later speelde hij nog wel amateurvoetbal, maar ook dit ging lastig door de blijvende blessure.

Henk kwam bij de club uit Drunen terecht doordat zijn zoon ging voetballen bij deze vereniging. Er kwamen toen trainers te kort en dus besloot Henk om deze taak op zich te nemen. Doordat hij vaker op de club kwam kreeg de toenmalige jeugdtrainer steeds meer contacten bij FC Drunen. Zo rolde hij later het bestuur in, en na een tijdje zelfs benoemd als voorzitter.

Op dit moment voert de voorzitter veel verschillende taken uit bij de club. “Het is belangrijk dat er goed gecommuniceerd wordt. Ik probeer dan ook alles in goede banen te leiden zodat alles lekker loopt bij de club.” Dit gaat tot nu toe volgens de voorzitter aardig goed. Gemiddeld is Henk er dan ook tien uur per week mee bezig.

Henk is al een paar jaar verbonden met de club uit Drunen. Wij waren benieuwd wat hij zo bijzonder vindt aan deze vereniging. “Het is een echte ‘ons kent ons’ club. Iedereen is wel bekend hier en iedereen is ook welkom. Het geeft een gevoel van thuis komen en verbind elkaar.”

Voor de toekomst heeft Henk al wat in gedachte maar hij heeft het nog niet helemaal uitgestippeld. “Over anderhalf jaar is mijn tweede termijn voorbij hier. Ik vind ook dat het door andere mensen bestuurd moet worden zodat het weer een andere inbreng kan hebben op de club.” Maar ook zeker na het afstaan van zijn functie is Henk nog niet van plan afstand te doen van de club.

klik hier voor meer informatie over FC Drunen

Voor een ander artikel over FC Drunen, klik hier.

Joop van Ettinger gaat niet half achter de wagen lopen

De mededeling dat Joop van Ettinger per direct stopt als voorzitter kwam voor de leden van Slikkerveer als een schok. Vanwege gezondheidsredenen moest de 63-jarige Ridderkerker de voorzittershamer noodgedwongen inleveren. “Ik had graag de eindstreep van het 100-jarig jubileum gehaald, maar ik ben niet groter dan de club. Dat is niemand.”

Hij bedankte dan ook voor de eer toen de andere leden van het bestuur voorstelden om hem de komende periode uit de wind te houden. Zij wilden het grootste deel van zijn voorzitterstaken wel overnemen. “Ik ga niet half achter de wagen lopen”, zag hij die constructie niet zitten. “Als ik iets doe, doe ik het goed of ik doe het helemaal niet. Anders werkt het niet.”

Van Ettinger heeft de komende periode al zijn energie nodig om te herstellen van twee recente tia’s. De eerste tia was op het veld van Slikkerveer. “Ik was een wedstrijd aan het kijken toen ik plotseling tintelingen in arm en handen kreeg. Ik voelde me opeens niet lekker.”

Het doktersadvies was duidelijk: Van Ettinger moet rust nemen. “Deze waarschuwing kan ik niet negeren”, zegt hij. Hij werkt wel, maar op halve kracht. In zijn spuiterij (‘Wij spuiten alles, alleen geen auto’s’) is hij toevallig deze morgen net bezig geweest om uitvaartkisten te kleuren. “Daar kijk ik nu heel anders naar dan een paar maanden geleden. Ik besef dat het ook anders had kunnen aflopen.”

Hij werkt ’s ochtends, rust in de middag en gaat daarna nog een paar uurtjes terug naar de zaak. In dat ‘programma’ past het bestaan van voorzitter, die elke dag geleefd wordt, niet. “Als voorzitter moet je er 24/7 zijn. Ik zat er bovenop. Als ik dat niet kan, verlies ik de grip.”

Hij laat een goed bestuur achter. Rinus Hitzerd is zijn tijdelijke opvolger. Hij vindt het jammer dat Van Ettinger de viering van het 100-jarig jubileum van Slikkerveer als voorzitter niet kan meemaken. “Als er één man is die dat heeft verdiend, is dat Joop wel.”

Van Ettinger hoeft echter geen medelijden. “Ik ben niet zielig hoor. Ik ben realist. De club moet door en gaat ook over vijftig jaar door als we er niet meer zijn. Het huidige bestuur kan het prima aan. Ik ben blij dat we het in de loop van tijd verjongd hebben. Dat is belangrijk, jonge mensen zorgen weer voor een ander geluid.”

Van Slikkerveer was onder Van Ettinger een ‘oase’ van rust. Waar regioclubs vaak de aandacht op zich vestigden met negatieve gebeurtenissen, haalde de Ridderkerkse club zelden de krant met een grote en smeuïge kop.

Het had alles te maken met de handelswijze van Van Etttinger, die als voorzitter zijn eigen aanpak had om problemen het hoofd te bieden. Recht voor de raap, maar ook binnen vier muren. “Met de deur dicht”, verklaart hij zijn werkwijze. “De vuile was hang je niet buiten. Natuurlijk zijn er ook bij Slikkerveer brandjes die geblust moeten worden. Er vielen wel eens harde woorden, maar dat hoeft niet iedereen te weten.”

Onder zijn leiding groeide Slikkerveer van ongeveer 650 naar 900 leden nu. Dat de jeugd massaal sportpark Reijerpark weet te vinden, vindt hij fijn. “We hebben een goede uitstraling, waardoor ouders hun kinderen makkelijker aan ons toevertrouwen. Ik denk niet dat wij een betere vereniging zijn dan RVVH of Rijsoord, maar we doen wel ons stinkende best. Met die clubs onderhouden we warme banden. RVVH-voorzitter Mario Papavoine is een vriend geworden. Ik ga vaak naar RVVH kijken, hij is regelmatig bij ons.”

De drang om zaterdagclub te worden hebben Van Ettinger en zijn bestuur nooit gevoeld. “Wij zitten prima op de zondag”, klinkt het stellig. “Ik zou ook niet weten hoe we het logistiek voor elkaar moeten boksen. Pas na vieren zijn er weer velden vrij.”

Hij vindt de verschuiving van zondag naar zaterdag zelf maar ‘gek’. “Iedereen heeft het erover dat de jeugd wil stappen op zaterdag, maar het speelt alleen hier in West II. Alsof ze in de rest van Nederland niet stappen… Ik verbaas me echt over die trend.”

Zijn terugtreden wil niet zeggen dat hij niet meer te bewonderen is bij Slikkerveer. Van Ettinger: “Ik ben nog sponsor met mijn bedrijf en sta gewoon langs de lijn bij het eerste, tweede en de veteranen. En uiteraard bij mijn kleinzoon bij kabouters 4.”

Meer informatie over Slikkerveer? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Barendrecht.

Ereleden Jan en Jan kijken uit naar 60-jarig jubileum DVO’60

DVO’60 viert dit jaar zijn 60-jarig jubileum in het weekend van 12 en 13 juni. Ereleden Jan Aarts (76) en Jan van den Oever (74) kijken enorm uit naar deze twee feestelijke dagen. Vooral in de reünie hebben ze veel zin, waar ze vele oud-DVO’ers de hand hopen te schudden.

Gebroederlijk zitten Jan Aarts en Jan van den Oever naast elkaar in de kantine van DVO’60. Ze hebben het clubhuis samen met andere vrijwilligers zelf gebouwd en zo zijn er nog veel ontelbare taken die de twee oudste clubleden uitvoerden en nog altijd doen voor de Roosendaalse club. Het jubileumweekend van DVO’60 ligt in het vooruitzicht en de twee ereleden hebben uren aan vermakelijke anekdotes die ze tijdens de reünie op vrijdagavond 12 juni kunnen vertellen. Bijvoorbeeld over de ‘duifwedstrijd’, die na één helft al was afgelopen omdat het andere team vol postduivenhouders hun vogels moest opvangen. “Je had ook de ‘eendwedstrijd’”, zegt Aarts. “Niet ver van ons voetbalveld liepen er ooit jagers en tijdens onze wedstrijd hoorden we een knal. Lag er ineens een dode eend op het veld. We hebben veel meegemaakt”, zegt hij met een grote glimlach.

Sinaasappelkisten
Door Vrienden Opgericht ‘60 ontstond op 1 januari 1960 door werknemers van de PTT, die zaterdag na hun ochtenddienst een potje wilden voetballen. De club kreeg een veld toegewezen op de plek waar stadgenoot Alliance nu speelt en verhuisde in 1968 naar de huidige accommodatie in de wijk Tolberg. Aarts en Van den Oever werden een paar jaar na oprichting lid. Het waren de tijden dat er gevoetbald werd met ballen die eigenlijk te hard waren om te koppen en omkleden deed je op sinaasappelkisten in een krap hokje. “Ik speelde in de lagere teams, maar had wel een geweldige drive”, zegt Van den Oever. Zijn kameraad Aarts kwam veertien jaar voor het eerste uit. “We hebben vele mooie jaren gekend en genieten nu nog elk weekend op de club”, zegt hij. “Het is prachtig hoe DVO’60 door de jaren heen is gegroeid. En zeker zo belangrijk: we zijn altijd een familieclub gebleven.”

Jubileumweekend
Van den Oever en Aarts voerden na hun voetbalcarrière veel vrijwilligerstaken uit bij DVO ‘60 en als respectievelijk archivaris en gastheer zetten de twee onmisbare ereleden zich nog altijd in voor de zaterdagclub. Op vrijdagavond 12 juni, de aftrap van het jubileumweekend, hopen ze vele bekenden de hand te schudden. Die avond staat met onder meer een DVO’60 tentoonstelling in het teken van de oude garde, op zaterdag 13 juni is er voor ieder wat wils te beleven op sportpark Hulsdonk. In de middag zijn er jeugdclinics, gevolgd door Walking Football. Later op de dag speelt een elftal, bestaande uit een mix van alle seniorenteams van DVO’60 tegen Oud RBC en dan barst de feestavond los.

Jan en Jan kijken enorm uit naar het weekend en dan vooral naar de reünie. De officiële uitnodigingen waren nog niet eens verstuurd, of de aanmeldingen stroomden al binnen. Alle actuele informatie over het jubileumweekend staat op www.dvo60.nl.

Meer informatie over DVO’60? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van roosendaal.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.