BERGEN OP ZOOM – Allemaal hebben ze hun sporen in het voetbalwereld in het (recente) verleden meer dan nagelaten. De selectie van het tweede zondagteam van MOC’17 bestaat volledig uit spelers die of bij MOC of op hoog elders in de regio hebben gevoetbald. Zonder echte trainingsarbeid kunnen ze zich wekelijks prima weren tegen alle andere tweede elftallen in de competitie.

“We kunnen ons als ‘oudjes’ inderdaad nog prima meten met die tweede elftallen waartegen we spelen. Dat zijn vaak toch teams die qua leeftijd een flink stuk jonger zijn dan ons allemaal, maar dan zie je dat ervaring toch ook prima werkt om resultaten en punten te behalen’, aldus Matty de Ridder.

De Ridder is met zijn 39 jaar nog één van de jonkies uit de selectie die verder voornamelijk uit vroege veertigers bestaat. Hij speelde in het verleden jarenlang in het eerste elftal van MOC’17, waar hij nu bovendien ook lid is van de Technische Commissie Senioren met betrekking tot het eerste en tweede team zaterdagteam. “Ik houd me daarbinnen bezig met de evaluatiegesprekken, spelersgesprekken en de overleggen met de trainers. Dat doe ik samen met John Goossens overigens, is erg leuk en een mooie uitdaging om te doen.”

Maar dan houdt het nog niet op, want ondanks dat hij met het tweede elftal alleen bij beschikbaarheid van veldruimte eens trainingsminuten maakt, daar staat hij wel als trainer op het veld bij de JO10-1, waar zijn zoontje speelt. “Dat klopt. Het zorgt ervoor, dat voetbal op zichzelf wel een voorname plek inneemt in mijn leven en MOC’17 flink wat uurtjes opslokt per week. Maar het geeft vooral veel energie en dan heb je dat er graag voor over.”

Zelf voetballen is echter nog altijd datgene wat het allerleukste blijft volgens De Ridder. En hij geniet dan ook elke week wanneer hij met zijn vrienden op het veld stapt. Spelers die in het verleden actief waren bij onder andere MOC’17, Halsteren, SV Dosko, Unitas of zelfs in het betaalde voetbal. “Het is echt machtig om dan te zien, dat we op het gemakje vanuit de kantine naar de kleedkamer gaan, twintig minuten voor aanvang het veld oplopen en een korte opwarming doen. Ieder op zijn eigen wijze. Als je dan die tegenstanders soms verbaast zie kijken en denken, dat wordt een makkie vandaag.. Om daarna die gasten van het kastje naar de muur te tikken…. Heerlijk is dat. We zijn allemaal echte liefhebbers, spelen vaak puur op routine en kwaliteit. Dan zie je dat je het heel veel teams enorm moeilijk kunt maken, zeker op het niveau van die reserve derde klasse waar we actief zijn.”

Waar tegenstanders allemaal met een trainer en staf komen aanzetten, daar regelen ze bij het tweede team alles samen en in overleg, al heeft De Ridder toch net een andere rol. “We hebben geen trainer, maar ik doe wel altijd het wisselbeleid bepalen tijdens de wedstrijden en de opstelling. Dat hebben we zo afgesproken en daar is iedereen het wel mee eens. Ik probeer er altijd wel rekening mee te houden dat iedereen zoveel mogelijk evenredig aan voetballen toekomt, want het feit dat we altijd een grote groep spelers hebben, dat zegt veel over het fanatisme bij iedereen.”

Ze hebben niet een heilig ‘moeten’ of een vastgepinde doelstelling gezet voorafgaande dit nu al bijzondere seizoen. “We moéten niks, geen kampioenschap of wat dan ook. Gewoon lekker ballen, punten pakken en na afloop een biertje drinken. Sportiviteit en gezelligheid. Al is dat nu door die maatregelen al een tijdje weg helaas. Een echte aderlating. Ik mis vooral zelf het spelletje en dat samenkomen met elkaar. Het sociale stuk is naast het sportief bezig zijn toch erg belangrijk voor iedereen. We hebben allemaal een gezin en een drukke baan of eigen zaak. Die zondag is dan voor allemaal een uitlaatklep en dat is er nu even niet. Benieuwd wanneer het weer begint, dat kan wat mij betreft niet snel genoeg zijn…”

Klik hier voor meer informatie over MOC’17
Klik hier voor meer artikelen over MOC’17

HALSTEREN  – Met een duidelijke visie en een mooi meerjarenplan wilde men bij RKSV Halsteren het zaterdagelftal binnen drie jaar laten doorstoten richting tweede klasse. Mede door corona heeft die doelstelling wat vertraging opgelopen. Steven van der Spek (25) wil nu wél de stap te maken.

“Het was vorig seizoen natuurlijk een grote teleurstelling. We stonden eerste met goed uitzicht op het kampioenschap en promotie. We zouden dan onze doelstelling hebben bereikt om binnen drie seizoenen de tweede klasse te bereiken. Maar de KNVB besloot de resultaten nietig te verklaren en zodoende liepen we promotie mis, ondanks dat we die gezien de prestaties wel verdienden. En ook vanaf de bestuurstafel kwamen we een bepaald puntenpercentage tekort. Jammer, maar dan moet het dit seizoen maar gewoon gebeuren he.”

Van der Spek doorliep de volledige jeugdopleiding bij RKSV Halsteren. Daarna speelde hij vier seizoenen bij SV Dosko  onder meer in de hoofdklasse en droeg één seizoen het shirt van Baronie. “Daarna ben ik teruggekeerd bij Halsteren om in het zaterdagteam te gaan spelen. Ze wilden proberen met een aantal jongens uit de regio het niveau van de zaterdagafdeling omhoog te stuwen. Dat vond ik wel een mooie uitdaging om mee vorm aan te geven. En tot op heden liep dat ook goed, tot de opmars vorig seizoen door corona een beetje stokte.”

Als hardwerkende controleur op het middenveld vervult Van der Spek een dienende rol als balansbewaker, die pas opvalt wanneer hij niet meedoet. “Ik combineer werklust met een stuk spelinzicht en probeer daar waar mogelijk bij stilstaande spelmomenten in de zestien ook aanvallend van waarde te zijn. Al heb ik daarin nog wel stappen te maken, want ik vind dat ik daarin nog bepalender kan en ook moét worden. Maar zo’n rol een beetje buiten de schijnwerpers die past eerlijk gezegd wel prima bij me.”

Uitgesproken is de middenvelder echter wel. Want over de doelstelling laat hij geen enkel misverstand verstaan. “Het kampioenschap, dat moge duidelijk zijn. Alles wat minder is dan dat, dan hebben we het gewoon niet goed gedaan. Zeker niet als je kijkt naar onze prestaties van de laatste jaren en de kwaliteit waarover we kunnen beschikken. Natuurlijk zijn er teams die ook zullen meestrijden, maar de grootste tegenstander zijn we zelf. Hoe we omgaan met de tactiek de tegenstanders in wedstrijden tegen ons hanteren en wat onze reactie daarop is. Ook met hoe we onszelf wapenen in de duelkracht. Daarin moeten we elk wedstrijd opnieuw scherp zijn en het maximale geven, want anders laat je gaandeweg onnodig punten liggen. En dat is iets wat we koste wat kost willen voorkomen.”

En daarbij vertrouwt men bij Halsteren vooralsnog op hun routine en kwaliteiten, want trainingen worden er niet gevolgd. “Dat vonden we allemaal veel te omslachtig gezien de maatregelen. Dus we hebben beslist dat we onszelf allemaal in conditie houden, daarvoor is onze spelersgroep volwassen genoeg. Het enige wat je niet kunt onderhouden is wedstrijdritme natuurlijk, maar dat is voor alle teams hetzelfde probleem. We kunnen nu alleen maar afwachten wanneer de lichten weer op groen gaan en wanneer we weer als gehele groep het veld op mogen. En dan moeten we klaar zijn om verder te werken aan de door de club en de door ons als groep gestelde doelen. We zijn al een keer promotie misgelopen, twee keer door corona een promotie zien verdampen, dat zou natuurlijk wel doodzonde zijn. Hopelijk lukt het ons op eigen kracht door wedstrijden te winnen, want het allermooiste is wel om een eventuele titel of promotie met elkaar op het veld te kunnen vieren.”

Klik hier voor meer informatie over Halsteren
Klik hier voor meer artikelen over Halsteren

OSSENDRECHT – Zo’n twee seizoenen geleden was het bij voetbalvereniging ODIO niet langer mogelijk om een JO19 samen te stellen. De spelers die overbleven schoven noodgedwongen door richting de senioren. Dat was een immense stap, maar inmiddels zijn ze steeds beter op hun plek.

“Bij het tweede elftal stopten destijds ook enkele spelers en daardoor vielen de puzzelstukjes die een plekje moesten krijgen mooi op zijn plaats. De jonge gasten uit de JO19 waren een welkome aanvulling voor de tweede selectie en konden op die manier tegelijk wennen aan het voetballen bij de senioren. We zijn niet zo’n hele grote club zeker niet op het gebied van jeugdspelers en op die manier hebben we dat goed kunnen oplossen”, zegt elftalleider Peter Palinckx.

Palinckx is naast elftalleider bij de reserves ook assistent-scheidsrechter en neemt de trainingen waar indien dat noodzakelijk blijkt. “Je weet hoe dat gaat bij een kleine vereniging he. Mijn zoon voetbalde ook in de JO19 en die heb ik in meerdere elftallen destijds al begeleid. Nu ben ik twee jaar geleden mee doorgeschoven vanuit de jeugd naar de senioren en dat is erg leuk om te doen moet ik zeggen. Het is toch een manier om zo dicht mogelijk bij en soms ook op het veld te staan.”

In het verleden was Palinckx zelf ook actief voetballer en speelde tot een zware enkelblessure in het eerste elftal. Stopte enkele jaren en was net weer begonnen bij het eerste toen hij zijn voorste kruisband afscheurde. “Toen was het klaar en ben ik daarna dus leider en trainer geworden bij de jeugd. Sinds de overstap van mijn zoon naar de senioren ben ik nu daar actief.”

Waar momenteel nog vijf seniorenteams in competitie zijn, daar is de spoeling bij de jeugd een stuk minder. “Met de JO17 hebben we ook een samenwerking met Vivoo Huijbergen omdat we zelf er niet genoeg hebben. Dus voor de komende jaren is de aanvoer vanuit de jeugdteams een stuk minder wat gaat doorkomen. Het is dan ook wel goed om te zien, dat het tweede team steeds beter begint te voetballen. Vorig jaar hebben we ons, mede ook door de coronabreak, weten te handhaven in de reserve derde klasse. Voor dit seizoen is handhaven zéker het doel, maar willen we ook heel graag wegblijven van de onderste plekken. Als ik zie hoe er wordt getraind en naar de wedstrijden terugkijk die we hebben gespeeld, dan zit daar groei in. Het is nu alleen zaak om ons als team vaker te belonen door dat uiteindelijke resultaat over de streep te trekken.”

Op dit moment laten de spelers volgens Palinckx nog altijd een grote bereidheid zien om bezig te blijven en te trainen. “We doen circuitoefeningen samen met het eerste elftal. Met verschillende trainers op twee velden wordt dan in kleine groepjes getraind. Het blijven natuurlijk over het algemeen allemaal jonge gasten en die willen gewoon bezig zijn. Op deze manier kunnen ze elkaar toch ontmoeten, houdt iedereen voeling met elkaar en met de club. Dat is alleen maar toe te juichen en hopelijk werpt dat zijn vruchten af op het moment dat we straks weer wedstrijden mogen gaan spelen. Als we ons dan uiteindelijk in de middenmoot kunnen voetballen, dan hebben we het met het elftal heel goed gedaan.”

Klik hier voor meer informatie over ODIO
Klik hier voor meer artikelen over ODIO

OUD-VOSSEMEER – Hij voelde direct dat het helemaal mis was toen na een duel de doelman op het been van Jeroen ten Hoven (21) terechtkwam. Een zware blessure was het gevolg en na één week waren de speelminuten van de Vosmeer-aanvaller voorbij. Maar door de corona-maatregelen kwam vlak daarna de totale competitie tot stilstand.

“Dat is voor mij eigenlijk een geluk bij een ongeluk natuurlijk. Door die maatregelen heb ik maar twee wedstrijden moeten missen. Het is zuur voor mijn ploeggenoten en voor alle andere voetballers die wel fit zijn uiteraard. Maar als ik puur naar mezelf kijk, dan mis ik nu nauwelijks speelminuten.”

Ten Hoven had direct na de botsing in het veld door dat het foute boel was. “Mijn linkervoet was uit de kom, de binnenbanden afgescheurd en mijn kuitbeen bleek gebroken. Dus nu heb ik alle tijd om goed te revalideren en na het herstel sterker terug te keren binnen de lijnen”, aldus de aanvaller die al vanaf de jongste jeugd speelt voor Vosmeer, dat momenteel in de reserveklasse uitkomt.

Vanwege de corona-maatregelen kan Ten Hoven zijn studie commerciële economie én het werken op de klantenservice van Bruynzeel Keukens prima combineren, waarbij hij momenteel veel werkt vanaf thuis. “Het is ook wel noodgedwongen, maar doordat alles is gesloten en ook voetballen niet kan is alles prima vanuit huis te doen. Voorlopig mag ik toch nog niet op het been en de voet steunen en beweeg ik me nog voort op krukken.”

Hoe anders was het toen hij nog wel op voetbalschoenen probeerde een voorname rol te vervullen voor zijn ploeg, die hij ondanks het stoppen in de standaardklasse, ook in de reserveklasse altijd is trouw gebleven. “Op het laatst was het niet leuk meer om steeds met grote cijfers te verliezen. Dus die stap terug hebben we bewust gedaan om er hopelijk straks twee vooruit te zetten. Bovendien is het voor mij als aanvaller wel fijn. Sinds mijn debuut in 2016 heb ik toch bijna veertig goals gemaakt en dat is voor een spits altijd lekker, ongeacht het niveau waarop je speelt.”

Hoe het huidige seizoen verder zal verlopen, daar heeft hij geen pasklaar antwoord op. Al weet hij dat hij zichzelf sowieso op volgend seizoen moet richten. “Fit worden is het allerbelangrijkste. Daar heb ik nu alle tijd voor en die tijd ga ik ook nemen. Want ik hoop natuurlijk wel sterker terug te komen.”

Klik hier voor meer informatie over Vosmeer
Klik hier voor meer artikelen over Vosmeer

HALSTEREN – Met een voetbalverleden bij onder andere SV Dosko, DIOZ Zegge en Nieuw Borgvliet op zak, maakte Sander van Hooijdonk vorig seizoen de overstap naar v.v. Vrederust. Waar zijn eerste seizoen vroegtijdig werd afgebroken, daar is nu ook zijn tweede dus vanwege corona ‘onderbroken’. Van zijn overstap heeft hij echter nog geen seconde spijt.

“Het is voor mij echt als een warm bad gebleken. De club is in alles natuurlijk veel kleiner dan ik ooit gewend was bij SV Dosko. Maar toch heeft dat een ongekende charme ook. Het sportpark ligt in een prachtige omgeving tussen de bossen en als je kijkt naar materialen enzovoorts ontbreekt het ons aan niks. Het is ook mooi om te zien hoe de vrijwilligers, maar zeker ook de spelers zelf zich inzetten voor deze club. Jaren geleden speelde ze vaak onderin, maar sinds enkele jaren zit er toch een stijgende lijn in en worden er andere doelen gesteld. Ik kende al enkele jongens die hier speelden, dus dat maakte voor mij de overstap én de integratie wel een stuk makkelijker.”

Van Hooijdonk speelde in zijn eerste seizoen vooral als linksback, terwijl hij een rol ‘op zes’ eigenlijk meer ambieerde. Dit seizoen kreeg hij op zijn geliefde positie de kans en die pakte hij met beide handen vast. “Tja en dan gooien ze na enkele wedstrijden de competitie op slot… Balen wel, al is het gezien de ontwikkelingen qua corona volledig logisch. Het is wel zonde, net nu ik op mijn favoriete positie stond, maar ik heb aangetoond dat ik daar van meerwaarde ben voor de ploeg en dat hoop ik te blijven natuurlijk zodra we weer terug mogen beginnen.”

In zijn eerste seizoen maakte hij van nabij mee welke impact het zware ongeval van trainer Eric van de Watering had op de spelersgroep en ook indirect misschien op de resultaten. “Dat was heftig voor iedereen, maar natuurlijk vooral voor Eric en zijn gezin. We hebben als spelersgroep en staf, waarbij  Stef van de Boom als trainer het stokje overnam, geprobeerd dat zo goed mogelijk te verwerken. Stef is nu samen met Jan Broeren verantwoordelijk voor technische leiding en dat loopt prima. Ik heb het hier uitstekend naar mijn zin.”

In het dagelijks leven is Van Hooijdonk werkzaam in de supermarkt, wat prima te combineren is met het voetballen bij zoals hij zegt ‘cultclub’ Vrederust. “Ik werk in de ochtenden en kan dan in de middag lekker mijn wedstrijden voetballen. Daardoor heb ik nu de zondagen vrij en dat is wel lekker. Als het aan mezelf ligt, dan blijf ik hier tot mijn ‘voetbalpensioen’ spelen, want ik houd wel van een beetje vastigheid. En we presteren best aardig dus willen als het kan uiteindelijk toch de stap maken naar een niveautje hoger. Alleen moeten we voorlopig nog even wachten om verder te kunnen toewerken naar die doelstelling.”

In de tussenliggende competitieloze weken houdt de middenvelder zelf zijn conditie op peil met hardlopen én gaat men ook bij Vrederust de trainingen in kleine groepjes wat oppakken. “Ik wil toch bezig blijven. Heb dat ook nodig om op het middenveld de rol te kunnen vervullen zoals ik die zelf voor ogen heb. Ik sta nu op de positie die ik graag wilde en dan ga ik er ook alles aan doen om daar natuurlijk zo lang als mogelijk te blijven staan. Ik kreeg nu ook steeds meer waardering voor mijn spel en dat motiveert nog meer om er vol voor te gaan. We hebben bovendien in onze selectie best veel talentvolle jongens én ook wat ervaring rondlopen. Dus als we die stap dan uiteindelijk weten te maken met elkaar, dat zou wel heel gaaf zijn.”

Klik hier voor meer informatie over Vrederust
Klik hier voor meer artikelen over Vrederust

SINT ANNALAND  – Ze hadden volgens Joost van Dijke bij WHS de beste voorbereiding sinds jaren gehad, dus dat ze daarna pas één overwinning boekten was een flinke streep door de rekening. En dat er nu voorlopig geen overwinningen meer bijkomen al evenzeer.

“Maar dat je dan uitgerekend op het moment dat je de derby tegen NOAD’67 zou spelen helemaal niet meer het veld op mocht, dat maakt de teleurstelling nog net even groter. We hadden vorig seizoen een teleurstellend resultaat geboekt en iedereen was erop gebrand om een goede prestatie te gaan neerzetten. We hadden ook goed getraind, de laatste wedstrijd gewonnen en iedereen had een goed gevoel. Echt zuur. Daarbij hadden we de eerste wedstrijd tegen titelfavoriet Halsteren in de laatste minuut verloren en tegen Fendert en Klundert onnodig punten verspeeld. Als je daar aan terugdenkt, dan is de start wel teleurstellend te noemen.”

Van Dijke, die als BBL-er werkzaam is binnen de gehandicaptenzorg, is al sinds zijn zestiende vaste waarde bij WHS. Hij strikte overigens pas op zijn veertiende voor de eerste keer voetbalschoenen in een officiële wedstrijd, nadat hij jarenlang op hoog niveau aan tafeltennis had gedaan. “Al mijn vrienden zaten op voetbal en je wilt toch dingen samendoen met je vrienden. Dus heb ik de knoop doorgehakt en voor voetbal gekozen in plaats van tafeltennissen. En daar heb ik overigens geen moment spijt van gehad. Het ging daarna vrij snel, want ik mocht bij Romeo van Aerde al geregeld meetrainen en zijn opvolger Erwin de Nijs gaf me vrij snel de kans in de basis. En sinds ik erin kwam, heb ik eigenlijk nooit meer op de bank gezeten.”

Dit seizoen begon hij overigens niet in de basisopstelling van trainer Leon de Witte, nadat een verrekking in de hamstring voor het nodige fysiek ongemak had gezorgd. “Dat was zeker een tegenvaller. Ik miste daardoor de start inderdaad en wilde tegen Seolto graag spelen. Dat heb ik ook een uur gedaan en toen zat het seizoen er voorlopig alweer op. Het gaf wel tijd om de blessure goed te laten genezen in elk geval. Maar leuk is anders.”

Voorlopig is Van Dijke dus aangewezen op het trainen in kleine groepjes, wat men bij WHS twee keer per week nu doet. “Dat is perfect geregeld binnen de grenzen van de mogelijkheden en van wat is toegestaan. We trainen met verschillende trainers verdeeld over twee velden. Dat werkt goed en de vormen die we doen zijn leuk en pittig. Afwisselend ook, al is het natuurlijk niet zo leuk als het trainen met de volledige selectie. De positiespelletjes, duels en partijtjes die mis je als voetballer het allermeeste, want dat is simpelweg het leukste om te doen. Buiten het spelen van echte wedstrijden natuurlijk, want daar doe je het uiteindelijk allemaal voor. Om in de competitie zo hoog mogelijk te eindigen.”

En ondanks de valse start voorziet de controlerende middenvelder dat zijn ploeg nog gaat klimmen op de ranglijst zodra het seizoen wordt heropend. “We willen graag de nacompetitie bereiken. Twee jaar geleden is dat ons ook gelukt, al werd die droom hardhandig met een stevige nederlaag uit elkaar geschoten. Nu hebben we een jonge groep, maar hebben we wel een kwalitatief goede selectie op het veld staan. Dus een plek in de top vier of zelfs top drie, daar moeten we op kunnen mikken. Voorwaarde is dan wel dat alles moet meezitten en iedereen fit blijft. En juist die elementen, die heb je helaas niet altijd in de hand in het voetbal.”

Klik hier voor meer informatie over WHS
Klik hier voor meer artikelen over WHS