Home Blog Pagina 887

Nieuw rol als rechtsback bevalt Axel Koster uitstekend

Yerseke – Als middenvelder keerde Axel Koster (21) drie seizoenen geleden terug bij v.v. Yerseke na avonturen bij JVOZ en v.v. Kloetinge JO19. Hij zich als jongeling direct in de basisformatie van trainer Alexander van Keulen. Dit seizoen voetbalt hij echter in een andere rol dan voorheen. Niet meer op het middenvelder, maar als rechterverdediger.


“Klopt inderdaad en ik moet zeggen dat die nieuwe rol me uitstekend bevalt. De eerste twee seizoenen stond ik rechtshalf en sinds de voorbereiding op dit seizoen ben ik een linie naar achteren opgeschoven. Het is een leuke positie om te spelen en in onze speelwijze kom je ook best veelvuldig aan de bal dus dat is wel prettig.”

Koster kwam eigen min of meer per toeval op zijn huidige positie te spelen toen zijn trainer bij wijze van ‘probeersel’ hem als rechtsachter posteerde. “En dat bleek dusdanig goed te gaan en ook de rest van het elftal speelde toen goed. Daardoor heeft Alexander er aan vastgehouden en dat bleek een goede beslissing.”

Want de voorbereiding, de bekerwedstrijden én de start van de competitie in de tweede klasse E gingen voortvarend, op de verloren thuiswedstrijd tegen het flink versterkte SV Walcheren na dan (1-3). “Die laatste wedstrijd was inderdaad niet goed van onze kant, maar verder doen we het prima. We hebben een heel sterke selectie en bovendien is de groep ook enorm hecht. De keus om van Kloetinge terug te keren naar Yerseke was voor mij dan ook de enige optie. Alles is hier goed geregeld, ik woon hier en daarnaast spreek de manier van voetballen me ook aan. Dat past goed bij me en ik heb het zowel binnen als buiten het veld prima naar mijn zin.”

Wat er uiteindelijk van dit resterende deel van het seizoen gaat komen, dat is voor de verdediger nog ongewis. Want vooraf werd Yerseke wel bestempeld als een ‘kanshebber’ voor de prijzen, al ligt het volgens Koster niet altijd zo eenvoudig. “Dit is na de promotie in 2018 ons derde seizoen als tweedeklasser. In het eerste seizoen werden we derde, vorig seizoen stonden we tweede dus gaat men er automatisch vanuit dat je opnieuw meedoet. Er zitten echter nog een aantal heel goede ploegen in onze klasse, maar dat maakt de competitie dan ook leuk.”

Door de corona is het in de ogen van de 21-jarige student wel lastig om ritme te blijven houden. Want trainen werd er niet of nauwelijks gedaan, al is de hoofdselectie sinds eind november wel weer één avond per week in training op Sportpark Cleijn Moerken. “We trainen in viertallen een uurtje per week. We blijven bezig en je kunt weer eens tegen een bal trappen, terwijl je elkaar op afstand wel ziet en spreekt. Maar het is verre van ideaal. Zelf ben ik daarnaast nog vijf tot zes keer per week in de sportschool actief om mijn spieren en fitheid te versterken en te onderhouden. Ik ben iemand die ‘bezig’ moet blijven, want ik heb wel de drive om er als sporter het maximale uit te halen. Ik heb destijds de stap naar Yerseke bewust gemaakt om hier toe te groeien naar een zo goed mogelijk niveau. We waren op de goede weg en het is zaak om dat straks weer verder te zetten.”

Klik hier voor meer informatie over Yerseke
Klik hier voor meer artikelen over Yerseke

Nieuwe spelsysteem is bij Rillandia dit seizoen nog even wennen

RILLAND – Vierdeklasser v.v. Rillandia beleefde volgens Edwin in de Weij vrijwel een soortgelijke competitiestart als vorig seizoen. Toen duurde het ook een serie duels voordat alles ging lopen en de resultaten beter werden. Ondanks dat de ploeg nu wel al zeven punten behaalde ziet de trainer toch een duidelijk verschil.


“Nu haalden we wel wat punten maar dat was niet direct tegen de sterke ploegen uit onze klasse. Die punten waren we ook verplicht gezien onze selectie om die te pakken. Tegen SPS, die in mijn ogen ook dit jaar weer zullen meedoen om promotie, konden we het totaal niet brengen en dat was van onze kant dramatisch. Dat bleek ook uit de grote 5 – 0 nederlaag. Vorig seizoen begonnen we qua resultaten misschien minder, maar was het veldspel wel beter dan we tot nu hebben getoond.”

De oorzaak voor het verschil ligt volgens de trainer/coach waarschijnlijk ook in de verandering van speelstijl die hij heeft toegepast. En het feit dat men nu bij Rillandia in een andere formatie speelt. “Waar we vorig seizoen 1:4:4:2 speelden, daar spelen we nu met drie spitsen. Dat is voor iedereen zichtbaar wennen, maar we hebben nu wel in mijn ogen de spelersgroep om dat spel te kunnen spelen. Het is alleen zo, dat je daarvoor toch de tijd voor moet nemen om erop te trainen en het erin te slijpen. Spelers moeten het zich eigen maken en doordat we ook te maken kregen met wat blessures ging dat wat moeizamer.”

Alleen dat trainen en zich eigen maken, dat is vanwege de opgelegde beperkingen en maatregelen al sinds de lockdown niet mogelijk. “En je merkt dat de spelers daar heel veel moeite mee hebben. Het is een lastige situatie en je vraagt je dan ook als trainer wel eens af hoe lang je spelers gemotiveerd kan houden om te trainen op deze manier. We moeten iets doen om fit te blijven en elkaar te blijven ontmoeten, maar de meesten hebben toch een doel nodig waarvoor ze trainen. Fit blijven is vanzelfsprekend, maar de andere routines en het ritme valt volledig weg. Dat maakt het lastig, ook voor een trainer. En dat is ook zo bij de oudste jeugd, die door enkele van onze eerste elftalspelers worden getraind. Zij merken het aan de afmeldingen, wat ook logisch is na zo’n lang wedstrijdloze periode.”

In de Weij hoopt dat er snel weer zicht en duidelijkheid komt wat de plannen zijn voor het restant van het seizoen. “Want je wil toch gericht kunnen werken als coach en tactisch kunnen trainen. Dat is nu voor ons om de nieuwe speelwijze eigen te maken wel zo prettig. Het enige positieve is, dat de geblesseerden tijd hebben om goed te herstellen. Het vergt veel van iedereen qua geduld, motivatie en voor de trainers ook van de creativiteit in aanbod. Hoe vervelend ook, het is ook wel weer leerzaam.”

Klik hier voor meer informatie over Rillandia
Klik hier voor meer artikelen over Rillandia

In gesprek met Martin van Vooren van HSV Hoek 2

We mogen dan wel het nieuwe jaar ingegaan zijn, maar voor de amateurvoetballerij is weinig veranderd. Er is weinig zicht op het weer spelen van wedstrijden, laat staan met publiek. Daarom blijft VoetbalJournaal ook in 2021 er alles aan doen om verenigingen te helpen met het actief blijven onder en tegenover haar leden. Vandaag gaan we hiervoor in gesprek met de trainer van het tweede elftal van HSV Hoek, Martin van Vooren (36).

 

Martin is momenteel trainer van het tweede elftal van HSV Hoek, waarmee hij actief is in de hoofdklasse. Hiervoor heeft Martin zelf ook gevoetbald. “Ik heb alle jeugdelftallen bij AVC Aardenburg doorlopen. Op mijn vijfde ben ik gestart bij de F’jes en vanaf mijn 16e speelde ik in het 1e elftal.” Martin was er dus niet alleen als trainer, maar ook als speler vroeg bij. “Verder heb ik een half jaar bij VV Breskens gespeeld, maar toen klopte Schoondijke op de deur met de vraag of ik daar hoofdtrainer wilde worden. Normaal gezien zou dit pas vanaf het nieuwe seizoen zijn, maar dat werd al vanaf maart.” Na zes en een half seizoen als trainer bij Schoondijke, zit Martin nu in zijn eerste seizoen als trainer bij HSV Hoek 2.

Naast het voetbal werkt Martin voor Welzijn Middelburg. “Ik organiseer onder andere gymlessen en naschoolse activiteiten voor basisschool leerlingen.” Martin is op het voetbalveld van Schoondijke getrouwd met zijn vrouw, Lieneke. “Een groot deel van mijn leven staat al in het teken van voetbal, want ik bezoek of kijk graag een voetbalwedstrijd.” Ook heeft Martin een stiefzoon, Kyjoni.

Tijdens zijn opleiding op het CIOS in Goes haalde Martin zijn TC 3 diploma (UEFA C). Vanaf zijn achttiende is hij voor AVC Aardenburg teams gaan trainen, variërend van de mini’s tot aan de A-junioren. Ook heeft hij dit tijdens zijn tijd bij VV Breskens gedaan. “In maart 2013 ben ik gestart bij vv Schoondijke als hoofdtrainer. Daar heb ik 6,5 jaar voor de groep gestaan en veel hoogte en dieptepunten gekend.” Ongeveer drie jaar geleden heeft Van Vooren wederom via het CIOS Goes zijn TC 2 diploma (UEFA B) gehaald.

Martin zijn ambities voor de toekomst zijn realistisch te noemen. Nu hij trainer is van HSV Hoek 2, wilt hij met dit team zo hoog mogelijk eindigen en als trainer ervaring opdoen in de hoofdklasse. “Op langere termijn wil ik ook nog eens een elftal in de 3e klasse trainen.”

Momenteel staat Martin zijn team onderaan in de hoofdklasse. Dit is natuurlijk niet de start die je als trainer voorspeld noch gehoopt had. Wij vroegen aan Martin hoe hij het begin van dit seizoen ervaren heeft. “Het huidige seizoen is voor ons niet zo goed gestart. We hadden na vier wedstrijden nog geen enkel punt en enkele spelers raakten aan het einde van de voorbereiding geblesseerd. Dit zorgde ervoor dat we vaak moesten rouleren in het elftal en dat komt het voetbal niet ten goede.”

Ook HSV Hoek 2 moest de afgelopen maanden in groepjes van twee en vier trainen. Hierdoor heeft Van Vooren wel stappen gemaakt als trainer, zegt hij zelf. “Wel heb ik voor mezelf al stappen gemaakt in het coachen op trainingen. Nu in coronatijd is het lastiger trainen in groepjes van vier, of zelfs twee.” Voor iedere trainer is dit natuurlijk een uitdaging, maar vooral een leermoment geweest.

Hoogtepunten binnen de voetballerij heeft Martin vooral als trainer meegemaakt. “In mijn eerste seizoen bij Schoondijke speelde we tot de laatste dag mee om een periodetitel voor promotie naar de 3e klasse terwijl we op dat moment toch erg laag stonden.” Ook waren de derby’s die Martin speelde bij Schoondijke tegen o.a. Oostburg en Aardenburg erg leuk, vertelde Van Vooren.

De wedstrijd beginnen met tien man bij Schoondijke was voor Martin, die als trainer de tiende man was, een dieptepunt. “Dit is voor een trainer maar voor de hele club echt een domper en dat hoop ik nooit meer mee te maken. “

Om als trainer zijn eerder genoemde ambities waar te maken, heeft Martin een aantal persoonlijke doelen. “Ik wil mezelf nog verder ontwikkelen als trainer met name op het coachen op trainingsdoelen en het verbeteren van wedstrijdbesprekingen.” Als voetballer maar ook als trainer heeft Martin enkele routines/rituelen om zijn doelen te behalen. “Vroeger als speler leefde ik voor mijn voetbal. Ik ging nooit op stap, dronk en drink geen alcohol, rookte niet en ik ging op tijd slapen. Nu neem ik vooral mijn tijd om trainingen en wedstrijdbesprekingen zo goed mogelijk uit te werken.”

Martin zit nog maar net bij HSV Hoek. Dit is eigenlijk te kort om een persoon binnen de organisatie aan te wijzen waar hij echt lovend over kan zijn. Wel is hij enorm blij met de rest van de staf van HSV Hoek 2. “Binnen ons team zijn dat voor mij toch wel mijn begeleiders Johnny de Ritter, Levien Schieman, Bart van Wasbeek (grensrechter) en Erwin van Hoorn (verzorger). Zij zorgen ervoor dat het elftal en ik zelf zo optimaal mogelijk kunnen presteren en dat we niet aan de randvoorwaarden moeten denken.” Ook waardeert hij de inzet van zijn spelers, die regelmatig de O19 trainen op donderdag.

Niet alleen voor spelers is voetbal een belangrijk onderdeel in zijn/haar leven. De meeste trainers zijn ook voetballer geweest en hebben hun eigen reden waarom het spelletje zo belangrijk voor hen is, zo ook voor Martin. “Voetbal zorgt ervoor dat ik mijn energie kwijt kan. Zowel voor trainingen en wedstrijden zorgt het voor een bepaalde spanning die ervoor zorgt dat je altijd wil presteren. Dat heb ik soms wel nodig.” In het weekend een wedstrijd kijken op tv of in het echt zorgt dan juist weer voor ontspanning, vertelt Van Vooren.

Tenslotte kijken we samen met Martin vooruit. “Het seizoen tot nu toe staat in het teken van de blessures, dit hopen we in de toekomst te kunnen verminderen. Dan ben ik er van overtuigd dat we met de huidige selectie gewoon in de middenmoot van de reserve hoofdklasse kunnen meedraaien.” Helaas is het voetbal deze tijd niet zo zeker als dat het normaal gesproken is. “Het is echter afwachten of we in het nieuwe jaar überhaupt nog aan de competitie mogen beginnen. Als trainer van een ploeg met nul punten wil je dan natuurlijk dat het een halve competitie wordt, waarbij iedereen weer op nul begint. Dit zou niet eerlijk zijn tegenover de teams die wel al punten hadden behaald. Dus we zien wel wat het jaar ons nog brengt.”

Klik hier voor meer artikelen over HSV Hoek
Klik hier voor meer informatie over HSV Hoek

 

 

Ambitieuze voorzitter Remco Steenbeek pakt de handschoen op bij groeiend SSC´55

Op de achtergrond was hij al even actief, maar officieel is Remco Steenbeek per 1 december pas echt de nieuwe voorzitter van SSC´55. Op de Algemene Ledenvergadering stemden alle aanwezigen voor de benoeming van de 41-jarige clubman, die met het bestuur ambitieuze plannen heeft voor de vereniging uit Sprang-Capelle.

HappyPoint_desinfectieAangezien SSC’55 geen voorzitter had, vulde Remco Steenbeek als dagelijks bestuurslid samen met zijn compagnons Arno van Oosterhout, Gert-Jan van Baardwijk en Roy van Oosterhout de afgelopen jaren al de taken van clubpreses in. Sinds deze maand prijkt de functie van voorzitter officieel alleen achter zijn naam en daar hij is erg trots op. “Ik loop nu zo’n elf jaar rond op ons sportpark, ken de club goed en voel me er ontzettend thuis. Ik ben trots op het SSC’55 van en nu en geloof in de toekomstplannen die we samen met een fantastische groep vrijwilligers hebben uitgestippeld. Het voorzitterschap van SSC’55 zie ik als een grote eer en ik kijk ernaar uit om als team met veel positieve energie onze beleidsplannen uit te voeren.”

Opknapbeurt
Dat zijn er een hoop, want er staat de club uit Sprang-Capelle de komende jaren veel te gebeuren. “De renovatie van ons sportpark staat bovenaan onze verlanglijst”, zegt Steenbeek. “De plannen liggen klaar voor de aanleg van een kunstgrasveld, de renovatie van de kleedkamers en de kantine en het installeren van ledverlichting.” Sportpark Van Wijlen is toe aan een opknapbeurt, aangezien het ledenaantal van het bloeiende SSC’55 alsmaar blijft stijgen. “Als de gemeenteraad in januari groen licht geeft, kunnen we snel aan de slag en wordt 2021 het jaar van de verbouwing.”

Sponsorplan
Ook op maatschappelijk vlak is SSC’55 erg actief. Zo prijkt de naam van Voedselbank ‘De Rijglaars’ uit Waalwijk de komende jaren prominent op de wedstrijdshirts van de jeugdteams van de geel-zwarten. De club gaat De Voedselbank jaarlijks steunen met acties door (jeugd)leden, een project dat onderdeel is van een aanvullend sponsorplan. Over de jeugd gesproken: daaraan wil SSC’55 nóg meer aandacht schenken. “We willen onze jeugdtrainers nog intenser gaan begeleiden, zowel bij de selectieteams, als bij de recreatieve elftallen. Ik ben sowieso trots op het feit dat onze jeugdteams met veel plezier blijven voetballen op ons sportpark, ondanks de vervelende coronatijden. Een dikke pluim voor onze trainers en leiders, die hun spelers telkens weer weten te vermaken met leuke activiteiten.”

Trotse voetbalvader
Steenbeek keepte zelf een aantal jaren in het eerste van SSC’55 en is nu de trotse voetbalvader van Puck, die in de MO15-1 voetbalt. “Door de jaren heen ben ik een echte clubman geworden. Ik kan me goed identificeren met onze mooie, dynamische vereniging met actieve en trotse leden.” Als voormalig eerste-elftal speler weet Steenbeek als geen ander wat het vlaggenschip van de geel-zwarten op korte termijn te doen staat. “Zo snel mogelijk terugkeren naar de derde klasse natuurlijk”, zo luidt zijn snelle antwoord. “We missen de duels tegen NEO’25 en SV Capelle, dat zijn de mooiste wedstrijden die er bestaan voor onze club. Hopelijk spelen we die derby’s volgend seizoen alweer.”

Klik hier voor meer artikelen over SSC’55
Klik hier voor meer informatie over SSC’55

 

 

In gesprek met Stijn Brokx van RKDVC

Al vele jaren combineert Stijn Brokx (29) zijn spelers- en trainerscarrière bij RKDVC. Als oefenmeester is hij ambitieuzer dan als middenvelder van het derde, want hij heeft het diploma op zak om seniorenteams te mogen trainen. Maar eerst wil hij nog furore maken met zijn talentjes van de JO15-1.

HappyPoint_desinfectie

Van Oss tot Eindhoven en van Geleen tot Heerlen: de JO15-1 van RKDVC reist er dit seizoen heen om pittige potjes te spelen op divisieniveau. “Vorig jaar werden we bijna kampioen in deze klasse en na vier duels staan we nu weer keurig op negen punten”, aldus een trotse Stijn Brokx. “Het is heel leuk om de JO15-1 te coachen. Het is een mooie lichting. De jongens leren veel als voetballer en ze komen bovendien ook in de puberteit. Het is leuk om te zien hoe die gasten zich ontwikkelen.”

Vijftien jaar
Brokx is al maar liefst vijftien jaar jeugdtrainer bij RKDVC. Hij begon in de F-jeugd en schoof steeds een lichting door. Inmiddels is de clubman al voor het vierde jaar trainer van de JO15-1. Er was een tijd dat hij zijn eigen voetballoopbaan belangrijker vond dat zijn carrière als coach, maar die periode ligt achter hem. “Ik heb een aantal jaren in de selectie gespeeld als middenvelder en moest het van hard werken hebben”, legt hij uit. “Maar in het eerste ben ik nooit verder gekomen dan een paar oefenpotjes. Ik speel nu in het derde in een vriendenteam vol goede voetballers. We spelen in een sterke competitie en hebben niet veel training nodig om daarin goed te presteren.”

Scouts
RKDVC is een grote club met veel talent. Al jarenlang spelen de selectieteams op hoog niveau, alleen het eerste komt de laatste jaren niet verder dan een plek in de middenmoot van de derde klasse. Volgens Brokx speelt het mee dat veel scouts de weg vinden naar sportpark Aan de Duinweg. “Al best veel jongens die ik heb getraind spelen nu bij clubs als NAC Breda, FC Den Bosch en Willem II. Enerzijds een compliment voor de club, maar anderzijds ook jammer. Want het eerste slaagt er tot op heden niet in om te profiteren van onze goede opleiding.”

Brokx omschrijft zichzelf als een energieke trainer, die de balans tussen plezier en presteren goed bewaakt. Ook is hij streng maar rechtvaardig. “De jongens kunnen met me lachen, maar ik verwacht dat ze hun taken uitvoeren en als één team voetballen. Dat gaat gelukkig goed, ik ben erg trots op mijn spelers. Iedereen blijft gemotiveerd doortrainen, ondanks het gebrek aan competitieduels en in de weekenden verzinnen we ook altijd wel iets leuks. We spelen duels tegen andere teams van de club en spelen zaalvoetbal of footgolf.”

Brokx vindt het heerlijk om jeugdtrainer te zijn en wil zichzelf langzaam klaarstomen voor een klus als seniorencoach. “Ik ben erg benieuwd hoe me dat bevalt, maar dat is iets voor de toekomst. Eerst wil ik mijn huidige jongens helpen in hun ontwikkeling.”

Klik hier voor meer informatie over RKDVC.
Klik hier voor meer artikelen over RKDVC.

In gesprek met Pepijn de Bruine van Bruse Boys

BRUINISSE – Ondanks dat de wedstrijd eindigde in een  4 – 0 nederlaag, bleek de wedstrijd tegen Terneuzense Boys op 1 december 2018 een memorabele dag en het ‘startschot’ voor Pepijn de Bruine. Het toentertijd 15-jarige talent had zijn debuut gemaakt in de hoofdmacht van Bruse Boys. Twee jaar later is De Bruine vast lid van de selectie en vaste basisspeler in het elftal van trainer Rene Scholts.

 


“Het is inderdaad wel snel gegaan. Een jaartje of drie geleden stond ik als jeugdspeler met vrienden langs de lijn bij het eerste naar de wedstrijden te kijken en nu ben ik er basisspeler. Destijds speelden ze nog in eerste klasse, maar dat was toch echt te hoog en was voor mij absoluut pittig geweest om te beginnen. De tweede klasse was echt een mooi niveau om vanuit de jeugd in te stappen.”

Met zijn bijna 190 centimeter lengte en prima fysiek staat de jongeling goed zijn mannetje als rechtsback. Waar hij bij de jeugd als centrale verdediger daar speelt hij bij ‘Bru’ aan de zijkant. “We proberen ook van achteruit op te bouwen en kom daardoor ook als rechtsback voldoende aan de bal. Daarnaast kan ik me gelukkig fysiek gezien prima weren tegen de spitsen die ik tegenover me krijg in de wedstrijden. Dus zowel aanvallend als verdedigend kan ik mezelf voldoende laten gelden.”

Sinds zijn debuut in 2018 traint De Bruine, wiens oudere broer Boris ook lid is van de eerste selectie, al mee met het eerste elftal. “Eerst één keer per week en zat ik geregeld op de bank. Vanaf mijn zestiende ben ik twee keer per week gaan meetrainen maar speelde nog bij de jeugd. Sinds dit seizoen zit ik er gewoon vast bij en krijg ik het vertrouwen van de trainer. Het was ook alweer even geleden dat er vanuit de jeugd zo vroeg iemand zich in de basis wist te spelen. Dat me dit gelukt is, daar ben ik uiteraard wel trots op.”

Maar hoewel hij vooralsnog in zijn doel is geslaagd om zo jong direct basisspeler te worden, weet hij heel goed dat er nog voldoende is om aan te blijven werken. “Absoluut! We hebben nog niet zoveel wedstrijden gespeeld voordat het stilgelegd werd. Maar het begin is er. Ik wil in alle facetten van het voetbal mezelf ontwikkelen. En uiteindelijk is het mijn doel om op mijn favoriete positie als laatste man hier bij Bruse Boys te voetballen. Uiteraard op z’n hoog mogelijk niveau. Het lijkt me wel een uitdaging om te zien waar mijn grenzen liggen en het liefst zou ik dat hier ontdekken. De eerste klasse ben ik wel benieuwd naar, maar dat is niet een niveau waarvoor ik de club zou verlaten. Dan zou het een club moeten zijn die nóg hoger voetbalt wil ik gaan twijfelen. Want nu ik het eerste heb behaald wil ik gewoon elke week spelen en mezelf ontwikkelen. Daarom is het nu extra jammer, dat het seizoen stilligt en ook die opgaande lijn even is gestopt.”

Al heeft hij het geluk, dat hij vanwege zijn leeftijd nog bij de JO19 zou mogen voetballen. Bij de senioren mogen wel alleen in kleine groepjes trainen en dan merk je snel dat de ‘drive’ wegsluipt om vol gas te gaan, want je hebt weinig perspectief. Je bent beperkt in oefenvormen en speelt geen duels en positiespel bijvoorbeeld. Bij de JO19 had je die beperkingen minder, dus daar heb ik wél geregeld meegetraind en dat was heerlijk op dat vlak. Toch hoop ik dat we snel weer met het eerste als groep kunnen trainen en toewerken naar de gestelde doelen. We willen ons hoe dan ook handhaven op dit niveau en zien wat er nog meer inzit. Als we hoe dan ook maar weer ergens om kunnen gaan voetballen, want dat blijft het mooiste wat er is.”

Klik hier voor meer informatie over Bruse Boys
Klik hier voor meer artikelen over Bruse Boys

In gesprek met Patrick Arnouts van SVC

Hij had het goed naar zijn bij Unitas’30, maar Patrick Arnouts is blij dat hij weer trainer is van een eerste elftal. De coach uit Sprundel wil de jonge selectie van vierdeklasser SVC graag naar een hoger plan tillen.

HappyPoint_desinfectie

Hopelijk komen de spelers van SVC net zo fit uit de vervelende coronaonderbreking als hun coach. “We hebben al erg lang niet meer samen getraind, maar ik zit niet stil tijdens de vrije avonden”, zegt Patrick Arnouts. “In plaats van naar de club ga ik nu tweemaal in de week naar een personal trainer, waardoor ik me prettig voel. Ik hoop natuurlijk dat mijn jongens ook fit blijven, want wie weet moeten we na enkele trainingen alweer aan de bak.”

Leuke club
De mannen uit Standdaarbuiten moeten sowieso hun mouwen opstropen bij de hervatting, want SVC behaalde slechts één punt uit de eerste vier competitieduels. De blauw-witten ontsnapten vorig seizoen ondanks hun dertiende plaats aan degradatie door de eerste coronabreak en Arnouts heeft de taak gekregen om een soortgelijke eindklassering te voorkomen. “Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want onze selectie is vrijwel hetzelfde gebleven”, aldus de coach. “Op zich hebben we geen slechte groep, maar ik wil wel snel verbetering zien. SVC is een hartstikke leuke club, maar ik hecht veel waarde aan resultaten. Er is genoeg werk te doen.”

Arnouts was in het verleden coach van SV Sprundel, Steenbergen, NSV en Grenswachters. Vorig seizoen was hij trainer van het tweede elftal van Unitas’30 en hij leidde ook het Onder 23 team in Etten-Leur. “Unitas’30 is een geweldige club. De potentie is daar enorm qua spelersmateriaal en de faciliteiten zijn super. Ik had het er goed naar mijn zin, maar ik miste het hoofdtrainerschap. Het voelde wat onwennig voor me om ineens niet meer het belangrijkste elftal van de club te trainen.”

Half drie
De coach vindt het daarom erg fijn om weer hoofdtrainer te zijn. “Zondag voetballen om 14.30 uur: dat heb ik gemist. Ook bij SVC ben ik overigens tevreden met onze accommodatie, de sfeer en de selectie. Ik kan helaas van onze spelersgroep niet ineens een sterrenteam maken, we zullen kleine stapjes moeten zetten. Maar ik ga de uitdaging graag aan met de jongens en denk dat we ons na de coronabreak gaan herpakken.”

 

Klik hier voor meer artikelen over SVC.
Klik hier  voor meer informatie over SVC.

In gesprek met Sven Heijboer van MZC’11

ZIERIKZEE – Met het doorschuiven van een aantal talentvolle spelers uit de JO19 en enkele versterkingen kreeg men bij MZC’11 wat men wilde, namelijk een brede en kwalitatief goede selectie om uit te kunnen putten. ‘En gezien het grote aantal blessures aan het begin was dat enigszins nog ons geluk’, zegt aanvoerder Sven Heijboer.


En blessures waren er in Zierikzee meer dan hun lief was tijdens de voorbereiding en bij de start van het seizoen. Het is volgens Heijboer ook mede een verklaring voor de tegenvallende start die hij en zijn teamgenoten hadden. “Zonder meer, want we hebben nu een brede en kwalitatief goede selectie. Maar als er daarvan enkele belangrijke basisspelers met uiteenlopende klachten wegvallen, dan is dat toch moeilijk op te vangen. Want je kan van een talentvolle speler die overkomt uit de JO19 niet verwachten dat die direct hetzelfde brengt als een speler die al enkele seizoenen seniorenvoetbal speelt.”

Veel spelers hadden bijvoorbeeld spierblessures en liesklachten. Dat laatste was een euvel waar op de ervaren middenvelder zelf mee te maken kreeg. “Dat was wel enorm zuur. En wat de exacte oorzaak was, daar heb ik geen verklaring voor. Want de meeste jongens hebben toch in de voetballoze periode zelf ook aan hun fitheid gewerkt. Maar dan blijkt de intensiteit toch anders te liggen. Al zie je nu bij de profs ook heel erg veel blessures ontstaan. Maar gelukkig zijn de meesten wel hersteld inmiddels, al is het dan wel balen dat we niet optimaal kunnen trainen en geen wedstrijden spelen.”

Toch hoopt Heijboer wel, dat ze nog kunnen voldoen aan de doelstelling die de spelersgroep en technische staf met elkaar hebben uitgesproken. En die ligt toch ambitieuzer dan de voorgaande jaren. “Toen was handhaven het motto, maar nu willen we toch meer. Kijken of we dat met elkaar kunnen realiseren. We willen stabiel in de linkerrij eindigen en misschien een periode pakken áls die in het vervolgplan van de competitie door de KNVB niet worden geschrapt. Het belangrijkste is dat we überhaupt weer groepstrainingen mogen gaan doen en wedstrijden kunnen spelen, want dat is toch waarvoor je voetbalt uiteindelijk.”

Hij begon ooit als jochie bij VV Zierikzee en speelde daarna van de D-pupillen tot de B-junioren voor JVOZ. Op zijn zeventiende keerde hij terug in Zierikzee dat inmiddels MZC’11 was. En die terugkeer is hem meer dan goed bevallen. Hij is sinds hij in het eerste speelt al meer dan regelmatig belangrijk gebleken voor de ploeg, maakte een kampioenschap mee en draagt inmiddels alweer enkele seizoenen de aanvoerdersband. “Een eer natuurlijk en het zorgt ook voor een stuk verantwoordelijkheid. Bovendien is er een goeie klik met deze trainer. we hebben ook regelmatig over zaken rondom het elftal of bijvoorbeeld een bepaalde tactiek. Dat vind ik enorm waardevol en zegt ook veel over het type trainer dat Edwin is. Hij weet hoe hij een groep moet raken en communiceert veel. Dan is er duidelijkheid bij iedereen en acceptatie. Dat is enorm belangrijk om tot goeie prestaties te kunnen komen. Er is op dat vlak wel weer rust en daar was de groep ook wel aan toe. Bovendien is de concurrentie toegenomen in de selectie en dat houdt iedereen scherp. De trainer moet echt wekelijks keuzes maken en dat hebben we jaren niet echt gehad.”

Wat de KNVB ook voor beslissing neemt over het competitievervolg, het maakt voor de captain weinig uit al heeft hij gezien de start wel een kleine voorkeur. “Op nul beginnen met een schone lei en dan een halve competitie haha, dat zou voor ons ideaal zijn. De groep is volledig en fit dus ik zie het wat onze kansen betreft niet somber in. Al moeten we het uiteindelijk wel op het veld laten zien.”

Klik hier voor meer informatie over MZC’11
Klik hier voor meer artikelen over MZC’11

In gesprek met Edwin van Dongen van VV Waspik

Als zoon van een schipper werd hij in 1969 geboren aan boord van een binnenvaartschip in Waspik. Sinds september van dit jaar staat Edwin van Dongen als voorzitter aan het roer van VV Waspik, dat ondanks de coronagolven het hoofd boven water houdt.

HappyPoint_desinfectie

Van 2007 tot en met september 2020 bekleedde Edwin van Dongen met veel plezier verschillende bestuursfuncties bij VV Waspik. Toen Cees Gijsman na twaalf jaar afzwaaide als voorzitter, besloot hij het stokje over te nemen. Daar heeft de bevlogen clubman geen spijt van. “Ik vind het een eer om voorzitter te zijn van onze mooie club. Natuurlijk is het geen makkelijke periode. Het liefst ben je met voetbal bezig, maar het hele coronagebeuren vereist nu eenmaal veel aandacht en energie. Op financieel gebied hebben we flinke klappen gekregen, maar we zijn gelukkig gezegend met trouwe leden en sponsoren.”

Roots
Van Dongen werd geboren op een schip in Waspik, maar woonde tot zijn 18de in Limburg. Op die leeftijd keerde hij met zijn ouders terug naar zijn roots, waarna hij direct actief werd bij de voetbalclub. “Helaas moest ik na zeven seizoenen op mijn 25ste al stoppen, vanwege een blessure en toen verloor ik de binding met de club.” Maar dat veranderde toen zijn kinderen gingen voetballen. Inmiddels speelt zijn dochter in de damesselectie, zijn zoon in de JO19-1 en is Van Dongen zelf dus clubvoorzitter. “Toen ik weer bij de club kwam, was het verenigingsgevoel al snel helemaal terug.”

Als vereniging staat Waspik niet stil, ondanks de coronaperiode. De kantine is gerenoveerd en de club wil komende jaren investeren in duurzaamheid. Het niveau opkrikken in de jeugdafdeling is een ander onderwerp dat hoog op de agenda staat. Van Dongen vertaalt de huidige situatie van Waspik in een mooie voetbalquote. “Onze ambities worden helaas deels gedwarsboomd door de pandemie. Corona heeft ons op het verkeerde been gezet, maar niet voorbij gespeeld. De jeugd voetbalt gelukkig door en iedereen blijft optimistisch.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Waspik
Klik hier voor meer informatie over VV Waspik

John van Veen is dolblij met RVVH-materiaal

John van Veen kan niet wachten om met RVVH 2 weer aan de competitie te beginnen. “Ik heb een heerlijke ploeg, joh. Er zit zó veel voetbal in, ik sta aan de kant te genieten en te glimmen.”

tuk tuk
Van Veen maakte afgelopen zomer de overstap van Zestienhoven, waar hij ook het tweede elftal trainde, naar de B-selectie van de Ridderkerkers. “Ik ben op gesprek geweest bij RVVH. Wat mij opviel was de duidelijke visie die de club had met het tweede elftal. Eigen jeugd opleiden en niet anders. Ik dacht dat ik één van de vele sollicitanten was. De voorzitter zei dat ze mij niet zomaar hadden uitgenodigd. Ze zochten een bepaald type trainer.  Ze hadden hun huiswerk goed gedaan.”

Van Veen omschrijft zichzelf als een trainer die jonge spelers aan de praat krijgt. Hij werkt graag met jeugdspelers voor wie de stap vanuit de onder negentien naar het eerste elftal in eerste instantie nog te groot is. Dat deed hij jaren bij VVOR in Rotterdam, waar hij nauw samenwerkte met trainer Harry Akkermans. “We hebben daar een complete nieuwe groep neergezet. Toen wij kwamen – Harry als trainer van het eerste, ik als trainer van het tweede – waren beide teams net gedegradeerd en veel jongens vertrokken. We zijn gaan bouwen en het resultaat was dat we promoveerden naar de tweede en reserve tweedeklasse. Onze successen liepen parallel.”

Van Veen was in totaal vijftien jaar actief in Rotterdam-Oost. “Ik ben daar in de winterstop op een vervelende manier weggegaan. Dat was jammer. Vorig seizoen heb ik Zestienhoven 2 onder mijn hoede gehad. Ik wist toen ik eraan begon dat het maar voor een jaar zou zijn, want de club had al afgesproken met de trainer onder de negentien dat hij na dat jaar zou doorschuiven.”

Bij RVVH is zijn opdracht duidelijk: de talentvolle spelers klaarstomen voor het grote werk. Het podium waarop dat kan is volgens Van Veen perfect. “We spelen in de eerste klasse, dat is een meer dan aardig niveau.”

Hij zegt in de voorbereiding zijn ogen te hebben uitgekeken. “We speelden op een gegeven moment een oefenwedstrijd tegen Papendrecht 2 en die wedstrijd wonnen we met 0-9. Ik wist niet wat ik zag. Ik heb ook regelmatig tegen de voorzitter gezegd dat ik dolblij ben met het materiaal dat hij mij gegeven heeft. De spelers zijn niet alleen getalenteerd, maar zijn ook hongerig en enorm enthousiast. Wat wil je als trainer nog meer?”

“Ik hoef deze jongens natuurlijk niet uit te leggen hoe te voetballen, dat kunnen ze allemaal in de basis. Hoe die kwaliteiten in een wedstrijd of de ploeg inzetten, dat is mijn taak. Ik hou er van om die gasten voor het seniorenvoetbal aan de gang te krijgen. Die laatste 25 procent, die ze nodig hebben om het eerste te bereiken, daar is dit elftal voor.  Resultaten zijn zeker niet onbelangrijk en horen ook bij de ontwikkeling. Het onder druk presteren. Ik probeer spelers zo ontspannen mogelijk te laten voetballen en te vertrouwen op hun kwaliteiten. We richten ons op de derde, vierde plek. Dat is ook de positie die we na vier wedstrijden innamen.”

Hij is niet bang dat zijn elftal dit seizoen wordt leeggeplukt door het eerste. “Dat is prima geregeld, want het eerste heeft een ruime selectie van twintig spelers. Wij hebben er veertien. Er komen altijd spelers bij van het eerste die terugkeren van een blessure.”

Klik hier voor meer informatie over RVVH
Klik hier voor meer artikelen over RVVH