Jan is getrouwd met Adje en uit dit huwelijk zijn 2 zonen geboren: Erwin en Mark. Deze zijn woonachtig in Sprundel en St. Willebrord en inmiddels zijn ze ook de trotse opa en oma van 5 kleinkinderen in de leeftijd van 18 tot 1 jaar. Voor één van deze kinderen zijn ze 1x per week oppasopa en -oma.

In zijn werkzame leven is Jan postbode geweest in Rijsbergen, waarna hij een drukkerij begon in zijn woonplaats. De oorzaak hiervan lag eigenlijk bij VVR. In die tijd (eind jaren tachtig) werd namelijk de VVR-klanken bij hem thuis gedrukt, waarop het idee ontstond om een eigen drukkerij te beginnen. Zo gezegd, zo gedaan en Jan heeft jaren een succesvol bedrijf geëxploiteerd en in die tijd had Rijsbergen zelfs een eigen weekblad (Rijsbergen). Dit blad kwam tot stand dankzij de belangeloze medewerking van vele vrijwilligers en werd door vele Rijsbergenaren veel en graag gelezen.

Kennismaking met VVR
Getogen in Rijsbergen ging Jan al op jonge leeftijd met vader Wim op het oude sportpark naar wedstrijden van VVR 1 kijken. Ook de uitwedstrijden werden trouw bezocht en de liefde voor VVR werd zodoende met de paplepel ingegoten. Ook zijn vader was vrijwilliger bij VVR, waarbij hij de Totoformulieren elke week aan de deur kwam ophalen. Het oude voetbalveld, gelegen aan de van Oosterhoutstraat (destijds de Sportparkstraat) werd door de week gebruikt als paardenwei en Jan weet zich goed te herinneren dat voor wedstrijd het veld ontdaan moest worden van de nodige uitwerpselen. Ondanks zijn supporterschap van VVR 1 is Jan zelf nooit gaan voetballen, zijn beide zonen hebben dit wel voor kortere of langere tijd gedaan.

Jan als vrijwilliger
Zoals velen uit de generatie van Jan was het ook in dit geval Theo Holthuizen die hem benaderde met de vraag of hij iets voor de club zou willen gaan betekenen. Hierop antwoordde Jan bevestigend en hij begon begin jaren zeventig als jeugdsecretaris in de jeugdcommissie.  Later werd hij voorzitter van de jeugdcommissie. In die periode haalde hij ook zijn trainersdiploma’s, waarmee hij senioren (op een wat lager niveau) kon trainen. Daarnaast is Jan eind jaren zeventig en begin jaren tachtig ook scheidsrechter voor de KNVB geweest, waarbij hij soms ver moest reizen voor een wedstrijd. Op een gegeven moment begon hem dit tegen te staan, waarop hij hiermee stopte.

Jan heeft ook velen malen als begeleider van jeugdteams van VVR deelgenomen aan de jeugdkampen van de NKS, waaraan hij erg goede herinneringen bewaart. Deze waren leuk en leerzaam, maar ook erg vermoeiend (Wanssumse nachten zijn lang, ja maar dan…).

Eén van de hoogtepunten werd gevormd door het winnen van de bekerfinales met de A-jeugd (eind jaren zeventig). Hij was samen met Jan Haast leider van dit team, waarvan o.a. Ron Mathijssen, Ad Roovers, Peter Bastiaansen, Corné van Opstal, Gerrit Sprenkels, Laurens van Vugt en Ed Martens deel uitmaakten. In een poule met NAC, Baronie, Bavel en UVV was dit een prestatie van formaat, dat een jeugdteam van VVR daarna nooit meer heeft kunnen herhalen.

Naast het lidmaatschap van het bestuur is Jan ook nog leider van de B1 geweest met Karel Daamen, was hij regelmatig grensrechter, trok hij de lijnen en was hij ook nog eens barvrijwilliger. Een takenpakket waar je u tegen zegt!

Het bestuur van VVR
Toen hij in 1980 in het bestuur terecht kwam, ging hij dezelfde rol vervullen als daarvoor in de jeugdcommissie: die van voorzitter. Hij is 6 jaar voorzitter geweest, waarbij hij de nodige leuke dingen heeft meegemaakt, waaronder de viering van het 60-jarig bestaan van VVR. Verder was hij toen 3 jaar leider van VVR 1 (met daarin een aantal spelers uit het succesvolle A-team dat de beker won) en volgden er onder trainer Hans van Wolven 3 promoties achtereen naar de 3^e klasse.

De laatste jaren onder zijn voorzitterschap zat het sportief tegen voor het vlaggenschip van VVR. Doordat een aantal bepalende spelers was vertrokken naar o.a. Internos en RBC kreeg VVR het moeilijk en volgde een aantal degradaties. In die tijd vertrokken ook nog eens de nodige bestuursleden, waardoor het bestuur nog een minimale bezetting had.

Het grootste dieptepunt in die periode was het verongelukken van Jan Boot en Ruud Severijnen en daarna ook nog eens het overlijden van zijn vader Wim Severijnen. Met Wim had Jan een goede band, dus dit was echt een mokerslag.

Een minder leuke gebeurtenis was ook het ontslag van trainer Ruud Berbers en de beslissing om het contract met kantinebeheerder Kees Haast niet te verlengen.

Al met al kijkt Jan terug op een mooie en dankbare tijd bij VVR. Hij heeft zeer veel geleerd bij VVR, vooral waar het gaat om menselijke verhoudingen. Veel gelachen ook en hij denkt nog met veel plezier terug aan de partijtjes joppen met o.a. Piet Bartels, die tot diep in de nacht duurden… Hij vindt VVR nog steeds een prachtige vereniging, waar hij nog regelmatig langs wandelt en even op het sportpark rondloopt.

Tijdens het 75-jarig bestaan van VVR heeft Jan nog een gouden spelt gekregen van de KNVB voor de jaren dat hij actief was als KNVB-scheidsrechter. Maar hij is Adje ook zeer dankbaar voor de vele uren die hij aan VVR mocht besteden, zonder haar steun was dit nooit gelukt.

Tegenwoordig
In 1996 nam Jan het besluit om theologie te gaan studeren aan de Fontys-Hogeschool in Tilburg, waar hij veruit de oudste was. Hij studeerde in 2001 af en werd algemeen geestelijk verzorger bij de Stichting Bejaardenzorg in Oosterhout, waar hij zes jaar heeft gewerkt. Hij werd in die periode heel veel geconfronteerd met de met de dood, is zich verder gaan oriënteren en kwam in contact met de priester- en diakenopleiding Bovendonk in Hoeven. Ook deze pittige opleiding werd succesvol afgerond en daarna is Jan in 2009 tot diaken gewijd. Tegenwoordig is hij werkzaam in de Parochies Zundert en Rucphen, met in totaal 10 kerken. Voor beide parochies is hij nog enige tijd teamleider geweest, waarbij hij verantwoordelijk was voor de planningen. Een taak die veel tijd kostte en waarmee hij onlangs is gestopt. Maar nog steeds besteedt Jan wekelijks tussen de 20 en 30 uren aan het kerkelijk werk.

De schaarse tijd die hij over heeft wordt besteed aan zijn postduiven, een hobby die hij al 54 jaar beoefent. En nog één van de weinigen: toen hij begon waren er 85 duivenmelkers in Rijsbergen en nu nog 11! Verder heeft zijn oude hobby van modeltreinen weer opgepakt en gaat hij geregeld een stukje fietsen of wandelen met Adje.

Heel erg bedankt voor het interview Jan!

Klik hier voor meer artikelen over VV Rijsbergen
Voor meer informatie over VV Rijsbergen klik hier

Twee jaar geleden was RSV Rucphen Club van de week. We spraken Jolan Schrauwen die toen nog in de JO-19 speelde. Momenteel heeft de aanvaller zijn doel behaald en speelt Schrauwen al twee seizoenen vast in de hoofdmacht.

Schrauwen zou hedendaags niet zonder voetbal kunnen. “Voetbal is voor mij gewoon dat ik mijn gedachten op nul zet en dan er 90 minuten alles aan doe om te winnen”. Na de zwaarbevochten wedstrijden, begint het elftal aan de derde helft.

De spits zit momenteel in het laatste jaar van zijn opleiding SPECO Sportmarketing aan Fontys Hogeschool. Schrauwen was voor de corona crisis barman. “Door het virus moest ik ander werk gaan zoeken en werk ik inmiddels al een jaar bij de LIDL”.
Naast het voetballen heeft Schrauwen ook een passie voor auto’s. “Ik werk af en toe mee aan auto evenementen. Vanaf jonge leeftijd ben ik al groot fan van auto’s”.

Op acht jarige leeftijd begon hij met voetballen bij de dorpsclub. “Ik heb elk jeugdelftal doorlopen van de club. In de E-categorie werden we voor- en najaar kampioen”. In de JO17 heeft Schrauwen voor het eerst mogen proeven van de hoofdmacht. “Sinds dat moment ben ik alleen maar gemotiveerder geraakt om daar een vaste kracht te gaan worden”.

De spits heeft in 2018 zijn mooiste momenten meegemaakt. “In dat seizoen werd zowel RSV 1 en RSV 2 kampioen”. Voor de jongeling was dat het jaar waarin hij doorbrak. “Ik mocht regelmatig mee doen met de hoofdmacht en het tweede”. Bij het tweede was de spits beslissend in de kampioenswedstrijd. “Ik mocht invallen en scoorde de verlossende treffer. We stonden onder druk en door mijn doelpunt was de overwinning binnen”.
Op jonge leeftijd raakte de spits al geblesseerd. “Toen ik jong was, had ik last van een osgood-schlatter knie.” Door deze blessure kon Schrauwen ongeveer één jaar niet voetballen. “Al mijn vrienden konden zich ontwikkelen en ik bleef achter door die stomme knieblessure”.

Het huidige seizoen was heel moeizaam voor RSV. “We hadden het heel lastig. Als het seizoen niet door corona was stilgelegd, hadden we moeten vechten voor handhaving in de vierde klasse”.
Ondanks dat het elftal het lastig had in de competitie kijkt Schrauwen positief naar de toekomst. “Ik hoop dat we in de zomer kunnen beginnen aan het nieuwe seizoen. Wij gaan als elftal er alles aan doen om mee te kunnen spelen in de middenmoot”.

Meer artikelen over RSV? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over RSV.

Lucas Maas is begonnen met voetballen op zijn zesde bij Rood-Wit. Maas is een groot FC Barcelona fan. “Ik kijk bijna elke wedstrijd. Sinds dit seizoen is Pedri mijn grote voorbeeld ook al is hij nog super jong’’. De verdediger kan genieten van de Spanjaard. “Pedri speelt zo makkelijk en beschikt over een geweldige techniek”.

Voetbal is voor de centrumverdediger heel belangrijk. “Voetbal is echt een goede uitlaatklep. Ook heb ik hier veel sociaal contact en is het altijd gezellig”. Natuurlijk voetbalt hij ook om fit te blijven. Maas is niet specifiek lovend over één persoon binnen het team. “Ik vind dat wij als team elkaar beter maken. We hebben een speciale band en daarom is de sfeer altijd goed. Iedereen draagt zijn steentje bij aan het elftal”.

Buiten het voetbal is Maas ook een student. “Momenteel zit ik in mijn eerste jaar van de opleiding commerciële economie aan Avans Hogeschool. De opleiding verloopt goed alleen is het wel wennen door de corona crisis”. Ook is Maas Vulploegleider bij de Jumbo in Sint Willebrord. In zijn vrije tijd is hij graag met zijn vrienden. “Ik speel graag een potje poker tegen hen en ik spendeer ook graag mijn vrije tijd met m’n vriendin.

Op zijn zesde moest Maas de keuze maken of hij wilde gaan voetballen of judoën. “Uiteindelijk was de keuze relatief makkelijk, ik stond hele dagen al met de bal aan mijn voet”. De verdediger heeft sindsdien alle jeugdelftallen van de dorpsclub doorlopen en voetbalt hedendaags in de JO19. “In alle elftallen heb ik bijna altijd met dezelfde jongens gepeeld”. Na de wedstrijd blijft het elftal ook altijd hangen voor de derde helft. “Dit team voelt als een soort familie. Binnen en buiten het veld hebben we alles voor elkaar over”.

In zijn carrière heeft Maas twee hoogtepunten beleefd. “Ik heb twee keer de beker gewonnen. Zelden ben ik zo blij geweest. Toen ik de trofee in mijn handen kreeg was ik zo blij’. Voor Maas zijn dit de hoogtepunten omdat ze als elftal hier het hele seizoen voor gevochten hadden.
Maas heeft weinig tot geen dieptepunten gekend in zijn voetbaljaren. “Alleen in het eerste jaar van de JO19 had ik geen tof jaar. Ik was het plezier in voetbal verloren en overwoog om te stoppen”. Voor de verdediger was dit het dieptepunt maar door de speciale band met het team heeft hij niet opgegeven.

Ten slotte vindt de libero het huidige seizoen heel erg zonde. “Het is super erg dat heel het voetbal is stilgelegd, ik wil daarom ook niet langer stilstaan bij het seizoen’’. Maas wil dit hoofdstuk in zijn voetbalcarrière afsluiten. “Het hoofdstuk als jeugd komt wel op een nare manier ten einde maar ik ben heel benieuwd naar mijn toekomst bij de selectie”. Tijdens zijn debuut merkte Maas dat het een grote stap is maar hij heeft er alle vertrouwen in. “Ik ga goed begeleid worden en zo kan ik mijn plekje vinden in het team”.

Klik hier voor meer artikelen over Rood-Wit.
Meer informatie over Rood-Wit? Klik hier.

De centrale verdediger speelt nu zijn derde seizoen bij de Sprundelse club. Van Heusen stapte van RSV Rucphen over naar SV Sprundel om zich verder door te ontwikkelen. Naast het voetballen heeft de fanatiekeling ook zijn eerste trainersdiploma behaald.

Voetbal is heel belangrijk geworden in zijn leven. Zowel voor zijn opleiding als zichzelf ontspannen. “Als ik aan het voetballen ben, ben ik helemaal mezelf. Ik geef alles tijdens wedstrijden en wil altijd winnen”. Voor Van Heusen is voetbal de mooiste sport die er bestaat. Een leven zonder voetbal kan hij zich niet voorstellen.

Van Heusen is pas relatief laat gaan voetballen. “Ik ben op mijn tiende begonnen met voetballen bij RSV”. De ouders van de jongeling vonden het belangrijk dat hij zichzelf kon verdedigen. Thijs heeft drie jaar judo beoefend. De verdediger heeft tot zijn tweede jaar  als B-Junior bij RSV gevoetbald. “In mijn eerste jaar B heb ik het meest geleerd van mijn coach Rico. De trainer liet me zien hoe mooi het spelletje wel niet is.” Mede door de trainer is Van Heusen een betere speler geworden en kon hij de overstap maken naar SV Sprundel. De centrumverdediger stroomde bij de JO17-1 binnen onder het gezag van Sander Wirix. “Toen ik bij Sprundel ben gaan voetballen heb ik in deze periode veel geleerd van Sander. In dat seizoen heb ik mezelf goed ontwikkeld”. Het volgende seizoen kwam het elftal terecht bij Jens Wirix. “In het eerste jaar in de JO19-1 hadden we een geweldig team en werden we kampioen in de eerste klasse”. De gebroeders Wirix hebben de verdediger veel geleerd tijdens zijn periode onder hun gezag.

Het hoogtepunt van de verdediger zijn carrière is het kampioenschap in het seizoen 2019/2020. “Het team is als een vriendenteam, we doen alles samen. Buiten het veld zijn we ook een vriendengroep”. Het elftal heeft het hele seizoen superhard gewerkt en de beloning was de titel in de eerste klasse.
Een absoluut dieptepunt voor de voetballer is corona. “Dit jaar zouden we met het team hoofdklasse gaan spelen, waar we het seizoen ervoor zo hard voor gewerkt hebben. Helaas heeft het virus overal een einde gemaakt in het voetbalseizoen”.

De fanatiekeling heeft maar één doel voor ogen. “Ik wil mezelf als speler zo ontwikkelen dat ik deel ga uitmaken van de hoofdmacht van Sprundel. Ik wil de club helpen om voor het kampioenschap te gaan spelen”.
Naast zijn carrière als voetballer heeft Van Heusen ook een toekomst als trainer. Hedendaags geeft hij training aan de JO12-1 en JO14-1 van SV Sprundel. “CIOS gaf mij de mogelijkheid om mijn trainersdiploma te halen. Deze kans heb ik natuurlijk met beide handen aangepakt.” De jeugdtrainer vindt het fantastisch om de jongens zich te zien ontwikkelen. Momenteel is de ambitieuze trainer bezig voor zijn UEFA C Trainer/Coach diploma. De voetballer wil aan de kinderen laten zien hoe mooi de sport is. “Mijn doel is om hogere elftallen training te gaan geven. Denk hierbij bijvoorbeeld aan elftallen die in de hogere klasse spelen”.

Meer artikelen over SV Sprundel? Klik hier.
Wilt u meer informatie over SV Sprundel? Klik hier.