MIDDELBURG – Niet via een kampioenschap, maar vanaf de bestuurstafel promoveerde Zeelandia Middelburg uiteindelijk naar de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Het was een eerste stap omhoog nadat de overstap naar het zaterdagvoetbal was gemaakt. Niels Luteijn bleef zijn club trouw en wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk tweedeklasser worden.

“Vorig seizoen lagen we ook goed op koers om kampioen te worden maar corona gooide dat danig in de war. Gelukkig is het nog gelukt om te promoveren, al liet die beslissing wel lang op zich wachten. Met het gevolg dat een aantal jongens ervoor koos om elders op hoger niveau te gaan voetballen, wat ik wel kon begrijpen overigens.”

Zelf heeft hij er geen enkele seconde over nagedacht om de club te verruilen en bleef Zeelandia Middelburg trouw, zoals hij altijd zal doen. “Ik voel me hier op mijn gemak en weet wat ik heb. Ik voetbal met mijn vrienden en heb het enorm naar de zin. Dat is voor mij het allerbelangrijkste! Daarbij hebben we een goeie selectie en doen we bovenin mee, dus waarom zou ik dan ergens anders weer van voor af aan gaan beginnen?”

Luteijn werd dit seizoen, na het vertrek van Sander Ouwerkerk, verkozen tot aanvoerder. Naar eigen zeggen een hele eer voor de speler die in het jaar van de fusie destijds zijn eerste stappen als voetballer zetten, de gehele jeugd doorliep en inmiddels dus al jarenlang een vaste waarde is in het eerste team. “Ik vind het een geweldige club om voor te mogen voetballen. Er gebeurt altijd wel wat, zaken zijn erg goed geregeld voor iedereen én er heerst een gezonde ambitie tot presteren. Dat zijn dingen die me aanspreken en die deze club voor mij zo mooi maken.”

In het dagelijks leven is de 27-jarige middenvelder werkzaam bij Revalidatiecentrum Revant in Goes, een beroep waarin hij veel met lijf en leden bezig is. Mede daardoor ook, wil hij zo fit mogelijk blijven om zolang mogelijk te kunnen blijven voetballen. “Dat is wel mijn ambitie inderdaad, om zolang het gaat in het eerste elftal te spelen en een zo hoog mogelijk niveau na te streven. We hebben als groep allemaal de drive om zo hoog mogelijk te willen spelen. Na de overstap richting het zaterdagvoetbal wisten we dat we onderaan moesten beginnen. We waren goed op weg in de vierde klasse, maar dat waren we ook aan onze stand verplicht. Dit seizoen in de derde klasse was het een stuk lastiger. Zoals gezegd waren een aantal bepalende jongens vertrokken en kregen we met blessures te maken. Daardoor hadden we niet de start die we hoopten en bovendien is er in de derde klasse toch ook een aantal erg sterke teams actief. Dus kampioen zou lastig worden, maar meedoen voor promotie moet realistisch zijn.”

En dat is ook voor komend seizoen weer het doel. De jongens die waren vertrokken die zullen nagenoeg ook allemaal weer terugkeren, waardoor trainer Nick Corré de beschikking krijgt over een heel sterke selectie. “Dat is natuurlijk enorm mooi en het laat ook zien wat de ambitie van de club is. Dat iedereen heel graag wil, dat hebben we denk ik deze afgelopen periode ook wel aangetoond. We hebben de gehele periode als selectie doorgetraind, hoe lastig dat gezien de maatregelen ook was. In tweetallen, viertallen, in groep, op het veld of op anderen manieren. De opkomst was altijd hoog en de keuze om door te trainen was unaniem. De technische staf heeft dat geweldig gedaan door ons gevarieerde trainingsvormen te bieden en iedereen gemotiveerd te houden met maar één focus: met de blik omhoog blijven doorwerken. Daar wil ik heel graag onderdeel van zijn, want ik denk dat deze club ook thuishoort in de tweede klasse. Het is zaak aan ons om dat op het veld te laten zien.”

Klik hier voor meer artikelen over Zeelandia Middelburg

Ruben Hollemans is in de avonduren maar al te graag met zijn hobby bezig. Waar hij zelf schittert in de derde divisie met zijn ploeg VV Goes, traint de 27-jarige middenvelder op zijn vrije avond juist de talenten onder de 16 bij zijn jeugdliefde VV Serooskerke.


Hollemans leerde zelf het spelletje bij zijn eigen dorpsclub, waar hij sinds kleins af aan al mee verbonden is. Want naast dat de geboren Zeeuw momenteel zelf deel uit maakt van de selectie van derde divisionist VV Goes, is hij al vanaf zijn 15^e actief als jeugdtrainer bij VV Serooskerke. En na al die jaren bevalt dit nog enorm goed voor Hollemans. “We zijn op dit moment druk bezig met een nieuw beleidsplan bij de club. Ik denk dat we mooie stappen aan het maken zijn om een mooie balans voor onze jeugd te zoeken tussen het prestatieve en recreatieve.”

Als voetballende trainer combineerde Hollemans altijd zijn eigen trainingen met het trainersvak. “Vaak train ik zelf drie tot vier keer in de week en de avond die ik over heb, sta ik zelf op het veld om trainingen te geven,” vertelt hij lachend. Na de succesvolle fusering van VV Serooskerke en Veere, traint de fanatiekeling momenteel de onder 16 van de SJO. Zelf heeft hij deze goedlopende fusering ook positief ervaren. “Het is mooi om te zien dat we momenteel bij bijna elke leeftijdscategorie een elftal hebben staan.” Hollemans begon zijn trainerscarrière bij de E-junioren en groeide steeds met de jaren mee met zijn elftal. “De kern van de groep is altijd gebleven, ik ken de jongens goed en haal er daarom veel plezier uit. Het is dan ook mooi om te zien hoe de jongens zich ontwikkelen.”

Een wedstrijdloze periode was voor Hollemans ook zeer lastig. “Het plezier tijdens de trainingen is er zeker, maar het spelen van de wedstrijden blijft voor die jongens toch het leukste.” De jeugdtrainer zelf vindt naast het plezier, het prestatieve aspect ook belangrijk. “Het zou mooi zijn als er natuurlijk over een paar jaar een aantal jongens de stap kunnen maken naar het eerste elftal.”

Gelukkig mocht er aan het begin van dit seizoen nog wel gevoetbald worden en dit verliep voor de talenten van Hollemans op zijn zachts gezegd niet slecht. “Qua resultaat was ik zeker tevreden en ik denk ook dat we een stapje hogerop zouden kunnen. Helaas zijn er in Zeeland weinig onder-16 elftallen, waardoor we met een niveau hoger vele lange reisafstanden zouden moeten afleggen, vandaar deze bewuste keuze voor deze competitie.”

Iedere week steekt Hollemans veel tijd en energie in zijn team bij ‘Seroos’, maar hij heeft het er dubbel en dwars voor over. “We zijn aan het bouwen met een jonge groep, maar ik doe het nog altijd met enorm veel plezier.” De komende jaren zal de talentvolle trainer dan ook nog vaak coachend langs de lijn staan op Sportpark Noordhout. “Ik kom er al vanaf jongs af aan, ik ken er veel mensen en er heerst altijd een hele warme en gezellige sfeer,” sluit hij mooi af.

Meer artikelen lezen over VV Serooskerke? Klik hier.

MIDDELBURG – Het was tijdens zijn stage bij de club, dat acht jaar geleden Niels Luteijn in aanraking kwam met het G-voetbal binnen zijn club Zeelandia Middelburg. De trainer stopte ermee en hij kreeg de vraag of hij het niet zag zitten wat te betekenen voor het elftal. Hij ging kijken en is sindsdien niet meer weggegaan.

Momenteel traint hij als enkele jaren samen met Sander Ouwerkerk elke vrijdagmiddag zo’n twintig verstandelijk gehandicapte voetballers op Sportpark Veerse Poort. “Dat is echt een verademing en het is supergaaf om te doen. Sander en ik hebben ons werk zodanig ingericht, dat we elke vrijdagmiddag paraat zijn voor de voetballende jongens en meisjes. De dankbaarheid en de liefde die je terugkrijgt is onbetaalbaar. Daarnaast zijn ze zo puur, hebben er zoveel plezier in ook. Dan kan het niet anders dan dat wij daar ook intens veel voldoening uithalen”, zegt Luteijn.

Ook Ouwerkerk kijkt elke week weer uit naar de vrijdagmiddag. “Ik geniet daar zo intens van. Als je ziet hoe trouw ze ook zijn. Die training is voor hen hét moment waar ze de hele week naar toeleven. Of het nou dertig graden is, het pijpenstelen regent of het kraakt dat het vriest… Ze zijn er altijd, écht altijd! Daar kunnen veel valide voetballers soms qua motivatie in instelling nog wat van leren. Elke week opnieuw die vrolijk gezichten treffen op het voetbalveld dat is echt geweldig.”

En dat het aanslaat bij de G-voetballers, dat mag wel duidelijk zijn. Want waar het enkele jaren geleden begon met een klein groepje, daar staan er inmiddels elke week ruim twintig te trappelen om zich tijdens de training in het zweet te werken. “Helaas alleen trainingen inderdaad, want voor wedstrijden is het helaas niet haalbaar. De clubs die G-voetbalteams hebben die liggen hier allemaal vrij ver vandaan en dan zouden we altijd verre reizen moeten maken. Zoiets is niet te realiseren jammer genoeg. Wel is het zo, dat er geregeld oefenwedstrijdjes worden georganiseerd al is dan nu vanwege corona ook een stuk moeilijker. Daarnaast verzorgen we als spelersgroep van het eerste elftal ook wel eens clinics en dat vinden die gasten geweldig.”

Want naast zelf trainen, zijn er ook een aantal G-voetballers fanatiek supporter van de club en bezoeken ze geregeld de trainingen van het eerste of in het weekend de wedstrijden. “Het is echt machtig mooi om dan die gasten zo enthousiast jouw naam te horen roepen als je het veld oploopt of dat ze juichen als er een goal wordt gescoord. Er is er ook eentje die zelfs complete wedstrijdverslagen maakt en die dan op vrijdag voor de training van het G-team aan ons overhandigde. Dat zijn voor mij de absolute krenten in de pap. Dat is toch geweldig?!”

Het gaat bij de G-voetballers ook niet om winnen of verliezen, maar om de activiteit en de beleving. “Het zijn sowieso allemaal winnaars, want de puurheid die ze uitstralen dat is zo mooi! Als je ze juichend over het trainingsveld ziet rennen bij een trainingsdoelpunt, dan lijkt het net of ze de wereldbeker hebben gewonnen. Voor hun gevoel is dat ook zo natuurlijk. En wij als trainers? Wij kijken elkaar aan en met een twinkeling in onze ogen weten we dan van elkaar genoeg, want dát is waar het om gaat…. Onbezorgd plezier beleven aan je sport in de puurste zin.”

Klik hier voor meer artikelen over Zeelandia Middelburg.