Het groen en gele bloed loopt bij Chris Peters en David Keizerwaard door de aderen. Zij maken inmiddels al respectievelijk zestien en twaalf seizoenen deel uit van de eerste elf van OHVV. En er komt een episode bij. “Kampioen worden is een aantrekkelijk vooruitzicht.”

Beiden draaien ze er niet omheen. Zowel Peters (35 jaar) als Keizerwaard (30) dacht in de afgelopen maanden serieus aan stoppen. Van Keizerwaard was dat, ook mede gezien zijn leeftijd, het meest verrassende. “Ik heb een hectische periode achter de rug. Ik ben mede-eigenaar geworden van ons familiebedrijf en ben op 31 december voor het eerst vader geworden. En, niet te vergeten, we zijn ook nog verhuisd.”

Dat zijn naam desondanks ook komend seizoen op de spelerslijst van de Oudenhoornse club staat, heeft te maken met dat hij in de afgelopen tijd het voetbal miste. “Ik ben erachter gekomen dat ik het nog veel te leuk vind om te doen. Bovendien hebben we nog een klusje af te maken.”

Dat klusje, om van OHVV een derdeklasser te maken, duurt langer dan gehoopt. Al twee seizoenen houdt corona de rood-gelen in de vierde klasse. “Vorig seizoen stonden we notabene los van onze concurrentie. Dit seizoen zouden we ook weer tot de grote kanshebbers hebben behoord”, baalt Keizerwaard.

Peters twijfelde ook of hij na dit seizoen nog moest doorgaan. “Maar niemand wil zo eindigen”, zegt hij over de twee verloren voetbalseizoenen. “Ik ben nog fit en sta elke training en wedstrijd met plezier op het voetbalveld.” Een belangrijke drijfveer voor hem is de ambitie van OHVV om kampioen te worden. “We hebben er de ploeg voor, dus pik ik dat graag aan het einde van mijn carrière nog even mee.”

Peters kwam als jonge speler zestien jaar geleden over van Nieuwenhoorn. De in Brielle woonachtige verdediger volgde Harry Rusken die zijn trainer was bij Nieuwenhoorn 2 en trainer werd van OHVV. “We speelden toen nog op de zondag. Daar hebben we mooie tijden meegemaakt,. Ik heb verdeeld over diverse periodes in de vierde, derde en tweede klasse gespeeld. De leukste periode? Dat was in de derde klasse. We speelden bovenin mee, dat vond ik leuker dan de tweede klasse. Daarin moesten we echt aanpoten en knokken om erin te blijven.”

Op persoonlijk vlak waren zijn eerste vijf jaar in OHVV-dienst niet de beste. “Ik raakte een paar keer zwaar geblesseerd. Ik heb mijn kniebanden twee keer gescheurd en mijn been gebroken. Het eerste seizoen heb ik bijvoorbeeld niks gespeeld.” Keizerwaard kan het rood en geel wel dromen. Hij speelde altijd voor OHVV. “Ik ben nog de enige Oudenhoornaar in de selectie”, zegt hij. Hij was één van vijf spelers die met OHVV meeging van de zondag naar de zaterdag. “Het zondagvoetbal had geen toekomst meer. We moesten in het laatste seizoen helemaal naar Den Haag. Dat was geen doen.”

Het keepen heeft hij al een tijdje vaarwel gezegd, maar Pieter Verwijs bouwt bij VV Abbenbroek al een tijdje hard aan een stevige carrière buiten die van actieve voetballer. Hij heeft de club in al haar doen en laten al lang geleden omarmd. “De gemoedelijkheid spreekt mij aan.”


Een leven zonder voetbal kan Verwijs, die in mei 55 jaar wordt, zich niet of nauwelijks voorstellen. Via Zwart-Wit’28, TOGR en weer Zwart-Wit’28 kwam hij jaren geleden bij Spijkenisse terecht. Met zoonlief op de velden was Verwijs snel te porren voor allerlei vrijwillige taken. “Mooie club ook, Spijkenisse. Totaal anders dan Abbenbroek, maar geen kwaad woord hoor.”

Het mooiste wat hij er naar eigen zeggen opdeed, was zijn vrouw. “Die was destijds actief als wedstrijdsecretaris in de jeugd. We zijn verliefd geworden en getrouwd. Ik had al een zoon, Roy, en zij twee, Jan en Luuk. Stuk voor stuk prachtige gasten. Ze zijn alle drie in de twintig inmiddels. Ze spelen alle drie in Abbenbroek, Roy in het eerste en Jan en Luuk in een vriendenelftal. Dat ze voor Abbenbroek zijn gaan spelen, was hun keuze. We hebben ze nooit enige druk opgelegd.”

Zijn vrouw komt uit Abbenbroek en wilde graag terug naar haar roots. Het leverde de plaatselijke voetbalclub een voetbaldier extra op. “Ik ben gaan voetballen en van lieverlee ook wat dingetjes gaan doen. Zo ben ik. Bij een vereniging moet je ‘t samen rooien. Ik heb dat ook altijd leuk gevonden.”

Hij keepte jarenlang in het succesvolle veteranenelftal en als de nood aan de man was, maakte hij zijn opwachting in het eerste elftal. “Dat is nog niet eens zo lang geleden”, zegt Verwijs. “Vier jaar geleden hooguit. Bij blessures en schorsingen werd er wel eens een beroep op mij gedaan. Op een gegeven moment heb ik gezegd: het is mooi zo. Volgens mij was ik 51. Na een showduik duurde het twee dagen voordat ik weer in het gareel zat, haha. Dat werd te gortig.”

Hij was enige tijd elftalleider van het eerste elftal toen Jacco Verhoev trainer was. “Met Jacco had ik een perfecte band. Met de huidige trainer is die klik er niet. Daarom ben ik gestopt. Dat kan gebeuren.” In het huidige eerste elftal staat zoon Roy in de spits. “Hij is balvast en redelijk technisch”, zegt de vader over zijn zoon. “Maar zijn scorend vermogen is zijn minpunt. Dat weet hij zelf ook. Tien à vijftien doelpunten per seizoen is magertjes, zeker als je soms wedstrijden wint met 5-0 en 6-0.”

Sinds een paar jaar is Verwijs een nieuwe carrière begonnen: die van scheidsrechter. “Ik heb een tijdje de lagere elftallen gefloten. Dat vond ik naar verloop van tijd wat saai worden. Ik floot elke week praktisch dezelfde elftallen. Dat kan ook niet anders bij een kleine club als Abbenbroek. Ik ben voor de KNVB op zondag gaan fluiten. Vorig seizoen ben ik overgestapt naar de zaterdag, want de reistijd van en naar wedstrijden werd steeds langer. Mijn laatste wedstrijd dit seizoen was dicht in de buurt: GHVV’13-Rijnmond Hoogvliet Sport in de derde klasse.”

Komend seizoen ontfermt hij zich als materiaalman over de kleding van Abbenbroek. Daarnaast probeert hij het zeven-tegen-zeven voetbal nieuw leven in te blazen. “We willen de 35- en 45-plussers weer naar het veldkrijgen. Ik hoop dat ik die jongens van het veteranenelftal van weleer weer zo ver krijg dat ze een balletje gaan trappen. Er is op het eiland een interne competitie, met vijf speelavonden voor en vijf speelavonden na de winterstop.”

Meer artikelen lezen over VV Abbenbroek? Klik hier. 

Officieel heet hij Lennart, maar de voetbalwereld rondom Hellevoetsluis en Spijkenisse kent hem vooral als Lenny Buvens. De 31-jarige zoon van Spijkenisse-legende Arend runt met veel succes een kapperszaak en heeft inmiddels heel wat amateurvoetballers over de vloer gehad. Bij Hellevoetsluis is Barber Lenny een trouwe soldaat in het tweede elftal.


Gelukkig, sommige zaken veranderen helemaal nooit. Jonge jongens die bij de kapper volop enthousiast komen vragen om een kapsel van een bekende voetballer bijvoorbeeld. “Ik heb heel wat jochies geknipt die exact weten wat ze willen en Panini-plaatjes laten zien’, zo begint Lenny zijn verhaal. ‘Laatst nog moest ik aan de bak om een Jack Grealish-kapsel (Aston Villa) te knippen. Een jaar of zes geleden was dat strakke kapsel van Graziano Pellè van Feyenoord enorm populair. En Cristiano Ronaldo heeft over fans natuurlijk ook niet te klagen.”

Het is alweer even geleden, vervolgt Lenny, dat hij zich puur voor de lol begon te ontfermen over het kapsel van vrienden. De man die zijn kapperszaak sinds een jaar in Hellevoetsluis bestiert, had er simpelweg schik in om ‘een mooi kapseltje’ te maken. “Ik was zelf best met mijn haar bezig, het zat altijd vrij strak. Knippen vond ik leuk en ik werkte mijn haar best vaak bij. Ik heb toen ook het kapsel van een paar vrienden, Remon Haze en Victor Hartog, aangepakt, en dat beviel ze eigenlijk heel goed. Toen het twee weken laten wat langer was geworden, mocht ik het opnieuw doen.”

Omdat van het één nu eenmaal vaak het ander komt, groeide Lenny uit tot de man die heel wat kapsels van spelers bij verschillende verenigingen onder handen neemt. Dat is te danken aan het grote netwerk dat hij bezit in de regio. “Ik ben opgegroeid in Hellevoetsluis, maar mijn vader Arend is een echte Spijkenisseman,” licht hij toe. “Hij staat zelfs bekend als Mister Spijkenisse. Daarom ben ik met voetbal begonnen bij de club en heb er mijn hele jeugd ook gespeeld. Ook nog een tijdje in het tweede trouwens, ik kon geen plek in het eerste veroveren. Veel vrienden van mij speelden bij Nieuwenhoorn. Daar kende ik dus ook veel mensen. Een jaar of zes terug zijn we met een heel stel vrienden bij Hellvoetsluis in het tweede gaan spelen. We hebben het enorm leuk samen.”

De spelers van het team weten wat ze hebben aan Lenny, die de HBO-studie Human Resource Management voltooide en zowel als verdediger als middenvelder inzetbaar is. Zijn sociale vaardigheden maken het mogelijk dat hij als prima aanvoerder van het elftal fungeert. “Ik kan met de meeste mensen goed opschieten,” licht de tweebenige voetballer toe. “Ik kan me ook goed verplaatsen in jongere jongens, en daar hebben we er wel een paar van in het tweede. Ik vind het heerlijk ervoor te zorgen dat alles goed geregeld is binnen het team.”

Hij houdt het voorlopig nog wel even vol als voetballer van Hellevoetsluis, weet Lenny. Ondertussen is hij zuinig op zijn klantenkring, die in korte tijd dusdanig grote vormen heeft aangenomen, dat twee assistenten hem bijstaan. “Corona was een lastige tijd. Ik ben heel blij dat we per 2 maart weer open mochten. Ik heb ingeteerd op mijn spaargeld, maar hield daar vooraf rekening mee. Ik ben bewust niet op zomervakantie gegaan vorig jaar. Ik kijk er wel enorm naar uit dat spelers van onze selectie op zaterdag weer naar mijn zaak kunnen komen om bier te drinken en pizza te eten. Dat missen we behoorlijk.  Het mooiste compliment dat mensen mij kunnen maken? Ha, toch wel dat mijn eigen haar zo strak zit!”

Robin Verheijen (51) is al tien jaar actief in de jeugdtak van VV Hellevoetsluis. Als het nieuwe seizoen aanbreekt, zal hij als jeugdvoorzitter gaan fungeren. Degelijk beleid en plezier moeten samengaan, weet de geboren Rotterdammer.

Officieel moet Verheijen nog tijdens de ALV benoemd worden in zijn nieuwe functie, maar niets staat een uitdagende wisseling van positie in de weg. “Ik heb er veel zin in om jeugdvoorzitter te worden”, zegt de man die bij Hellevoetsluis aanmeerde toen zijn oudste zoon Jasper (inmiddels speler van JO17) de eerste schreden op het voetbalveld zette en sinds twee jaar technisch coördinator van de bovenbouw (TCB) is. “Het is best een kunst om een goede structuur neer te zetten en te zorgen voor draagvlak voor veranderingen en verbeteringen. Ik volg momenteel bij de KNVB de opleiding Hoofd Opleiding en ben me ervan bewust wat er bij komt kijken om een voetbalclub goed te laten draaien. Gelukkig heb ik inmiddels aardig wat ervaring bij onze vereniging. Ik stap niet helemaal in het diepe.”

Hellevoetsluis, weet Verheijen, is een gezellige club waar ze nog heel aardig voetballen kunnen ook. De hoofdmacht komt uit in de tweede klasse zaterdag, terwijl het tweede team reserve eerste klasse speelt. Vanzelfsprekend is het allerminst dat jeugdspelers soepeltjes doorstromen naar de selectie. “Maar elk jaar lukt het een paar jongens wel weer”, vervolgt Verheijen, de opvolger van Wim Verheij. “Dan moet je niet aan grote aantallen denken, meestal een stuk of twee à drie. Een enkele keer breekt er ook maar eentje echt door. Maar een speler als Luuk Engels heeft bewezen dat je in relatief korte tijd een vaste waarde kunt worden. Als wij erin slagen onze opleiding te blijven verbeteren, zullen er altijd jongens blijven doorstromen.”

Dat zijn vereniging ook sterke spelers van buitenaf niet afwijst, wordt door Verheijen gretig beaamd. Maar zoals vrijwel elke amateurclub wil ook Hellevoetsluis de couleur locale behouden. Uitgangspunt in technisch opzicht is het streven om voetballers in verschillende spelsystemen te kunnen laten opereren. “Daar worden spelers beter van”, zegt Verheijen, die graag over zijn hobby praat. “Tijdens een wedstrijd is het handig als je van systeem kunt veranderen. Of dat je een duel eens kunt beginnen met een 3-5-2, in plaats van het geijkte 4-3-3. Ook voor Hellevoetsluis geldt dat 4-3-3 de basis is hoor. Maar we leggen trainers niet de verplichting op om altijd zo te spelen met hun team.”

Verheijen gaat in op zijn eigen verleden als voetballer, dat in zijn geboorteplaats Rotterdam gestalte kreeg met lidmaatschappen van clubs als IJVV Zwervers, IJsselmonde en Feyenoord. Bij de laatstgenoemde brigade reikte hij tot het team dat nét onder de regionale jeugd uitkwam. “IJsselmonde vind ik wat karakter en sfeer betreft erg op Hellevoetsluis lijken”, zegt Verheijen, die bij de Italiaanse autofabrikant Pirelli werkzaam is als marketing- en salesman. “We zouden soms wat meer van ons mogen afbijten bij de club. Als we tegen Rotterdamse jeugdelftallen spelen, merk je dat jongens onder de indruk zijn en dat we te lief worden. Door geregeld te oefenen tegen stadsteams, kunnen we aan dat manco werken. Maar tegenover het gebrek aan echte brutaliteit, staat dat we weinig problemen met jongens hebben. Er heeft weleens iemand een grote mond tegen de trainer, maar daar blijft het ook wel bij. Hellevoetsluis is gewoon een fijne club waar jeugdspelers graag komen. Ook in coronatijd proberen we zoveel mogelijk te doen voor de jeugd.”

Meer artikelen lezen over VV Hellevoetsluis? Klik hier.