DONGEN – Als je voetballiefhebber bent en geïnteresseerd bent in hoe een club de jeugdopleiding compleet vernieuwd, terwijl het eerste elftal in de Derde Divisie actief is, dan heb je in vv Dongen de perfecte club gevonden. Marcel Haarbosch zei het treffend: “Er is heel veel te vertellen, wat dat betreft is het een kwestie van kiezen. We zijn met zoveel dingen bezig.”

Als lid van de technische commissie is hij nu samen met Erwin van Dongen een jaar actief voor de jongste jeugd. Terwijl een nieuw bestuur anderhalf jaar geleden aan de slag ging. Het zorgt voor die frisse wind. “Dat heb ik zelf ook ervaren”, zegt Haarbosch. “Veel nieuwe mensen inpassen heeft nadelen, maar er zijn ook heel veel voordelen. Zo hebben we alles helemaal opnieuw neer kunnen zetten.” En dat heeft de club gedaan, je kunt eigenlijk spreken van een cultuuromslag.

Van oudsher heeft Dongen het imago van een prestatievereniging. “Dat is zo in de loop der jaren ontstaan. Als je vroeger een beetje ambitie had, ging je naar Dongen toe. Bij Olympia ging je voor je plezier spelen. Alsof plezier en ambitie niet samen kunnen”, zegt Haarbosch, die zelf een rijk verleden heeft bij Olympia ‘60. “Als het op een verjaardagsfeestje van een zoon of dochter ging over iemand die wilde gaan voetballen, dan werd Dongen automatisch gekoppeld aan ‘presteren’. Daar willen we vanaf.”

Dat het eerste elftal dan in de Derde Divisie speelt, het hoogste niveau van alle amateurclubs in de regio, helpt qua imago misschien niet mee. Binnen de club is men er eerlijk en duidelijk over, Dongen is in een paar jaar tijd ‘omhoog gevallen’. Een goede lichting ‘eigen jongens’ promoveerde een paar keer en ineens was Dongen niet meer de stabiele tweedeklasser, maar een amateurclub op hoog niveau. Niets mis mee, maar het draait binnen de plaatselijke vv niet alleen om Dongen 1 en in de jeugd draait het ook niet meer vooral om de eerste selectieteams. “Samen met plezier leren voetballen en groeien van onderuit, dat is wat we willen.”

‘Plezier als basis van ontwikkeling. Voetbal moet in eerste instantie leuk zijn. Want iets wat je leuk vindt ga je nog liever en vaker doen. En daardoor word je weer beter en ga je het weer leuker vinden’, zo staat er in de visie. Niets baanbrekends zou je zeggen, maar bij Dongen gaat men wel een stap verder dan alleen mooie woorden op papier

“Als volwassenen hebben we vaak de neiging te regisseren voor kinderen. ‘Ik zie het wel, ik zeg het maar voor’. Daardoor kun je het resultaat beïnvloeden. Maar het is veel interessanter om het fout te laten gaan. Als er bijvoorbeeld drie tegenstanders op de middenlijn staan, helemaal vrij en de bal komt eruit bijvoorbeeld. Dat je dan niet vooraf roept, maar het laat gebeuren. En dan in de time-out vraagt wat er gebeurde en hoe we dat beter kunnen doen. Daar heb je meer aan dan als een gek schreeuwen. We willen geen PlayStation-coaches, die met een controller vanaf de zijlijn continue hun spelers aansturen. Voor de trainers is het wel wennen, want het is even anders.”

Net voor coronatijd zat de kantine van Dongen vol met een mix van ervaren trainers en beginnende trainers. De avond begon met een vraag: ‘Wie kent in alle seizoenen die hij trainer is geweest een kind dat bewust het veld op ging om een wedstrijd te verliezen?’ “Het bleef stil. Dat zit ook niet in kinderen om dat te doen. Dat was einde discussie. Kinderen willen graag winnen, dan hoeven we het daar niet over te hebben. Al het andere is wel interessant, kijkend naar de ontwikkeling in combinatie met plezier.”

Het is gedurfd. Want bij veel clubs draait het toch vooral om winnen. Krijgen alleen de beste spelers de beste trainers en worden ze bij elkaar gezet om kampioen te worden. Bij Dongen hopen ze ook op voldoende succesbeleving, want ook dat is belangrijk. Maar de focus ligt op ontwikkeling.

Een ander uitgangspunt bij vv Dongen: talent is niet te voorspellen. “Je kunt vooraf niet zeggen of iemand het eerste gaat halen of dat hij bijvoorbeeld over twee jaar stopt. Iemand kan nu handiger zijn dan een ander, maar dat zegt niks over hoe dit over vijf jaar is. Vinden ze voetbal dan nog leuk of zijn er andere interesses? Door van jongs af aan selectieteams te maken en alleen die teams betere trainers te geven en vaker te laten trainen, creëer je ongelijke kansen. Wij willen veel meer kinderen beïnvloeden met goede training.”

Om dan uiteindelijk met zoveel mogelijk eigen jeugd in het eerste elftal op een zo hoog mogelijk niveau te spelen. “Daarom ook de slogan, groeien van onderuit. Daar begint het!”

Een mooi gedrukt jubileumboek en een eigen biertje dat luistert naar de naam ‘Spitske’. Dat is hoe VCW het 75-jarig bestaan gevierd heeft. Noodgedwongen, want het had zo anders en veel mooier kunnen zijn. Een tiendaags feest stond in de steigers, maar door corona werd er na eerder al een keer uitstellen in maart definitief een streep gezet door het grote jubileumfeest.

WAGENBERG – In eerste instantie lag er een programma klaar voor 14 tot en met 23 augustus, een groot feest van tien dagen. Daarna was er een programma van 24 tot en met 30 mei. “Maar je moet je gezond verstand gebruiken. Dat hebben we in augustus moeten doen. En in januari hebben we eigenlijk al het besluit genomen dat het in mei ook niet door zou kunnen gaan”, zegt Peter Reniers, die voorzitter was van de jubileumcommissie en samen met penningmeester Frans Lodewikus terugkijkt op wat een grandioos feest had moeten zijn.

Los van het feit dat het afblazen van het jubileumfeest al vervelend was, waren er bij het duo ook zorgen vanwege claims. “In augustus waren er claims van in totaal 30.000 euro. “Van artiesten en dergelijke. Als de claims door hadden gegaan, had de vereniging zelf nog in de buidel moeten tasten. We hebben sponsorgeld binnen gehaald, maar de baromzet was de grootste bron van inkomsten. Gelukkig is begin april door de kogel door de kerk gegaan en brengt niemand annuleringskosten in rekening. Dat was wel een opluchting.”

Uitstel naar afstel
Een nieuwe keer uitstellen was geen optie voor VCW. “Aan wat voor termijn moet je dan denken? De moed zakt je ook een beetje in de schoenen”, zegt Lodewikus. “Je moet weer naar de sponsors en alle andere mensen om te zeggen dat het niet doorgaat. Ze snappen het wel, het is door de situatie begrijpelijk. We waren in 2017 al begonnen met een commissie. Maar op een gegeven moment gaat de energie er ook uit bij iedereen.”

In de kantine van de dorpsclub mijmert het duo nog even over wat het had kunnen zijn. Het gaat over een tent van duizend vierkante meter. Een Hollandse artiestendag en een dancefestival. “VCW staat bekend om de grandioze jubileumfeesten”, zegt Reniers. Lodewikus vult aan. “Iedere keer wil je het overtreffen. Bij veertig, vijftig en zestig jaar werd het uitbundig gevierd. Zeventig is niet echt een jubileum, maar er werd toch een vijfdaags feest georganiseerd.” De voorzitter, die inmiddels ook voorzitter van de club is, sluit niet uit dat het bij het de tachtigste verjaardag van de club toch een feest komt. “VCW kennende verwacht ik wel dat er kleinschalig iets zal gebeuren, ook omdat dit is komen te vervallen. Maar het is afwachten wat het gaat worden.”

Mooie toekomst
Het jubileumboekje, ‘een mooi stukje VCW-proza’, en een eigen biertje, het zijn tastbare herinneringen aan het jubileum dat nooit echt gevierd werd. Toch komt er meer. De gelden die opgehaald zijn voor het feest, mogen nu ingezet worden voor de renovatie van de kleedlokalen en eventueel het oppimpen van de kantine.” Om toch wat terug te doen hoopt Reniers volgend seizoen een feestavond te kunnen organiseren voor de Vrienden van 75 en alle sponsoren, als dankjewel.

Klik hier voor meer artikelen over VCW.
Meer weten over VCW? Klik hier.

DEN HOUT – “Toen ik van de jeugd naar de senioren ging, ben ik begonnen met training geven. De jongens gingen toen van de F’jes naar de E’tjes. Ik heb het overgenomen en met de kern van deze groep ben ik doorgegroeid”, kijkt Van Halderen terug op de start van de mooie samenwerking.

“Het is een uniek elftal”, zegt Van Halderen met trots. “Ik kom ook bij heel veel ouders thuis. Twee jaar geleden had ik een housewarming, alle ouders van de kinderen vierden dat mee achter in de tuin. We zijn echt heel erg hecht, het is een soort grote familie. Dat is vanaf dag één zo gelopen, veel jongens zien mij als grote broer.”

Buiten het veld is het een familie, maar levert dat geen problemen op binnen de lijnen? “We hebben afgesproken dat het prima is dat we elkaar buiten het veld zo zien, maar dat het op het veld anders is. Die jongens hebben dat altijd goed gedaan. Dat is echt knap. Het is toch anders als je het ene moment samen een pilske zit te drinken op de bank en vervolgens op het veld moet luisteren en jongens ook teleurgesteld worden. Dat is ook niet altijd even makkelijk”, geeft Van Halderen toe. “Ik ben heel eerlijk en direct naar spelers toe. Ze weten wel wat ze aan mij hebben. Maar het is wel eens vervelend dat je op vrijdagavond bij iemand op de bank hebt gezeten in huis en hem dan op de bank moet zetten bij een wedstrijd. Alleen het hoort erbij. Ik heb wel altijd gezegd: ga niet achter mijn rug om met jan en alleman praten, kom naar mij. En dat is ook een aantal keer voorgekomen.”

Twee keer ging Van Halderen met zijn jongens met Pasen naar een internationaal toernooi, een keer in Almere en een keer in Noordwijkerhout. Het zijn hoogtepunten voor hem. “Een kampioenschap is altijd mooi, dat is heel simpel. Maar die weekenden waren toch wel echt bijzonder. Op voetbalgebied was dat wel echt het mooiste. Het toernooi was van hoog niveau. Er waren clubs uit het buitenland die om negen uur op bed lagen, wij gingen de binnenstad nog in. Het was plezier en prestatie wat we combineerden.”

Dit seizoen is een verloren jaar. Van Halderen kijkt naar de toekomst. Jongens gaan studeren en verlaten de club daardoor, terwijl er ook jongens doorschuiven naar het eerste. Zelf gaat hij die stap op een gegeven moment ook maken, eerst als assistent en later mogelijk als hoofdtrainer. Met zijn jongens het eerste vormen is hoe de toekomst van Irene ’58 eruit kan zien.

Zonde is het wel dat hij dit jaar geen echte competitie heeft kunnen spelen met de talentvolle groep. “We hebben dit seizoen misschien vijf of zes wedstrijden gespeeld, maar zijn wel twee keer gepromoveerd. We begonnen in de derde klasse, maar omdat we alles met dubbele cijfers wonnen in die klasse en daarna ook in de tweede klasse promoveerden we naar de eerste klasse. Helaas hebben we er door het stilleggen van de competities niet in kunnen spelen. Dat is zonde. Ook omdat dit het beste team is dat ik heb gehad sinds ik ze train, misschien wel het beste team dat Irene ooit gehad heeft.”

Klik hier voor meer artikelen over Irene’58.
Meer weten over Irene’58? Klik hier.