Kilometers maken, dat is wat VIVOO-verdediger Ruud van Gastel (31) doet. Op het voetbalveld, maar zéker ook om te trainen en wedstrijden te spelen. Drie keer per week pendelt hij al tien jaar lang van zijn woonplaats Tilburg naar Huijbergen. “Ik heb nooit overwogen om ergens anders te gaan voetballen, het is mijn club dus dat heb ik er dan graag voor over.”

Je kunt het gekkenwerk noemen, of een staaltje van ongekende clubliefde. Maar voor Van Gastel is het de gewoonste zaak van de wereld en staat hij er eigenlijk pas bij stil nu de getallen voorbij komen. “Dan is honderdtwintigduizend kilometer per seizoen om een potje te voetballen of te trainen misschien best veel. Al is het autorijden voor mij ook wel ontspannend na een dag werken. Bovendien woont mijn moeder nog altijd op het dorp dus is het een mooie gelegenheid om daar wekelijks ook langs te gaan. Zo combineer ik alles een beetje en kan ik ook heerlijk genieten van een trainingsavond met mijn voetbalvrienden, de derde helft in de kantine of een lekker pot voetballen in de vierde klasse. Al is dat nu met corona natuurlijk wel een stuk minder helaas.”

De verdediger begon als jong ventje te voetballen op het dorp en heeft nooit een ander shirt gedragen dan dat van de zondag vierdeklasser. Ook niet toen hij uiteindelijk ging studeren in Tilburg. “Het was de bedoeling om daar vier jaar een studie te volgen en daarna terug te keren naar Huijbergen. Alleen liep dat even anders… Ik kwam er mijn huidige vrouw tegen en we vonden er werk en kochten een huis. En daar wonen we nu nog steeds en we krijgen binnenkort ook ons eerste kindje. Elk jaar zeggen we dat we misschien eens moeten kijken om terug te gaan richting Huijbergen, maar het is er nog steeds niet van gekomen.”

En dus heeft de ervaren verdediger er ook dit seizoen alweer de nodige ritjes vanuit Tilburg of vanuit Breda waar hij werkt naar Sportpark Aan de Veenbes opzitten. “Het is gewoon heerlijk om tegen een bal te kunnen trappen met vrienden, de verhalen over het leven te kunnen delen en te genieten van die kleedkamerhumor. Al is dat natuurlijk sinds de coronamaatregelen wel een stuk minder nu je zo beperkt bent qua trainingsmogelijkheden. Er is ook een tijd geweest dat we niet mochten of konden trainen op het sportpark, dus toen ben ik veel gaan fietsen en ben ik ook een aantal keren naar Huijbergen gereden op de racefiets. Maar altijd wanneer het kon en mocht was ik op het veld te vinden. Want dat is toch het allerleukste. In de voorbereiding hadden we er ook alle vertrouwen in, al was het qua sportieve prestaties niet wat we er vooraf van hadden verwacht.”

De seizoenopener in de derby tegen Grenswachters liep uit op een 7-1 nederlaag, maar die nare smaak werd een week later weggespoeld met 2-1 winst tegen ODIO. “En de andere derby tegen METO, ook een ploeg uit de Zuidwesthoek speelden we gelijk. Die wedstrijden zijn toch altijd wel speciaal en iedereen wil graag aan het eind van de rit sowieso de beste van de Zuidwesthoek zijn als club. En dan deed die nederlaag tegen Grenswachters wel even pijn. De rit naar Tilburg was toen niet zo’n hele fijne.”

Toch heeft Van Gastel er vertrouwen in dat zijn club de komende jaren een stabiele vierdeklasser kan blijven, nadat het ook enkele seizoenen vertoefde in de vijfde klasse. “Het niveauverschil tussen die twee klassen is best behoorlijk. Maar ondanks dat we de afgelopen jaren wel wat ervaren jongens zijn kwijtgeraakt en onze selectie niet heel erg breed is, ben ik er toch van overtuigd dat we in de vierde klasse thuishoren. Dat moet ook altijd onze primaire doelstelling zijn: handhaven. Als ons dat jaar na jaar lukt dan zijn onze seizoenen geslaagd. En zelf wil ik daar de komende jaren graag mijn bijdrage aan blijven leveren. En dan maakt het me niks uit dat er nog duizenden kilometers bijkomen, want VIVOO is mijn club en dat heb ik er graag voor over.”

Klik hier voor meer informatie over Vivoo
Klik hier voor meer artikelen over Vivoo

Bij voetbalvereniging WHS heeft men het voornemen om een O23-elftal te gaan samenstellen om mee in competitie te gaan. En dat is volgens voorzitter Henk Brinkman met een overduidelijke reden: de kloof tussen jeugd en senioren verkleinen.

“Wat we nu merken, en met ons zijn dat ook geluiden die we horen bij verschillende clubs waarmee we contact hebben gehad, is dat de oudere jeugd soms afhaakt op het moment dat ze de stap moeten maken richting de senioren. Al die jaren hebben ze gevoetbald met spelers van hun eigen leeftijd en dan moeten ze op hun achttiende de stap naar de senioren maken, wat niet altijd voor alle spelers even goed is. Je merkt dan dat jongens zich niet op hun plek voelen, niet gewaardeerd voelen of simpelweg geen aansluiting vinden. Dat willen we door een O23-selectie in de B-categorie samen te stellen proberen om te voorkomen, zodat de jeugd nog wat langer bij elkaar kan voetballen en tegelijk langzaam de stap richting de senioren kan gaan maken.”

Daarnaast biedt volgens de voorzitter een O23 ook de mogelijkheden om spelers die niet direct in het eerste of tweede elftal terecht zullen komen een kans om dan bij de O23 aan te sluiten en daarmee competitieduels te spelen. “Op die manier moeten ze niet al vanaf heel jonge leeftijd in een lager seniorenteam gaan voetballen, zodat ze langer voor de club behouden blijven en wellicht na de O23 alsnog een stap kunnen maken naar een eerste of tweede-selectie. Je merkt ook dat sommige oudere jeugdspelers nog niet geheel fysiek, maar ook mentaal, volgroeid zijn waardoor ze met dusdanige verschillen te maken krijgen in leeftijd én interessewerelden dat ze afhaken. En dat laatste willen we uiteraard zien te voorkomen. Want alle leden zijn belangrijk, van jong tot oud dus die willen we graag binnenboord houden.”

Toch zijn er ook clubs die ervoor kiezen om de spelers uit de JO19 wel naar de senioren te laten gaan, maar dan vaak in één elftal integraal laten doorstromen. Bij WHS heeft men die keuze dus niet gemaakt. “Klopt dat er ook clubs zijn die het op die manier doen. Maar dat wilden we niet, omdat we een andere visie hebben. We krijgen daarin veel ondersteuning ook vanuit de KNVB, die met meer clubs in gesprek is voor de vorming van een 023. Het is dan ook de bedoeling om binnen district Zuid1 een competitie te formeren van verenigingen die allemaal een 023-selectieteam willen formeren. Al is het wel zo dat we daarin wel goed moeten kijken dat de reisafstanden niet te groot gaan worden om wedstrijden te gaan spelen. Want we zijn om een goede competitie te kunnen creëren wel afhankelijk van het aantal club dat is geïnteresseerd in deelname aan dit initiatief. We weten dat ze er zeker zijn, maar als je straks ruim anderhalf uur moet gaan reizen om te kunnen voetballen, dan wegen die kosten en tijdsinvesteringen niet op tegen de voordelen die het plan heeft.”

Rood-Wit St Willebrord, RKVV Roosendaal, Krabbendijke en ook FC Dauwendaele zijn volgens Brinkman enkele van de clubs die zouden willen meedoen. “Maar je hebt minstens tien clubs nodig wil het zinvol zijn. En voor ons is Breda wel de uiterste grens qua afstanden. Als het lukt om dat te realiseren dan is het voor WHS zéker interessant. En ook is er voldoende animo qua spelers en ook mensen die er heil in zien, want we hebben de technische staf al nagenoeg rond. We hopen dan ook dat het rondkomt en lukt, want dat zou voor ons geweldig zijn als club. En mocht het initiatief niet haalbaar blijken, dan zullen we onze spelers van de JO19 integraal door laten schuiven en ze in de senioren als een voltallige selectie en team in competitie laten gaan. Maar ik ga er vooralsnog vanuit dat er eind juli voldoende clubs zich hebben ingeschreven en we na de zomer, als we hopelijk weer mogen gaan voetballen, een WHS O23 in competitie hebben.”

Klik hier voor meer informatie over WHS
Klik hier voor meer artikelen over WHS

Een leven als profvoetballer heeft hij enkele jaren geleden voorgoed afgesloten, maar het fanatisme blijft altijd aanwezig bij Fouad Idabdelhay (33). De spits van RKSV Halsteren kan niet wachten om weer wedstrijden te spelen en te proberen om eindelijk met zijn club de stap naar de Derde Divisie te maken.

“Vorig seizoen waren we er heel dichtbij. En ik ben ervan overtuigd dat we toen kampioen hadden kunnen worden of in elk geval hadden kunnen promoveren. We stonden er goed voor en waren in de juiste vorm. Hadden ook een prima selectie, maar helaas werd het seizoen afgebroken. Dit seizoen was de start wat wisselvalliger maar ik ben van mening dat we zeker een groep hebben die de stap aan moet kunnen.”

En ook komend seizoen zal de inwoner van Bergen op Zoom weer in het shirt van Halsteren te bewonderen zijn. Even leek het erop dat hij in zou gaan op de avances van Derde Divisionist Goes, maar de voormalig prof koos toch voor een langer verblijf op Sportpark De Beek. Een keuze op gevoel. “Ik heb inderdaad bij Goes een gesprek gehad en ze voldeden ook aan wat ik had gevraagd. Maar toch heb ik besloten op gevoel om bij Halsteren te blijven. Ik was bang dat met het vertrek van een aantal basisspelers de groep uiteen zou vallen en kwaliteit zou inleveren. Maar ze zijn er toch in geslaagd om een prima selectie te formeren en spelers zoals ex-prof Pim Bouwman vast te leggen. Dat gaf me wel vertrouwen dat we met Halsteren weer mee kunnen doen voor promotie.”

Idabdelhay maakte in zijn debuut bij NAC Breda. Dit gebeurde in het duel voor de KNVB beker tegen Jong Stormvogels Telstar. Hij kwam toen in het veld voor Matthew Amoah, die ook nog enkele seizoenen voor de hoofdklasser speelde. Later speelde Idabdelhay nog in Nederland voor RKC Waalwijk en FC Dordrecht. Ook beproefde de doelpuntenmaker zijn geluk in het buitenland waar hij speelde voor VfL Osnabrück en het Cypriotische AEL Limassol. Een avontuur bij het Marokkaanse Wydad Athletico Club liep uit op een sportieve teleurstelling. Na enkele clubloze jaren begon het weer te kriebelen en kwam hij in 2019 terecht bij Halsteren. “Ik kende nog een aantal jongens zoals Giovanni Moerland uit Bergen op Zoom. Die vroeg me of ik geen interesse had om bij Halsteren te spelen. Het was bij mij wel weer gaan kriebelen, ging in gesprek en kort daarna stond ik op het veld hier. Dat was even wennen natuurlijk, want ik had een paar jaar niks gedaan. De aanpassing verliep snel en werd ook goed opgenomen in de groep.”

Sindsdien wist de aanvaller in 36 officiële duels al 32 keer het net te vinden. En hij hoopt er voor de club nog een flink aantal aan toe te gaan voegen. “Daar ga ik wel vanuit, al is dat voor mij niet persé meer het belangrijkste. Belangrijk zijn voor het team en onderdeel zijn van een winnend elftal is voor mij veel belangrijker geworden. Plezier koppelen aan prestatie. Dat probeer ik ook over te brengen op mijn spelers van de JO19 bij Halsteren, waarvan ik trainer ben. Ook dat was voor mij wennen. Of ik dat wel leuk zou vinden, maar het is geweldig om te doen. Ze zijn fanatiek en halen een hoog niveau. Het is wel iets waarin ik in de toekomst misschien verder wil en mijn trainersdiploma’s wil gaan halen. Ook komend seizoen zal ik de JO19 blijven trainen en proberen mijn ervaringen als voetballer over te brengen.”

Trots is Idabdelhay op wat hij heeft meegemaakt als profvoetballer, al hoort hij vaak dat er misschien meer had ingezeten. “Ik had er misschien meer uit kunnen halen als ik er meer voor had gedaan of gelaten. Maar het is nu eenmaal zo gelopen. Ik heb bij leuke clubs gespeeld, ben op mooie plekken geweest en heb veel geleerd. Al leer ik ook hier bij Halsteren nog altijd elke dag weer nieuwe dingen bij. Dat proces in on-going en daar geniet ik van. Dat wil ik sowieso nog een aantal jaren doen en het liefst op een zo hoog mogelijk niveau.”

Meer artikelen lezen over RKSV Halsteren? Klik hier.
Klik hier voor meer informatie over RKSV Halsteren.