Begonnen als voetballer, maar geplaagd door blessures. Om toch betrokken te blijven bij VV Zundert besloot Ruud Verheijen daarom een cursus sportmassage te gaan volgen. En met succes, want inmiddels is de 37-jarige verzorger alweer tien seizoenen lang in dienst van de club.

Al op vijfjarige leeftijd zette Verheijen zijn eerste stapjes op het voetbalveld en natuurlijk was dat bij ‘zijn Zundert’. Want dat is het inmiddels na ruim dertig jaar wel geworden. “Ik kom er eigenlijk al heel mijn leven, altijd blijven plakken.” Eerst gewoon als voetballer, maar die carrière werd al in een vroeg stadium een halt toegeroepen. “Vanwege blessures en lichamelijke ongemakken ben ik rond mijn 25ste al gestopt met voetbal, ik ben nooit verder gekomen dan Zundert 2.” Toch was het die periode die zijn ogen voor de medische wereld deed openen. “Ik kwam daardoor natuurlijk zelf vaak bij een verzorger, dan merk je hoe belangrijk dat is. Om toch iets voor de club te kunnen doen, ben ik cursussen gaan volgen, van het een kwam het ander.”

Assistent-trainer
Die interesse zat er sowieso altijd al bij hem in, vertelt hij. “Toch wel medisch geïnteresseerd. Fysiotherapie, het menselijk lichaam. Ik vond het interessant om te zien hoe dat werkte. Uiteindelijk heb ik er niet mijn beroep van gemaakt, wel mijn hobby. Om dat te combineren met voetbal, mijn andere grote hobby, is natuurlijk heel mooi.” Erin gerold als verzorger bij het eerste, maar inmiddels is zijn rol toch een beetje veranderd. “Onze medische staf bestaat uit drie mensen, ik doe het samen met Jan Luijkx en Marcella Jacobs. Zij werken vooral binnen, ik stond altijd al meer op het veld als hersteltrainer. Vorig seizoen gaf onze assistent-trainer aan te stoppen. Dat was voor mij het moment om in te stappen als assistent. Nu help ik met het verzorgen van de warming-up en een stukje loopscholing.” Met zijn drieën staan ze voor iedereen binnen de club klaar. “Alle leden zijn welkom, het is mooi dat we dat als club kunnen aanbieden.” Ieder gespecialiseerd op hun eigen gebied. “Jan is de mentor van alles. Tijdens mijn opleiding heb ik ook het meeste van hem geleerd, mocht ik met hem meelopen. Marcella geeft sportmassages, maar is ook pedicure. De vrouwen komen graag bij haar.” Naast zijn werk bij Zundert, is Verheijen ook actief als verzorger bij de JO21 van NAC Breda.  “Daar is het natuurlijk enorm professioneel, terwijl je bij Zundert het plezier ziet van een teamsport.” Toch wil hij ze niet graag met elkaar vergelijken. “Ik beleef ze allebei, zeg ik altijd.”

Voldaan en trots
Bij de derdeklasser is de inwoner van Zundert ook verantwoordelijk voor de geblesseerde spelers, misschien wel het mooiste aspect. “Als je samen veel tijd hebt doorgebracht, dat hele traject van een revalidatie hebt afgelegd, geeft het echt een trots gevoel als iemand weer minuten maakt.” Precies daar haalt hij de voldoening uit. “Het gevoel dat je iemand kunt begeleiden en helpen, daar doe je het uiteindelijk voor. Dat geeft een voldaan gevoel.” Maar dat kan alleen als hij een band met ze opbouwt, weet hij. “Ze moeten het gevoel hebben dat ze alles tegen je kunnen zeggen en altijd bij je terecht kunnen. Alles wat op de tafel wordt besproken, moet daar blijven. Dat moet een plek zijn waar ze ‘graag’ komen.” Vaak fungeert hij tijdens een revalidatie als tussenpersoon, heeft hij contact met de fysio, maar bij het oplopen van een blessure is hij er meestal als eerste bij. “Negen van de tien keer loop je het veld in voor een kleine blessure. Als het ernstig is, heb je dat snel genoeg in de gaten. Dan moet je de regie nemen en de speler zo goed mogelijk ondersteunen.” Zijn nieuwe rol bevalt hem tot dusverre goed en dus ziet hij daar wel toekomst in. “Dat zou ik graag blijven doen, maar dan met iemand erbij voor de verzorgende taak. Een jong iemand, zodat we die kunnen begeleiden. Die zou dan tijdens de wedstrijden het verzorgende deel van mij over kunnen nemen.”

Klik hier voor meer informatie over VV Zundert
Lees hier meer artikelen over VV Zundert

Het is een lang jaar voor veel voetballiefhebbers, merkt ook Sjoerd Willemsen. Hij is bij VV Wernhout niet alleen selectiespeler, maar zet zich ook in voor de jeugd. Trots op het feit dat de club de bal toch nog laat rollen, maar ziet ook dat het aftellen begonnen is. “Iedereen heeft vooral weer zin in een normaal seizoen.”

Het seizoen begon juist nog zo mooi voor Willemsen en zijn teamgenoten. Na zes gespeelde wedstrijden ging de club aan kop in de vierde klasse, maar van een feestje kwam het dus niet. Al ziet de verdedigend ingestelde speler daar ook wel weer het voordeel van in. “Dan heb ik liever dat we nog een jaartje wachten en het echt met de hele vereniging kunnen vieren. Dat had dit seizoen natuurlijk niet gekund.” Maar feit blijft dat ze naar die derde klasse willen. “Steeds meer clubs gaan naar de zaterdag, dus het niveau op zondag wordt wat minder. De derde klasse kent veel meer derby’s, dat is ook een stuk leuker.”

Bal blijven rollen
Sinds zijn vijfde speelt hij voor Wernhout, maakte als zeventienjarige zijn debuut en maakt sindsdien deel uit van het eerste en tweede elftal van de club. Nu is hij 27, mag hij volgens de regels niet volledig meetrainen, maar toch zijn ze de voorbije weken druk bezig geweest. “Echt complimenten voor de trainers. We hebben de ‘Wernhout League’ gehad, dan speelde je in viertallen en groepjes van twee spelletjes, met elke week een individuele winnaar en een winnend team. Daar rolde dan aan het eind een klassement uit.” Ondanks dat het lastig is om het leuk te houden en gemotiveerd te blijven, ging het de 40 selectiespelers van de club, toch aardig af. “Gewoon even een uurtje vol aan de bak. We hebben allemaal het voetbalveld gemist, dan probeer je vast te houden aan dit soort leuke dingen.” Datzelfde probeert hij, als lid van de jeugdcommissie en coördinator van de JO10 en JO12, voor de jeugd te doen. “Voor hen verzonnen we allerlei ‘challenges’, speelden we bingo met hooghouden, hielden we boksclinics of organiseerden we een vriendjes- en vriendinnetjesdag.” Maar ook zaken die minder met voetbal te maken hadden, werden gedaan. “We zijn met de kleintjes met Pasen bij een bejaardentehuis geweest om een paastraktatie uit te delen. Hebben de kleedkamers verbouwd in het kader van het ‘gasloos’ gaan en er komt een nieuwe website. Alles om toch bezig te blijven, het zijn lichtpuntjes.” Zijn waardering is dan ook groot. “We hebben er toch met alle vrijwilligers het beste van gemaakt, daar mogen we trots op zijn.”

Missen
Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat hij het spelletje niet ongelooflijk hard heeft gemist de afgelopen maanden. “De sociale contacten, ergens naartoe werken. Gewoon 90 minuten knallen en als winnaar van het veld stappen. Maar ook de kleedkamer humor of de derde helft.” Zo’n vier jaar geleden werd hij gevraagd lid te worden van de jeugdcommissie, dat is in deze tijd een iets andere rol, maar hij hoopt dat straks alles weer is zoals het was. “Dat we dan gewoon weer kunnen doen alsof voetbal de belangrijkste bijzaak is die er bestaat. Nu is het vooral trainers ondersteunen en zorgen dat iedereen lid blijft.” Alle activiteiten die ze organiseren, worden in ieder geval gewaardeerd, merkt hij. “We spelen onderling toernooitjes, soms ook in wedstrijdtenue. De kinderen blijven komen en stappen met een grote glimlach weer van het veld, dat zegt genoeg.” Het elkaar blijven zien blijft voor de inwoner van Wernhout het belangrijkste, maar toch smacht hij naar ‘vroeger’. “Een volle kantine of mensen langs de lijn blijft onderdeel van een voetbalweekend, dat mis je nu enorm!” Voorlopig blijft hij, ondanks dat hij volgend jaar in Zundert woont, dan ook gewoon voetballen bij ‘zijn clubje’. “Dat is geen punt van discussie, dit is mijn club!”

Klik hier voor meer informatie over VV Wernhout
Lees hier meer artikelen over VV Wernhout

Gewoon lekker een balletje trappen met de kinderen, dat was eigenlijk het idee van drie ouders bij SV Sprundel. Maar toen de animo groter bleek dan gedacht, groeide het geven van training aan kinderen van vier tot zes jaar uit tot een terugkerend feest op de zaterdag.

Een passende naam voor het spektakel dat zich iedere zaterdagmorgen onttrekt op de velden van Sprundel moet nog worden gevonden. De O6-categorie, kindervoetbal, de mini’s? Het dekt de lading eigenlijk allemaal nog net niet, maar minder in het oog springend is het daardoor zeker niet. Eén van de initiatiefrijke ouders is de 36-jarige John van Hal, hij legt uit hoe het is ontstaan. “Michel Struijs en Hans Vergouwen kwamen eigenlijk met het idee. Om gewoon op de zaterdag lekker een beetje te voetballen met de kindjes, het is echt bedoeld voor kinderen die eigenlijk niet op voetbal mogen.”

Balletje trappen
Omdat vanwege corona voetballen in de zaal, zoals ze dat bij ‘Kicks n Sticks’ doen met kinderen tot zes jaar, niet mogelijk was, moesten ze zelf met een alternatief komen. “Er waren al kinderen uit de buurt die dat deden, maar door corona lag het stil. Ik zit zelf in het bestuur van Sprundel, toen hebben die jongens mij gevraagd of we niet zelf zoiets op konden zetten bij de club.” Zogezegd, zo gedaan. Ballen, hesjes en pionnen werden geregeld en hup de wei in. Al was dit ook weer niet helemaal de bedoeling. “We wilden gewoon buiten lekker bezig zijn met onze eigen kinderen en een balletje trappen. Iedereen mocht in principe aansluiten, maar dat het er zoveel zouden worden, hadden we niet verwacht.” Want waar ze eerst hoopten op misschien zes kinderen, staan ze nu al wekelijks met twaalf tot veertien fanatiekelingen op het veld. Ook zijn eigen zoon, de oudste is vier, is er natuurlijk bij. “De jongste is twee, die komt altijd even kijken. Die van Michel is ook vier en die van Hans vijf, zo is het eigenlijk begonnen.” Dat het initiatief van deze drie mannen komt, is geen verrassing. “We voetballen alle drie nog, dus we stimuleren dat natuurlijk wel. Alles ligt nu stil, dan wil je toch bezig blijven met dat balletje.”

Klimrek
En hoewel ze geen achtergrond hebben in het trainen van de jeugd, doen ze er ieder weekend weer alles aan om de kinderen te verrassen met verschillende vormen. Het openingsspelletje is de favoriet, vertelt Van Hal. “We beginnen altijd met het kat-en hond spel. Dan moeten ze een hesje in hun broek steken en zorgen dat die niet gepakt wordt door de tikker. Dat vinden ze helemaal geweldig.” Maar natuurlijk rolt de bal ook veelvuldig. “Springen in een hoepel en dan afwerken op goal. Bij een andere oefening moeten ze op commando een voet op de bal zetten, of de bal in de lucht gooien en op de bal liggen. Dan kruipen ze over de grond van het lachen.” Ook afwerken op doel zit er natuurlijk in, al gaat dat iets anders. “We hangen een gatendoek op in de goal, zodat ze daar doorheen kunnen schieten.” Gezien de leeftijd, het valt natuurlijk te verwachten, kan zo’n doek ook voor heel andere dingen gebruikt worden. “Daar kruipen ze doorheen, gooien ze ballen in, het schiet alle kanten op.” Vooral herkenbaarheid werkt, toch doen ze iedere keer hun best om varianten te bedenken. “We zoeken op internet, kijken in trainingsboekjes, zo proberen we elke keer weer wat nieuws.” Een groepje van twaalf jonge kinderen kost behoorlijk wat energie, drie trainers zijn dan ook echt meer dan nodig. Hij neemt ons mee tijdens een gemiddelde training. “Na iedere oefening geven we een drink- en plaspauze, zodat wij het volgende vormpje uit kunnen zetten. Dan schieten ze meteen het klimrek in wat op het terrein staat, dan kost het de nodige moeite om iedereen weer in het gareel te krijgen, haha!” Maar het kan nog ‘erger’. “Soms is tijdens een oefening ineens de halve groep weg, zitten ze weer in dat speeltoestel of in de wc.”

Enthousiast
Maar natuurlijk doet niemand daar moeilijk over, want het plezier spat ervan af. “Dat staat voorop. De kinderen vinden het leuk, de ouders zijn blij en wij halen er voldoening uit. We hebben een appgroep, dan krijgen we na de training allemaal appjes en foto’s hoe leuk het weer was.” In principe begon het als iets ‘voor een paar weken’, inmiddels is het dus uitgegroeid tot iets wat behoorlijk serieus is geworden. Zo serieus, dat er nu zelfs voor een tenue is gezorgd. “Dat ziet er toch leuk uit, al die kleintjes in hetzelfde pakje. Geeft toch weer wat extra’s, iedereen herkent ze en ze kunnen er thuis ook lekker in lopen.” De groep, die onder andere bestaat uit drie meisjes, kan wat hem betreft nog doorgroeien. “Dan betrekken we de andere ouders er gewoon weer bij, want dan hebben we wel wat meer begeleiding nodig.” Maar er is meer voor nodig dan enkel nieuwe begeleiders. “Ik sta wekelijk in contact met de materiaalman, voor extra ballen en hesjes.” Inmiddels gaat het als een lopend vuurtje door het dorp. “We wonen in een kleine gemeenschap, de kinderen zitten bij elkaar op school. Dan hebben ze het er samen over: Hey, zit jij nu al op voetbal?” Een tijdelijk idee dus, maar hij sluit een vervolg na de zomervakantie niet bij voorbaat uit. “Daar hebben we het eigenlijk nog niet echt over gehad. Maar als iedereen zo enthousiast is, waarom niet?” Al moet hij ook eerlijk bekennen dat ze dit niet aan zagen komen. “Dit hadden we nooit verwacht, zoveel kinderen en zoveel enthousiasme. Normaal zijn we op zaterdag met de jeugd bezig en voetballen we op zondag, dan was dit nooit ontstaan. Wat dat betreft is het echt een geluk bij een ongeluk!”

Klik hier voor meer informatie over SV Sprundel
Lees hier meer artikelen over SV Sprundel

Na een jaar zonder club begon het toch wel weer te kriebelen bij Gijs Smulders. Dus toen ze bij VV Hoeven op zoek waren naar een nieuwe hoofdtrainer en hij van meerdere kanten positieve verhalen hoorde over de club, solliciteerde hij direct. Inmiddels staat hij al ruim twee maanden voor de groep bij zijn nieuwe club.

Aan de ene kant vond hij het best lekker, zo eventjes zonder club. Maar toch begon hij het spelletje ook alweer snel te missen, moet hij eerlijk toegeven. “Op zondag een keertje vrij. Dat was best fijn, maar je hart ligt toch bij het voetbal.” In die zoektocht kwam hij dus uit bij Hoeven, van voormalig trainer Eric Koenraads kreeg hij direct de mogelijkheid om kennis te maken met de club en de spelers. “Er werd toch niet meer echt gevoetbald, dus voor hem zat er ook niet meer zoveel in. Dit is voor beide partijen een goede oplossing.”

Dorpsclub
Daardoor haalt de 53-jarige Smulders een hoop tijd in. “Je leert die jongens nu al echt kennen. Kan je straks meteen volle bak aan de slag.” Helemaal ideaal was het echter niet, vertelt hij. “De groep is niet compleet, omdat nog niet iedereen mee mag trainen. Daarnaast is het lastig om gemotiveerd te blijven zonder wedstrijden, maar we proberen er gewoon leuke trainingen van te maken.” Dat de oud-trainer van onder meer VVR en Gastel opnieuw bij een dorpsclub terecht zou komen, verbaast hem niet. “Dat is toch anders dan bij een stadsclub. Een gemoedelijke sfeer, dat werkt prettig.” Voordat hij aan deze uitdaging begon, liet hij zich door verschillende mensen adviseren, waaronder Koenraads. “Eric ken ik al bijna veertig jaar.” Maar ook Juliën van Vugt, een bekende in het Brabantse trainerswereldje, gaf hem advies. “Die is twaalf jaar lang mijn trainer geweest. Die zei: Dat is een leuke club voor jou, past goed bij je.” Als eerste sollicitant mocht hij meteen op gesprek komen. “De klik was er. Ik ben tijdens een training ontzettend fanatiek en wil die jongens enorm motiveren. Dat zochten ze.” En dus was hij amper thuis van het eerste gesprek, of zijn telefoon ging alweer over. “Voor een tweede gesprek. Bij WDS besloot ik pas heel laat om niet door te gaan, dan val je buiten de boot. Moet je er toch maar weer tussen zien te komen.”

Overgangsjaar
Met Hoeven is dat dus gelukt. “De gemoedelijkheid klikte, maar ook de eerlijkheid. Ik ben best wel recht voor zijn raap, maar dat was de club ook.” Ook zijn gesprekken met Marc Kop, volgend seizoen assistent onder zijn leiding, bevielen goed. “Ik ken Marc nog van onze tijd bij NAC, we vullen elkaar aan. We willen echt iets neer gaan zetten.” Dat zal vooral moeten gaan gebeuren met jonge jongens. “Er komt veel jeugd door, die moeten we in gaan passen. Het is een jonge groep, aan ons om daar een mooie selectie van te maken.” Maar ondanks zijn fanatisme, is Smulders wel realistisch. “Behoud van de derde klasse is voor nu wel even de doelstelling. Een soort overgangsjaar, zodat ze ervaring op kunnen doen op dit niveau. Daar kunnen we in de toekomst de vruchten van plukken.” Hij praat dus al over de toekomst. “Ik ga er wel vanuit dat ik hier de komende jaren werk, dat is in ieder geval de bedoeling.” De inwoner van Made heeft er dan ook het nodige vertrouwen in. “Uiteindelijk moeten we richting die tweede klasse.” Onder zijn leiding en ervaring moet dat dus gaan gebeuren, hij heeft de voetbalwereld zien veranderen in al die jaren. “De mentaliteit van spelers is enorm veranderd. Daar ben je als trainer bijna meer mee bezig dan voetbal. Ze hebben tegenwoordig zoveel meer te doen buitenom de voetbal.” Daar is ook voor hem een taak weggelegd. “Je moet het zo leuk mogelijk voor ze maken. Een stevige training, maar wel eentje waar ze iets aan hebben. Ze moeten graag komen.” Voor nu kijkt hij uit naar ‘gewoon’ een wedstrijdje spelen, maar dit zou zomaar zijn laatste kunstje kunnen worden. “Ik denk dat dit mijn laatste club is. Als ik hier drie jaar werk, kom je op een leeftijd dat het tijd wordt voor de jeugd om het over te nemen. Maar je weet het nooit.”

Klik hier voor meer informatie over VV Hoeven
Lees hier meer artikelen over VV Hoeven