In een normaal voetbalseizoen worden er allerlei activiteiten georganiseerd bij voetbalclubs. In coronatijd was dat een stuk lastiger, maanden gingen voorbij zonder dat er – buiten wat trainingen om – activiteiten georganiseerd werden. Bij vv Almkerk zat de activiteitencommissie echter niet stil, met The Masked Singer van Almkerk als één van de absolute hoogtepunten.

“We hebben een bingo georganiseerd en ook een campingcompetitie, waar mensen in tweetallen bijvoorbeeld badminton, beerpong in het groot en voetvolley speelden. Dat was dan vorig jaar zomer”, zegt Leonie van Suijlekom. Ze is voorzitter van de activiteitencommissie. Die bingo was dit seizoen. Leuk, maar binnen de club enthousiaste mensen was er ook de zoektocht naar iets originelers. Dat kwam er in de vorm van The Masked Singer van Almkerk.

“We hebben acht Almkerkers gevraagd om in een carnavalspak, met een masker op, live te zingen. Dat hebben we opgenomen en uitgezonden, heel Almkerk kon vervolgens raden wie er in het pak zat”, legt Van Suijlekom het van tv bekende concept uit. Van een oranje leeuw tot een dansende baviaan, er kwam van alles voorbij.

Het was voor ons ook leuk om te organiseren, omdat we niet precies honderd procent wisten wat te doen. We hadden goede hulp van iemand die goed was met beeld en geluid. Het was wel iets dat we niet hadden georganiseerd als er geen corona was geweest, dan had iedereen er minder tijd voor gehad. Maar nu is het wel voor herhaling vatbaar, als er mensen zijn die er tijd in willen steken. Daar gaan we over twee jaar naar kijken.”

Een succes was het in ieder geval. “De eerste aflevering hadden we zo’n duizend kijkers, dat waren er echt wel veel. En veel mensen hebben het teruggekeken. We hadden wel door dat heel Almkerk er mee bezig was. En dat was ook het doel.” Flink wat antwoordbladen werden ingeleverd en prijzen werden gewonnen, als de stem van de fysio uit Almkerk of de korfballer uit het dorp geraden was. “Het was echt leuk”, zegt Van Suijlekom enthousiast.

Leuk moet het voetbal ook weer worden bij Almkerk. Zelf speelt ze in het eerste elftal. “We zijn weer aan het opstarten met trainen, dat is wel leuk. Normaal ben je drie dagen op de voetbal. De zaterdag dat we weer naar de kantine mochten was hartstikke mooi. Het is leuk dat je iedereen weer eens ziet. Mensen die je normaal bij de voetbal tegenkomt, het was meteen ‘oude jongens krentenbrood’. Leuk om de mensen te zien die je normaal elke week ziet.”

En dan is het nu vooral uitkijken naar wedstrijden spelen. “Ik ben eigenlijk al vergeten hoe het is om een wedstrijd te spelen”, zegt Van Suijlekom. “Zo lang is het geleden. Je hebt ook andere hobby’s gecreëerd. Normaal ben je de hele zaterdag bij de voetbal, nu ben ik aan het bakken geslagen. Maak ik taarten en dat soort dingen.” Die taarten worden volgend seizoen weer ingewisseld voor het spelen van wedstrijden, om in de top van de vierde klasse mee te draaien. “Twee jaar geleden werden we op één punt na geen kampioen, dat was wel zuur. Maar meestal doen we wel mee in de top. We zijn prestatiegericht, maar wel op een gezellige manier. Iedereen moet kunnen spelen!”

Klik hier voor meer artikelen over VV Almkerk
Klik hier voor meer informatie over VV Almkerk

Remy Roodenburg loopt al heel wat jaartjes mee in het voetbal. Door corona viel zijn hobby weg, dat was wennen. “Als je dertig jaar voetbalt, drie keer in de week, en dat valt weg dan is het wel afkicken.” De 35-jarige Almkerk-speler kijkt uit naar het nieuwe seizoen.

“Je traint lange tijd nergens voor. Daardoor besef je uiteindelijk wel hoe belangrijk het voor je is, om bij zo’n voetbalelftal te horen”, zegt Roodenburg. Hij gaat ook nog sowieso een jaar door bij het eerste, stoppen is nog niet aan de orde. Zeker niet na zo’n weggegooid jaar. “Het hele leven stond gewoon stil. Ook qua voetbal. Sinds ik dertig jaar ben geworden word ik er elk jaar aan herinnerd dat ik een van de oudere spelers ben. Maar nu heb je niet zelf de keuze gemaakt om niet meer te voetballen en geen sociale dingen meer te doen, dat is het meest moeilijke.”

“De wedstrijden zelf zijn misschien niet eens zo bijzonder, ik geniet het meest van de sfeer. Van de voetbalhumor, elkaar een beetje in de zeik zetten. Het teamgevoel, dat is nog steeds bepalend om door te gaan.

Bepalende spelers
Roodenburg begon lang geleden in de jeugd bij Kozakken Boys. Via RKC Waalwijk, een jaartje als semi-prof bij TOP Oss kwam hij na een tijdje zonder voetbal in een vriendenelftal bij Sleeuwijk. Uiteindelijk ging hij daar naar het eerste elftal, voor hij bij Almkerk kwam. Daar begint hij nu – met een tussenjaartje Altena – aan zijn tiende seizoen. Wat hij van de komende voetbaljaargang moet verwachten is onduidelijk.

“De laatste drie jaar zijn we best wel een aantal bepalende spelers kwijtgeraakt. Jelle Strijtveen, Niels Nieuwesteeg en Bart Dirven zijn weggegaan. We weten niet hoe we er zonder die bepalende spelers voorstaan, omdat we zonder hen geen competitie hebben gespeeld. Los van corona is het voor ons dus sowieso moeilijk inschatten. De nieuwe jongens hebben nog geen ruimte gekregen om te laten zien wat ze kunnen.”

Blijvende herinneringen
In al die jaren op het voetbalveld heeft Roodenburg het nodige meegemaakt, herinneringen om te koesteren en soms juist om lachend op terug te kijken. “Het mooiste vind ik dat ik gepromoveerd ben met Sleeuwijk, Altena en ook met Almkerk. Met de clubs in de regio heb ik promoties meegemaakt. Er zijn wel veel wedstrijden waar ik helemaal geen herinnering meer aan heb, maar promotiewedstrijden en derby’s vergeet je niet snel. Een wedstrijd als Sleeuwijk-Woudrichem, stonden er 1500 mensen langs de lijn.”

Een mindere herinnering is de wedstrijd tegen Nivo Sparta, in 2017. Almkerk degradeerde na een verloren strafschoppenserie. “Er waren vijf strafschoppen genomen, toen moest ik. Ik was nummer zes. De eerste nam ik, toen kwam de keeper te vroeg uit. De tweede schoot ik te vroeg in, tegen de keeper aan. Ik moest toen voor de derde keer aanleggen, die haalde de keeper eruit. Achteraf kan ik er wel om lachen, op dat moment was het een stuk lulliger. Er zijn niet veel spelers die drie penalty’s achter elkaar gemist hebben.”

Iedere voetballer droomt van jongs af aan van het aaneen rijgen van kampioenschappen, het winnen van mooie prijzen en het scoren van prachtige doelpunten. Het is lang niet voor iedereen weggelegd. Soms voelt handhaving ook als een prijs en kan een prachtige redding voor net zoveel vreugde zorgen als een omhaal die in de kruising eindigt. Maar als je een club bent die niet veel prijzen pakt en je loopt door corona en drie niet gespeelde minuten een historische periodetitel mis, dan is dat wel heel erg zuur.

Bob Leemans loopt al even mee bij Dussense Boys, waar hij al op veertienjarige leeftijd in het eerste elftal kwam. Anderhalf jaar geleden had hij samen met zijn ploeggenoten een historisch hoofdstuk toe kunnen voegen aan de clubgeschiedenis. De club stond virtueel bovenaan. Alleen SV Terheijden kon Dussense Boys nog inhalen. Ze moesten winnen van VCW, een duel dat eerder gestaakt werd en waar bij een 1-1 stand nog drie minuten op de klok stonden.

“Als het zo bleef, waren wij periodekampioen. Terheijden had drie minuten de tijd, wij waren heel dichtbij. We hadden alles al geregeld, we zouden met een partybus naar Wagenberg gaan met zo’n vijftig tot zestig man. En er zouden nog zo’n vijftig mensen met de auto die kant op gaan.” Maar die drie minuten werden nooit meer gespeeld, de hele competitie werd stil gelegd. “Dat was wel heel erg zuur.”

“Het is heel zuur, vooral ook omdat we niet ieder jaar meedoen voor een periode of promotie”, vervolgt Leemans. “Iedereen wil natuurlijk wel een keer een stap hogerop, dat willen we allemaal. We moeten volgend jaar kijken of we er klaar voor zijn. Maar dan moet het wel allemaal meezitten. Die periode die wij bijna pakten was dat zo. We pakten punten tegen moeilijke ploegen. Dan zie je dat het wel kan. We weten dat het dus mogelijk is, kunnen van iedereen winnen. Maar we verliezen ook wel eens van minder goede tegenstanders, dat is een kwaaltje van ons.”

Met de trainer is het nog niet besproken, maar zelf hoopt Leemans met zijn ploeg aan te haken bij de top vijf. “We hebben een jonge groep, maar ik heb goede hoop omdat de jeugd echt staat te trappelen om minuten te maken.”

Leemans praat er met plezier over. Over zijn Dussense Boys, de club waar hij op het moment dat hij debuteerde tegen het inmiddels niet meer bestaande Herptse Boys ook nog in de C1 speelde. Dat is inmiddels dertien jaar geleden. Al die tijd speelde hij in de hoofdmacht van de ploeg uit Dussen. “Iedere zomer komen er wel berichtjes van clubs, of ik een keer wil komen praten. Of ik wil voetballen tegen een vergoeding.”

Het antwoord was steevast ‘nee’. “Ik speel liever bij mijn eigen club, bij mijn vrienden, dan dat ik drie keer naar een stad moet rijden waar ik de mensen niet ken. Nu ga ik lekker op het fietsje naar de voetbal en ook op de fiets naar huis als ik een leuke avond heb gehad.” En dat laatste is van belang, een leuke avond hebben, plezier hebben bij de club. “Dat is het belangrijkste.”

Plezier haalt hij ook uit het feit dat hij komend seizoen in het eerste speelt met jongens die hij als trainer onder zijn hoede had in de F-jeugd. “Een aantal van die jongens staat volgend seizoen in de basis, dat vind ik wel leuk. Ik ben nu trainer van de Onder 16, daar zitten een paar jongens bij die straks ook mogen proeven aan de selectie. Dat is gewoon mooi.”

Klik hier voor meer informatie over Dussense Boys
Klik hier voor meer artikelen over Dussense Boys