Eric Koenraads en Aziz Zerouali zitten samen in de bestuurskamer van Groen-Wit, ze kijken uit op de velden van de club. Ze zien dat de jeugd aan het voetballen is, zoals dat eigenlijk altijd het geval is aan de Postillonstraat. De club leeft, al jaren. Groen-Wit is in de afgelopen periode zelfs enorm gegroeid. Maar tot tevredenheid van het duo is de sfeer eigenlijk altijd hetzelfde gebleven.

BREDA – Zerouali zag de club groeien, letterlijk. Zijn huis grenst aan het sportcomplex. Zijn woonkamer is slechts enkele meters van het trainingsveld af. Als hij vanuit de voordeur zijn hand uitsteekt, raakt hij het hekwerk bijna aan. De vraag is wel waar hij vaker te vinden is, thuis of op het sportcomplex. “Hij is hier wel dertig uur in de week. Ik denk soms: als hij wakker wordt, komt hij hier naartoe”, zegt Koenraads met een lach.

Halverwege de jaren negentig kwam Zerouali bij Groen-Wit terecht, toen zijn zoon begon te voetballen werd hij trainer. “Ik ben vijf of zes jaar trainer geweest.” Daarna bleef hij altijd bij de club, nu in een grotere rol, legt Koenraads uit. “Allebei zijn zoons spelen in de selectie. Aziz loopt hier altijd rond, is gewoon vader en supporter. Maar wij hebben hem belangrijker gemaakt. We hebben hier op de club best wel een gemeleerd gezelschap rondlopen. Van allochtonen tot niet-allochtonen, allemaal uit de buurt. De poort staat hier altijd open, dat hebben we zo afgesproken met de gemeente.”

“We stellen ons sportpark open voor de buurt. Maar dan moet je wel alles in de gaten houden. Ook ’s avonds. De club is gigantisch gegroeid. In de afgelopen tien tot vijftien jaar zijn we verdubbeld. We zijn van 21 jeugdteams naar 43 gegaan. Waar wil je ze laten trainen? Dat is lastig, het is allemaal druk, druk, druk. En er gebeuren allerlei dingen, van ballen die kwijtraken tot jongens die hun sleutels of telefoon kwijt zijn of op een veld lopen waar ze niet horen te lopen. We hebben Aziz gevraagd of hij niet een soort terreinmanager wilde worden.”

Hij stemde in, sindsdien noemt Koenraads hem ‘de directeur van de club’. “Hij loopt hier eigenlijk elke dag rond, regelt alles. Hij is één van de ouderen, dus iedereen heeft ook veel respect voor hem. Het is niet altijd makkelijk, maar hij krijgt het wel allemaal voor elkaar. Sinds Aziz het doet is er veel meer rust binnen de club. En daar hechten we veel waarde aan.”

Accommodatie
Aziz is een manusje van alles. Hij is betrokken bij het eerste, doet daar hand- en spandiensten voor de begeleiding. “Als we Aziz niet hadden, loopt alles uit de hand. Dan doet ieder zijn eigen ding, doe maar een dotje. Hij doet geweldig werk voor de club.” Vanuit ‘zijn’ hokje doet de vrijwilliger dat met een grote glimlach op het gezicht. “Het is heel mooi om te doen.”

Dat was het toen hij voor het eerst het sportcomplex op kwam lopen en dat is het nu – terwijl de club zo enorm gegroeid is – nog steeds. “Het is altijd leuk geweest. Toen de club klein was en ook nu de club groter is. De sfeer is altijd hetzelfde gebleven.” Al is er wel een probleem. Met twee velden en zes kleedkamers is het een grote puzzel om iedereen lekker te laten voetballen. “Soms komen er spelers anderhalf uur van tevoren, dan vragen ze naar de kleedkamers. Het is geen Ajax hier… dus moeten ze wachten.”

Koenraads loopt inmiddels al 45 jaar rond op de club. Ooit begonnen als spelertje. Jarenlang speelde hij in het eerste elftal, daarnaast was hij onder meer jeugdvoorzitter, hoofd jeugdopleiding en zat hij in de sponsorcommissie. Nu is hij lid van het dagelijks bestuur. Vanuit die rol geeft hij Zerouali gelijk wat betreft de sfeer én de problemen. “De sfeer is inderdaad gelijk gebleven. Een dorpsclub, zo noemen we onszelf. Het is een dorp binnen Breda en dat is zo gebleven.” Maar die dorpsclub is dus wel gegroeid. “Vijftien jaar geleden ging het wat minder met de club, toen gingen spelers vanuit Princenhage naar andere clubs. Ze liepen weg bij ons, nu is het de omgekeerde wereld. We hebben de afgelopen tien jaar flink geïnvesteerd. Niet in geld, maar in discipline, regelgeving en dat soort zaken. Nu komen ze van buiten naar ons toe en blijven ze hangen.”

Toekomst
Het gaat dus prima met de club, geeft Koenraads aan. “We zijn financieel gezond, hebben ondanks corona ons hoofd goed boven water kunnen houden. Dat kan ook niet iedereen zeggen. Maar we lopen wel tegen een aantal dingen aan, waarvan de accommodatie nummer één is. De gemeente is voor een groot deel aan zet. Als het grasveld ook kunstgras is, kun je met trainingen veel meer doen. En twee velden is te weinig. Maar we kunnen niet uitbreiden, we kunnen geen veld bijleggen. We zitten al strak tegen de huizen aan.”

De club is met de gemeente in gesprek. “Ze zien de problemen waar we tegenaan lopen. Het probleem is wel dat alles wat geld kost, eerst tien keer overheen gekeken moet worden. Dat snap ik, maar op een gegeven moment moeten we wel iets. We willen ook niet terug van 43 naar 30 teams en kinderen teleurstellen. En we gebruiken echt al elk stukje gras dat we hebben.”

Koenraads geeft aan dat Groen-Wit ambitieus is, al wil dat niet zeggen dat de club qua leden of niveau van het eerste elftal stappen wil zetten. “Qua ledenaantal willen we niet verder groeien, dat gaat niet. We willen groeien qua niveau. Meer gediplomeerde trainers op de eerste teams in de jeugd, daar willen we volle bak op inzetten. We hebben een aardige selectie, maar er moet wel aanvoer van onderuit komen. We hebben niet de ambitie om een hoofdklasser te worden ofzo. We willen een stabiele derdeklasser zijn. Maar ook dan moeten er spelers vanuit de jeugd doorstromen.”

Het duo benadrukt wel dat het zeker niet alleen om de selectie draait. Er is meer dan dat. Zo is ook de meisjesafdeling gigantisch gegroeid. En zijn er op het gebied van sponsoring enorme stappen gezet, met een businessclub waar inmiddels meer dan 55 bedrijven aangesloten zijn. De toekomst ziet er mooi uit, als er iets aan de accommodatie gedaan wordt. “We zijn ontzettend trots en blij met hoe het gaat. Maar als er niks gaat gebeuren hebben we een serieuze uitdaging. Er moet echt iets gaan gebeuren, het plan 2.0. En dat moet binnen twee tot drie jaar van de grond komen.”

Voor meer artikelen over Groen-Wit, klik hier.

Voor meer informatie over Groen-Wit, klik hier.

In het profvoetbal buitelen clubs over elkaar heen om een nieuwe speler zo origineel mogelijk te presenteren. Video’s worden op de meest bijzondere plekken opgenomen, met allerlei bijzondere effecten. Hoe anders was het bij de overstap van Mouhcine Zerouali. Hij ging van Groen-Wit naar PCP. En daarmee heeft die club misschien wel de meest opvallende Bredase transfer van de laatste jaren te pakken.

BREDA – NAC heeft als profclub best wel wat verrassende namen naar het Rat Verlegh Stadion gehaald. Van Umar Sadi tot Stipe Perica en van Chiro N’Toko tot Ralf Seuntjens. En ook in het amateurvoetbal zie je met regelmaat opvallende transfers. Zoals Robert Braber die ging spelen bij DIA, Richelor Sprangers bij SC Kruisland of, langer geleden, John Lammers en Jean-Paul van Gastel bij het inmiddels gefuseerde Veerse Boys. Maar de stap van Zerouali mag ook in dat rijtje.

De spelmaker heeft jarenlang spelers dolgedraaid op het middenveld van Groen-Wit. Dat gaat hij nu dus doen in het groen van PCP. Het is een publiek geheim dat Zerouali niet altijd mee kan doen, dat hij een training of wedstrijd moet overslaan. De reden? Hij is speler van FC Eindhoven Futsal én inmiddels al jarenlang Nederlands international in de zaal.

Dat combineert hij dit seizoen dus met wedstrijden voor PCP. De club waar hij meerdere spelers uit het eerste elftal goed kent, terwijl ook trainer Richard Hoogkamer een bekende is voor de baltovenaar. De club ook waar hij de kans krijgt om met de jeugd aan de slag te gaan. En dus kan het zomaar zijn dat PCP dit jaar met Zerouali als dirigent gaat strijden om promotie naar de derde klasse, terwijl de speler zelf de focus ook zal hebben op het EK Futsal in januari 2022.

Een rondje langs de Bredase voetbalvelden leert dat PCP met Zerouali erbij meteen een ploeg is om rekening mee te houden dit seizoen. “Eén speler zal niet het verschil maken in de competitie, het is niet dat je daardoor met kop en schouders boven alle andere clubs uitsteekt, maar het is wel een enorm verschil of je hem wel of niet in de selectie hebt”, is één van de reacties. Eén van zijn tegenstanders van komend seizoen heeft Zerouali meerdere keren in de zaal zien schitteren. “Dan is het genieten, ik ben benieuwd hoe het is als hij tegen ons op het veld zijn kunsten laat zien. Dan geniet ik denk even iets minder…”

Leuk is in ieder geval dat PCP in een competitie zit met meerdere Bredase ploegen en clubs uit de directe omgeving, je kunt dus altijd even kijken of Zerouali de verwachtingen ook bij PCP waar weet te maken.

Voor meer artikelen over PCP, klik hier.

Voor meer informatie over PCP, klik hier.

Halverwege juli werd Edwin de Graaf aangesteld als nieuwe hoofdtrainer van NAC. In Breda is hij de opvolger van Maurice Steijn, onder wie hij afgelopen seizoen assistent was. Na de teleurstellende afloop van de vorige voetbaljaargang is de glimlach inmiddels weer zichtbaar bij spelers, staf en supporters. “Ik geniet sowieso.”

BREDA – Het begin van De Graaf was hectisch. De pijn van het niet promoveren was er nog, het vertrek van Steijn hield de gemoederen bezig, net als de bestuurlijke situatie. De oefenmeester wilde zich focussen op zijn selectie en voorbereiding, hoewel hij tot kort voor het sluiten van de transfermarkt zijn selectie nog niet rond had.

“Uiteindelijk ben ik hartstikke tevreden over hoe de selectie er nu uit ziet. Iedereen weet dat we nog een ander type spits erbij zouden willen hebben. Maar ik heb ook gezegd: die moet wel echt toegevoegde waarde hebben. Hij moet fit zijn en echt iets brengen. Als dat niet zo is, ben ik hartstikke tevreden met de jongens die hier spelen.”

Jonge spelers hebben de kans gekregen in de voorbereiding. En ook bij de start van de competitie. Daar kan De Graaf en ook NAC op de lange termijn profijt van hebben. “Ze zijn dichter naar het niveau van de meer ervaren jongens gegroeid. Ze hebben geproefd, weten nu wat er van hen gevraagd wordt. Het was wisselvallig, soms fases goed en dan weer minder goed. Maar dat is logisch. Ze weten nu welk niveau ze moeten halen.”

Dat NAC na de eerste vijf wedstrijden niet op vijftien punten staat is niet gek gezien de hele situatie. De Graaf had gehoopt meer punten te hebben, maar kijkt verder dan alleen de resultaten. “Je ziet dat we ergens mee bezig zijn, dat heeft ook tijd nodig. En als je dat met veel jonge jongens doet, gaat het nog iets langzamer. En je speelt in een competitie waarin je geen makkelijke wedstrijden hebt. Telstar-uit, Den Bosch-uit, TOP Oss-uit. Noem maar op. En thuis ook. Alle wedstrijden moet je het maximale geven. Je ziet ook dat ploegen die de selectie wel grotendeels compleet hadden, ook al veel punten hebben laten liggen. Het zit allemaal dicht bij elkaar, elke ploeg kan het moeilijk hebben.”

De oefenmeester hoopt dat de spelers uitvoeren wat ze met elkaar afspreken, dan kan NAC ver gaan komen. Wat ver is, dat weet De Graaf op dit moment nog niet. Dat moet blijken. Ondanks dat hij druk is met zijn club, hard werkend om te groeien naar het niveau dat gewenst is en nodig is om resultaten te boeken, kan hij ook nu al genieten van zijn werk in Breda. “Ik geniet sowieso. Ik zeg het ook gekscherend tegen mijn stafleden, zeker met mooi weer: we hebben een mooie job met z’n allen. Dat moeten de spelers ook beseffen. Elke dag heb je het mooiste beroep, daar moet je alles uit halen. Natuurlijk baal ik als we een bepaald niveau niet vol kunnen houden. Of dat we wedstrijden niet winnen omdat we de kansen niet afmaken. Maar ik kan ook genieten van hoe we spelen in sommige fases, hoe we wedstrijden domineren en kansen creëren.”

En dat er dan fans bij aanwezig zijn, maakt het genieten alleen maar makkelijker. “Dat helpt zo enorm in je thuiswedstrijden. Ik heb dat als speler natuurlijk al meegemaakt. De samenwerking is goed, met zoveel publiek achter de ploeg zijn we een hele moeilijke ploeg om te verslaan.”

Voor meer artikelen over NAC, klik hier.

Voor meer informatie over NAC, klik hier.