Drie keer een gescheurde voorste kruisband zette een streep door de actieve voetbalcarrière van Teun Lips, op zijn 22^ste moest de keeper van JEKA noodgedwongen stoppen. Toch is de JEKA-man nog altijd betrokken bij de club. Tijdens zijn opleiding werd hij verzorger bij het eerste, nu is hij vanuit Medifit fysiotherapie het aanspreekpunt op de club.

BREDA – Samen met zijn collega’s pakt Lips alles op bij JEKA. “We doen het complete plaatje, van de jeugd tot en met de senioren. En dan pakken we niet alleen de selectie, we doen ook de breedtesport”, legt hij uit. En dat is bij zo’n grote vereniging soms best even aanpoten. “Soms zijn er weekenden dat je zes of zeven voetballers ziet, vanuit de E’tjes tot de selectie. We proberen een speler altijd binnen 24 uur te zien, zodat we snel een goede diagnose kunnen stellen en volgende stappen kunnen zetten.”

Lips liep vanaf zijn zevende rond bij JEKA, hij kent de club door en door. Zijn achtergrond qua blessures zorgt daarnaast ook voor een goed gevoel bij de huidige voetballers van de Bredase Tricolores. “Ik heb zelf aan de andere kant gestaan. Ik weet dat je zo snel mogelijk aan de beurt wil zijn bij de fysio, dat je wil weten wanneer je weer kan voetballen. Dat zit wel altijd in mijn achterhoofd.”

Medifit fysiotherapie en JEKA hebben een goede samenwerking, die onlangs voor vijf jaar verlengd is. “We hebben daarbij ook een inloopsspreekuur op maandag. En bij het eerste zit een verzorger die samenwerkt met ons, dat is een oud-stagiair. Dat geeft vertrouwen, die samenwerking loopt ook goed.”

Als fysiotherapeut zit je soms in een moeilijke situatie. Je hebt vaak een goede band met spelers die je eigenlijk het liefst niet ziet. “Als een voetballer mij ziet op de praktijk, dan is dat geen goed teken. Ik zeg het ook altijd: ik hoop je voorlopig niet meer te zien, maar als het nodig is dan ben je welkom.” Kwaliteit staat daarbij voorop, dus komt Lips soms met een vervelende mededeling voor voetballers. “Ik zeg liever nee op het moment dat ze vragen of ze weer mogen voetballen, als dat nog niet kan. Beter een keer nee zeggen dan dat ze vervolgens nog langer geblesseerd zijn.”

Voor meer artikelen over Jeka, klik hier.

Voor meer informatie over Jeka, klik hier.

Voetbalkampen, ze zijn er in allerlei soorten en maten. En er worden herinneringen voor het leven gemaakt. Hans Schaerlaeckens maakt het bij vv Bavel allemaal van dichtbij mee, inmiddels al 42 jaar. Dit keer was het kamp niet in het voorjaar, maar begin september. Het belangrijkste ingrediënt om er een geslaagd kamp van te maken was er echter ook nu gewoon weer: de lachende gezichten van de kinderen.

BAVEL – Het is maandagochtend als Schaerlaeckens vertelt over het laatste kamp. Eerst zijn er bijna verontschuldigingen, hij is net uit bed. “Het was toch weer pittig”, zegt hij lachend. Zondagavond lag hij er al om negen uur ’s avonds in. Niet gek, de twee dagen daarvoor was het kwart voor vier voordat hij ging slapen. “Ik wil de laatste zijn, zien dat alles op bed ligt. En om half zeven à zeven uur is alles weer wakker. Het was pittig.”

Ruim veertig jaar geleden stroomde Schaerlaeckens in als leider op het kamp, dat heeft hij vijf of zes jaar gedaan. “En vanaf toen had ik de eindverantwoording. Ik zet het meeste in elkaar, wat ik dan naderhand verdeel. Sinds kort werk ik wel met coördinatoren, ik word er ook niet jonger op”, zegt de man die in september 61 werd.

Groot plezier
Dat het pittig is en dat hij eigenlijk even moet bijkomen is geen probleem, Hans heeft het er graag voor over. “Het mooiste? De lachende gezichten, dat ze laten zien dat ze het naar hun zin hebben. Als ik op Bavel fiets of rijd, dan kom ik kindjes tegen met hun moeder. Dan zeggen ze ‘hoi Hans’ of ik hoor dan: ‘Hee, dat is die meneer van het kamp’. Schaerlaeckens geniet daar wel van, al staat hij het liefst niet al teveel ‘in the picture’. “Ik doe andere activiteiten bij de voetbal, zoals de zaalvoetbaltoernooien, bingo, chocolade-actie. Maar het liefste uit het zicht, niet op de voorgrond.

De donderdag voor het kamp stond er op de paarkeerplaats van de voetbalclub een vrachtwagen die gevuld werd met allerlei spullen voor het kamp. De avond voordat zo’n 140 kinderen naar De Mussenberg in Loon op Zand kwamen, waar het voetbalkamp van Bavel volgend jaar voor de twintigste keer plaats zal vinden, reed de vrachtwagen vol spullen al richting die locatie. Het is tot in de puntjes geregeld. Schaerlaeckens, die in het verleden ook onder meer leider en jeugdvoorzitter bij Bavel is geweest, doet het allemaal nog met veel plezier. “Het is nog steeds heel leuk. Ik denk dat ik sowieso nog een paar jaar door ga. Maar dat roep ik al heel lang. Mijn vrouw zegt wel eens: is het geen tijd om het over te dragen? Maar op de een of andere manier lukt dat nog niet.”

Veranderingen
Normaal gesproken begint de voorbereiding op een kamp met de nieuwjaarsreceptie, omdat het kamp vaak in maart of april is. Vier maanden van tevoren begin je. Mensen zoeken, het programma in elkaar zetten, schema’s maken. Ik deed het voorheen alleen, nu zijn er ook jonge gasten die dingen willen doen. Die zeggen: waarom laat je ons dat niet doen. Ik probeer daarom wat dingen door te schuiven, zodat ik er nog meer van kan genieten. Al komt dat meestal pas echt als het zondagmiddag is en alles en iedereen is terug. Dan kan ik ontspannen.”

Schaerlaeckens zag in veertig jaar tijd veel veranderen, maar het voetbalkamp is nog steeds het voetbalkamp. “De hoofdmoot is voetbal. Nu heb je bijvoorbeeld opblaasbare spellen, dat hadden we vroeger niet. En toen gingen we een midweek en toen ik begon waren we met veertig kinderen. Maar het draait nog steeds om voetbal. En aan het einde van het kamp is iedereen afgebrand.” Van een penaltybokaal tot een voetbalcompetitie en van spandoeken schilderen tot het spel ‘op de stropdas’, de kinderen hebben zich vermaakt. “En daar gaat het om, dat ze echt genieten.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bavel
Klik hier voor meer artikelen van VV Bavel

‘WDS’19 is zeer verheugd dat er op het gebied van keeperstraining een specialist in huis is gehaald’. Met die zin werd de samenwerking tussen WDS ’19 en Keepersschool Oomens aangekondigd. Bernie Oomens gaat bij de Bredase club zowel de jeugdkeepers als de keepers van de dames- en herenselectie trainen op donderdag.

BREDA – Of de keepers jong of oud zijn die op het veld staan maakt voor Oomens niet uit, aanvallend keepen is wat hij ze bij wil brengen. “Zo snel mogelijk in balbezit komen, alles naar de bal toe. Dat probeer ik er al van jongs af aan in te krijgen.” En dat is dus voor iedereen, want het is niet dat hij alleen de talenten onder zijn hoede neemt. “Ik train van de Onder 8 tot de senioren. En alles wat er tussenin zit. Eigenlijk iedereen die graag keept.”

Oomens schreef op basis van zijn ruime ervaring een trainingsvisie voor keepers. Krijgt hij wat dat betreft carte blanche bij WDS ’19? “Ja. Ik kom hier met mijn eigen naam, train volgens mijn idee. Het aanvallend keepen met ontwikkelingsfases erin. En uiteraard gaat het altijd in overleg met de club.” Dat laatste vindt Oomens sowieso belangrijk. “Ik blijf heel graag in overleg. Er komen ook een aantal momenten, om te kijken hoe de samenwerking verloopt. In eerste instantie is het voor één jaar, dan kunnen we jaarlijks kijken of het van twee kanten bevalt.”

Gesprekken voert Oomens ook met alle keepers. In een persoonlijk ontwikkelingsplan stellen we samen doelen, die bespreken we drie keer per jaar in de POP-gesprekken. Dan kijken we hoe het gaat en waar de keepers op moeten letten.” Alles om de doelmannen beter te maken, dat is wat Oomens wil. “Ik verwacht dat ze hun best doen. Ik heb bij mijn keepersschool ook de slogan: passie, plezier en prestaties. Je moet passie voor het keepersvak hebben en je moet vooral plezier hebben. Als keepers de eerste twee hebben, komt de derde vanzelf.”

Met Oomens hebben alle WDS ’19-keepers in ieder geval het perfecte voorbeeld. De keeperstrainer straal enorm veel passie en plezier uit. “Dat is ook echt mijn kracht, ik ben ook heel fanatiek. Ik vind bewegen ook erg belangrijk. Voor kinderen, voor de groteren, voor mezelf. Het is het belangrijkste wat er is. Blijven sporten, lekker naar buiten.”

Iedere maand is er een centraal thema, van hoge ballen tot voetbalvaardigheden en van basistechniek tot 1-op-1. Dat thema is voor alle keepers. “Het is eigenlijk zoals de KNVB wil, voor iedereen dezelfde training. Maar per leeftijd en niveau leg je de accenten wat anders. Je gooit een bal harder, zet een pionnetje anders neer waardoor ze moeilijke moeten vallen of verder moeten duiken. Dat maakt het ook leuk. En daardoor is iedereen welkom, van een mindere keeper tot de hele goede keeper. Van beginners tot senioren die bijna alles al weten.”

Op die manier staat Oomens iedere donderdag vier uur op de trainingsvelden van WDS ’19, om alle keepers hun eigen doelen te laten halen. De club is er blij mee, Oomens ook. “Ik krijg vertrouwen, dat is fijn.”

Voor meer artikelen over WDS’19, klik hier.

Voor meer informatie over WDS’19, klik hier.

Ivo van Moergestel tekende in februari 2020 een contract voor anderhalf jaar bij JEKA. Toen het einde van zijn contract in zicht kwam, had hij slechts een handjevol wedstrijden als trainer op zijn naam staan. De hoofdtrainer zette een handtekening onder een nieuw contract, hopend op een echt voetbalseizoen. Al heeft de oefenmeester weinig te klagen gehad over de trainingen die hij in coronatijd heeft gegeven.

BREDA – Het eerste en tweede werden samengevoegd, vanuit daar werden groepjes gemaakt. “Je moet in de bubbel blijven, zoals dat dan heet. We gingen in groepjes van twee- en viertallen trainen, net wat mogelijk was en wat mocht. Iedere dinsdag- en donderdagavond werden er acht of negen verschillende stationnetjes uitgezet. En het mooie was: iedereen kwam helpen. We hadden van het eerste en tweede twee trainers, maar ook de fysio, de grensrechter en teammanager kwamen helpen. Bij ieder onderdeel stond wel een trainer of begeleider. Eigenlijk spatte het enthousiasme er vanaf. Het was zo druk op de training, dat was echt gaaf. Iedereen vond het ook erg leuk om elkaar te zien, ook al was het op afstand.”

Van Moergestel zorgde ervoor dat plezier en ‘een stukje fit houden’ gecombineerd werden. Zijn achtergrond als sportdocent heeft hem daarbij wel geholpen. “Ik heb zelf het CIOS gedaan en daarna ALO in Tilburg. Ik denk dat ik daar zeker een voordeel bij heb gehad. Qua organiseren, de structuur wegzetten, dat soort dingetjes. Ik doe als docent eigenlijk niet anders. Vanuit mijn hobby heb ik mijn beroep kunnen maken: sporten en sportleider zijn, nu was dat een mooie combinatie met docent op school en trainer zijn.”

In de tijd dat er maar weinig mogelijk was, werd er door veel spelers geklaagd. Trainen om het trainen, dat is eigenlijk maar niks. Van Moergestel trainde niet alleen om het trainen. “Het is zorgen dat we het plezier behouden en eigenlijk ook een stukje teambuilding. Plezier hebben als groep en zorgen dat we allemaal fit zijn. Die gasten gaan niet voor zichzelf lopen. En alles wat allemaal in is om te doen, zoals de tennis en padel, was dicht. Ik heb veel feedback gekregen dat we toch zijn blijven trainen, dat ze het met heel veel plezier hebben gedaan.”

Toch is Van Moergestel blij dat er nu weer stippen op de horizon staan, de wedstrijdagenda is gevuld. “Nu train je ergens voor. Het gaat om de knikkers. Eerst wat oefenwedstrijden waarin iedereen speeltijd heeft gehad die bij één zat. En op een gegeven moment, dat begint bij de bekerwedstrijden, pak je het wat serieuzer op en kun je niet iedereen meer laten spelen. Maar het is zeker fijn dat het weer ergens om gaat, klaar.”

Voor meer artikelen over Jeka, klik hier.

Voor meer informatie over Jeka, klik hier.

Waar je met je huidige ploeg staat, dat is bij de aanvang van dit seizoen de vraag voor trainers en spelers. Bij SAB is dat niet anders. Trainer Martijn Malinka tast wat dat betreft nog een beetje in het duister. Hij raakte met de gestopte Joris van der Lande een doelpuntenmachine kwijt en zag daarnaast ook Jordy den Tenter vertrekken. Malinka mag daarom gaan bouwen aan de toekomst.

BREDA – “Met Joris erbij doen we misschien mee voor de bovenste plekken, nu is het aftasten waar we staan”, zegt Malinka heel eerlijk. “Met ook het plotsklapse vertrek van Jordy zijn we heel veel doelpunten kwijt, die moet je nu ergens anders in zien te vullen. Maar ik weet ook nog niet hoe de concurrentie in elkaar zit. Normaal volg je het op de voet, nu heb je minder inzicht. Maar ik denk dat er meer clubs hetzelfde probleem hebben.”

Vertrek
Met beide spelers sprak Malinka nog wel. “Jordy wilde graag met zijn broertje voetballen, die kreeg een kans bij JEKA. Hij had aan zijn broertje gevraagd of hij anders bij SAB wilde komen voetballen. Maar die speelt nu tweede klasse, die wil nog niet lager. Het is niet dat Jordy per se weg wilde, maar hij is benaderd.”

“Natuurlijk hoopte ik dat Joris door zou gaan. Nu is hij na anderhalf jaar coronaperikelen anoniem gestopt, dat is wel zonde. Ook voor hemzelf. Ik ben niet iemand die gaat bedelen of wat dan ook. Als trainer kijk je naar de volgende spelers. Hij had ook al drie jaar in zijn hoofd dat hij wilde stoppen, door blessures uit het verleden en een combinatie met zijn werk. Mocht het weer gaan kriebelen bij hem, kan hij zo terugkomen. Binnen de club is die hoop er wel, de deur staat sowieso open.”

Bouwen
Tussen hoop en realiteit zit soms echter een groot gat. Malinka is dan ook gewoon verder gegaan met de spelers die nog wel bij SAB spelen. We bouwen aan een nieuw team. Dat is leuk. Natuurlijk doe je het liefste mee om de prijzen, maar als trainer is het fijn om een team op te bouwen. Dat je vanaf een bepaald nulpunt start en uiteindelijk vooruitgang ziet.” En het is ook niet dat er vanuit de club druk staat op het ‘moeten winnen’. “Nee, het besef van de situatie is er wel, bij de hele club.”

Wanneer is Malinka dan tevreden als we er – eindelijk – weer een heel voetbalseizoen op hebben zitten, halverwege 2022. “Ik ben gestart met het team en kijk naar het niveau waar we op zitten. Als wij ons als staf en selectie in de spiegel aan kunnen kijken en voldoende stappen hebben gemaakt, dan ben ik een tevreden trainer. De ranglijst zegt me nog niet zo heel veel. Top vier? Top zes? In de Eredivisie kun je dat zeggen. Maar in de vierde klasse, waarbij je niet weet waar er spelers gestopt zijn of misschien vijf spelers bijgekomen zijn, kan dat niet.”

Voor meer artikelen over SAB, klik hier.

Voor meer informatie over SAB, klik hier.

Topfysiotherapie Bavel en de plaatselijke voetbalvereniging werken al sinds september 2013 samen. Begin september werd er een nieuw contract getekend, voor nog eens drie seizoenen. De club en fysiotherapiepraktijk zijn blij met elkaar, het is een match die voor beide partijen positieve kanten heeft.

BAVEL – In de periode van de start tot nu toe is er bij zowel de club als bij Topfysiotherapie Bavel veel ontwikkeling geweest. Toen eigenaar Ton Vogelaar instapte waren er drie therapeuten, inmiddels is er een elftal. “Er is ook een legio aan specialisaties bijgekomen en we hebben twee andere locaties erbij, het is een hele organisatie geworden.”

Vaste factor in al die ontwikkelingen is de voetbalvereniging uit het dorp. “Het is een goede partner”, zegt Vogelaar, die met de praktijk heel erg aanwezig is op de club. Zowel fysiek als met reclame. “Het is allemaal heel professioneel opgetuigd. Andere verenigingen zijn jaloers hoe het geregeld is, terwijl de club ook enthousiast is. Dat is leuk om te horen.”

De fysiopraktijk doet veel. Naast de begeleiding van de heren- en damesselectie is er een gratis spreekuur op donderdagavond. “Alle leden kunnen hier profiteren van onze aanwezigheid en onze kennis. Door een goede analyse en dito advies kan je vaak veel extra ellende voorkomen. De club is een sociaal bolwerk. Het is een grote vereniging waardoor de meeste mensen in Bavel direct of indirect wel een relatie hebben met de club. Dat maakt het voor ons leuk en zinvol om hier te investeren.”

Tijdens het spreekuur kan er snel gekeken worden wat er aan de hand is, bij zowel volwassenen als kinderen. “Bij twijfel kunnen we bijvoorbeeld de kinderfysiotherapeute inschakelen die dan beoordeeld of er sprak is van een ontwikkelingsstoornis. Regelmatig wordt er binnen de praktijk doorverwezen voor een echo om bijvoorbeeld een letsel uit te sluiten. We werken daarnaast  intensief samen met huisartsen en medisch specialisten . Alles met het doel de juiste zorg op de juiste plaats te leveren. Onze pay-off: ‘Samen bewegen naar beter’ spreekt voor zich en dat proberen dan ook we zoveel mogelijk in praktijk te brengen.”

“We zijn met onze praktijk thuis in het dorp Bavel en bij vv Bavel”, zegt Vogelaar, die ziet dat de club goed in elkaar steekt. “Je ziet dat er in het dorp veel ondernemers zitten. Dat past ook wel bij onze praktijk. Gemiddeld genomen is het volk best kritisch. Maar als je het goed doet, vinden ze het mooi en promoten ze je zaak. Is het niet goed, dan zeggen ze het. Voor ons is dit juist waardevol, zo blijf je scherp en kan je blijven verbeteren. Daarnaast houden wij juist van een open communicatie.”

“Het is onze overtuiging dat een prettige, open sfeer de kwaliteit ten goede komt. Daar ligt de magie en schoonheid van de zorg waardoor je nog meer voor de ander kunt betekenen.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bavel
Klik hier voor meer artikelen van VV Bavel

“Het een driedimensionale puzzel, waarbij de stukjes gedurende het puzzelen bewegen en wegspringen”

Na een lange tijd vol trainen en onderlinge wedstrijden maakt de jeugd zich bij alle voetbalclubs op voor een echt seizoen, een vol seizoen. En dus was er de afgelopen periode weer veel werk voor technische commissies. Zo was het ook bij The Gunners, waar het weer ouderwets puzzelen was.

BREDA – Luuk Kessels richt zich vanuit de technische commissie van The Gunners op de jeugd van 4 tot en met 9 jaar en door een vacante positie heeft hij daar nu tot en met 13 ook nog bij. “De helft van alle teams van de club”, zegt hij lachend als hij net klaar is met training geven.

De afgelopen weken stonden in het teken van het maken van de teams, omdat er in de zomer toch nog wat veranderingen zijn geweest. “Er zijn teams bijna helemaal intact gebleven, maar er zijn ook teams waarbij door corona en ook de leeftijd een gedeelte in de loop van het seizoen of tijdens de zomerstop toch besloten heeft te stoppen met voetbal. Dan kom je voor dilemma’s te staan. Teams zijn hecht geworden, je wil kinderen zoveel mogelijk bij elkaar houden. Aan de andere kant wil je dat teams op basis van voetbalkwaliteiten technisch mooi in balans zijn. En dan heb je nog de wensen van ouders. Dat maakt het een driedimensionale puzzel, waarbij de stukjes gedurende het puzzelen bewegen en wegspringen.”

Bij veel clubs is de mening van ouders een zorg bij het bekendmaken van (voorlopige) indelingen. Kessels ziet dat bij The Gunners anders. “Dat is het goedrecht van een ouder, om er iets van te vinden. Het hoort ook, als ouder moet je staan voor het belang van je kind, vanuit jouw perspectief. Dat vind ik ook gewoon goed. Ik ga graag met ouders in gesprek. Maar dat doe ik ook al aan de voorkant. Als je het gesprek opzoekt, voorkom je aan de achterkant een hoop discussie. Dat is mijn ervaring tot nu toe.”

Daarnaast is het toegeven van een verkeerde inschatting of beslissing ook niet iets waar men bij de Bredase club wakker van ligt. “We nemen de ouders dan mee in wat we hadden bedacht en waarom het nu anders is. Dan voelen ouders zich gezien, gehoord en begrepen. En dat is precies wat we proberen. Dat lukt niet altijd perfect, er glipt soms iets of iemand tussendoor. Maar wij zijn ook net mensen zeg ik dan. En allemaal vrijwilligers.”

Alles doet Kessels met de andere vrijwilligers in ieder geval met hoorbaar enthousiasme. Ook het kaboutervoetbal dat nu weer is opgestart. “Dat was er in het verleden ook al. De oudste is nu elf jaar, die is ook al als mini-pupil begonnen. Het is vanuit de club een tijdje het beleid geweest om te beginnen met teams vanaf de JO8. Maar de jeugd heeft de toekomst. En hoe eerder je begint, hoe beter het is voor de ontwikkeling van het balgevoel, het spelgevoel en het kind zelf. Het is mooi dat er weer mensen opstaan om dit op te pakken.”

Meer artikelen over The Gunners, klik hier.

Meer informatie over The Gunners, klik hier.

Persoonlijke begeleiding, een veilige omgeving, het bewaken van dromen en waarden, kwaliteit en professionaliteit en gelijke kansen. Het zijn de kernwaarden van Code Oranje. Het Nederlands voetbalinstituut waar kinderen hoogwaardige kwaliteit trainingen krijgen, op professioneel niveau. Maar waar de druk om beter te worden niet groot is. “Het is belangrijk dat een kind zijn of haar eigen dromen kenbaar maakt, de doelen en waarden die daaruit volgen bewaken wij.”

BREDA – Baronie liet eerder vol trots weten dat Code Oranje op de Blauwe Kei actief zou worden. “Code Oranje heeft Baronie omarmd en andersom, samen gaan we het Bredase voetbaltalent de goede weg wijzen.” Isha Immers, initiatiefnemer van ‘Het Nederlands voetbalinstituut’ is ook blij met Baronie en de mogelijkheid om daar drie verschillende opleidingsniveaus aan te bieden.

Even terug naar het begin, wat is Code Oranje precies? “Het doel van de opleidingen binnen Code Oranje is om kinderen vanaf jonge leeftijd van nature te ontwikkelen op zowel motorisch, cognitief en sociaal affectief niveau. Hierbij ligt de nadruk op trainen bij Code Oranje en de club en wedstrijden spelen bij de club, zodat de sociale omgeving van het kind intact blijft.”

Opleidingsniveaus
“Op dit moment zijn er drie opleidingsniveaus”, legt Immers uit. “CODE-01, CODE-02 en CODE-03. Bij de eerste is het de bedoeling dat spelers bij ons in de opleiding komen, dat wij ze leren kennen en zij ons leren kennen. Dan trainen ze één of twee keer in de week. Bij CODE-02, dat is vanaf Onder 12, is er een semiprofessionele opleiding. Dat is gedeeltelijk bij ons met een paar trainingen en bij de amateurclub. Daar differentiëren we op niveau in die groepen. CODE-03 is er nog niet voor jongens, wel voor meiden. Dat is vanaf Onder 17. Die trainen echt drie keer in de week bij ons en hebben ook nog loop- en krachttraining.”

“Vanaf CODE-02 hebben de kinderen de beschikking over alle faciliteiten waar profclubs ook over beschikken”, vervolgt Immers. “We trainen ook met data, doen aan studiebegeleiding. En de coaches hebben ervaring op het hoogste niveau, die hebben gewerkt bij clubs als Ajax, AZ, Feyenoord, NAC en FC Utrecht. Het grootste verschil met andere aanbieders is dat wij een holistische visie hebben. Een visie die erop gebaseerd is dat alles één is, lichaam en geest. We kijken naar de totale mens, dat is uniek.”

Voor iedereen
Welke voetbaldroom je ook hebt, bij Code Oranje kun je proberen daar naartoe te werken. De enige echte eis? Motivatie en inzet. “Ieder jaar proberen we kinderen optimaal te helpen. Tot zolang ze bij ons willen zitten kan dat”, zegt Immers, die ook aangeeft dat dromen soms pas op latere leeftijd uitkomen. “Er gaat nu een spelers naar Willem II Onder 21 en eentje naar FC Den Bosch Onder 18. Als een speler de insteek heeft er echt voor te willen gaan, dan gaan we er ook voor. Maar het kan ook dat je in een wat lager team speelt en gewoon goed wil leren voetballen of dat je wel eens wil voelen hoe het is om van een echte professional training te krijgen. Samen kijken we naar het doel, wat je wil en kunt bereiken.”

Daar zit ook meteen het grootste verschil met voetbalscholen. Niemand is uitgesloten bij Code Oranje, iedereen kan zich aansluiten. En iedereen krijgt training van trainers die ervaring hebben bij profclubs. “Iedereen heeft de totale kennis van hoe het er echt aan toegaat”, zegt Immers, die er met zijn instituut voor zorgt dat spelers, coaches én amateurclubs beter worden.

Voor meer artikelen over Code Oranje, klik hier.

Voor meer informatie over Code Oranje, klik hier.