Het is tijd voor iemand anders. Wie dat gaat worden is nog niet bekend. Maar voor Hoppen is het mooi geweest, al blijft zijn Beek Vooruit-hart kloppen en zal hij nog vaak genoeg te zien zijn op Sportpark De Heikant.

PRINSENBEEK – “Ik blijf op zondag gastheer. En ik ga wel achter de bar staan. Ik ga ook op zondag plaatjes draaien voor iedereen. Dat vind ik leuk”, zegt Hoppen in de bestuurskamer van Beek Vooruit. “Mijn zoon is professioneel DJ, het zit een beetje in de familie. Plaatjes draaien is het leukste wat er is. Dat soort dingen blijf ik gewoon doen. En het eerste elftal is voor mij ook wel mijn eerste elftal, zo voelt dat. Ik ben supporter van die gasten. En gelukkig veel andere mensen op zondag ook nog steeds. Maar ik ben ook supporter van zaterdag 2, het G-team vind ik geweldig en het is ook leuk om een keer naar bijvoorbeeld het twaalfde of veertiende te kijken op zondag, dat zijn ook echte Beek Vooruit-mensen. Natuurlijk ga ik het missen, maar wat ik niet mis is de verantwoordelijkheid. Ik heb mijn energie weer ergens anders nodig, dat is wat het is.”

In 2012 werd Hoppen voorzitter bij Beek Vooruit. Het ideale moment, want op dat moment had hij niets anders te doen omdat zijn bedrijf failliet was gegaan door de vastgoedcrisis. Ervaring met het leiden van bedrijven had hij meer dan genoeg, maar een voetbalclub bleek toch anders te zijn. “Ja, echt een wereld van verschil. Ik moest in het begin echt even wennen. Je bent als voorzitter ook helemaal niet de baas, dat zijn de leden. Ik heb daar wel veel van geleerd, voor mijn eigen ontwikkeling is het goed geweest. Eigenlijk is het een pleidooi voor ondernemers, je kunt nog heel veel leren van vrijwilligersklussen. Maar dan moet je het wel lang doen en niet bij een eerste tegenslag afhaken.”

Als ‘allochtone Beekenaar’ was de start van Hoppen ook niet de meest makkelijke. “Ik kom uit Breda. André is het geweten van de club, tachtig plus en hij staat nog steeds achter de bar. Ik stelde me voor en hij zei: ‘Ik ga jou eens even goed bekijken Hoppen. Ik vertrouw jou niet, je komt uit Breda’. Zo werkt het hier wel. Het duurt drie jaar voor je vertrouwen hebt van iemand, maar dan is het ook wel onvoorwaardelijk.”

“In het begin was iedereen benieuwd naar die rare snoeshaan. Ik was ook wel ambitieus, dat zorgde ook voor weerstand. Dat snap ik ook wel. Toch klikte het uiteindelijk goed en werden er bij Beek Vooruit grote stappen gezet. Niet alleen bij de selectieteams, maar binnen de hele club. “Iedereen kan zijn plek vinden. Of je nu lekker wil ballen en in de JO8-4 speelt of je voetbalt in de JO8-1. Het niveau wordt voor gezorgd.”

Het is meteen ook een belangrijk punt voor de toekomst. “Er wordt financieel steeds meer gevraagd van clubs. Dan zie je de contributies stijgen. Daar zijn wij altijd heel erg op tegen. Je moet altijd proberen de contributie zo laag mogelijk te houden, zodat je een vereniging blijft. Anders heb je klanten, dat moet je niet willen. Maar de breedtesport functioneert alleen maar met ook een goede opleiding. Alle verenigingen hebben moeite om überhaupt trainers te faciliteren. En die heb je nodig. Als je gaat turnen heb je ook een professioneel trainer. Dat vinden ze daar normaal, bij voetbal vinden we dat niet normaal. Maar het hoort wel bij de toekomst van het voetbal, ook in de regio. Wat mij betreft zou de stad niet zoveel geld uit moeten geven aan grote evenementen op sportgebied, maar meer en beter in moeten zetten op de breedtesport.”

Hoppen kijkt terug op mooie jaren. Al pratend komen herinneringen boven. Maar heel eerlijk geeft hij toe. “Ik heb ook moeilijke dingen meegemaakt. Dat een leider foto’s maakt van kinderen onder de douche. Dat is heftig, dat is echt een drama.” En van een andere orde is het werken met vrijwilligers ook niet altijd fijn. “In een dorp heb je een mechanisme om mensen die vrijwilligerswerk doen op hun plek te laten zien, ook al functioneren ze niet. Maar die houden dan wel een vereniging tegen. Daar moet je heel voorzichtig mee omgaan, maar ik ben wel een bestuurder die ingrijpt. Mensen zeggen dan dat je ‘te hard’ bent, maar het hoort wel bij zo’n club. Als je duizend voetballers hebt, ben je eigenlijk een bedrijf. En dat kost ook veel energie. Op een gegeven moment is je tijd voorbij. Dat voelde ik aankomen, je moet ook geen meubelstuk worden.”

Hoppen is geen meubelstuk geworden, maar wel een vast onderdeel van Beek Vooruit. Dat zal niet veranderen. “Ik wil blijven helpen. En ik wil als oud-voorzitter ook meekijken, zonder dat ik op de stoel van iemand anders ga zitten. Daar heb ik zelf ook een ongelofelijke hekel aan. Maar dit is het mooiste clubje van Nederland, voor mij dan. Vanaf mijn geboorte ben ik een echte NAC-supporter. Maar als ik nu moet kiezen tussen een wedstrijd van NAC of Beek Vooruit, ga ik naar Beek Vooruit. De club zit nu dichter in mijn hart dan NAC. Dat heeft ook wel te maken met hoe NAC nu in elkaar zit, hopelijk gaat dat veranderen.”

De voorzitter, die door te stoppen tijd vrijmaakt om bij zijn goedlopende bedrijven te werken, heeft nog één project waar hij ook bij betrokken blijft. “Toen ik begon was Beek Vooruit een vierdeklasser, inmiddels zijn we een stabiele tweedeklasser. Het was de ambitie om bij de beste tien procent van de amateurverenigingen van Nederland te komen. Dat is gelukt. De velden zijn aangepast, we hebben inmiddels meerdere kunstgrasvelden. Het enige dat achterblijft is de accommodatie.” Dat is dus het laatste puntje op de ‘ToDo-list’ van Hoppen, het aanpakken van de kleedkamers, kantine en tribune. “Als dat klaar is, is Beek Vooruit klaar voor de toekomst. Dat laatste stukje van de accommodatie blijf ik doen. En dan is het aan iemand anders om de nieuwe lijnen uit te zetten voor de komende tien jaar.”

Hoppen praat nog altijd vol enthousiasme over de ontwikkelingen die Beek Vooruit heeft doorgemaakt, over de ambities met het eerste elftal én de complete jeugdafdeling. Over de stappen die zijn gezet bij de meisjes, maar ook over de momenten dat hij ‘de beste voorzitter’ en ‘de slechte voorzitter ooit’ werd genoemd. In negen jaar vloog het alle kanten op, maar het heeft hem vooral ook veel gegeven. “Dat is ook wel de boodschap aan mensen die nadenken over een rol als bestuurder bij een voetbalclub. Je krijgt er iets voor terug. Wanneer weet ik niet, maar er komt een moment in je leven dat je denkt: daar heb ik veel van geleerd. Je leert ook veel mensen kennen. Nu denk ik vaak: doe je dat zo? En ik zie hoe simpel dingen kunnen gaan. Dat vind ik mooi. Het kost je energie, maar de investering kan je veel opleveren. Ik zou het iedereen gunnen.”

Voor meer artikelen over Beek Vooruit, klik hier.

Voor meer informatie over Beek Vooruit, klik hier.

Het ging niet goed met WDS ‘19, door een gebrek aan genoeg mensen die er voor gingen om beleid te maken en uit te voeren ging het bergafwaarts. Iets wat tijdens de voetballoze coronatijd bij meer verenigingen aan de hand was. De  dreigende vrije val is echter voorkomen, de weg naar boven is ingezet. Beoogd voorzitter Wouter van de Vendel ziet dat veel mensen de schouders eronder zetten en dat de club op verschillende manieren hard groeit.

BREDA – De penningmeester kwam op bezoek bij Van de Vendel, “We hebben voetbal gekeken maar hebben het vooral over WDS ’19 gehad. Het bleek dat het helemaal niet goed ging. Dat vermoeden had ik al wel, maar je wil je er niet altijd mee bemoeien. Als het dan fout dreigt te lopen, dan gaat je WDS-hartje wel sneller kloppen. Ik ben hier 47 jaar lid, dat is niet voor niets.”

Van de Vendel wilde er eerst niet aan beginnen. “Voor je het weet ben je er weer iedere dag mee bezig. Uiteindelijk heb ik toch wel een poging ondernomen. Die eerste tien à vijftien mensen die ik belde of via de app vroeg of ze mee zouden doen als we WDS weer op gingen kalefateren, zeiden meteen ja. Ik heb toen twee bijeenkomsten gehouden om mijn visie te delen met onze kaderleden over hoe WDS’19 georganiseerd moet worden als goedlopende voetbalclub. Dat was in coronatijd. De eerste met twintig man, de tweede met vijftien. Iedereen wilde wel iets doen. Ik heb ze laten kiezen voor welke taak ze belangstelling hebben, op die manier zijn alle commissies eigenlijk gevuld.”

Vier jaar zat WDS ’19 zonder voorzitter. Op zich geen probleem, maar het ontbreekt op zo’n moment wel aan een uithangbord. Van de Vendel kan dat zijn, met de twintig jaar achtergrond als trainer van eerste elftallen is het iemand die al heel lang in de voetballerij actief is en dus veel kennis van zaken heeft. Maar belangrijker is in zijn ogen dat er genoeg mensen zijn die zich inzetten voor de club. “Als in de jeugdcommissie één persoon alles moet doen, is het lastig. Nu hebben we een jeugdcommissie met vier à vijf man. Als iemand dan een keer op zaterdag niet kan, lost het zichzelf op.”

Bij WDS ’19 zien ze ook weer enthousiasme in de wijk. “Ik heb altijd gezegd dat deze club een sleeping giant is. De andere twee clubs in de wijk hebben het net zo goed of net zo slecht voor elkaar als wij. Als we een paar jaar gas geven, moet er iets moois uitkomen.” Dat moet beginnen met een goed jeugdbeleid, daar wil Van de Vendel naar toe met de club. Qua senioren gaat het al goed. “Dat is bij ons sterk. We hebben nu acht seniorenelftallen en een tweede dameselftal duurt ook geen jaar meer. Verder beschikken we over vijf vrijdagavondteams en ook hebben we een goede Walking Football afdeling.”

En dan moet het dus ook bij de jeugd gaan groeien. “Zo’n vijf jaar geleden hadden we 350 tot 400 leden. Als er gaat gebeuren wat ik denk dat er gaat gebeuren, denk ik dat we over drie jaar 650 leden hebben.” Dat is mooi, maar zorgt ook voor een probleem. Het is nu al moeilijk qua bezetting van de velden, dat zal alleen maar lastiger worden. “Dat is wel een punt van overleg in de toekomst. Er zijn hier heel weinig mogelijkheden met maar twee wedstrijdvelden en geen mogelijkheden tot uitbreiding. Hoe lossen we dat op, dat is aan de gemeente.”

Naast de velden, waarvan het hoofdveld met gewoon gras alleen voor wedstrijden gebruikt kan worden, is het scheidsrechterstekort een probleem. “Dat hebben we hier, maar dat heeft de KNVB ook. Vroeger kreeg de D3 nog een KNVB scheidsrechter, dat heeft de KNVB echt laten versloffen”, geeft Van de Vendel aan. De B-categorie telt wat dat betreft eigenlijk niet mee maar ze vertegenwoordigen wel 80% van de KNVB leden. Dat is ook meteen het enige probleem op gebied van vrijwilligers, verder gaat het net als met de club echt goed. “We hebben op dit moment weinig moeite met vrijwilligers vinden, al kan het natuurlijk altijd meer en beter. Wat dat betreft is er ook gewoon heel veel mogelijk bij WDS’19.”

Voor meer artikelen over WDS’19, klik hier.

Voor meer informatie over WDS’19, klik hier.

Het gaat op maandag tegenwoordig bij de koffieautomaat op het werk weer over het voetbalweekend. Mike Poppelaars is er blij mee, het afgelopen jaar heeft hij het voetbal bij en met zijn club uit Teteringen enorm gemist. Nu gaat het dus weer over zeges, zoals de 11-0 tegen ADVENDO. Of over het spelen op kunstgras of een knollentuin. De aanvoerder geniet daar van.

TETERINGEN – Poppelaars is begonnen aan zijn dertiende seizoen in het eerste elftal van DIA. Hij begon ooit als vijfjarige met voetballen. “En ik ben nooit meer weggegaan, ik heb hier altijd met plezier gespeeld. Een vertrek is wel eens voorbij gekomen op de achtergrond. Maar we hebben hier altijd echt een leuke groep, voor mij was er geen reden om weg te gaan. Zolang het leuk is en op een leuk niveau, dan ben ik dik tevreden. Liever lekker voetballen met gasten die ik heb zien komen, dan een niveautje hoger bijvoorbeeld. Presteren en lekker lol maken.”

Van de spelers van het eerste uur is er niemand meer actief in het eerste van DIA. “Nee, helemaal niemand meer. Ik denk dat de laatste twee jaar geleden gestopt is. En van die generatie voetballen er nog een paar die uitgewaaierd zijn. Ik ben dertig en al jaren de oudste. We hebben echt een jong team, het gros is dik onder de 25. De meeste spelers zijn rond de 20, 21 jaar. En daar voetbal ik al bijna vier jaar mee, die lopen al een tijdje mee. We hebben er nu overigens wel een paar oudere spelers bijgekregen, dus ik hoeft niet alles te doen qua senioriteit”, zegt hij lachend.

Kunstgras
DIA staat al jaren bekend als een voetballende ploeg. Dat is een mooi compliment, maar ook een klein probleem voor de vierdeklasser. “Dat krijgen we er in sommige wedstrijden moeilijk uitgehamerd. Clubs die wat meer vechtvoetbal spelen, op halve akkers, daar hebben we het altijd lastig mee. Als het echt om voetbal gaat, zijn we één van de beteren van de competitie als het lekker loopt. Qua mentaliteit moet het kwartje misschien een keer de goede kant opvallen.”

“Weet je wat het ook is, de jeugd groeit allemaal op met kunstgras. Daar trainen we ook twee keer per week op. Dat is fantastisch om op te voetballen. Maar dan speel je bijvoorbeeld uit bij Irene ’58, op een hoofdveld waar een pass over vijf meter niet kan. Dan blijft er weinig over van het mooie kunstgrasvoetbal.” Als laatste man heeft hij er overigens weinig moeite mee om niet op kunsgras te spelen. “Ik lig nog wel eens op de grond, mijn knieën liggen wel eens open na de kunstgraswedstrijden. Geef mij maar gewoon een mooie grasmat. Maar de meesten vinden het wel lekker.”

Derde klasse
DIA moet bovenin mee kunnen draaien, promotie naar de derde klasse zou wel een droom zijn. “Ik ben de laatste die derde klasse heeft gespeeld met DIA, in mijn eerste jaar dat ik erbij kwam. Het zou mooi zijn om daar terug naar toe te kunnen. We hebben echt wel een team om daar mee te kunnen draaien. Maar er komen blijkt lastiger dan dat ik had verwacht. Maar het zou voor mij heel mooi zijn om daar rond te mogen hobbelen. Er zijn een hoop teams waar we zeker niet voor onder doen. Maar we moeten er eerst maar eens komen…”

Voor meer artikelen over DIA, klik hier.

Voor meer informatie over DIA, klik hier.

Yassine Azzagari debuteerde als tiener in het eerste elftal van NAC. Waar hij afgelopen seizoen hoopte op een definitieve doorbraak, moest hij genoegen nemen met weinig speelminuten. Hij zat zelfs met regelmaat niet bij de selectie. Hoe anders is het nu, onder trainer Edwin de Graaf is hij het seizoen gestart als basisspeler.

BREDA – “Na regen komt zonneschijn, zeggen ze.” Azzagari zegt het met een grote glimlach op het gezicht, kort na een training op het trainingscomplex in Zundert. De zon schijnt op dat moment echt hoog aan de hemel. Maar ondanks een zomer waar de zon zich amper liet zien, straalt Azzagari al weken. “Mentaal was afgelopen seizoen heel zwaar. Als je dat vergelijkt met nu, is dat een wereld van verschil. Maar het was ook een leerzaam jaar.”

Hij sprak veel. Met zijn zaakwaarnemers. En ook met trainer Maurice Steijn. “Maar dat ligt natuurlijk net iets anders.” Ook met toenmalig ploeggenoten Huseyin Dogan, Mounir El Allouchi, Jan Paul van Hecke en Sydney van Hooijdonk – inmiddels allemaal vertrokken uit Breda – had hij veel gesprekken. Zorgen over zijn instelling hoefde niemand te maken in de fase waarin hij niet aan spelen toekwam. “Sowieso nooit, ik moet vaker afgeremd worden dan dat ik gestimuleerd wordt. Dat is ook een kritiekpunt, ik ben soms te enthousiast. Maar ik vind voetbal gewoon te leuk. Natuurlijk gaat het op een gegeven moment wel knagen. Eerlijk is eerlijk, maar ik probeer er dan echt het beste van te maken.”

Dat hij na de voorbereiding in de competitie een basisplaats had zorgde voor opluchting bij de Zeeuw. “Ik voelde het wel een beetje aankomen, maar neem mezelf dan ook in bescherming. Wil niet te vroeg juichen. Vorig jaar speelde ik ook veel in de voorbereiding, maar zat ik de eerste competitiewedstrijd gelijk op de bank.”

Lekker
Terug naar het hier en nu, het huidige seizoen. De speeltijd is fijn, toch is er nog wel een kritiekpuntje vanuit de middenvelder zelf. “Het is extra lekker als je goede resultaten haalt. We hadden al meer punten moeten hebben.” Azzagari heeft er echter vertrouwen in dat die punten gewoon gaan komen. Mede door de aanwezigheid van de fans, die afgelopen seizoen bijna volledig moesten missen. “Dat is lekker om weer te voelen. De uitwedstrijden met al die fans die tegen je zijn. En thuis, bizar. We spelen uit eigenlijk ook bijna thuis trouwens, want onze fans komen er in het uitvak vaak gewoon bovenuit.”

Het woord ‘lekker’ valt een paar keer. Wanneer kan hij die term op het seizoen plakken als de laatste wedstrijd gespeeld is. “Ik wil zelf belangrijk zijn voor het team. Ik heb een moeilijk jaar achter de rug en heb nu nog niet op mijn best gespeeld. Maar ik wil aan het einde van het seizoen kunnen terugkijken en zeggen: dat is de Yassine Azzagari die echt is gegroeid en een meerwaarde is geweest.”

Promotie
Als het over het team gaat valt natuurlijk het woord promotie. Daar moet NAC voor gaan, ook al is de concurrentie moordend. De ogen van de twintigjarige Azzagari beginnen meteen te stralen. “Ik hoor er leuke verhalen over. Toen ik nog in Zeeland voetbalde ging ik wel eens naar NAC toe. Die sfeer was mooi. Maar ook de filmpjes en de verhalen die ik hoor van mensen van het feest van de promotie, dat is bizar en dat ik wel een keer meemaken. Als we op de parkeerplaats staan en in de stad, dan zijn we geslaagd. Dan maakt het niet uit hoe, als we maar promoveren.”

Het is nog ver weg, promotie. Het seizoen is net begonnen en de competitie heeft veel ploegen met hetzelfde doel, weet ook Azzagari. “De competitie is heel gek. Het gaat alle kanten op, dat maakt het zo leuk. Maar we moeten meedoen om te promoveren, daar moet NAC ook altijd voor staan.”

Voor meer artikelen over NAC, klik hier.

Voor meer informatie over NAC, klik hier.