Meerdere keren werd hij in de afgelopen jaren benaderd door Cluzona om eindelijk eens die overstap naar Wouw te maken. Tot twee keer toe verkocht Paolo Fortunati de tweedeklasser een ‘nee’, maar driemaal is scheepsrecht. En dus speelt de ervaren middenvelder dit seizoen, tot eigen tevredenheid, in het blauw met wit. “Ik ben nog nooit ergens zo goed binnengekomen.”

Vooral trainer Marcel van der Sloot bleef het ieder seizoen opnieuw proberen. De aanhouder wint, blijkt maar weer. “Het was de derde keer dat ik werd gevraagd en ik dacht: laten we toch maar eens gaan praten. Het gevoel was meteen heel goed. Ik had het jaren eerder moeten doen.” Dat deed hij dus niet, want de afgelopen seizoenen speelde de 34-jarige Fortunati voor MOC’17. “Ik was al aardig op leeftijd, kende behoorlijk wat mensen bij MOC en zag wel een uitdaging in die zaterdag vierde klasse. Dat was ook bij Halsteren goed bevallen. Samen wilden we omhoog.” Mede door corona kwam dat er absoluut niet van en dus begon de middenvelder die ook achterin uit de voeten kan, opnieuw na te denken. “Ik had nog het gevoel dat ik een niveautje hoger kon, maar vooral dat ik nog veel te graag wilde winnen. Kijken wat er nog in zit.”

Nuchter

Want dat het erin zit bij de oud-jeugdspeler van NAC Breda, dat is wel duidelijk. Hij maakte al de nodige mooie dingen mee in het Brabantse voetbalwereldje. “We werden met Halsteren zondag kampioen van de tweede klasse, maar ook de jaren met Dosko in de hoofdklasse waren heel mooi. Ik denk mijn mooiste tijd als voetballer.” Daar hoopt hij bij Cluzona nog een fraai aantal hoogtepunten aan toe te voegen, zijn eerste indrukken zijn positief. “Een nuchtere club, iedereen doet gewoon normaal. Echt een dorpsclub.” Ook zijn teamgenoten en trainer stemmen hem tevreden. “Het is een goede mix van leeftijden, daar speelt Marcel een belangrijke rol in. Hij staat als het moet boven de groep, maar er ook heel vaak tussen. Gewoon even een praatje maken. Het niveau op de trainingen is echt goed, dat geeft wel vertrouwen.” Hij speelde zoals gezegd bij een hoop verschillende clubs, echt te vergelijken zijn ze volgens hem niet. “Halsteren is veel meer met de borst vooruit, dat zie je bij Cluzona en Dosko bijvoorbeeld veel minder.”

Balans

Fortunati is dus blij met zijn keuze, maar dat geldt voor zijn nieuwe club net zo zeer. Met zijn ervaring moet hij een belangrijke rol gaan spelen in een mogelijke promotie naar de eerste klasse. “Het liefste speel ik op ‘6’, omdat je daar toch veel meer betrokken bent bij het spel. Ik ben een voetballer, niet iemand die snel de lange bal speelt, met mijn ervaring moet ik toch een beetje voor de balans zorgen.” Hoewel hij vroeger meer als verdediger speelde, staat hij nu dus een linie verder naar voren. “Bij Dosko speelde ik samen met Toon Jochems achterin, hij was dan echt de mandekker. Op het middenveld gebeurt het voetbal, dan kan ik echt genieten van een mooie pass. Centraal op het veld, met rust aan de bal, dan kan ik denk ik het meeste van waarde zijn.” Ondanks dat hij al eens in deze klasse heeft gespeeld, zijn veel van de teams voor hem nog onbekend, toch verwacht hij dat Cluzona het opnieuw goed kan gaan doen. “Mijn gevoel zegt dat er echt iets moois in zit. Ik verwacht niet dat we kampioen worden, maar de ambitie om te promoveren is er zeker.”

Eindbestemming

Mocht dat lukken, ziet hij zichzelf de komende jaren zeker nog rondlopen op sportpark De Doelen. “Als het geen deceptie wordt, wil ik hier gewoon een aantal jaar blijven. Fysiek gezien heb ik tijdens het voetballen geen last, dus daar ligt het niet aan. Dan gaat de knop om, op doorzettingsvermogen.” Toch merkt hij de nadelen van het ouder worden wel. “De hersteltijd wordt wel echt wat langer. Normaal was dat een dag, nu misschien twee.” Zijn prachtige Italiaanse naam behoeft tot slot nog wat uitleg, want behalve vakanties in Italië, is de connectie miniem. “Mijn vader is Indonesisch, mijn moeder Nederlands, schijnbaar is er ergens in de familie ooit een Italiaan geweest. Ik kan geen Italiaans, heb er geen familie en kom er alleen voor vakantie. Maar ik ben wel blij met die naam, in hoeverre je daar blij mee kan zijn, haha!” Geen carrière meer dus in het land van de Europees kampioen, want zijn reis door het Brabantse voetballandschap kan zomaar zijn eindbestemming hebben bereikt. “Dit kan heel goed mijn laatste club zijn!”

Klik hier voor meer informatie over Cluzona
Voor meer artikelen van Cluzona klik hier

Brian heeft in het verleden altijd in Bergen op Zoom gevoetbald. Op zijn vierde trapte hij al tegen het balletje op de velden van FC Bergen. Tien jaar later wist hij al op vroege leeftijd zijn debuut te maken in het eerste elftal. Opzoek naar een uitdaging besloot Kruf naar MOC’17 en Dosko te gaan. Bij eerstgenoemde speelden veel vrienden in het eerste en bij laatstgenoemde wist Brian in de hoofd- en eerste klasse te spelen. RBC Roosendaal is tegenwoordig zijn thuisbasis.

Afgelopen zondag was het aan RBC Roosendaal om de koppositie vast te houden. Er was nog geen puntverlies geleden, totdat zij op bezoek mochten bij Kruisland. ‘’Het was een moeilijke wedstrijd waarin wij wel veelal de bovenliggende partij zijn geweest. Zij kwamen ietwat gelukkig op voorsprong vanuit een corner, waardoor wij wederom in de achtervolging moesten voor een goed resultaat. Het bleef lang 1-0 voor Kruisland, waardoor het steeds lastiger werd om resultaat te boeken. Uiteindelijk zorgde invaller Tayeb Labkir in de 90^steminuut voor de gelijkmaker. Achteraf zijn wij blij met een punt, maar gezien het spelbeeld had er meer ingezeten.’’ Het is dan ook niet gek dat Tayeb volgens Brian de Man of the Match bokaal mee naar huis had mogen nemen. Met deze late treffer zorgde hij er ook nog eens voor dat RBC nog steeds een ongeslagen status heeft.

Met een wedstrijd minder gespeeld, heeft RBC nog steeds alles in eigen handen. Mocht komende zondag gewonnen worden tegen Uno Animo, dan staan zij eerste in de competitie. ‘’Uno Animo kende een stroeve start, maar afgelopen zondag wisten zij hun eerste drie punten te pakken. Wij zullen ervoor moeten zorgen dat wij vanaf het eerste fluitsignaal scherp zijn, zodat wij niet wéér een achterstand goed hoeven te maken. Het zou ook wel een keertje fijn zijn om de wedstrijd vóór rust al in het slot te kunnen gooien. Tot op heden zijn wij hier nog niet in geslaagd en houden wij het telkens tot het einde spannend. Wel moeten wij dan uitkijken dan wij tegenstanders niet gaan onderschatten of tekortdoen.’’

De spits is van plan om hoge ogen te gooien dit seizoen. Voorlopig staan zij er goed voor en lijkt dit mogelijk te zijn. ‘’De doelstelling is om te promoveren naar de eerste klasse. Het liefst met een kampioenschap natuurlijk, maar via nacompetitie is ook niet erg. Ik wil hier aan bijdragen door een flink aantal doelpunten te maken. Voor zover wil dit nog niet echt lukken, maar ik ben ervan overtuigd dat dit nog gaat komen.’’ Volgens de 28-jarige aanvaller zijn TSC en Kruisland de twee andere concurrenten voor het kampioenschap.

Voor meer informatie over RBC, klik hier.
Meer artikelen lezen over RBC, klik hier.

Bij Moerstraten hebben ze sinds een aantal jaar geen standaardteam meer op de zondag, toch is dat voor veel spelers geen reden om de club te verlaten. Dat geldt bijvoorbeeld voor Johan Oudijk, de negentienjarige linksbuiten denkt dan ook niet aan een vertrek. “Het gaat om de vriendschap en de gezelligheid.”

Dat Moerstraten een gezellige club is, ontdekte Oudijk toen hij tien jaar oud was, pas toen ging de inwoner van Steenbergen echt op voetbal. “We hebben thuis een melkveebedrijf, dus mijn ouders zien mij eigenlijk liever tussen de koeien door de stal rennen. Ook goed voor je conditie, maar dat is geen voetbal natuurlijk.” Via vriendjes op school kwam hij in aanraking met de club waar hij zich al jaren helemaal thuis voelt. “Iedereen op school voetbalde bij Moerstraten, dan ga je daar toch eens kijken. Het was meteen gezellig.” Behalve het vieren van carnaval, stapt Oudijk dus nu ook meermaals per week op de fiets naar de voetbal. De club past helemaal bij hem, legt hij uit. “Iedereen kent en helpt elkaar. Tijdens het voetballen is iedereen serieus, dan wil je winnen, en mag je alles tegen elkaar zeggen. Daarna drink je samen een biertje en ben je echt een team.”

Transfer

Zaterdag 2 is dan ook al sinds jaar en dag een hechte groep. “Bijna iedereen voetbalt vanaf de jeugd al samen, je groeit eigenlijk met elkaar op.” Maar dat fanatisme is er ook tijdens wedstrijden steeds meer, mede door de nieuwe trainer. “Frank Bierbooms is nu onze trainer, die heeft ook bij ons gevoetbald, dus weet precies hoe we zijn. Hoe meer je wint, hoe gezelliger het is. Dan heeft ook iedereen er meer zin in. Uiteindelijk wil iedereen kampioen worden.” Als aanvaller moet hij met doelpunten zijn steentje bijdragen, voorlopig blijft hij dat gewoon doen in de clubkleuren van ‘zijn Moerstraten’. “In de jeugd heb ik er wel eens aan gedacht om ergens anders te gaan spelen, dan ben je toch een stukje fanatieker. Naar een grotere club, maar ik heb geen spijt dat ik dat nooit gedaan heb.” Toch maakte hij onlangs een transfer, toen hij voor zijn HBO-studie Veehouderij Agrarische Ondernemerschap op kamers ging in Dronten. “Daardoor ben ik nu heel de week weg, dus trainen is lastig. Ooit hoop ik het bedrijf van mijn ouders over te nemen, maar voetbal blijft er altijd bij. Die ontspanning heb je nodig, je kunt niet iedere dag werken!”

Klik hier voor meer informatie over FC Moerstraten.

Klik hier voor meer artikelen over FC Moerstraten.

In het dagelijks leven geeft hij sportlessen aan kinderen bij de naschoolse opvang, maar stiekem is er voor Lorenzo de Bruijn maar één plek waar hij het allerliefste is: op een voetbalveld. Gelukkig voor hem staat hij daar genoeg, want sinds dit seizoen is hij bij RBC Roosendaal niet alleen trainer van de JO14, maar ook videoanalist van het eerste elftal.

Bij NAC Breda was de 22-jarige De Bruijn al een tijdje werkzaam als assistent-trainer en assistent van de videoanalist. Maar ergens in hem brandde het verlangen om hoofdtrainer te worden, dus toen Robert Braber hem vroeg naar RBC te komen, vielen alle puzzelstukjes al snel op zijn plek. “Die dubbelrol is voor mij heel fijn, dat was bepalend voor mijn keuze.” Maar ook de faciliteiten maakten indruk op de inwoner van Breda. “Een fantastische accommodatie, je hebt er alles. Aan ons om die BVO-mentaliteit weer omhoog te halen.”

Veel plezier

Zijn eerste maanden als trainer van de JO14 bevallen positief. “Uiteindelijk is RBC nu een amateurclub, maar de mentaliteit van die jongens is echt heel goed. Altijd aanwezig en het niveau ligt hoog.” Ondanks dat De Bruijn nog jong is, maakte hij al de nodige vlieguren. “Ik ben eigenlijk al sinds 2015 trainer, begonnen bij JEKA. Via CIOS liep ik stage bij PSV en daarna kwam ik terecht bij NAC.” Al vroeg ontdekte hij zijn passie voor het trainersvak. “Ik ben zelf nooit een fantastische voetballer geweest, maar ik was wel altijd een leider. Stuurde spelers graag aan, dat werd tijdens mijn studie alleen maar meer.” En dus besloot hij de ‘voetbalkant’ op te gaan, kijkt hij voetbalwedstrijden op tv terug tot in detail en heeft hij een heel duidelijk beeld van zichzelf als trainer. “Vrij rustig, maar wel heel gedisciplineerd. Ik maak geen regels, maar afspraken. In het veld moet je het aan de spelers overlaten, dan moeten zij het doen.” Ook over zijn manier van spelen wordt logischerwijs veel nagedacht. “Het mooiste van trainer zijn, is de ontwikkeling van die gasten zien. Jouw principes terug zien komen, op en naast het veld.” Maar wat zijn die principes? “Als team werken, daarin heeft elke speler zijn eigen taak. Een goede restverdediging of binnen vijf seconden druk op de bal.” Bij de ’16’ is het aan zijn spelers. “Voor de wedstrijd zeg ik altijd: veel plezier voorin!”

Zonder bal

Voor hij aan dit seizoen begon, nam De Bruijn een kijkje op zijn nieuwe werkplek. Sindsdien zijn de nodige stappen gezet. “Ik was nog nooit op het stadion geweest. Toen merkte ik wel dat sommige dingen nog wat rommelig waren, teams die op elkaar moesten wachten na een training. Nu is alles veel beter georganiseerd, ook qua kleding.” Maar behalve op het veld, zit hij ook geregeld achter de computer, om beeldjes te verzamelen. Want videoanalyse is wat hem betreft onmisbaar. “Je helpt spelers enorm in hun ontwikkeling, ze leren veel beter van iets door ernaar te kijken. Wat doen ze dan minder goed?” Inmiddels zijn de camera’s opgehangen, voorlopig ligt de prioriteit op het eerste elftal, maar in de toekomst moeten ook alle jeugdspelers worden voorzien van eigen beeldmateriaal. Hij vertelt hoe dat in zijn werk gaat. “Ik krijg de beeldjes, die verdeel ik onder in aanvallen, verdedigen en omschakelen. Daar hangen weer principes aan vast, de manier van spelen, zodat je op die manier een soort database opbouwt. Hoe wil je als RBC spelen?” Daar komt nog best wat bij kijken, legt hij uit. “Vooral het filmen is cruciaal, eigenlijk moeten 21 man tegelijk op beeld staan. Je let vooral op de restverdediging en de omschakeling. Eigenlijk kijk je meer zonder bal dan met.”

Brutaal zijn

Tussen alle bedrijven door vindt hij ook nog de tijd om zelf op het veld te staan, als spits bij Neerlandia’31, maar zijn grootste passie blijft het trainersvak. “Daar zie je echt op het veld, de pure ontwikkeling. Ik heb nu mijn UEFA B, hopelijk zo snel mogelijk ook UEFA A.” Want dat de ambities van de makkelijk pratende De Bruijn torenhoog zijn, dat mag duidelijk zijn. “Over vijf jaar hoop ik ergens hoofdtrainer te zijn, die smaak heb ik nu wel te pakken.” Ook een stap naar het buitenland is niet uitgesloten, net als het ontwikkelen van zijn videoanalyses. “Ik voel mij snel ergens thuis, dus dat zou een mooie ervaring zijn. Sommige trainers, zoals Adrie Poldervaart, doen zelf de videoanalyse. Dat zou ik ook kunnen doen.” Voorlopig doet hij dat dus in Roosendaal, maar als De Bruijn zijn eigen video doorspoelt, ziet hij zichzelf al in grotere stadions. “De droom is om trainer te worden bij een profclub, maar dan moet je ook een beetje brutaal zijn én geluk hebben.”

Voor meer informatie over RBC, klik hier.
Meer artikelen lezen over RBC, klik hier.