In 2007 stond Antwan van Doorn aan de wieg van een G-team in de Bommelerwaard. Nu, veertien jaar later, is hij nog altijd trainer/leider van dat elftal. Het enige G-team in de regio. Dat is in zijn ogen te weinig, hij hoopt dat er meer teams komen. Tegelijkertijd geniet hij enorm van zijn huidige team en het plezier dat alle spelers hebben bij HRC ’14.

HURWENEN – Van Doorn speelde zelf in het eerste van Hurwenen. “Toen nam ik elke zondag een jongen met het downsyndroom mee. Daar heb ik een hele grote band mee gekregen, allerlei activiteiten mee gedaan. Toen in 2007 de vraag vanuit de KNVB kwam om een G-team te starten in de Bommelerwaard, heb ik dat gelijk gedaan.”

Sinds 2008 speelt het team competitie. Door het ontbreken van G-teams in de regio is dat soms wel ver weg. “We begonnen met wedstrijden in Bergen op Zoom, Roosendaal, Tilburg. Nu hebben we ook wedstrijden in Rosmalen en Drunen. Dat gaat nog redelijk. Maar soms zitten we anderhalf uur in de auto”, zegt Van Doorn, die ooit begon met negen spelers en sindsdien gemiddeld altijd rond de dertien à veertien spelers heeft.

Bij HRC ’14 is er een mooie mix aan spelers. “Je kunt 8 zijn of 36, leeftijd zegt niet veel. Ik heb spelers met alle soorten beperkingen, van het downsyndroom tot autisten. De hele mix, dat is wel heel leuk. Het vult elkaar aan. Er zitten spelers bij die er vanaf het begin af aan er al bij zitten. Dat zijn geen voetballers, maar jongens die er lekker bij zijn. Ze raken de bal misschien drie of vier keer aan in een wedstrijd, maar ze genieten van het feit dat ze erbij zijn. Het tenue, trainingspak, tasje. Allemaal van de club, daar zijn ze trots op.”

Van Doorn zegt het met passie in zijn stem. Dat doet hij het liefst op de achtergrond, genieten van de ploeg en het plezier dat iedereen heeft. “Dat is het belangrijkste. Heel eerlijk, we verliezen bijna alles. Soms kom je tegen teams die heel goed kunnen voetballen, die minder verschillende beperkingen hebben. Wij hebben ook jongens die een paar meter kunnen lopen en dan op zijn. Jongens die je continu moet sturen. Dat vind ik ook leuk. Het gaat ook niet om het winnen, het gaat om het plezier.”

De gedreven trainer kijkt uit naar de maandagavonden, dan traint het G-team van HRC ’14. Maar er zijn meer mooie dingen. “We hebben begin dit seizoen een toernooi gehad in het stadion van FC Den Bosch, dat was superleuk. Dat soort dingetjes tussendoor maken het ook leuk”, zegt Van Doorn, die in de wintermaanden niet op het veld staat. “Als het koud is, is het niet te doen. De spelers zijn vaak vatbaar voor verkoudheid. En we staan best veel stil, als het dan koud is dan is dat gevaarlijk.”

Maar als we trainen, is iedereen er ook bijna altijd bij. Het is slechts sporadisch dat iemand niet komt. Dat is ook leuk. Iedere maandag anderhalf uur trainen, met nog twee leiders erbij. Vol plezier!”

Voor meer informatie over HRC ’14 klik hier

Klik hier voor meer artikelen over HRC ’14

Oud-profvoetballer Nabil Bouchlal gaat zijn derde jaar in als trainer van VV Kerkwijk. De voormalig speler van onder meer Willem II en Kozakken Boys beleeft veel plezier aan het trainen in de vierde klasse. “Ik kan als trainer genieten van de vooruitgang van spelers.”

KERKWIJK – Nee, de voorbereiding op het nieuwe seizoen is niet geheel vlot verlopen bij VV Kerkwijk, zo geeft trainer Nabil Bouchlal (47) toe. “Maar het is ook een illusie dat je een voorbereiding hebt met de gehele spelersgroep bij een amateurvereniging”, stelt hij. Bouchlal is wel wat gewend. “Je moet er gewoon mee omgaan als trainer op dit niveau. Eerst kon ik dat maar heel moeilijk, maar door de ervaring van de afgelopen jaren ga ik er steeds beter mee om.”

Natuurlijk had Bouchlal graag een voltallige groep tot zijn beschikking willen hebben. De trainer is dolblij dat hij weer drie keer per week op het veld kan staan met zijn spelers bij de vierdeklasser. Dit moet namelijk zijn eerste volledige seizoen worden bij Kerkwijk, en dat terwijl hij al zijn derde jaar ingaat bij de plaatselijke VV. Maar ook hier gooide corona tweemaal roet in het eten. Twee keer werd het seizoen abrupt afgebroken.

“Of dat mijn ontwikkeling als trainer heeft dwarsgezeten? Ja en nee”, zegt Bouchlal. “Enerzijds ja, omdat je natuurlijk zoveel mogelijk op het veld wilt staan, trainingen wilt geven, wedstrijden wilt coachen en ervaring op wilt doen. Dat heb je nu amper gehad. Maar aan de andere kant: ik heb die twee seizoenen niet stilgezeten, integendeel zelfs.”

Bouchlal geeft onder meer het voorbeeld dat de KNVB webinars -online cursussen- organiseerden voor alle trainers. ,,Daar steek je zeker wat van op. En als coach leer je elke dag als je het voetbal volgt. Alles wat je over voetbal leest of ziet, of het nou gaat over een discussie over een formatie of wat dan ook, daar leer je van als je er als trainer naar kijkt of luistert.”

Als voetballer speelde Bouchlal op hoger niveau dan waar hij nu traint. Hij doorliep de jeugdopleiding van Willem II en speelde jaren bij Helmond Sport, Kozakken Boys en Achilles Veen. Toch heeft hij zich als trainer niet echt hoeven aanpassen aan het kwaliteitsverschil.

“Op een hoger niveau kun je meer eisen van spelers, hier moet je daar iets anders mee omgaan”, zegt Bouchlal. “Maar ik ben bovenal een voetballiefhebber. Het spel is hier gewoon hetzelfde, het is elf tegen elf. Als coach kun je hier wel grotere stappen voorwaarts maken met spelers dan op een hoger niveau. Daar hoef je ze qua tactiek en techniek niet heel veel bij te brengen, terwijl je hier echt het verschil kan maken wat dat betreft. Ik kan ook als trainer echt genieten van de vooruitgang van spelers.”

Bouchlal ziet zichzelf ook nog wel een tijdje doorgaan als trainer van Kerkwijk. Hij heeft niet direct de ambitie om het na Kerkwijk ergens hogerop te proberen. “Ik doe niet aan carrièreplanning. Als het op mijn pad komt, dan ga ik er zeker over nadenken. Maar trainer zijn is mijn hobby, niet mijn beroep. Ik zit hier bij Kerkwijk nu vooral op mijn plek. Vanaf het begin heb ik hier al een goed gevoel en dat is heel belangrijk voor mij.”

Bouchlal benadrukt dat de club een gezonde sportieve ambitie heeft. Dit seizoen promoveren zou volgens de trainer niet realistisch zijn. “Je moet dan meer aan een meerjarenplan denken. Ik vind het lastig om een doelstelling te bepalen voor dit seizoen. We zitten namelijk in een compleet nieuwe competitie waardoor we de teams dus niet kennen. Pas halverwege kan ik een goede doelstelling uitspreken. Maar het doel moet altijd zijn om zo hoog mogelijk te eindigen en het maximale uit het team te halen, daar ligt voor mij een belangrijke taak natuurlijk.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Kerkwijk
Klik hier voor meer informatie over VV Kerkwijk

Zes jaar was hij toen hij lid werd van Nivo Sparta. Nu is hij niet alleen ruim vijftig jaar lid van de amateurclub uit Zaltbommel. Peter Venner (59) is ook al tientallen jaren door dag en dauw te bereiken voor vrijwilligerswerk.

ZALTBOMMEL – Elk weekend gaat hij fluitend naar sportpark De Watertoren. In welke functie hij die dag dan ook moge bekleden. Of hij nu penningmeester is, of leider. Gaat hij die vlaggen of moet hij noodgedwongen het scheidsrechterstenue uit zijn sporttas trekken? Het maakt Peter Venner niet uit. “Er is geen zaterdag zonder voetbal, zonder Nivo Sparta mogelijk.”
Venner, in het dagelijks leven boekhouder, speelde zelf jaren in het tweede (vijf seizoenen) en het derde van de club. Hij was vijftien jaar aanvoerder van het derde en liet daarmee al zien zich verantwoordelijk te voelen voor de gang van zaken binnen het team en de club.

Hij was 25 jaar toen zijn boekhoudkundige aanleg werd gezien door Nivo Sparta. “Ze trokken me zo’n beetje van het veld af om me te vragen als penningmeester. Nou dat heb ik gedaan. Net als de financiën van de club.”

Pas sinds kort heeft hij idie taken beëindigd. “Dat is mooi geweest. Ik heb het met alle liefde gedaan. Ben ook een paar keer gestopt, maar dan vroegen ze me opnieuw en deed ik het toch weer. Dat kostte me gemiddeld vijf tot tien uur per week. En als er jaarrekeningen gemaakt moesten worden meer. Maar dan kon ik op rustige momenten op werk even naar de cijfers van Nivo Sparta kijken”, lacht Venner.

Inmiddels heeft Venner het iets rustiger gekregen. Zijn passie voor de club kan hij desondanks nog goed kwijt. Dat is opnieuw bij ‘zijn derde’. “Ik heb vier kinderen, van wie er één voetbalt. In het derde dus, net als zijn vader. Ik ben al sinds hij begonnen is als kleintje betrokken bij zijn elftallen, als leider of coach. Trainingen geven, mee naar de wedstrijden. En ik ben er nog steeds elke zaterdag bij.”

Die zaterdagen is Venner meer dan een betrokken voetbalvader en leider van het elftal. “Nee ik vlag elke week met heel veel plezier. Dat doe ik ook al weer zo lang dat ze me bij de andere clubs ook goed kennen. En ik neem elke week mijn fluit ook mee, want als er geen scheidsrechter gevonden kan worden, doe ik het.”

Tot het niet meer kan, zal Venner zich actief blijven inzetten voor de club. En nu het ‘coronaboek’ bijna gesloten kan worden, kan hij in 2022 ook eindelijk weer zijn andere vrijwilligerstaak uitvoeren.

“Elk jaar houd ik een barbecue bij mij thuis. Dat is ook in de kleedkamers een dingetje. Want in principe nodigde ik de afgelopen jaren iedereen uit die minuten had gemaakt in de selectie van het tweede. Dus eerste elftalspelers bespraken dan al hoe ze een paar minuten een niveautje lager konden maken, zodat ze bij de barbecue konden zijn. Ik heb al weer zin in dat grote feest bij mij. Dat gaat zeker goedkomen.”

Klik hier voor meer artikelen over NIVO Sparta.
Meer informatie over NIVO Sparta? Klik hier.

In een tijd waarin de voetbalvelden veelal leeg bleven, was er bij GVV ’63 wel veel activiteit op het sportpark. De club is qua leden flink gegroeid de afgelopen jaren. Met die groei werd het complex gelijktijdig aangepakt. Sportpark Maartens Hof is flink onder handen genomen. Van een nieuw kunstgrasveld tot de parkeerplaats. En het is nog niet klaar.

GAMEREN – “We zijn als GVV ’63 de laatste jaren heel erg aan het groeien. Vooral van onderuit, vanuit de jeugd”, zegt Björn van Gog. Daar zijn ze blij mee, maar het levert ook een probleem op. “We hebben al die jaren op dit complex 2,5 veld gehad. Twee wedstrijdvelden en een half veld voor de pupillen. We zijn blijven groeien, groeien, groeien. We groeiden uit ons vestje. En dat zorgde voor een probleem qua trainingscapaciteit. Met slecht weer hadden we velden tekort.”

Vanuit de vereniging was er de wens om een derde natuurgrasveld erbij te krijgen, daar ging GVV ’63 over in gesprek met de gemeente. “Naast onze voetbalvelden is er akkerbouw. Maar die boer kan of wil nog niet van zijn grond af. Dat is een langdurig traject. En de nood is zo groot, dat we een soort van gedwongen de keuze hebben gemaakt om kunstgras te nemen. Het is niet onze eerste keuze, maar echt een B-keus om in ieder geval de training- en wedstrijdcapaciteit te krijgen die we nodig hebben.”

“In juni van het afgelopen jaar ging de schop in de grond”, zegt Van Gog over het hoofdveld dat van natuurgras naar kunstgras werd omgebouwd. “Sinds half september hebben we nu het nieuwe kunstgrasveld.”

Los van het kunstgras gebeurde er echter nog veel meer op Sportpark Maartens Hof. “We zijn 2,5 jaar geleden begonnen met het bouwen van een compleet nieuw kleedkamercomplex. Het bestaande complex is er aan gekoppeld. De oude kleedkamers zijn ook allemaal vernieuwd. We hebben dubbele capaciteit aan kleedkamers gekregen.”

Er kwam een grote fietsparkeerplaats, de bestaande parkeerplaats werd helemaal opnieuw geasfalteerd en de bestrating rondom het complex werd vernieuwd. “Eigenlijk is het het hele complex in drie jaar tijd helemaal vernieuwd. Het is redelijk toekomstproof gemaakt. Al zijn er nog wel meer plannen qua verduurzaming. We zijn het straatje van LED-verlichting ingegaan, maar er bestaan ook ideeën voor zonnepanelen of combipanelen, om zo de energierekening naar beneden te krijgen.”

De wens van het derde veld blijft er overigens nog wel. “Die wens is er al jaren, het is de insteek dat er wordt doorgepakt op uitbreiding met een derde veld.” Dat is ook niet gek als je kijkt naar de groei van GVV ’63. “We hebben nu bijna 500 leden, een paar jaar geleden hadden we er ruim 300.”

En het is niet uitgesloten dat de groei nog niet voorbij is. “Een jaar of tien geleden is er een nieuwbouwwijk in Gameren gebouwd. En er komt nu weer een nieuwbouwwijk. Je merkt dat dat nieuwe leden oplevert. Het voordeel van een kunstgrasmat is dat je veel meer bespeelbare uren hebt in vergelijking met een natuurgrasmat. Zeker met slecht weer. Je tackelt dus de problematiek qua planning. Maar als we door blijven groeien zoals we nu doen, komen we gewoon een wedstrijdveld tekort. Vandaar dat we blijven insteken op uitbreiding.”

Klik hier voor meer artikelen over GVV’63
Klik hier voor meer informatie over GVV’63

Sinds zijn komst bij vv Hedel is trainer Nicki Beekwilder aan de slag gegaan om een in het amateurvoetbal toch redelijk uniek systeem in te slijpen. De doelman van zijn elftal heeft voor zich drie verdedigers, met daarvoor vier middenvelders en drie aanvallers. Met een ploeg die 1-3-4-3 speelt is het een aanrader om te gaan kijken, want als neutrale toeschouwer kun je bijna rekenen op spektakel.

HEDEL – Dat Beekwilder trainer is van vv Hedel kwam eigenlijk onverwachts, zo geeft hij zelf aan. Na twee seizoenen als hoofdtrainer van GVV uit Geldermalsen was hij afgelopen seizoen actief als trainer van het tweede elftal van Almkerk. Het liefst had hij een eerste elftal getraind, maar er kwam niet direct een club voorbij. “En het niveau bij Almkerk sprak me aan. Reserve hoofdklasse, terwijl het eerste elftal eerste klasse speelt. Er waren genoeg talenten om mee te mogen werken. Helaas hebben we maar een paar wedstrijden gespeeld en verder alleen getraind.”

In de zomer kwam ineens Hedel om de hoek kijken. Dichter bij huis én een eerste elftal. “Een club met een plan, een grote club ook. En een leuk Onder 19-elftal. De keuze was snel gemaakt”, zegt Bleekwilder. Eenmaal gestart ging hij meteen aan de slag met ‘zijn’ systeem. “Dat was hier vast even wennen, ze hadden een trainer die vier jaar in dienst van de club was geweest.”

Zelf begon hij een paar jaar geleden noodgedwongen met het systeem dat hij sindsdien helemaal eigen heeft gemaakt. “Het had te maken met poppetjes die ik ter beschikking had. Minder verdedigers, meer middenvelders. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben 1-3-4-3 gaan spelen. We hebben vaak de overhand op het middenveld, omdat de tegenstander vaak een extra mannetje achter houdt. En we durven één tegen één te spelen. Al moet je daar dus wel de poppetjes voor hebben. Snelle verdedigers en een keeper die het spel snel leest, die de hele zestien pakt.”

Een open systeem, dat veel kan opleveren en tegelijkertijd ook gevaarlijk is. “Voor de neutrale toeschouwer is het heel leuk. Je creëert veel kansen, maar er gebeurd ook wat op eigen helft.”

Bleekwilder geeft wel complimenten een vv Hedel en de spelers van het eerste elftal. “Ik ben al jaren met het systeem bezig, voor Hedel is het nieuw. Het is toch even schakelen vanuit een ander systeem. Ik heb ze moeten overtuigen.” De resultaten die geboekt werden hielpen daar zeker bij. “We schakelen twee derdeklassers uit in de beker. Worden poulewinnaar als vijfdeklasser, dat is uniek. Het enige smetje is dat we best wel wat meer mogen doen met de kansen die we krijgen. Dat is de rode draad door alle wedstrijden. Maar je kunt niet alles hebben”, zegt de oefenmeester met een knipoog.

Beekwilder, die op het moment dat hij bepalende spelers mist ook niet schroomt om terug te schakelen naar een ander systeem, is met zijn ploeg ambitieus. “Je moet gewoon durven zeggen wat je ambitie met je elftal is. Je moet ergens voor gaan, dat is promotie. Als we dat niet halen, dan ben ik teleurgesteld. Halen we het wel, op welke manier dan ook, dan is het seizoen geslaagd.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Hedel.
Klik hier voor meer informatie over VV Hedel.

Niels Loef speelt al sinds zijn zevende voor Roda Boys. Inmiddels zit hij al meer dan vijf jaar in het eerste elftal waar hij dit seizoen beter dan ooit is begonnen. Maar niet alleen in het veld is de speler belangrijk, ook buiten het veld helpt hij zijn club.

AALST – “Ik kan wel zeggen dat het heel goed gaat” vertelt Loef. “Eigenlijk al sinds dat de voorbereiding is begonnen ben ik belangrijk voor het team. Het is mijn beste start bij Roda Boys tot nu toe.”

Waarom het nu goed gaat heeft volgens hem vooral te maken met ervaring. “Ik ben perfectionistisch en dat kan op jonge leeftijd nog wel eens nadelig uitpakken. Dan denk je te veel na over een slechte bal. Nu ik wat langer in het eerste elftal speel leer je daarmee om te gaan.”

Jongen uit het dorp
Als jongen van zeven begon Loef met voetballen bij Roda Boys. Afgezien van een jaartje bij de KNVB speelde hij heel zijn leven bij de club uit zijn geboorteplaats. Dat het bij de KNVB niet lukte vindt hij dan ook niet erg.

“Voetballen met je vrienden is veel leuker. Er is niks leuker dan met je vrienden kampioen worden. Ik voetbal hier al heel mijn leven met plezier.”

Loef geeft aan niet zo maar te weg te gaan bij zijn Roda Boys. “Ik heb de ambitie dat ik pas ergens anders ga voetballen als ik succes heb behaald met Roda Boys. Dat is dus kampioen worden of promoveren via de nacompetitie.”

Fysiotherapeut
Naast het veld is Loef net afgestudeerd als fysiotherapeut. Naast zijn baan in Altena en Aalst heeft hij ook bij de club een spreekuur elke maandagavond. Dit is speciaal voor jeugdspelers die pijntjes hebben.

“Als jeugdspeler kun je altijd terecht bij de verzorger van het eerste. Maar ik merkte toen ik zelf jong was dat die drempel wat hoger is. Jonge jongens kijken daar tegenop en de tijden zijn ongunstig. Daarom ben ik een spreekuur begonnen op maandagavond van zes tot acht. Het is iets dat nog ontbrak en zo kan ik de club verder helpen.”

En dat doet Loef met alle plezier. “Ik heb hiervoor gestudeerd en ik word vrolijk van mijn werk. Je krijgt er veel waardering voor terug. Ik zit ook elke maandag helemaal vol. Laatst dacht een 15-jarige dat hij heel lang geblesseerd zou zijn, maar na twee weken stond hij weer op het veld. Daar word ik heel blij van.”

Klik hier voor meer artikelen over Roda Boys
Klik hier voor meer informatie over Roda Boys

Steeds meer meiden en dames weten de weg te vinden naar BZC’14. Waar twintig jaar geleden het vrouwenvoetbal nog erg recreatief was in Brakel worden er sinds een paar jaar geleden grote stappen gezet binnen de club. Jaqueline van Hemert, actief binnen de vrouwenafdeling van BZC’14 is positief over de ingezette weg.

BRAKEL – Vrouwenvoetbal is al jaren aanwezig in Brakel. Zo ook toen Van Hemert twintig jaar geleden zelf begon. “Dat was toen in een lage klasse. In de jeugd waren er nog geen meidenteams. Pas wanneer ze het fysiek niet meer aankonden bij de jongens gingen de meiden naar de dames.”

Hoe anders is de situatie nu. De club heeft een mooie sprong gemaakt binnen het vrouwenvoetbal en heeft nu ook meerdere meidenelftallen in de jeugd. “Je ziet dat steeds meer meiden zich aanmelden bij de club. Hierdoor krijgen we verschillende lichtingen. Dat gaat op en af. Zo hebben we dit jaar een hele goede lichting in de onder elf.”

Waar er eerst maar vijf meiden zich leken aan te melden voor deze lichting kwamen daar in drie maanden tijd vijftien tot twintig meiden bij. Het was goed kijken voor de club hoe dit aan te pakken.

“We moesten goed kijken hoe we deze meiden gingen begeleiden. Ze beginnen pas net met voetballen en dus is bijvoorbeeld de techniek nog beperkt. We hebben ook gekeken naar wat voor trainer hierbij past.”

Trainer
“In de beginjaren hadden we een trainer die het voor zijn plezier deed. Later kwam er een trainer die een duidelijke visie had. Na drie jaar en een kampioenschap bij de dames verder, moesten we op zoek naar een nieuwe trainer. Dat werd Rob Fluit.”

De nieuwe trainer werd niet alleen verantwoordelijk voor de dames maar hij ging ook de jongere meiden wat bijleren. Uiteindelijk ontstond er een visie die bij alle meiden en dames wordt uitgedragen.

“De MO11, MO13, MO15 en Dames 1 vallen allemaal onder dezelfde trainer. Hij traint via een bepaalde methode om ze ook betere techniek bij te leren.”

Doel
Het vrouwenvoetbal zit in de lift bij BZC’14, maar nu stilzitten doen ze zeker niet in Brakel. Want er zijn genoeg doelen bij de club.

“Het liefst hebben we in iedere leeftijdscategorie een meidenteam. Daarnaast zou het mooi zijn als we op het sportieve gebied stappen kunnen zetten met dames 1. Om te beginnen handhaven op dit niveau om vervolgens op termijn te kijken naar promotie.”

Daarom hoopt Van Hemert dat er veel meiden zich aan gaan melden bij BZC’14. “Iedereen is welkom, in elke leeftijdscategorie kunnen we meiden of dames gebruiken. Dus ik hoop dat ze zich spoedig zullen aanmelden.”

Klik hier voor meer artikelen over BZC’14.
Klik hier voor meer informatie over BZC’14.

Mike van Namen voetbalt zijn hele leven al voor DSC. Bij de dorpsclub is hij opgegroeid, vanuit de jeugd doorgestroomd naar het eerste elftal. Daar heeft hij nog heel wat mooie jaren voor de boeg, met als ultieme droom om ooit een keer kampioen te worden met de hoofdmacht.

KERKDRIEL – “Dit is mijn zestiende seizoen bij DSC”, zegt de twintigjarige Van Namen. Hij begon op vijfjarige leeftijd in de F7, om via de F5 door te schuiven naar de F1. “En toen ben ik altijd overgegaan naar het eerste team in de jeugd.”

Verdediger
Altijd stond hij achterin. “In de jeugd stond ik linksachter. Dat was al zo met zeven tegen zeven, toen we 1-3-3 speelden. In De B1 en A1 was ik ook vaak linksback. We hadden toen al twee centrale verdedigers en er was eigenlijk niet echt een linksback die op die positie beter was. Ook geen linkspoot. Zelf ben ik rechtsbenig. Ze vonden het mij altijd goed invullen. Eigenlijk ben ik achterin overal inzetbaar.”

Bij het eerste elftal staat hij centraal aan de rechterkant. “Dat is wel fijn, dan kan ik de opbouw iets beter doen”, legt Van Namen uit. Al is zijn eerste taak het uitschakelen van de tegenstander. “Ik ben wel een echte verdediger, zo kun je dat wel zeggen. In de opbouw ben ik iets minder dan de andere centrale verdediger. Ik moet echt mijn man uitschakelen, daar kan ik ook echt van genieten. Bij het eerste duel er meteen op, gewoon je man uitschakelen. Ik ben ook best wel lang, moet het hebben van mijn duelkracht. Dat is voor een spits lastig.”

Van Namen, die met vrienden ook in de sportschool te vinden is, weet dat het fysiek een grote overstap is vanuit de A-jeugd naar de senioren. Zelf had hij daar weinig moeite mee. Het is overigens niet zo dat hij alleen een fysieke voetballer is. “Nee, het is niet dat ik geen techniek heb. Ik kan ook wel lekker meevoetballen. In de jeugd hebben we ook altijd best hoog gespeeld, hoofdklasse.”

Ambitie
De start van het seizoen was ‘een beetje moeizaam’, geeft Van Namen aan. “We kunnen niet zeggen dat we goed gestart zijn, maar ook niet heel slecht. Ik denk dat we uiteindelijk in de middenmoot moeten eindigen, daar horen we thuis. We hebben veel spelers uit eigen jeugd, een mix van jong en oud. Het is een mooi mix.”

Van Namen maakt deel uit van de lichting die bij DSC onderdeel was van de start van het jeugdplan, waarbij met sponsoren en goede trainers gewerkt werd aan een goede ontwikkeling. “En alles onder ons heeft dat ook, dus daar komt zeker ook mooi talent aan voor de toekomst.” De jongeling kijkt dan ook met een goed gevoel vooruit, dromend om het kampioensgevoel dat hij had in de F-, D-, B- en A-jeugd had weer een keer te hebben. “Toen zijn we kampioen geworden. Ik hoop uiteindelijk ook een keer met DSC 1 kampioen te worden. Hopelijk schuiven we dan ook naar de tweede klasse door.”

Als hij ooit op dat niveau wil spelen, moet dat gebeuren met promotie. “Ja, want ik zal altijd bij DSC blijven. Ik kom uit het dorp, speel met vrienden. Ik zal nooit weggaan.”

Voor meer informatie over Dilettant, klik hier.
Meer artikelen lezen over Dilettant, klik hier.