Sinds het eerste elftal van SCO ‘de zondag’ voor ‘de zaterdag’ heeft verlaten is er nog geen volledig seizoen geweest. Mees de Leijer hoopt dat dit voetbaljaar wel gewoon volledig gespeeld kan worden. Hoewel de start niet veelbelovend was, heeft hij goede hoop op een mooi seizoen met zijn club. Hij mikt op het pakken van een periodetitel.

OOSTERHOUT – De Leijer speelde van zijn vierde tot zijn elfde bij OVV in Oosteind voor hij de overstap maakte naar SCO. Bij de Oosterhoutse club speelde hij het merendeel van de tijd in vriendenteams. “Ik kwam in de A1, maar de eerste paar wedstrijden zat ik op de bank. Ik dacht: ik ga lekker in de A2 voetballen, dan voetbal ik tenminste elke week. Als je contributie betaald wil je spelen. Als je selectie speelt is dat net wat anders, maar in de jeugd en lagere elftallen is dat zo.”

Nu is het dus anders, want De Leijer speelt zijn wedstrijden nu in de selectie van SCO. “Ik speel in het eerste sinds SCO een zaterdagclub is geworden. Hopelijk wordt dit wel mijn eerste echte volle jaar”, zegt hij. “Ons doel is om mee te doen om de hogere plekken. Ik vind dat wij best een aardige selectie hebben, maar het moet allemaal nog een beetje op z’n plek vallen. We staan nu elfde, maar dat vind ik geen goede weergave van onze kwaliteiten.”

De ploeg is zoekende, geeft De Leijer aan. Er wordt gekeken wat ze moeten doen om te zorgen dat het goed komt. “Bij iedereen overheerst het gevoel dat wanneer de puzzelstukjes in elkaar schuiven, het wel eens heel leuk kan worden. Niet dat we dan zeggen dat we kampioen worden, dat is overdreven. Maar de doelstelling is wel om een periodetitel te winnen.”

SCO is in de competitie met clubs als DESK, Dongen, Baronie, The Gunners en RFC lang niet de enige die mikt op een periodetitel. “Klopt. Ik weet ook niet of het naïef is of gezonde ambitie, dat is lastig in te schatten. Ik ken de andere ploegen ook niet zo goed”, geeft De Leijer eerlijk toe. Het belangrijkste is misschien de eigen selectie. “De eerste vier wedstrijden hebben we geen enkele keer met dezelfde verdediging gespeeld bijvoorbeeld, dat maakt wel uit. Details maken het verschil.”

De Leijer, die het liefst op acht of tien speelt en soms als laatste man in actie komt, hoopt in ieder geval dat de ploeg verder naar elkaar toe weet te groeien. Als aanvoerder heeft hij daar ook een rol in. “In het begin van het seizoen stonden niet alle neuzen dezelfde kant op. In de warming-up was het soms allemaal lacherig en op de training halve bak, terwijl iedereen wel zei een goed seizoen te willen draaien. Er moest iets gebeuren. Ik heb buiten het veld iedereen proberen te enthousiasmeren, dat iedereen er hetzelfde over dacht. Leuke wedstrijden spelen en winnen, dan is het biertje drinken na afloop ook veel leuker.”

Hij werd vervolgens ook aanvoerder. “Maar het maakt mij niet uit wie dat is, zolang we als team maar sterk zijn. Ik voel me niet beter of belangrijker, ik ben gewoon onderdeel van het team”, zegt De Leijer. En met dat team wil hij dus groeien dit seizoen. “Als we leuke en goede wedstrijden spelen, met elkaar knokken, en andere  teams zijn beter… dan is dat maar zo. We moeten proberen het spel te maken, goed te voetballen en dan zien we wat er van kan komen.”

Klik hier voor meer artikelen over SCO.
Meer weten over SCO? Klik hier.

De laatste jaren is voetbal voor ouderen enorm in opkomst. Je hebt tegenwoordig categorieën als 35+ en 45+-voetbal, maar ook het walking football – vaak bedoeld voor de mensen ouder dan 65 – is gigantisch gegroeid. Bij vv Oosterhout zijn ze er sinds dit seizoen ook mee begonnen, onder de naam Old Stars. “Lekker een uurtje voetballen, maar daarvoor en daarna ook lekker praatje pot.”

OOSTERHOUT – “In het voorjaar zei de club: misschien is het wel interessant dat wij dat ook oppakken”, zegt Jorco de Kok, die als trainer iedere woensdagochtend met de oudere voetballers aan de slag gaat. “We hebben de perfecte accommodatie, met alle faciliteiten om er iets moois van te maken.”

In mei ging De Kok naar een cursusdag in Apeldoorn, voor alle sporten die gericht zijn op de 65+-er. “Korfbal op een andere manier of sporten waar het net dan bijvoorbeeld lager hangt. Veel theorie en een stukje praktijk. En van daaruit zijn we in september gestart. We begonnen met vier voetballers, nu zijn er zes. En zo hopen we het dat het druppeltje steeds verder gaat vallen.”

De woensdagochtend is een combinatie van sport en gezelligheid. “We komen hier om ongeveer kwart voor tien aan. Dan doen we een bakkie koffie, praatje pot. Het gaat over van alles, bijvoorbeeld politiek. Maar meestal wel over voetbal, de Champions League-wedstrijden van de avond ervoor bijvoorbeeld. Dan gaan we omkleden en naar beneden. Om kwart over tien beginnen we, tot ongeveer tien over elf, kwart over elf. Met alle spelvormen. Dribbelen, drijven, stukje techniek, afwerkvorm, klein beetje pass- en trapvormpjes en eindigen met een partijtje. Dan terug naar binnen, douchen en weer een bakje koffie met een koek of een appel. Het is dus ook een stukje socializen.”

De Kok probeert de Old Stars te triggeren, al moet hij ze soms ook afremmen. “Ze willen toch af en toe gaan joggen, maar dat is niet de bedoeling. En je ziet het ook bij een afwerkvorm, dan kijken ze toch wie de meeste doelpunten heeft gemaakt. Ze zijn echt wel fanatiek. Dat hoort er ook wel bij, een stukje wedstrijdelement. Het is leuk, het zijn mensen die nu veel wandelen met de hond bijvoorbeeld. Dit is echt een uurtje sport beoefenen, toch even lekker ballen.”

Een voetbalverleden is overigens geen must. “Iedereen die wil kan gewoon lekker komen. We moeten het ook niet moeilijker maken dan het is. Mensen van 65+ die het leuk vinden, kunnen ook een keer vrijblijvend meetrainen om te kijken of het iets is. Lekker een uurtje voetballen, maar daarvoor en daarna ook lekker praatje pot.”

Meer informatie over VV Oosterhout? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over VV Oosterhout.

Jorco de Kok en vv Oosterhout zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Op dit moment is hij zo’n twintig uur per week actief op Sportpark de Contreie. Onder meer als assistent-trainer bij het eerste elftal, trainer van de Old Stars en technisch coördinator bij de senioren. En het is niet voor het eerst dat De Kok actief is bij ‘zijn’ club.

OOSTERHOUT – “Mijn laatste periode als voetballer was hier. Toen ben ik assistent geworden van Johan Gabriëls, voor ik zelf als hoofdtrainer aan de slag mocht gaan”, kijkt De Kok terug op zijn eerdere periodes. Want na een periode als assistent bij TSC en drie seizoenen als hoofdtrainer van Veerse Boys keerde hij terug bij vv Oosterhout. “Bij Veerse Boys ben ik echt trainer geworden. Ik kende de mensen en de club niet, het was ineens een andere manier van denken. Ik heb drie jaar lang op alle fronten hard gewerkt om in de derde klasse te blijven. Ik heb me daar als trainer ontwikkeld.”

“Daarna ging ik dus terug naar Oosterhout, mijn tweede periode. Ik wilde voor de prijzen voetballen. In de beker ging het goed, we hebben een paar keer een eersteklasser klop kunnen geven. Maar met de smalle selectie konden we het in de competitie in cruciale fases niet afmaken.” De Kok ging verder bij Virtus, om weer terug te keren bij Oosterhout. “Ik ging hier het technisch beleid doen, ik heb de selectie mee samengesteld. Het kriebelde ook absoluut niet om als trainer aan de slag te gaan. Toen kwam Roda Boys, de club waar ik als speler mijn hart aan heb verpand.”

Hij ging naar de club uit de Bommelerwaard, waar hij zijn voorlopig laatste trainersverhaal schreef. ‘’Het kriebelt nog wel, maar dan moet ik een maximale uitdaging zien. Dat zou hier bij Oosterhout kunnen zijn, wie weet ooit, of ergens anders. Maar op dit moment ben ik daar helemaal niet mee bezig. Ik mis het ook niet om hoofdtrainer te zijn.”

Als assistent van Stijn Biemans staat hij nog wel op het veld. “We zijn twee verschillende persoonlijkheden. Ik ben wat emotioneler, Stijn is meer een denker. Maar hij bereidt alles tot in de puntjes voor, zijn trainingen zijn fenomenaal. Ze zijn van bovengemiddeld niveau, misschien wel van hoofdklasseniveau. Hij traint ook lang, de jongens vinden het heel prettig. En hij is bezig met keuzes. Hoe de tegenstander speelt, wat hij daar tegenover kan zetten. Ik deed dat in mijn eerste jaren als hoofdtrainer niet, dat tactische gedeelte is later gekomen. Het is mooi om dat nu al bij hem te zien.”

De Kok ademt voetbal, in alle rollen die hij nu vervult. Naast de genoemde functies is hij ook hoofd jeugdopleiding voor de leeftijdscategorie van 13 naar 19. En overal is het doel hetzelfde, het niveau van de club en de spelers moet omhoog. “We hebben in principe drie jaar voor een lijstje met doelstellingen, tot half 2024. Er zijn dingen die misschien niet haalbaar zijn, maar ook dingen die dat zeker wel zijn”, sluit De Kok af.

Meer informatie over VV Oosterhout? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over VV Oosterhout.

Een jaar geleden ging Fatih Kamaci van start met PSA (Pro Soccer Academy). Een voetbalschool in Dongen, waar hij zijn eigen ervaring overbrengt op de spelers van de toekomst.

DONGEN – “Ik voetbalde twee jaar in Turkije toen ik voor mezelf duidelijk had dat ik terug naar Nederland wilde. Met het betaald voetbal was ik klaar, ik ging me richten op het maatschappelijke. Toen kwam Dongen met het voorstel: hoe zou je het vinden hier een voetbalschool op te richten? Het is een idee van de club, dat goed bij mij past.”

De voetbalschool staat wel los van de voetbalclub. “Ik mag gebruik maken van de velden en voorzieningen, als ik maar bij Dongen voetbal.”

Voetbalscholen zijn er veel, waar weet PSA zich in te onderscheiden? “Dat zijn vooral mijn trainingsmethoden. Ik heb zelf natuurlijk betaald voetbal gespeeld, heb een hoop bagage. Dat wil ik overbrengen op die jongens”, zegt Kamaci, die werkt met onder meer kijkgedrag, reactievermogen, krachttraining en sociale vaardigheden.

Kamaci, die de kinderen spelenderwijs veel leert, is tevreden over hoe het eerste jaar is gegaan. “Het loopt heel goed. We begonnen met 6 kinderen, nu lopen er 33. En er staan jongens in de wacht, die aansluiten als de volgende tienweekse module start.” Dat het goed gaat blijkt ook uit het feit dat de eerste zes nog altijd trainen bij Kamaci.

De speler van het eerste elftal van vv Dongen wil nog verder groeien. “Ik heb grote plannen. Ik wil op meerdere locaties een voetbalschool hebben. En ik wil samenwerken met BVO’s, een springplank naar die clubs zijn. PSV heeft een samenwerking met vijf clubs, ik hoop zo’n samenwerking aan te kunnen gaan met een profclub”, zegt Kamaci, die in zijn groepen jeugd tussen de zeven en maximaal veertien jaar oud heeft en oudere jeugd één op één training geeft.

Toen hij zelf profvoetbal speelde had hij niet gedacht nu zelf als trainer aan de slag te zijn. “Maar ik vind het echt hartstikke leuk, ik geniet er echt van.” De trainingen geeft hij nu samen met twee ploeggenoten van Dongen.

Iedereen kan zich aanmelden voor de voetbalschool, waar het niveau wel hoog is. “Er zijn jongens die de potentie hebben om naar een BVO te gaan. Ze gaan het niet alle 33 halen. Maar er lopen er een paar rond waarvan ik zeker weet dat Dongen niet het eindstation is”, zegt Kamaci, die PSA echt groter wil maken. “Nu komen er nog jongens speciaal voor mij, straks wil ik dat ze voor PSA en de trainingsmethoden komen.”

Voor meer informatie over VV Dongen, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Dongen, klik hier.

Fatih Kamaci speelde tussen 2009 en 2014 al in het shirt van VV Dongen. De club waar hij na een aantal mooie jaren als profvoetballer weer is teruggekeerd. In de eerste periode was hij ploeggenoot van Osman Erbas, die nu de hoofdtrainer is. Samen met Erbas hoopt Kamaci nog een paar mooie herinneringen te maken op een hoog niveau. Terwijl hij daarnaast ook werkt aan zijn maatschappelijke carrière

DONGEN – “Ons doel? We willen sowieso niet degraderen. Maar het liefst willen we bovenin de middenmoot meedraaien”, zegt Kamaci op het sportpark van de geelblauwen. “Kampioen gaan we niet worden in de Derde Divisie, maar het is belangrijk om zoveel mogelijk punten te verzamelen en lekker mee te doen. Wie weet kun je dan nog als verrassing aansluiten.”

De start was moeizaam, geeft de aanvallende middenvelder toe. “Met een paar nieuwe jongens was het even wennen aan elkaar. De laatste weken gaat het alweer iets beter, al is het nog niet het niveau waar we moeten zijn.” Vroeger zou hem dat slapeloze nachten kunnen bezorgen, nu niet meer. “Ik heb er minder moeite mee, het is anders geworden. Het is niet dat ik me er minder druk om maak, maar het voelt anders. Vroeger was ik alleen bezig met presteren, presteren, presteren. Nu probeer ik de mindere punten eruit te halen. Je nabeschouwing is anders. Ik denk bij mezelf wel eens: waarom deed je dat vroeger eigenlijk niet?”

Hoewel het anders is, heeft Kamaci nog altijd de drive die hem uiteindelijk een mooie en naar eigen zeggen aparte carrière heeft gebracht. Het liefst wil hij altijd belangrijk zijn voor Dongen. De eerste wedstrijden speelde ik linkshalf, meer controlerend. De positie waar ik in mijn eerste periode bij Dongen ook stond. Maar de laatste wedstrijden sta ik weer op tien, dat voelt toch vertrouwd. Lekker veel in de zestien van de tegenstander komen. Ik kan makkelijk doelpunten maken en kansen creëren. Dat is een sterk punt van mij en dat blijft toch ook zeker het mooiste om te doen.”

Bizar avontuur
Voor zijn terugkeer bij Dongen was Kamaci actief in Turkije, het waren daar twee mooie én bijzondere jaren. “Ik wist van betalingsproblemen en niet op tijd betalen. Toch dacht ik: ik moet het gewoon doen, kijken hoe het is. Ik heb hele leuke jaren gehad, veel meegemaakt”, kijkt Kamaci terug op de twee Turkse jaren. “Ik had het ook absoluut niet willen missen, ik ben blij dat ik het gedaan heb.”

Toen hij met Ali Gursun de eerste keer naar Turkije afreisde was dat eigenlijk voor niets. Eenmaal aangekomen bleek dat de club met interesse een transferverbod had. Gursun vertrok vervolgens naar Barcelona, om de transfer van Frenkie de Jong af te ronden. Kamaci bleef in Turkije. Op weg naar Istanbul om naar Nederland terug te keren meldde een nieuwe club zich: Karabükspor. Hij tekende een contract en ging meteen op trainingskamp, daar kwam hij oude bekende Ferhat Görgülü tegen. ‘Wat heb je gedaan?’, zei hij. “Wist je niet dat ze ook een transferverbod hebben. Ik heb een maand gehoopt dat het transferverbod weg zou gaan, maar dat is niet gelukt. Vervolgens ging Kamaci aan de slag bij Gümüşhanespor, om na een half jaartje nog anderhalf jaar voor Kahramanmaraşspor uit te komen. “Mijn ouders komen daar vandaan, dus dat was voor mij wel een speciale belevenis.”

Toekomst
Hoe lang Kamaci nog doorgaat met voetballen op niveau is de vraag. “Dat ligt een beetje aan de fysieke gesteldheid. Ik voel me nu nog topfit, dat gaat gewoon goed. Maar ik werk naast mijn voetbalschool ook nog voor Sportconsult Nederland, daar wordt het ook drukker. Op een gegeven moment kom je op een punt dat je keuzes moet maken. Ik hoop alleen dat ik dat moment zo lang mogelijk uit kan stellen. Maar soms heb je het niet altijd voor het kiezen, daarom geniet ik zolang het kan.”

Voor meer informatie over VV Dongen, klik hier.
Meer artikelen lezen over VV Dongen, klik hier.