De meisjesafdeling van Rijnsburgse Boys heeft de afgelopen jaren body gekregen. Met honderdtwintig voetballende meiden hebben de ‘girls’ hun plaats op sportpark De Middelmors gevonden. “We krijgen de ruimte van de club”, aldus Lewina Blom, die met Patricia Duindam coördinator is van de meisjestak van de Uien.

Het leven op zaterdag van Blom en haar gezin – een man, twee dochters en een zoon – speelt zich af op het veld bij Rijnsburgse Boys. Als zij niet staat te coachen langs de lijn bij de MO13-1 is ze actief als steward bij thuiswedstrijden van het eerste elftal van Rijnsburgse Boys. “Ik doe dat al een paar jaar. Mijn man is ook steward. Het is altijd gezellig. Meestal sta ik bij het sta-gedeelte van onze supporters achter het doel.”

Haar twee dochters spelen in het eerste en enige vrouwenelftal dat Rijnsburgse Boys heeft. “Ze zijn twee totaal verschillende voetbalsters”, zegt Blom (46) lachend. “De ene staat in de aanval, de andere in de verdediging.”

Zelf voetbalde Blom ook bij Rijnsburgse Boys. Dat was in een tijd dat er nog geen meisjesvoetbal was. “Er is ook een lange tijd geen vrouwenafdeling geweest. Veertien, vijftien jaar geleden is gestart met een meisjesafdeling. Ik heb jarenlang, ook met Patricia Duindam, het elftal van mijn dochters getraind. Nu trainen we, ook weer samen, al vijf jaar dezelfde groep die ooit als een MO9 begon.”

De meisjesafdeling bestaat inmiddels uit een MO19, MO17, MO15, twee MO13-teams en een MO11. “Daarnaast hebben we nog twee speelsters spelen in de selectie bij de jongens. Eén meisje speelt in een lager team omdat ze graag bij de jongens wil spelen. Die ruimte is er ook.”

“Onze sterkste groei hebben we doorgemaakt nadat de Oranje-leeuwinnen hun eerste successen gingen behalen en Europees kampioen werd in 2017. Daarna is het een paar jaar stabiel geweest, totdat de coronaperiode aanbrak. Als buitensport hadden we als voordeel dat we in de lockdownperiode snel weer konden trainen. De binnensporten mochten dat nog niet. Daardoor hebben veel meisjes voor voetbal gekozen.”

En die groei zet zich nog steeds door nu het seizoen loopt. “Elke week krijgen we wel weer een aanmelding of een mail met het verzoek om op proef te komen trainen. Dat is mooi, maar onze teams zitten intussen aardig vol. Meer als zestien speelsters per team moet je eigenlijk niet hebben.”

Voor de toekomst zou Blom graag verder willen groeien. “Het meest ideale is dat je twee teams hebt in één leeftijdscategorie. Dan kun je ook selecteren op niveau. Dat is beter voor de goede, maar ook minder goede speelsters.” Blom geeft echter aan dat bij Rijnsburgse Boys het plezier voorop staat. “Er is best wel veel concurrentie met clubs die op een hoog niveau spelen, zoals FC Rijnvogels en Ter Leede. Die blijven altijd een grote aantrekkingskracht houden op talentvolle meisjes.”

Rijnsburgse Boys probeerde het prestatievoetbal een paar jaar geleden in te voeren met een eredivisieteam in de beloftencompetitie. “Maar vijf meisjes van dat team waren van onze club zelf, het merendeel kwam ergens anders vandaan. Het was een soort vreemdelingenlegioen in Rijnsburgse Boys-tenue.” Het project ging ook snel ter ziele. “Als we hogerop gaan, doen we dat met meiden van de eigen club”, is Blom stellig.

Voor meer informatie over Rijnsburgse Boys klik hier.
Meer artikelen van Rijnsburgse Boys klik hier.

Nog voordat de nieuwe sporthal officieel in gebruik was genomen, rolde de eerste bal alweer van het nieuwe seizoen in de onderlinge zaalvoetbalcompetitie van FC Lisse. De strijd om de ZVV Ter Specke-bokaal is inmiddels toe aan zijn 35^ste editie.

Op maandag 4 oktober werd de eerste wedstrijd in de nieuwe sporthal op Ter Specke gespeeld. En uiteraard was Arnoud Kool, wedstrijdsecretaris van de competitie, erbij. Kool is namelijk vanaf het begin van de competitie, in 1988, al van de partij.

“Alles is nieuw”, moet ook Kool, die ook facilitair manager is bij FC Lisse, even wennen aan de ‘nieuwe omgeving’. “De oude hal was van de club, maar de nieuwe hal is van de gemeente. Hij is iets groter, waardoor je wat meer uitloop hebt. De vloerkwaliteit is duidelijk beter, met meer demping. Hier gaat het zeker lukken.”

Na een seizoen waarin ook de competitie door corona zo goed als stillag, mag Kool niet klagen over het aantal deelnemende teams: 42. “Dat zijn er net zo veel als de afgelopen jaren. We blijven dus redelijk stabiel. We hebben een periode gehad dat we even terugzakten naar 36, maar met wat extra inspanningen zijn we dat dipje te boven gekomen”, zegt Kool, die lid is van een vierkoppige commissie, met daarin ook nog steeds de grondlegger van de zaalvoetbalcompetitie, Gerard van Dijk.

Het concept van de zaalvoetbalcompetitie is al jaren hetzelfde. De 42 teams worden voor de jaarwisseling in drie poules verdeeld van veertien ploegen. “We delen ze naar sterkte in en iedereen ontmoet elkaar één keer”, legt Kool uit. “Elk team speelt dus dertien wedstrijden tot het nieuwe jaar. Daarna maken we zes poules van zeven, waarbij de teams elkaar twee keer ontmoeten, in een thuis- en uitwedstrijd, maar alles dus in deze hal.”

Het levert een berg aan wedstrijden op, die Kool allemaal verwerkt in een speelschema. “Ik krijg hulp van een programmaatje hoor”, haast hij zich te zeggen. “Anders is het, met zóveel wedstrijden, niet te doen.”

Per week worden sowieso achttien wedstrijden afgewerkt. “Soms vier, soms vijf per avond. We beginnen de ene avond om kwart over zeven, de andere avond om half acht. We zorgen er altijd voor dat de laatste wedstrijd ruim voor elf uur klaar is, dat de spelers uit de teams nog even tijd hebben om wat te drinken in onze kantine. We huren standaard maandag tot en met donderdag alle avonden. Dat was zo in onze eigen hal en dat is nu ook zo in de nieuwe hal. Op de andere momenten wordt de sporthal verhuurd aan de badminton en andere verenigingen.”

De organisatie heeft tien enthousiaste scheidsrechters tot hun beschikking en elke avond heeft een team zaaldienst.

Aan het eind van het seizoen is er een ‘finale’-avond met twee bekerfinales, want naast een reguliere competitie is er ook een bekertoernooi dat het gehele jaar door wordt gespeeld. Kool, die zelf ook meedoet als doelman van een team: “Ook bij ons kun je de dubbel winnen.”

Klik hier voor meer artikelen over FC Lisse.
Klik hier voor meer informatie over FC Lisse.

Ze staat al jaren achter de bar en in de keuken bij Kagia. Joke van Swieten (60) doet dat met heel haar ziel en zaligheid. “Ik wil graag dat het hier gezellig is.”

Kagia 1 speelt vanmiddag een thuiswedstrijd en nu er weer publiek welkom is langs de lijn, rekent Van Swieten op een drukke middag voor haarzelf en haar meiden. “We zijn de middagploeg. Dat houdt in dat we dienst hebben van twaalf tot vier uur ’s middags”, vertelt ze. “En als onze dienst erop zit, blijven we altijd hangen. Ik ga hier vaak tegen half acht pas weg.”

Van Swieten maakte een jaar of tien geleden kennis met de club uit Lisserbroek. “Ik kom oorspronkelijk uit Vinkeveen en ben hier komen wonen. Mijn zoon Kenny, toen dertien, wilde graag op voetbal. Hij speelt nog steeds, in Kagia 9. Mijn dochter Lizzy heeft gevoetbald, maar is alweer een paar jaar gestopt omdat het meidenteam waarin ze zat uit elkaar viel. Ze zit ook in de middagploeg van de bar. Gezellig met haar moeder.”

“Ik heb jaren in de horeca gewerkt en toen ze hier mensen zochten – er is altijd een tekort – heb ik mezelf aangeboden. Ik heb jarenlang in de barcommissie gezeten, maar daar ben ik sinds dit seizoen uitgestapt.”

Kagia heeft een ochtend-, middag- en avondploeg. “In de ochtend gaat het vooral om koffie, wij, van de middagploeg, vinden juist die variatie leuk. Drinken, eten. We hebben een assortiment dat standaard is voor een voetbalkantine. Het broodje kroket, frikandel, patat uiteraard, kaassoufflé. Daarnaast staan we bekend om de bal gehakt. Die broodjes bal vinden gretig aftrek. Of we die zelf maken? Nee hoor, die kopen we in. We hebben er even over gedaan, maar sinds een paar jaar hebben we de perfecte bal.”

Van Swieten is meer dan een bar- en kantinemedewerkster, ze is ook een entertainer. “Ik ben heel erg van de muziek. Toen er budget over was, heb ik voorgesteld een keer een zangertje uit te nodigen. Dat was een hit, vandaar dat we dat een paar keer per jaar doen. Lekker Hollandse muziek, daar hou ik zelf ook van.”

Vaste prik is dat Van Swieten dan zelf ook de microfoon ter hand neemt. “Ach”, zegt ze, “die jongens willen dat graag, dus doe ik dat.”

“Ze kunnen hier heel lief zijn, hoor”, vervolgt ze. “Toen ik een paar jaar geleden geopereerd moest worden, werd ik overladen met kaarten en cadeautjes. ‘Het is minder gezellig zonder jou’, zeiden ze. Dat streelt je ego wel natuurlijk.”

Niet voor niets werd ze een paar jaar geleden bij Kagia uitgeroepen tot vrijwilligster van het jaar. “Daar ben ik wel trots op. Ik was de eerste vrouw die die titel kreeg. Ik kreeg er een shirt bij. Dat shirt was overigens tien maten te klein, daar kon mijn onderarm niet eens in. Maar het is wel iets om te koesteren.”

Zoals Van Swieten ook het knusse van Kagia wil koesteren. “Hier kent iedereen elkaar nog. We zijn een echte dorpsclub en dat moet zo blijven, ook als we door de woningbouw meer leden gaan krijgen.”

Klik hier voor meer artikelen over Kagia.
Klik hier voor meer informatie over Kagia.

Net als andere jubilerende clubs heeft Quick Boys vorig jaar een mouw moeten passen aan de viering van het honderdjarig bestaan. De festiviteiten werden al vroeg gestaakt vanwege corona, maar er is nog veel moois op komst. Jan-Willem Kuijt, voorzitter van de jubileumcommissie, doet uit de doeken wat de leden nog kunnen verwachten.

Wat er tot dusver al is geweest op Nieuw-Zuid: een Oudejaarsfeest met zestienhonderd man, een Nieuwjaarsfeest met zestienhonderd man, een jubileumreceptie, de verschijning van een jubileumboek, het in ontvangst nemen van een koninklijke onderscheiding, een expositie in het Katwijks Museum en een feestelijke thuismatch tegen Rijnsburgse Boys. ”En toen werd het dus 16 maart 2021”, lacht Kuijt, die beaamt dat het jubileum op zich al vrij veel aandacht heeft gekregen. “Maar er staat nog veel op de rol hoor. Je bestaat maar één keer honderd jaar, zie je. We hebben keihard gewerkt aan een heel mooi programma, dat aan de wensen van verschillende doelgroepen tegemoet komt. We kijken erg uit naar de festiviteiten.”

Jeugdleden van Quick Boys, vervolgt Kuijt, zullen een dik vijftig meter lange wand volspuiten met graffiti in allerlei soorten kleuren. Het kunststuk zal half juni voltooid worden en krijgt op het sportpark een prominente plaats, gelijk links van de ingang, tegen de duinen aan. Het is een mooi moment om een tiendaagse periode van feest te lanceren, aldus Kuijt, die in Noord-Limburg samen met zijn zoon een zalmrokerij bestiert. “Er zal een reünie zijn met veel oud-leden en ook wordt het zogenaamde ‘Quick Boys Culinair’ georganiseerd. Lekker eten is best een dingetje in Katwijk en bij dat evenement gaan we verder dan een sateetje met friet. Er zullen bijvoorbeeld speciale hammen zijn, echt voor de fijnproevers. Het kost wel iets, maar dan heb je ook wat.”

Gala’s zullen er zijn in verschillende gedaantes. De sjiekelingen kunnen zich uitleven in Huis ter Duin, waar het jurkengala zal plaatshebben. Op Nieuw-Zuid zelf wordt in een grote tent op veld twee het spijkerbroekengala georganiseerd. “Verder zal er een jeugdavond zijn, een jeugdtoernooi en is er een avond waarop honderd tafels in de tent verkocht zijn om te eten”, zegt Kuijt, die weet dat er heel wat voorwerk aan het vieren van de mijlpaal vooraf is gegaan. “Vijf jaar zijn we er mee bezig geweest. We hebben aan fundraising gedaan om onze activiteiten te bekostigen. Er is bijvoorbeeld een grote loterij geweest die behoorlijk wat heeft opgeleverd. De hoofdprijs was een vakantiehuis, dus mensen wilden graag meedoen. Veel ondernemers die Quick Boys een warm hart toedragen hebben de club in financieel opzicht gesteund. We hebben ook een sponsorloop gehouden om inkomsten te genereren.”

Al met al, zegt Kuijt, komt de viering van het jubileum behoorlijk tot zijn recht. Hij staat erbij stil dat Quick Boys geen bescheiden dorpsclubje is, waar leden aanzienlijk sneller tevreden moeten zijn. “Bij Quick Boys denk je in het groot. We hebben 2200 leden en er gaat voor een amateurclub veel geld in de vereniging om. Het is dus ook logisch dat je zo’n uitgebreid feestprogramma niet even op een paar dinsdagavondjes in elkaar draait. Maar ik heb het niet alleen gedaan hoor, verre van zelfs. Heel veel mensen hebben zich ingespannen om de viering mogelijk te maken. We waren ook blij met de hulp die we bij het maken van het jubileumboek hebben gekregen. Dat was ook nog een hele klus.”

Archivarissen, andere clubmensen en verslaggevers van onder meer het Leidsch Dagblad staken de koppen bijeen om met z’n allen een gedenkwaardig boek te produceren. Vanaf de oprichting in 1920 tot aan de verrichtingen van de huidige JO8-2; het is allemaal terug te vinden in het fraaie werk. Kuijt: “We hebben hier natuurlijk heel veel goede voetballers en echte clubiconen gehad. Kees Aandewiel, Floor van Duijn, Floor van Duijn jr, noem ze allemaal maar op. Of ik zelf ook een pagina heb gekregen in het boek? Ha, ik was niet overdreven getalenteerd, zullen we maar zeggen. Maar ik ben 45 jaar lid en daar ben ik trots op. Quick Boys is een ‘Way of life’.”

Meer informatie over, Quick Boys.
Klik hier voor meer artikelen over Quick Boys.

Wie wat wil weten over de geschiedenis van VVSB kan aankloppen bij Rob van Dam. De 58-jarige Noordwijkerhouter is een wandelend geschiedenisboek, die zijn kennis bewaart in zijn computer. “Ik doe dit voor mezelf, maar ook voor het nageslacht van de club.”

Een bijzondere club met al even aparte clubkleuren. VVSB is sinds de oprichting heel vaak over de tongen gegaan. Het begon allemaal in 1931 toen medewerkers van de psychiatrische instelling Sint Bavo de Voetbalvereniging Sint Bavo oprichtte. “De medewerkers speelden er, maar ook mensen uit het dorp”, zegt Van Dam. “In die tijd waren dat veel bollenkwekers. Het was poetsen en gaan.”

Opmerkelijk genoeg vierde VVSB haar eerste successen in de Tweede Wereldoorlog. “In het seizoen 1939-1940 werden vanwege de oorlogsdreiging een noodcompetitie gespeeld. Er was wel een competitie, maar zonder promotie en degradatie. Tijdens de bezetting is VVSB twee jaar kampioen geworden in de vierde klasse. Dat had het vooral te danken aan van SJC overgekomen spelers. Die club was door de Duitse bezetters verboden omdat niemand wilde zeggen wie een bord ‘verboden voor Joden’ had weggehaald. De spelers vonden onderdak bij VVSB.”

VVSB speelde in de beginjaren nog in het geel en zwart, later werd dat rood en wit. “In die kleuren heeft de club tot begin jaren zeventig gespeeld”, zegt Van Dam. “Maar omdat in die tijd veel clubs in rood en wit voetbalden, is op een gegeven moment voor andere kleuren gekozen. Waarom er gekozen is voor paars en wit is niet bekend.”

Het zijn niet bepaald standaardkleuren. “Over smaak valt altijd te twisten”, reageert Van Dam. “De één vindt dit mooi, de ander dat. Het hoort gewoon bij ons als club. Het onderscheidt ons van de meute. Hoe vaak er niet lacherig werd gedaan in de voorbeschouwing van het programmablad als we ergens moesten spelen, ik ben de tel kwijtgeraakt. ik heb dat ook altijd maar met een glimlach gelezen. Paars en wit, dat is VVSB. Apart.”

Van Dams eigen VVSB-geschiedenis loopt parallel bij de ingebruikname van sportpark De Boekhorst in het seizoen 1971/1972. Hij zag met eigen ogen de club zich ontwikkelen. “We waren qua prestaties erg bescheiden. Dat is veranderd toen Gerard Heemskerk is gekomen. Die heeft een grote groep sponsors om zich heen verzameld en wilde een model creëren à la Katwijk, Quick Boys en FC Lisse. Wat daar kan, moet ook hier kunnen, zei hij. Op het veld zijn de eerste resultaten met trainer Ruud de Groot gekomen. Ik ben zelf ook nog een paar jaar grensrechter geweest van het eerste elftal.”

In die periode begon Van Dam met het nauwkeurig bijhouden van statistieken van wedstrijden van VVSB 1. Dat doet hij tot de dag van vandaag. “Ik hou alles bij. Opstellingen, hoeveel wedstrijden iemand heeft gespeeld maar ook hoe vaak iemand gescoord heeft. Ik ben er een uurtje of vijf, zes per week mee bezig.”

“Ik ben al langere tijd bezig om alle uitslagen van voor 1993 te achterhalen. Dat is een grote klus, maar via digitale krantenarchieven ben ik aardig op weg.”

Inmiddels voetballen er bij VVSB niet alleen jongens, maar ook meisjes. “Er zijn twee fases van vrouwenvoetbal geweest. De eerste oprichting was in het seizoen 1971/1972. Dit duurde tot en met het seizoen 1977/1978. Daarna is in de jaren 90 een nieuwe poging gedaan, met een meisjesafdeling. Deze opzet is nog steeds springlevend.”

Klik hier voor meer artikelen over VVSB.
Klik hier voor meer informatie over VVSB.