Het had niet veel gescheeld of Kevin van Andel stond dit seizoen helemaal niet meer op een voetbalveld. Want nadat hij vorig seizoen opnieuw geblesseerd raakte en ook corona weer roet in het eten gooide, zakte bij de aanvaller van Klundert wel een beetje de moed in de schoenen. Maar nu is hij terug en klaar om het nog één keer te laten zien.

Zijn terugkeer bij de club waar hij op zijn tiende begon, had Van Andel zich ongetwijfeld anders voorgesteld. Een snelle blessure deed hem twijfelen. “Het begin was drama, daardoor was de motivatie om door te gaan ook wel een beetje weg.” Heel gek was dat overigens niet, want eigenlijk dacht de 29-jarige doelpuntenmaker al eerder aan stoppen. “Na die twee seizoenen bij MOC’17, vond ik het wel mooi geweest. Maar vrienden vroegen of ik terugkwam naar Klundert, toen heb ik het maar gedaan.”

Rechtsback

De inwoner van Roosendaal verruilde Klundert, een jaar of vijf geleden, voor RBC. Daar had hij het drie seizoenen op zich prima naar zijn zin. “Ik won de Zilveren Schoen en spelen in een stadion was mooi. Toch miste ik daar de gezelligheid, die derde helft vind ik ook heel belangrijk.” Vervolgens kwam hij bij MOC terecht. “Daar had je die sfeer wel, maar als buitenstaander merkte je wel dat het een andere cultuur is.” Niet alleen de cultuur was anders, ook zijn positie in het veld. “Als aanvaller was ik het plezier kwijt, altijd maar die trappen tegen je poten. Laatste man vond ik altijd leuk, dus kwam ik in de verdediging.” Door zijn ‘drive’ naar voren, werd Van Andel rechtsback, een soort Denzel Dumfries, lacht hij. “Dat beviel goed eigenlijk. Als buitenspeler wist ik natuurlijk wat het was, daar kon ik voor mezelf veel uithalen. Aanvallers vonden het denk ik niet leuk tegen mij.” Inmiddels is hij weer terug op zijn vertrouwde plek voorin. “Ik had tegen de trainer gezegd dat ik het liefste achterin wilde spelen, maar hij wil mijn snelheid in de aanval gebruiken, dat snap ik ook wel weer.” Dat Van Andel die snelheid weer kan gebruiken, klinkt logischer dan het in werkelijkheid is. “WHS, 3 oktober vorig jaar, was mijn laatste wedstrijd. Daarna heb ik niet meer gevoetbald. Ik had een zware verrekking in mijn bovenbeen en dat kwam steeds weer terug. Toen de competitie werd gestopt, had ik weinig motivatie meer om terug te komen. Het was wachten op een nieuw seizoen.”

Mentaal zwaar

Dat kwam er en dus ging hij hard aan de slag. “Met fysio’s ben ik bezig geweest om weer fit te worden, de laatste weken gaat dat goed.” Mentaal was het zwaar. “Je vraagt je bijna iedere week af: heeft het nog wel zin? Als je iedere keer weer opnieuw moet beginnen. Als ik nu weer last krijg, is het wel einde verhaal.” Vanaf dag één in de voorbereiding was Van Andel erbij, in zijn achterhoofd klinkt nog altijd dat stemmetje. “Bij elk pijntje, ben je bang dat het weer die blessure is. Je bent er continu mee bezig. Wanneer gebeurt er wat?” De koude winterdagen zijn voor een explosieve speler als hij extra gevaarlijk, toch geniet hij van zijn terugkeer. “Er heerst een bepaalde sfeer bij Klundert en je kent iedereen. Ik sta nu met ‘jonge gappies’ op het veld, die ik vroeger nog training heb gegeven.” Top vijf is de doelstelling, maar een promotie ziet hij niet gebeuren. “We hebben echt nog een jonge groep, dan leg je het soms af tegen dat ‘beukvoetbal’. Als iedereen fit blijft, moet dat wel lukken.” Van Andel maakte zelf de eerste klasse nog mee bij Klundert. “Dan zag je de envelopjes bij tegenstanders gewoon over de tafel vliegen, wij zijn een dorpsclub, zonder dat geld.” Hij hoopt zelf vooral fit te blijven, lekker te voetballen en het team te helpen. Is dit dan zijn laatste seizoen? “Misschien plak ik er nog wel een jaartje aan vast, als ik in een flow zit. Als ik weer geblesseerd raak, is het: hier heb je mijn schoenen, zoek het maar uit!”

Klik hier voor meer informatie over VV Klundert.
Lees hier meer artikelen over VV Klundert.

Na vier jaar in de jeugdopleiding van Willem II en een avontuur in België, keerde Jan Bos aan het begin van dit seizoen weer terug op het oude nest. De negentienjarige aanvaller moest de eerste training weer even wennen, maar inmiddels voelt Unitas’30 weer helemaal als thuiskomen. “Alsof ik nooit weg ben geweest.”

Op veertienjarige leeftijd ging Bos zijn grote droom achterna, zoals die voor elke jonge voetballer geldt: profvoetballer worden. In Tilburg had de vlugge aanvaller het goed naar zijn zin, maar de laatste seizoenen werd hij geteisterd door blessures. “Ik heb een blessure gehad aan mijn meniscus en ik heb twee keer heel lang last gehad van enkelblessures. Van de laatste twee jaar, ben ik denk ik maar de helft fit geweest.” En omdat die problemen steeds weer terugkwamen, besloot hij de overstap naar Hoogstraten te wagen. “Dat was vlakbij, het niveau sprak mij aan en het voelde goed. Uiteindelijk, mede door corona, is dat geen succes geworden. Toen wist ik dat ik terug wilde.”

Eén doel

Een keuze vanuit zijn hart, legt hij uit. “Uiteindelijk wil je gewoon voetballen, daar doe je het voor. Dat lukte in België niet en de combinatie met mijn studie was ook lastig, hier voel ik mij het prettigste.” Maar ondanks dat hij zijn jongensdroom bij Willem II geen werkelijkheid zag worden, heeft Bos genoten van zijn periode in Tilburg. “Daar heb ik absoluut geen spijt van. Het is een heel andere wereld, de volle focus op één doel. Iedereen daar wil zo ver mogelijk komen, daar doen ze alles voor. Dat is een heel andere mentaliteit, je bent er iedere dag mee bezig.” Zijn vertrek kwam, ondanks dat hij het aan zag komen, toch als een teleurstelling. “Het is heel jammer, omdat ik het wel heel goed naar mijn zin had. Maar ik had wel door dat ik geen profvoetballer ging worden, vooral omdat ik die belasting gewoon niet aan kon. Vijf keer in de week trainen en een wedstrijd, was te veel voor mijn knie.” Toch heeft hij de hoop nog niet helemaal opgegeven. “Misschien is er in de toekomst wel weer meer mogelijk? Ik train nu de spieren rondom mijn knie, zodat die de boel op kunnen vangen.”

Familie

Na vier seizoenen in de profwereld en eentje in België, speelt Bos nu dus weer amateurvoetbal in Brabant. Best even wennen, moet hij toegeven. “Sowieso de overstap van het jeugdvoetbal naar de senioren, dat is veel meer fysiek. Daarnaast is de beleving natuurlijk ook heel anders. Bij een profclub is iedereen heel individualistisch ingesteld, iedereen zit daar puur voor zichzelf. Nu doe je het veel meer als team, je doet het echt samen. Je wilt het ook gewoon leuk hebben met elkaar.” Bij dat leuk hebben, hoort zo nu en dan ook een biertje. Daar doet Bos maar al te graag aan mee. “Ik vind dat ‘krat bier’ juist leuk, dat hoort er ook gewoon bij. Dat heb ik bij Willem II niet gemist, omdat je er dan niet mee bezig bent.” Begonnen als jeugdspeler, nu terug als speler van het eerste elftal. Weer onderdeel van de familie die Unitas’30 heet. “Dat is iedereen wel een beetje van elkaar, je kent ze allemaal. Maar daarnaast is het ook gewoon een serieuze club, met ambities.” Dat bevalt hem prima. “De manier van voetballen past bij mij, gewoon initiatief nemen.” Ondanks dat het voelt als thuiskomen, was de eerste training toch een beetje gek. “Het was natuurlijk lang geleden dat ik hier echt was geweest, maar al snel voelde het weer heel normaal.” Dat geldt overigens niet alleen voor hem, voegt hij toe. “Mijn zus speelt hier nu ook weer, dus wat dat betreft is de familie echt weer compleet.”

Op kracht

Voor volgers van Unitas zal Bos ongetwijfeld een bekend gezicht zijn, voor de mensen die hem iets minder kennen, geeft hij een introductie. “Ik ben een aanvaller, wel echt een doelpuntenmaker. Het liefste wil ik in die ’16’ zijn, zodat ik daar gevaarlijk kan zijn. Maar ik heb ook wel diepgang en ben niet vies om hard te werken.” Het aantal doelpunten waar hij dit seizoen op mikt durft hij nog niet te noemen, dat is vooral afhankelijk van zijn positie, zo denkt hij. “In de voorbereiding heb ik vooral als rechtsbuiten gespeeld, dan scoor je natuurlijk minder dan als spits. Heel de jeugd heb ik centraal gestaan, dus dat is wel mijn favoriete positie. Daarnaast moet ik natuurlijk ook wel in de basis staan, om te kunnen scoren.” Als hij straks het net weer weet te vinden op sportpark De Lage Banken, moeten de hoge ambities in de eerste klasse worden waargemaakt. “We willen graag een periode pakken, maar vooral het maximale eruit halen. Dan kunnen we mooie dingen laten zien.” Dat zal voor hem anders worden dan tussen leeftijdsgenoten in het jeugdvoetbal. “Jeugd en senioren zijn bijna niet met elkaar te vergelijken. De jeugd was veel sneller en technischer, vooral het baltempo lag hoger. In de senioren is het een stuk harder, dat merk je in de duels. Alles gaat op kracht. Er wordt sneller gelopen, harder geschoten.”

Glimlach

Ondanks dat zijn profdroom voorlopig uiteengespat is, heeft Bos zich er nog lang niet bij neergelegd. “Ik wil nog steeds zo ver mogelijk komen en zoveel mogelijk scoren. Hier te beginnen, het liefste groei ik door met Unitas.” Het profbestaan heeft hij voorlopig eventjes ergens achterin zijn hoofd weggestopt. “Dat is fysiek nu lastig, maar je weet nooit hoe het loopt. Vooral die knie moet dan beter worden.” Want dat is voorlopig het grootste euvel. “Daar blijf je mee lopen. Het gaat nog wel, denk je dan. Maar je legt je er ook bij neer, dat het voorlopig nog wel zo zou blijven.” Toch staat hij weer met een grote glimlach op het veld. “Als ik gewoon kan voetballen, ben ik blij. Daarvoor ben ik teruggekomen.” En dat blijft hij voorlopig gewoon lekker doen bij de club waar het jaren geleden allemaal begon. “Op het fietsje, je bent er zo!”

Klik hier voor meer artikelen over Unitas’30.
Klik hier voor meer informatie over Unitas’30.

Na een jaar zonder club stond Peter Sweres te trappelen om weer ergens aan de slag te gaan. De 57-jarige hoofdtrainer was al bijna rond met een andere club, tot DSE aan de telefoon hing. Vanaf dat moment ging het balletje snel rollen en had hij uiteindelijk maar weinig tijd nodig om de knoop door te hakken. “Mijn gevoel zei dat ik hiervoor moest kiezen.”

Want dat gevoel was eigenlijk vanaf het eerste moment meteen goed, vertelt de inwoner van Etten-Leur. “De selectie heeft de potentie om op een hoger niveau te spelen, daar wil ik als trainer deel van uitmaken. Daarnaast is het gewoon een heel gezellige vereniging.” En Sweres kan het weten. “Het is voor mij vlakbij, dus ik ken de spelers en club vrij goed. Afgelopen seizoen heb ik ze een paar keer zien spelen, dat gaf ook een positief beeld.”

Geen onbekende

En dus staat de oud-trainer van onder meer Unitas’30, Dosko en Roosendaal na één jaar langs de zijlijn, dit seizoen weer gewoon op het veld. “Ik heb wel gesprekken gehad, maar uiteindelijk zat de juiste club daar niet tussen. Dan maar een jaartje niks.” Toch was dat best even wennen, memoreert hij. “Normaal ga je op vakantie alvast het nieuwe seizoen voorbereiden, nu viel er niks voor te bereiden. Dat was wel vreemd.” Door corona pakte die keuze achteraf niet verkeerd uit. “Het heeft zo moeten zijn. Anders had je toch nog trainingen in elkaar moeten flansen om bezig te blijven, nu was dat niet nodig. Ik ben weer helemaal fris.” Sweres geniet er dan ook weer van om samen met zijn ploeg aan de slag te zijn. “Het is een gretige en leergierige groep, met genoeg voetballend vermogen. Samen willen we die stap naar de top van de derde klasse zetten.” Maar ook de club zelf bevalt hem prima. “Er heerst een groot saamhorigheidsgevoel binnen de vereniging, heel gemoedelijk.” Iets dat hij al wist, voordat hij er aan het begin van dit seizoen begon met werken. “In het verleden heb ik hier mijn dochter getraind, dus ik kende al heel wat mensen. Daarnaast heb ik jarenlang bij Unitas gezeten, dan leer je DSE ook wel kennen. Ik was geen onbekende toen ik binnenkwam.”

Leveren

Hij kent de Brabantse voetbalwereld dan ook goed. “Roosendaal is op het gebied van jeugdvoetbal een stukje verder dan DSE. Ze zijn hier echt aan de weg aan het timmeren, dat zie je ook aan de jonge jongens binnen de selectie.” Het belangrijkste is dat zijn spelers geloven in dat ene doel, want die is vrij duidelijk. “We willen promoveren, het liefste in één jaar. Deze jongens hebben geen volledig seizoen in de derde klasse gespeeld, dus die ervaring hebben ze nog niet.” Aan hem de taak ze klaar te stomen voor een hoger niveau. “De grootste uitdaging zit hem in het feit dat we er ieder weekend moeten staan. Het zit in ze, maar nu moeten ze iedere week leveren. Die jeugdigheid moet eruit, zodat het standvastiger wordt.” De start van het seizoen is goed, toch ziet Sweres voldoende ruimte voor verbetering. “We moeten beter worden in het bespelen van de ruimtes, zodat je uiteindelijk tot het uitspelen van kansen kunt komen. Alleen de bal hebben is niet genoeg.” Zou hij ook tevreden zijn als ze niet promoveren? “Als we er dan alles uit hebben gehaald of veel geleerd hebben, is dat niet erg. Het liefste maken we dit jaar die stap, maar anders volgend jaar.” Dan hoopt hij er zelf in ieder geval ook weer bij te zijn. “Dat is wel het streven. Ik werk altijd vrij lang bij een club, zodat je echt iets op kunt bouwen, dat wil ik hier ook doen!”

klik hier voor meer artikelen over VV DSE.
Klik hier voor meer informatie over VV DSE.

Toen ze hem vroegen mee te trainen met het eerste, had hij maar weinig bedenktijd nodig. Maar dat Daan Baas nu al een onbetwiste basisspeler zou zijn bij derdeklasser Victoria’03, had de zeventienjarige middenvelder na zijn terugkeer van RBC Roosendaal zelf ook niet verwacht.

Drie seizoenen lang, vanaf zijn veertiende, speelde Baas in de jeugdopleiding van RBC. Het eerste was top, daarna werd het eigenlijk alleen maar minder, vertelt hij. “Ik kon het niet zo goed vinden met de trainer, dat wilde ik niet nog een jaar. In mijn eerste seizoen heb ik veel geleerd, daarna werden de trainers steeds minder goed.” Toch was het een leerzame periode, erkent de jongeling. “Daar heb ik wel het spelletje ‘voetbal’ geleerd. Echt goed leren voetballen.” Maar het plezier was weg, de pijp leeg. “Eigenlijk ging ik terug naar Victoria om met mijn vrienden te gaan voetballen, in een vriendenteam. Toen vroeg Danny (Mathijssen), trainer van het eerste, mij.”

Klein jongetje

Hij deed voordat het seizoen echt begon al een training mee, dat ging nog niet helemaal van harte. “Voor mijn gevoel kwam ik toen nog wel tekort, dat was echt anders dan jeugdvoetbal. Maar heel lang had ik niet nodig om na te denken, ik houd van echt voetbal, dat zie je toch meer bij een eerste elftal.” Want, zo moet Baas toegeven, voor het eerst bij de senioren was toch best spannend. “Al die mannen, zo fysiek. Ik moet het van het voetballen hebben. Daar moet ik ook meer mee bezig zijn, gewoon mijn ding doen, gewoon voetballen! Niet bezig zijn met hoe fysiek ze zijn.” En dat lukt best aardig, want zoals gezegd heeft de middenvelder direct een plekje veroverd op het middenveld, tot zijn eigen verbazing. “Uit het niets stond ik in de basis, dat had ik niet verwacht, maar voelde heel goed.” Wat iets minder goed voelt, zijn de schoppen die hij regelmatig te verduren krijgt, vertelt hij. “Als ik de bal te lang aan mijn voet houd, krijg ik een flinke trap. Dan weet ik meteen weer: dat moet ik niet doen, zo snel mogelijk doorspelen.” Gelukkig voor Baas kende hij al een aantal teamgenoten vanuit het dorp, hij weet nog goed hoe hij zelf als klein jongetje langs de lijn stond te kijken bij het eerste. “Dan hoopte je hier uiteindelijk ooit zelf ook te staan, ik ben best blij dat het nu echt zo is.”

Bescheiden

En dus heeft ‘Frenkie’, zoals ze hem binnen de club gekscherend weleens noemen, het uitstekend naar zijn zin. “Als dat gezegd wordt, zie ik dat maar als compliment! Ik ben voor Ajax, dus het mag. Misschien speel ik wel een beetje als hem, ook op ‘6’. Ik kom graag de bal halen, zodat ik kan opbouwen en het spel kan verdelen.” Enthousiast als hij is, denkt Baas dit seizoen hoge ogen te kunnen gooien met zijn Victoria. “We willen allemaal promoveren, maar ik hoop echt dat we kampioen kunnen worden.” Ook zijn eigen lat legt hij graag hoger. “Het zou heel mooi zijn om bijvoorbeeld in de hoofdklasse te spelen, maar dat is nu nog wel te gek hoor. Nu ben ik gewoon nog lekker hier bezig.” Toch houdt hij het allemaal goed in de gaten. “Bij Baronie en Halsteren lopen echt allemaal heel goede voetballers, zo ver ben ik nog niet.” Het tekent de bescheidenheid van Baas. “Je moet nooit naast je schoenen gaan lopen, daar houd ik niet van.” Want hoe goed het nu ook gaat, er is altijd ruimte voor verbetering. “Fysiek moet ik natuurlijk beter worden, maar ook verdedigend en in de omschakeling. Eigenlijk zonder bal dus, haha. Voetballend zit het wel goed, aan de bal blijf ik gewoon lekker mijn ding doen!”

Klik hier voor meer informatie over Victoria ’03
Lees hier meer artikelen over Victoria ’03