Home Blog Pagina 637

In gesprek met Jurian Michielsen van SV SAB

Jurian Michielsen is in zijn zesde levensjaar begonnen bij SV SAB, waar hij momenteel nog steeds actief is. De 28-jarige speler heeft alle jeugdelftallen doorlopen bij zijn verenging nu kan je Michielsen vinden in het eerste elftal, althans als hij niet geblesseerd is.

kootstra_new

De op 16-jarige leeftijd gedebuteerde speler is in het dagelijks leven werkzaam bij DNA United Forwarders in Breda als expediteur Benelux. “In mijn vrije tijd voetbal ik graag als ik een keer niet geblesseerd ben. Hiernaast volg ik ook nog een studie en in de overgebleven tijd drink ik graag een biertje of twee met wat vrienden. Feestjes zaten er de afgelopen twee jaar helaas niet echt in, maar dat gaan we de komende tijd weer even inhalen”, vertelt Jurian.

Na wat jaartjes bij SAB te hebben gekeept, kreeg hij een uitnodiging door de bus om bij NAC wat proeftrainingen mee te komen draaien. “Uiteindelijk in de laatste ronde afgevallen. Maar goed ook, als zelfs Kostas Lamprou een kop groter is, had ik toch weinig kans gemaakt op een mooie carrière als keeper. Hierna ben ik gestopt als keeper en het veld in gegaan om mijn energie wat beter kwijt te kunnen. Ik was als kind nogal een druk mannetje.” Het moment dat Michielsen in de JO-19-1 speelde, stopte het gehele eerste elftal. “Hierop zijn wij het volgende seizoen met bijna de hele A1 overgeheveld naar het eerste elftal. Sindsdien voetbal ik in het eerste. elftal Helaas heb ik ondertussen wel behoorlijk wat blessures opgelopen. Vanaf mijn 23ste voetbal ik ongeveer nog een half seizoen, de andere helft sta ik langs de kant met een biertje in de hand”, meldt Jurian.

Het kampioenschap met het eerste elftal van Sab. “Ik voetbalden destijds al een paar jaar in de vijfde klasse, dat seizoen leek het weer niet tot promotie te gaan komen. Vanaf de winterstop begon het als een trein te lopen en wonnen we dertien wedstrijden achter elkaar, daardoor stonden we aan het einde van het seizoen met de schaal omhoog. Dat was ook het laatste seizoen dat ik volledig heb gespeeld. Seizoen erop in de vierde klasse promoveerden we direct weer, helaas scheurde ik al in de eerste wedstrijd mijn kruisband, waardoor mijn seizoen er direct op zat”, vertelt de 28-jarige speler.

dna-forwarders

Normaliter als je een blessure hebt aan je knie blijft het bij een knie. Dit is alleen niet het geval bij Jurian. “Ik heb twee keer mijn kruisbaden afgescheurd, ook aan alle bij de knieën. Hierna ben ik er altijd mee blijven sukkelen”, sluit hij af.

Klik op SV SAB voor het laatste artikel van de club.

In gesprek met Stijn Baarendse van RKSV Halsteren

De 31-jarige back is begonnen met voetballen op vijfjarige leeftijd bij Steenbergen en heeft hier tot zijn veertiende gevoetbald. Na deze periode is hij vertrokken naar Halsteren om hier zijn jeugd verder af te maken. Op zestienjarige leeftijd mocht hij debuteren bij deze club, op 22-jarige leeftijd is hij bij Internos gaan spelen, daarna een jaar bij VVC, vier jaar bij Steenbergen en nu is het alweer zijn derde seizoen bij Halsteren. Bij al deze genoemde clubs heeft hij in de eerste selectie gespeeld.

Stijn Baarendse woont al heel zijn leven in Steenbergen. Na de HAVO op ‘t Rijks te hebben afgerond heeft hij Media en Entertainment Management afgerond op hogeschool Inholland Rotterdam. Hij heeft een tijdje gewerkt bij een uitzendbureau voor horecapersoneel om daar evenementen te organiseren. Momenteel organiseert hij voor meerdere middelbare scholen allerlei evenementen om techniek en werken in de techniek te promoten.

Naast dit werk schrijft hij ook voor het muziekblad Soundz. “Muziek beluisteren en bekijken is al sinds mijn jeugd een hobby van me, daar probeer ik nu ook steeds meer mijn werk van te maken. Hiervoor bezoek ik concerten en schrijf verschillende artikelen. Ik vind het erg leuk om te doen en het ligt me ook wel”, vertelt hij. Naast het voetbal, tennist hij ook. Met de toernooitjes en competitietennis op komst worden het weer drukke periodes.

dakraam_251134Carrière
Baarendse heeft op veertienjarige leeftijd bewust de keuze gemaakt voor Halsteren. Hij wilde daar beter worden en echt in selectie elftallen spelen op hoger niveau. Dat lukte de hele jeugdopleiding en hij haalde daarna het eerste elftal. “Dat waren mooie jaren, waarin we onder Kees de Rooij kampioen werden in de tweede klasse. Het was daarna heel leerzaam om onder Peter Maas in de eerste klasse te spelen, waarin ik het van veel invalbeurten moest hebben en op het einde van het seizoen pas vaker de basis bereikte. Ik wilde dat jaar daarna niet stil blijven staan maar veel spelen en zelfs even weg uit de regio.” Bij Internos en Etten-leur moest hij helemaal vanaf nul beginnen en dat beviel hem goed. “Ik kende hier niet veel mensen, maar kreeg vanaf het begin vertrouwen met een basisplaats en het werd een leerzaam jaar. Het was wel echt een eindje weg en zag in de buurt weer een uitdaging in de tweede klasse bij VVC”, aldus Baarendse.

In de jaren erna heeft hij altijd voor veel speeltijd en uitdaging gekozen. “Met vier jaar bij Steenbergen onder Marco Ernest en een hele hechte kern als team zijn dat ook hele mooie jaren geweest. Helaas niet echt prijzen gepakt en dat is een reden waarom ik dit weer bij Halsteren wilde gaan doen, naast dat ik hier in een warm bad terecht kwam met veelal bekenden uit mijn eerdere tijd bij de club. Jammer genoeg heeft door de afgebroken seizoenen een succesje er nog niet in gezeten”, vertelt Stijn.

Ambities
Stijn denkt al na over de toekomst: “Met mijn 31-jarige leeftijd is het een periode waarin ik veel nadenk over wat nog mogelijk is voor mij. Niet dat het voelt alsof ik bijna afgeschreven ben, verre van. Ik wil juist nog voor mooie uitdagingen spelen. Toch heb ik in de loop der jaren gezien dat de mix gezelligheid, humor en een zo hoog mogelijk niveau heel belangrijk voor me is.” Voetbal neemt een groot deel van je week in beslag en daar wil hij het dan ook echt naar zijn zin hebben. “Als ik op die manier nog het beste uit mezelf kan halen en belangrijk kan zijn voor een team, dan ben ik tevreden. Ik moet het van veel assists hebben en zolang ik in een mooi team speel, waar ik dat bij kan bewerkstelligen, weet ik zeker dat ik nog een paar jaar op leuk niveau kan spelen en dat niveau kan blijven behalen”, vertelt de 31-jarige back.

Huidige seizoen
Halsteren heeft momenteel wat meer last van blessures dan voorheen en ze laten ook wat vaker punten liggen. “Het kan heel goed lopen en dan creëren we kansen en winnen hier en daar ook met grote cijfers, maar we hebben ook wedstrijden dat we moeilijk tot scoren komen. Dat heeft ons wel wat punten gekost. Daarnaast hebben we met WHS een hele sterke koploper die haast geen punten laat liggen. We hebben daar in de uitwedstrijd een flinke tik gekregen, maar staan gelukkig nog wel op de tweede plaats. Als we onze kwaliteiten blijven benutten spelen we hopelijk, aan het einde van het seizoen, voor een bonus. Als nummer twee moet je de hoop op een kampioenschap nooit opgeven”, aldus Baarendse.

Hoogte- en dieptepunten
Het hoogtepunt in zijn carrière is duidelijk: “Dat is uiteraard het kampioenschap in de tweede klasse bij Halsteren. Dat was een heel mooi jaar waarin ik ook veel speelde en mijn aandeel had. Scoren in de kampioenswedstrijd, het feestje, met het team naar Mallorca. Onvergetelijk was dat.” Een leuke bijkomstigheid in zijn carrière is de wedstrijd tegen PSV op sportpark De Beek. “Afgeladen vol langs de lijn en spelen tegen grote bekende namen die hun wereldtop zijn of zijn geweest.” Een ander klein hoogtepunt was ook zijn laatste seizoen bij Steenbergen waarin hij met 19 assists een groot aandeel had in het doelpuntsaldo van dat seizoen. “Niet overdreven bijzonder, maar voor mezelf iets waar ik wel trots op kan zijn”, aldus Stijn.

Een dieptepunt in zijn carrière is de degradatie bij Halsteren uit de eerste klasse. “We hadden het jaar ervoor een top jaar gehad met het kampioenschap en de club wilde dan ook vooruit. De mooie ervaring in de eerste klasse bleek er helaas eentje die teleurstellend zou eindigen”, vertelt Stijn. Via de nacompetitie moest Halsteren erin zien te blijven. “Uit bij Moerse Boys viel het doek en dat deed wel erg zeer moet ik zeggen. Als je zag hoe de club door de jaren ervoor was gaan leven, was het extra pijnlijk om er dan direct weer uit te vliegen”, aldus de back uit Steenbergen.

Persoonlijke doelen
Baarendse zou graag nog een mooie prijs willen pakken. “In je leven word je niet vaak kampioen, dus dat zou natuurlijk het mooiste zijn. Een promotie is uiteraard ook een hele mooie prijs, dus daar zou ik ook tevreden mee zijn”, aldus Stijn. Verder wil hij graag nog veel assists geven in zijn carrière. “Mijn teamgenoot Twan van Mechelen gelooft mij niet als ik zeg dat ik liever een assist geef dan scoor. Hij kan gelijk hebben, maar ik heb toch sterk het gevoel dat assists mij evenveel, dan niet meer, voldoening geven”, zegt hij.

Rituelen
Regelmatig zie je voetballers met rituelen, zo heeft Stijn er ook een paar: “Ik speel eigenlijk al jaren en bij meerdere clubs met nummer 15. Dat nummer is vroeger bij Halsteren echt eigen geworden en moet er ook niet aan denken om een ander nummer te dragen.” Daarnaast heeft hij nog wat vastigheden die voor wedstrijden en trainingen doe. “Ik doe mijn linkervoetbalschoen eerst aan en sla een kruisje wanneer we het veld oplopen als de wedstrijd begint, dit doe ik omdat dit, volgens mijn overleden overgrootmoeder, altijd helpt. Een appeltje eten voor de wedstrijd of training. Niet overdreven heb ik het idee, maar ik moet me er wel aan houden van mezelf”, vertelt Stijn.

Persoon binnen de organisatie
Als Stijn over iemand lovend moet zijn is dat voor hem bij Halsteren Ad van der Avert. “Ik ken hem al sinds mijn jeugdtijd bij Halsteren en hij liet mij debuteren op mijn zestiende. Een hele lieve man die echt een clubman is”, vertelt hij trots

Bij VVC loopt Toon Masseurs rond: “Eén van de aardigste en leukste personen die ik binnen het voetbal ben tegengekomen. Maar mijn echte held is toch wel Francis van Fessem van VV Steenbergen, die gaat echt voor je door het vuur”, aldus Stijn.

Blik op de toekomst
Wat de toekomst te bieden heeft weet hij nog niet, maar voor nu heeft Stijn de blik op promotie. “Wat de toekomst te bieden heeft durf ik niet te zeggen. Ik ben vooral heel erg blij dat we na twee jaar weer gewoon wekelijks kunnen voetballen, zonder vervelende restricties. Daar geniet ik op dit moment nog even van. Over volgend jaar denken we binnenkort maar weer eens na”, sluit Baarendse af.

Klik op RKSV Halsteren voor het laatste artikel van de club

Teun Plasman over zijn team, Irene’58 zondag 5

Als social mediaman van het team ontgaat Teun Plasman niets. Alle video’s en filmpjes van vv Irene’58 zondag 5 gaan langs hem, voordat ze worden gedeeld. Het team komt uit in de zesde klasse en laat iedereen zich opleven.

Met vijftien man sterk, vertegenwoordigen de mannen van Irene’58 de Den Houtse club in de zesde klasse. Geregeld zetten zij een spektakel neer zowel op het veld, als naast het veld. “De inzet in ons team is over het algemeen uitstekend. We proberen er met zijn allen altijd te zijn. Als wij om 10 uur ‘s Ochtens moeten spelen, is de inzet alleen wat minder. Het gebeurt dan wel eens dat spelers niet op komen dagen, omdat ze zich verslapen hebben. Hier hebben we wel een boete pot voor aangemaakt, die stimuleert om altijd te komen. Deze drinken we in de derde helft lekker leeg”, vertelt Teun. Een lucratieve manier om een constante opkomst te bewerkstelligen.

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Onderscheid

“Wat ons team uniek maakt is het feit dat er altijd gezelligheid heerst. We zijn allemaal vrienden van elkaar, dat helpt dan ook goed mee. In ons team zitten mensen die totaal niet kunnen voetballen, maar ook talenten, zo noemt onze coach ons altijd. Tijdens de wedstijd hebben we ook altijd tijd over om het te hebben over de derde helft. In de twintigste minuut hoor je meestal al wel iemand schreeuwen ik heb zin in bier”, aldus Plasman. Sommige zouden het dan ook het liefst drinken als dorstlesser tijdens de wedstrijd. Gelukkig zijn de bidons over het algemeen nog gevuld met water.

Zondagmiddag

Voor de heren van het vijfde is er een wekelijks hoogtepunt, de zondagmiddag. Na het voetballen gaat het vloeibare goud in liters over de toonbank, ze lusten er wel pap van. “Toch kan er maar één koning van de derde helft zijn! De enige echte Jonah Smout, hij zuipt zich iedere zondag een ongeluk. Zo heeft hij wel eens vijf bier in één minuut gedronken. Ik daag al de lezers uit om dit te proberen. Stuur hiervan een filmpje naar @irene58_zondag5 op Instagram en we nodigen je uit voor een zuiprace tegen Jonah. Er kan eigenlijk maar één iemand uit ons team het niveau van Jonah aan en dat is onze Timo. Wij zorgen er alleen voor dat hij zich wel inhoud, want dit kan wel eens nodig zijn. Aan het eind van de streep zijn we eigenlijk allemaal koningen. Iedereen in ons team zuipt alsof er geen maandag is”, aldus Plasman.

Dominos_voorjaar2021

Dit seizoen

Momenteel staan de mannen er aardig goed voor. Met een welverdiende tweede plaats is er helaas wel één domper. “De kans dat we nog kampioen worden ongeveer gelijk aan nul. We hadden er dit seizoen wellicht meer uit kunnen halen, maar als wij om 10 uur ‘s Ochtens met elf man staan, zonder keeper en er staat er één vijf minuten voor aanvang nog te kotsen, dan zijn we niet op ons sterkst. Als wij met ons team tegen een goede tegenstander spelen zijn we zelf ook erg goed en doen we er alles aan om te winnen, maar wanneer wij tegen een slechte tegenstander staan, zijn we echt niks waard. Wij denken te makkelijk van dit gaan we wel winnen”, lacht hij.

Geheime wapen

De mannen hebben een geweldige manier om zich voor te bereiden op de wedstrijden. “Trainen? Dat doen wij niet. Wij spelen in de zesde klasse en conditie hebben we hier niet voor nodig! Waar we wel op trainen is de snelheid van het achteroverslaan van bier. Dit gaat sommige steeds beter af. Één seconde is voor de meeste geen probleem meer”, vertelt hij lachend. Als het op het tactische vlak aan komt halen ze ook inspiratie uit hun favoriete team: “Met ons team doen we van alles. We hebben op vrijdag regelmatig een avondje NAC. We zien elkaar op vrijdag en zaterdag bijna altijd in Breda. Deze avonden zijn te omschrijven met één woord: GEWELDIG.” Gezien de tweede plaats, zit hier misschien een goed idee achter.

Klik de link voor een recent artikel over Irene’58

Nieuwe zaterdagteam moet RKSV Rood-Wit beter vertegenwoordigen

Leon Evers, voorzitter van RKSV Rood-Wit, is trots op het nieuwe team. De club heeft ervoor gekozen een zaterdagteam op te zetten om zo de club ook daar beter te vertegenwoordigen. De start van het zaterdagelftal zorgt nu al voor veel nieuwe aanwas.

 Leon is ondertussen alweer 33 jaar te vinden op de Sint Willebrordse vereniging. De oud fysiotherapeut heeft in zijn tijd heel wat mooie herinneringen opgedaan, maar er zullen er nog een hoop bijkomen. “Iedereen zal het wel over zijn eigen clubje zeggen, maar deze club springt er voor mij echt bovenuit. De beleving waarmee de sport beoefend wordt en de evenementen die binnen deze club worden georganiseerd zijn immens! De club kende in het verleden hele mooie periodes en hele moeilijke periodes, maar je ziet dat er steeds weer mensen opstaan en dat de rug weer gerecht wordt. Dat vind ik zo mooi, ik ben trots dat ik daar onderdeel van mag uitmaken”, aldus Evers.

Ontstaan
Dylan van Camp, Delano van Peer en Jeffrey Bulkmans hadden het al een aantal seizoenen over het oprichten van een zaterdagteam. Helaas is dit door de wat lastigere coronaperiode niet heel snel gelukt. Tot voor kort is het zaterdagvoetbal bij Rood Wit alleen recreatief geweest, daar wilde ze verandering in brengen. “We hebben tegenover het bestuur van Rood-Wit onze ambitie uitgesproken om een Zaterdag 1 elftal te starten, omdat we van mening zijn dat in de nabije toekomst steeds meer clubs over zullen gaan naar het spelen van wedstrijden op Zaterdag. Rood-Wit is van oudsher een Rooms-katholieke voetbalvereniging die actief is op zondag. Wij respecteren de traditie van de club en willen hier ook zeker geen einde maken. Wij willen de club juist sterker maken, door een zaterdag 1 elftal te beginnen met een groep jongens die op dit moment geen lid zijn bij Rood-Wit, zodat de club zowel kwantitatief als kwalitatief vooruitgaat”, vertellen ze.

Enthousiasme
Naast het enthousiasme van de heren, werd dit ook zo ontvangen door de club. De menige lockdowns hebben ruimte gegeven voor een goede voorbereiding voor de oprichting. “Op dit moment beschikt het toekomstig zaterdag 1 elftal over zestien spelers, met daarbij nog een groep potentiële voetballers. Dat wil echter niet zeggen dat er geen ruimte is voor extra versterkingen. Wij willen graag spelers, die voor komend seizoen op zoek zijn naar een competitief en gezellig elftal, vragen om hun interesse kenbaar te maken bij één van ons. Dan kunnen we door middel van een gesprek kijken of we een match zijn voor elkaar”, vertelt Leon.

Sportbrillen-Boptics-Etten-leur

Formatie
“Het elftal is opgebouwd uit allemaal bekende van elkaar. Een aantal jongens van de huidige selectie van Rood-Wit, een aantal oud selectie voetballers van Rood-Wit en bekende van de (ex)Rood-Witters. Verder is iedereen met een goed gevoel bij de club welkom”, vertellen de kartrekkers. Een mooie ploeg die het niveau van elkaar omhoogtrekt. Leon geeft aan dat er een simpele reden is voor de positieve veranderingen van zijn vereniging: “De club is altijd in beweging. Iedereen is betrokken, meestal op een positieve manier. Rood-Wit is een club waar alles kan en alles net even iets beter geregeld moet zijn. Daarom staan we ook waar we staan. Ook nu weer met het nieuwe zaterdagteam. Als we het doen dan doen we het ook goed en verbeteren we daar waar mogelijk. “

Klik de link voor een recent artikel over Rood-Wit

In gesprek met de dames van DCV

De dames selectie van DCV kent dertig speelsters, verdeeld over twee elftallen. Het eerste damesteam komt uit in de derde klasse, dames twee kan je vinden in de vijfde klasse. Dat damesvoetbal geen onderschoven kindje binnen de verenging is blijkt uit een hoop.

Dominos_voorjaar2021

De afkorting van DCV staat voor Door Combinatie Verkregen, dat zijn de dames ook. De harde kern is al 15 jaar samen. “Daar zijn in de loop der tijd steeds meer meiden bijgekomen, veel uit eigen jeugd doorgekomen, maar ook bij andere verenigingen vandaan of meiden die nog nooit eerder gevoetbald hadden. Dat we de mooie mix hebben van prestatie en recreatie, is een voordeel. We proberen zoveel mogelijk één selectie te zijn en stralen dat ook uit. Met leeftijden variërend van 16 tot 36, is dat zeker een kracht van ons”, vertelt de dames selectie.

Er zijn altijd een paar vragen waar binnen het team discussie bij ontstaat. Dit is een zo’n vraag, maar dit gevalwaren de dames het er unaniem over eens wie de grootste lolbroek is. “Dat is Li-en Visser. Onze alleskunner weet ons op de een of andere manier altijd weer te verrassen. Voor je het weet staat ze voor je neus om te vertellen dat ze zichzelf mondharmonica heeft leren spelen. Met liefde geeft ze dan een optreden. Of ze organiseert uit het niets een bingo, iedereen is welkom én met prijzen, verkoopt loten voor het rad van fortuin, geeft een act door te jongleren met mandarijnen of zingt de sterren van de hemel. Onze kermisexploitant, ofwel miss entertainment, zorgt altijd weer voor leven in de brouwerij. Daarnaast geeft ze je ook zelfs nog op twee krukken zonder pardon een panna, het is nooit saai”, aldus de woordvoerster.

_NEW_Fysiotherapie Rozenburcht_250097

Met een dames elftal verwacht je een koning van de derde helft, dit is echter niet het geval bij DCV. “De koning? Dat is toch wel onze trainer Ronald. Je glas is altijd halfvol met die man om je heen en hij heeft het geluk omringd te zijn met meerdere koninginnen. We doen anderen tekort als we hier één iemand benoemen, wat een rijkdom. Het komt regelmatig voor dat we er tegen sluitingstijd nog zitten of dat iemand iets te diep in het glaasje heeft gekeken. De derde helft wordt altijd gewonnen, maar één ding delen we wel, de eerste en tweede helft hebben voorrang.”

De Coronapandemie heeft voor het grootste dieptepunt bij de dames gezorgd. Gelukkig komt elk nadeel met zijn voordeel. “Na een seizoen, waarin we onze kampioenswedstrijd tot overmaat van ramp in één van de laatste minuten verloren, waren we wederom onderweg naar het kampioenschap. We hadden ons geplaatst voor de kwartfinale van de beker, toen COVID roet in het eten gooide. Dat was een domper, desondanks heeft de pandemie ons daarna hechter gemaakt dan ooit. Waar de competitie gestopt was en veel op slot zat, zijn onze trainers altijd blijven zoeken naar de mogelijkheden. Soms circuits op het veld waar je met vier personen tegelijk bij een onderdeel stond. Tennistoernooien, voetvolleytoernooien, onderlinge partijtjes, georganiseerde trainingen op afstand, buiten bij de sportschool, we zijn zo veel mogelijk in beweging gebleven en hebben elkaar beter leren kennen”, vertellen ze.

De ambities voor de hogere plaatsen in de competitie werden door blessures al snel roet in het eten gegooid. “Op dit moment is de realistische ambitie voor beide teams de top vier. Volgend seizoen leggen we de lat weer een stukje hoger”, sluiten de dames af.

Klik op DCV voor het laatste artikel van de club.

“Als er een feestje te vieren valt, houden wij een feestje”, aldus voorzitter Henk Lammertse van Spirit

Met een vertraging van negentien maanden viert Spirit in mei van dit jaar alsnog haar 75-jarig jubileum. Minder uitgebreid dan aanvankelijk de bedoeling was, maar niet minder groots en uitbundig. “Als er een feestje te vieren valt, houden wij een feestje”, laat voorzitter Henk Lammertse weten.

_NEW_Fysiotherapie Rozenburcht_250097

Spirit mocht in oktober 2020 officieel 75 kaarsjes – voor elk jaar één – uitblazen. Plannen waren volop gemaakt door de jubileumcommissie van de club, maar die konden allemaal vanwege corona en daaraan gekoppelde maatregelen de kast in. “Het was de bedoeling dat in oktober 2020 het startsein werd gegeven voor een seizoen met allerlei activiteiten die in het teken zouden staan van het jubileum”, zegt Lammertse. “In mei van het jaar erop zouden we groot afsluiten met een feest. Vanwege corona moest dat al snel worden uitgesteld.”

Eén van de weinige wapenfeiten in aanloop naar oktober 2020 was de onthulling van een fraai jubileumshirt. In dat shirt speelt de hoofdmacht van Spirit nog steeds. Het shirt is een eerbetoon aan het elftal dat in de jaren zeventig in de tweede klasse speelde, toen het tweede niveau in het zaterdagvoetbal. “Spirit speelde destijds in het rood, wit en blauw. Die kleuren komen terug in de balken op ons gele shirt van nu”, zegt Lammertse.

Het shirt was lang het enige tastbare bewijs van het 75-jarig jubileum, tot in februari het merendeel van de coronamaatregelen van tafel gingen en de club eindelijk haar langverwachte jubileumfestiviteiten kon organiseren. “We hebben de viering geconcentreerd op zaterdag 13 mei. Een aantal activiteiten is gesneuveld, maar we denken dat we met de jubileumdag recht doen aan het 75-jarig bestaan.”

Dominos_voorjaar2021

Minder groots wordt het zeker niet, want ’s avonds bij het grote feest, waarvoor een grote tent van veertig bij twintig wordt neergezet, worden 750 man verwacht. “Het dak mag eraf”’, zegt Lammertse. “De middag staat in het teken van de jeugd. Er komt een horecaplein met foodtrucks en we zetten allerlei spelletjes en luchtkussens neer. 13 mei wordt een heel mooie dag.”

Spirit heeft dan ook wat te vieren, want de club zit al een paar jaar goed in de lift. “Tijdens corona zijn we tegen de stroom in gegroeid naar elfhonderd leden. Dat was vorig jaar. Toen dachten we wel dat we onze top hebben bereikt.” Maar niets is minder waar, want eind februari telde de Ouderkerkse club welgeteld 1210 leden. “We hebben een aanzuigende werking. Onze leden komen niet alleen maar uit Ouderkerk, maar ook uit Krimpen, Bergambacht en Berkenwoude. Ouders kijken ook waar het goed geregeld is. We hebben bijvoorbeeld al jaren een vertrouwenspersoon en een commissie die toeziet op waarden en normen. De uitgangspunten voor die waarden en normen zijn door de leden zelf bepaald.”

De toestroom van nieuwe voetballertjes en vooral ook nieuwe voetbalsters zorgt ervoor dat Spirit ook qua accommodatie de nodige ontwikkelingen doormaakt. “Op basis van het aantal leden hebben we eigenlijk zes velden nodig. We doen het nu met vier. Vorig jaar hebben we van de gemeente een derde kunstgrasveld gekregen. Uitbreiding met een veld is lastig”, zegt Lammertse. “We hebben een paar jaar geleden een nieuw kleedkamergebouw neergezet waardoor we naar zestien kleedkamers zijn gegaan. Onze opstallen waren gebouwd op vijfhonderd leden. De volgende klus die we willen aanpakken is de herindeling van de kantine. We willen een andere in- en uitgang creëren en een andere, vooral effectievere indeling van de kantine zelf.”

Klik op VV Spirit voor het laatste artikel van de club.

‘Als deze groep bij elkaar blijft gaan dan komen betere resultaten vanzelf’

SCHOONDIJKE – Na drie seizoenen zaterdagvoetbal behaalde het op Sportpark de Molenkreek slechts één punt. Dit seizoen hield het titelfavoriet Vlissingen verrassend op 2 – 2. Buitenshuis boekte de ploeg van spits Loek Dieleman (18) dit seizoen ein-de-lijk hun eerste overwinning. De derby tegen Cadzand werd met 3 – 4 gewonnen, waarvan de aanvaller er twee maakte.
van-acker

“Dat was inderdaad wel lekker. En het werd ook wel een keer tijd he. Ik zit nu drie seizoenen bij de eerste selectie en we hadden alleen maar wedstrijden verloren. Dus als je dan een keer wint dan is dat wel fijn. Want in sommige wedstrijden speelden we best aardig, maar beloonden we ons niet of kregen we knullig doelpunten tegen. En als je dan als spits twee keer scoort en je wint, dat was wel een mooie zaterdag…”

Sinds de derby-winst op 16 oktober van vorig jaar bleven de West-Zeeuws-Vlamingen puntloos, tot teleurstelling van de jonge spits. Ook spelers en supporters van v.v. Schoondijke zijn sinds de overstap naar het zaterdagvoetbal in 2019 nog niet of nauwelijks verwend. Zeker niet als het gaat om sportieve resultaten. Toch ziet Dieleman het voor de toekomst wel positief in. “We hebben een heel jonge spelersgroep en die wordt echt wel elke week wat beter. Maar velen hebben nog weinig ervaring binnen het seniorenvoetbal. Want het is toch, zéker in fysieke zin, wel even wat anders of je een wedstrijd speelt bij de jeugd of bij de senioren. En je moet niet vergeten dat de twee voetbalseizoenen door corona zijn afgebroken. Dus écht veel wedstrijden hebben we nog niet gespeeld sindsdien. En dat breekt ons, vooral tegen de betere teams, natuurlijk wel op. Die zijn net wat slimmer en hebben meer ervaring in de ploeg. Dat geeft dan de doorslag.”
mzc

In de jeugd scoorde Dieleman, die altijd voor Schoondijke speelde, veelvuldig. Maar bij de senioren is dat, gezien de situatie waarin de ploeg verkeert, logischerwijs een stuk minder. “We komen veel minder aan aanvallen toe, dus je ontwikkelt je op een andere manier als speler. Toch heb ik dit seizoen al vijf goals gemaakt en ben dus wel belangrijk in dat perspectief. Al hoop ik er natuurlijk nog een hoop meer te kunnen maken.”

Hoewel hij doordeweeks in Tilburg woont en studeert aan de universiteit, keert hij in de weekenden altijd terug naar Schoondijke om te trainen en wedstrijden te spelen. “We hebben een leuke groep en het is ook een mooie ontspanning om met elkaar te voetballen. In coronatijd heb ik ook veel onlinelessen gehad, dus kon ik zelfs twee keer trainen. De spelersgroep wil echt wel vooruit. Ik hoop dan ook dat iedereen doorgaat. Marc Waebeke blijft komend seizoen als trainer. En ik hoop dat de rest ook bij elkaar blijft. Dan ben ik er van overtuigd dat de betere resultaten vanzelf gaan komen.”

Klik op VV Schoondijke voor het laatste artikel over de club.

Rik van de Walle voelt zich thuis bij Biervliet

BIERVLIET – Zijn gehele jeugd speelde hij bijna bij v.v. Kapelle tot hij met zijn ouders verhuisde naar ‘de overkant’ en net buiten Biervliet terecht kwam. Niet dat Rik van de Walle (19) direct aansloot bij de plaatselijke voetbalclub, maar eerst koos hij voor Terneuzense Boys. Inmiddels heeft hij wel de overstap gemaakt en speelt hij in het eerste elftal van de zondag vierdeklasser.
van-acker

“Dat is anderhalf jaar geleden. Toen ik bij Terneuzense Boys speelde leerde ik hier wat spelers van Biervliet kennen en kreeg de vraag of ik niet bij hen wilde komen voetballen. En ik ging ook in mijn vrije tijd met hen om, dus heb ik de stap gemaakt. En tot op heden bevalt het perfect. Ik voel me hier erg goed thuis.”

Van de Walle heeft het naar zijn zin bij de club die volgend seizoen samensmelt met v.v. Hoofdplaat. Dat zal wennen zijn, maar toch zegt hij sowieso bij Biervliet te blijven. “Het is een gezellige club, de zaken zijn goed geregeld en ik voetbal hier met mijn vrienden. Daarbij is voetbal voor mij een uitlaatklep en ik woon vlakbij de club nu. Dus dat is ideaal. Het naar je zin hebben dat is, zeker als het om een hobby gaat, natuurlijk het allerbelangrijkste.”

Maar als er tijdens wedstrijden goede resultaten worden geboekt, dan is het meestal allemaal nog niet ietsje leuker. “Dat is zeker waar. Qua uitslagen en aantal punten is het nog niet wat we ervan hadden verwacht en gehoopt. Een enkele keer hadden we gezien het spelbeeld de punten moeten pakken, maar wisten we het niet te realiseren.”
mzc

Vanwege zijn werk in de ploegen, kan Van de Walle, die dit seizoen al op verschillende posities heeft gespeeld, maar de helft van de tijd op trainingen erbij zijn. “Dat is wel eens lastig, maar op inzet en doorzettingsvermogen kan ik redelijk wat compenseren en mezelf staande houden op dit niveau. Al merk ik wel dat ik nog niet echt de ‘topvorm’ heb gehaald die ik drie jaar geleden wel had. Toen sportte ik drie keer per week, nu soms maar één keer. En dat ga je soms toch merken, zéker wanneer je in deze klasse tegen de topteams speelt. Dan is het extra aanpoten.”

Een voorkeur qua positie heeft hij niet, zolang hij maar minuten maakt. “Iedereen gaat op voetbal om ook te spelen. En waar dat in het elftal is maakt me niets uit. Ik speel nu vaak rechtsback of rechtsvoor. Dat ligt me wel. Ik weet dat ik niet de beste voetballer ben, maar heb wel veel loopvermogen. Dat is als vleugelspeler wel een voordeel. Hij hoopt dit seizoen nog wat te klimmen met zijn ploeg en zoveel mogelijk speelminuten te maken. Als die beide zaken lukken, dan ben ik meer dan tevreden.”

Klik op VV Biervliet voor het laatste artikel over de club.

In gesprek met Pim Jochems van RKVV Gesta

Pim Jochems (25) is al achttienjaar te vinden op de voetbalvelden van RKVV Gesta. De gedreven voetballer is naast speler van het tweede elftal ook leider van de JO16, lid van het hoofdbestuur en de werkgroep jeugd.

Pim heeft alle jeugdelftallen doorlopen binnen zijn carrière bij de Galderse voetbalvereniging. Momenteel speelt hij zijn achtste seizoen bij de senioren, in het tweede elftal van RKVV Gesta. Naast voetballen zet de fanatieke speler zich ook in voor de club als vrijwilliger. Al twee jaar is Jochems lid van het hoofdbestuur en de werkgroep jeugd van RKVV Gesta. “Binnen het hoofdbestuur vul ik een bruggenfunctie in tussen de jeugd werkgroep en het bestuur. Ik zit daar als vertegenwoordiger namens de jeugdafdeling. Binnen de werkgroep jeugd houd ik mij met name bezig om in contact te blijven met trainers/leiders en spelers van de jeugdelftallen. Wij delen de teams in aan het begin van het seizoen en houden ontwikkelingen gedurende het seizoen in de gaten per team”, vertelt hij.

Seizoen
Het huidige seizoen verloopt niet zoals verwacht, veel spelers van RKVV Gesta kampen met een hoop blessures. Zowel bij het eerste als bij het tweede liggen er veel speler uit wegens (zware) blessures, waardoor het al snel krap wordt in de breedte van de spelersgroep. Rond de winterstop is er zelfs even nagedacht om het tweede elftal eruit te gooien. Dit is gelukkig afgewend door hulp vanuit het derde elftal en de oudste jeugd.
Daarnaast heeft het bekende virus roet in het eten gegooid. “Voor de winterstop is er een gedeelte geweest waarbij de leden niet konden trainen en of wedstrijden spelen. Dit was voor de club natuurlijk drama, we wilde juist graag dat onze leden konden blijven voetballen. Gelukkig zijn de competities alweer een kleine twee maanden van start en wordt een groot gedeelte van de wedstrijden binnen de club ook gespeeld. Laten we met name hopen dat we lekker het seizoen kunnen uitspelen en dat die persconferenties ook niet meer worden gehouden”, zegt Jochems.
In de toekomst hoopt Pim dat hij in het tweede kan blijven spelen. “Ik hoop van harte dat we zo lang mogelijk de drie senioren elftallen op de been kunnen houden. Met de uitdagingen die er nu al liggen, zal dit nog een karwei worden. Wat als club verder opgepakt moet worden. Gelukkig hebben we genoeg mensen binnen de club die al langere tijd met dit vraagstuk bezig zijn”, vertelt hij.

kootstra_newInzet voor de jeugd
Voor het komend seizoen zullen er nieuwe mensen moeten opstaan binnen de werkgroep jeugd. “Er stoppen een aantal leden en mijn doel is om die groep aan te vullen met ouders van jeugdleden. De laatste jaren zijn ouders steeds minder betrokken bij de verenigingen waar hun kinderen spelen, uitzonderingen gelukkig daargelaten. Mensen zijn niet op zoek naar structurele taken die ze in moeten vullen. Persoonlijk ben ik van mening dat vele handen licht werk maken en dat juist door een groep te creëren minder werk op het bordje van één iemand terechtkomt. Ik merk dat door de kleine werkgroep de grenzen van werkzaamheden ook vervaagd zijn de afgelopen jaren. Ik zou graag hier weer een betere verdeling in zien, zodat we elkaar met name kunnen aanvullen in plaats van overlopen in het werk. Het blijft uiteindelijk vrijwilligerswerk, dus moet het ook geen taak worden waar we hele weken mee moeten vullen”, aldus Pim.

Hoogte- en dieptepunten
De Galderse voetballer en de club kennen overwinningen en tegenslagen. “Als voetballer zie ik met name mijn blessures als dieptepunten. Na een kruisbandblessure en regelmatig spierblessures ben ik soms ook periodes gestopt met spelen”, vertelt hij.
Een tegenslag binnen de verenging is toch wel de stop van het meisjeselftal. Ik vind het erg jammer om te zien dat wij sinds dit seizoen geen meisjes jeugdelftal meer hebben. Er bestaat al vrij lang een damesafdeling binnen Gesta en het zou mooi zijn dat dat nog lang zo gaat blijven. “We merken nu afgelopen seizoen met het doorsturen van jongere meiden, plus minus zestien, dat de stap wel groot is naar de senioren, om met dat niveau mee te kunnen. Voor de ontwikkeling is het uiteraard beter om hen nog een aantal jaar in de jeugd te behouden, maar we moeten het helaas doen met de huidige situatie”, vertelt Jochems.
De hoogtepunten binnen de carrière van Pim zijn de kampioenschappen. Dit heeft hij in de jeugdelftallen dan ook twee keer mogen ervaren. In de toekomst heeft de Galderse speler geen specifieke ambities, wel zou minder blessures een pluspunt zijn de komende jaren.

Lovend
Pim Jochems is erg lovend over de vrijwilligers van de vereniging. “Ik kan hier niet één iemand benoemen. Ik vind dat ik de rest van de vrijwilligers dan te kort doe. Binnen Gesta ben ik blij met elke vrijwilliger. Of het nu klusmensen, leiders, trainers, vlaggers of zaterdagdienstmensen zijn. We zijn blij dat ze er zijn en hopen vooral dat ze het nog voor langere tijd willen blijven doen. We moeten met name zuinig zijn op deze mensen”, vertelt het jeugdbestuurslid.

Een team een taak
De vereniging Gesta is een gezellige dorpsclub, waar het ‘ons kent ons’ gevoel heerst. Dit gezien het feit dat er enkel een voetbal en tennisvereniging in het dorp is. “Ik denk dat ik het met name een teamsport heel belangrijk vind voor mensen. Met een maatschappij waar alles steeds individualistischer wordt en waarbij kinderen ook steeds mondiger worden, vind ik het van belang dat zij ook leren omgaan met successen en teleurstellingen (niet alleen binnen het veld, maar ook in het dagelijkse leven). Tegenwoordig merk je steeds vaker dat kinderen slechter met een verliespartij om kunnen gaan, maar dat hoort ook bij het spelletje.
Daarnaast vind ik het persoonlijk leuk als speler om als collectief het veld op te gaan een overwinning over de streep te trekken. Het gaan voor de winst en daar ook alles voor doen vind ik zelf ook een voorwaarde om het te spelen. Als ik dit niet meer kan opbrengen, dan zou ik er ook mee stoppen. Daarnaast is een groot gedeelte van mijn vriendengroep ook betrokken bij de club, dus dat het maakt zeker zo leuk om actief te blijven binnen de vereniging”, aldus Jochems.

Klik hier voor het meest recente artikel van RKVV Gesta.

Selectie nieuws Z.V.V. Pelikaan seizoen 2022-2023

We zitten nog volop in het lopende seizoen, maar uiteraard moet de blik ook vooruitgeworpen worden om ervoor te zorgen dat we in het volgende seizoen ook de zaken weer op de rails hebben.

Van de huidige selectie van het eerste elftal hebben de volgende spelers aangegeven, ook volgend jaar bij Z.V.V. Pelikaan te willen voetballen: Yorik van Deelen (aanvoerder), Jordy Leyten, Stephan Ooms, Vince van Nes, Jeffrey Nossent, Roy Weber (momenteel revaliderend van blessures), Deveney Veld, Cees Groeneveld, Bram Kok, Timo Nossent, Sybren Bakker, Sjoerd Opschoor, Jesper Nossent, Anwar Tresor Nzojibwami, Jens van Baaren (overgekomen uit Pelikaan 2), Bora Ocak en Juthlen Castillo.

Nieuw en terug bij Pelikaan zijn Ruben en Jesse de Raad na een uitstap naar Nieuw-Lekkerland. De toekomst van Jordy van Deelen is door zijn ernstige blessure ongewis. Wij hopen dat Jordy kan terugkomen echter hoe zich dit ontwikkelt is zeer onzeker.

Vertrekkende spelers

Doelman Sjoerd de Groot vertrekt naar de Alblas en doelman Dennis Sleiffer stopt. Pelikaan is dus voorlopig nog op zoek naar nieuwe keepers maar heeft er vertrouwen in dat dit opgelost wordt! Zodra er op dit gebied meer nieuws te melden valt, zullen we dat u uiteraard laten weten.

Klik de link voor een recent artikel over Z.V.V. Pelikaan