Hij was jarenlang trainer in de jeugd en van het tweede van Stolwijk. Een andere club kwam niet in de gedachten van Jan Boer (54) op. “Stolwijk verlaten? Dat is zoiets als vloeken in de kerk.”

De selectie van VV Stolwijk moet het al een tijdje doen zonder de diensten van Boer. De timmerman van beroep is sinds vier seizoenen de vaste verzorger. Hij benadrukt dat hij dat is van de hele club. “Ik maak geen onderscheid. Als een speler uit de JO15 langs wil komen, dan is hij welkom”, zegt hij. “Ik ben als verzorger beschikbaar voor de hele club.”

Dat de activiteiten van Boer even op een wat lager pitje staan heeft te maken met zijn herstel. Begin van dit jaar werd hij opgenomen met klachten. “Ik was wat kortademig en vermoeid.” Het bleek best ernstig. “Dus moest ik meteen blijven. Ik ben heel snel geopereerd aan mijn hart waarbij de chirurg een aantal omleidingen heeft gemaakt. Van het ene op het andere moment was ik een patiënt terwijl ik dacht dat ik gezond was.”

Boer kreeg na zijn geslaagde chirurgische ingreep rust voorgeschreven en intussen is hij begonnen aan zijn revalidatie. “Ik moet mijn conditie weer helemaal opbouwen.” Voor actieve Boer was stilzitten best lastig. Naast een intensief beroep is hij al jaren actief voor Stolwijk. “Ik ben een echte Stolwijk-man. Ik heb nooit de verleiding gevoeld om ergens anders training te gaan geven. Hier heb ik alles wat ik wil.”

Boer kan terugkijken op een mooie carrière als speler. Hij maakte in de jaren negentig deel uit van de gouden generatie, die Stolwijk van de Goudse voetbalbond eerst bracht in de vierde en derde klasse en later zelfs in de tweede klasse. “We hadden een prachtig team”, zegt hij, terwijl hij de namen van Jan Noorlander, Berry Teeuwen en ‘natuurlijk’ Remko Anker opdreunt. “We gingen voor elkaar door het vuur. De beleving in die tijd was heel anders dan nu. Op vakantie gaan? Je keek wel uit. Als je dat deed kon dat je plaatsje kosten.”
Zijn rol in het beste Stolwijk ooit was naar eigen zeggen ‘bescheiden’. “Ik had het voordeel dat ik op veel posities uit de voeten kon. Ik heb daardoor op veel plaatsen in het elftal gespeeld. Meestal was dat op het middenveld, maar ik stond ook wel eens in de verdediging. Ik werkte hard en deed geen rare dingen.” Boer, die nog deel uitmaakte van het tweede zondagelftal, is er niet de man naar om zich in de nostalgie te verliezen. “Tijden veranderen. Wij leefden in die jaren helemaal toe naar de zondag, de dag van de wedstrijd. Dat is nu veel minder bij de spelers, maar waar wij vroeger allemaal werkten in de bouw, studeren ze nu. En ze willen op vakantie. Voetbal staat allang niet meer op nummer één.”

Anders is ook de begeleiding van de medische staf. “Vroeger hadden we een verzorger en dat was al luxe”, vertelt Boeren. “Begeleiding bij een terugkeer van je blessure was er niet. Ga het maar proberen, zo was het. Nu loop ik niet alleen rond bij Stolwijk, maar hebben we ook een hersteltrainer en een fysiotherapeut. Er is veel meer aandacht voor blessurepreventie. We drukken die jongens op het hart om goed voor hun lichaam te zorgen en voor de training en wedstrijden een goede warming-up te doen.”

Klik op Stolwijk voor het laatste artikel over de club.

KOEWACHT – Al vanaf haar zesde voetbalde Esmee Poppe (18) op het dorp. Eerst tussen de jongens en vanaf haar twaalfde in een meisjesteam bij v.v. Koewacht. Tot ze in 2017 overstapte naar het meisjesteam van DKS’17, het samenwerkingsverband tussen de damesafdelingen van Steen, Koewacht en inmiddels ook FC Axel. Vanuit de MO19 kwam ze na het samenvoegen van de twee teams terecht in DKS’17- 3.

“We hebben echt een supergezellig team en spelen in de vijfde klasse. De meeste dames en meiden die bij ons voetballen, die spelen puur voor het plezier en dat vind ik af en toe wel eens lastig. Ik was bij de jongens altijd superfanatiek, want wilde me natuurlijk daar bewijzen dat ik écht wel mijn ‘mannetje’ kon staan. Die instelling heb ik nu nog altijd en dat zou ik graag bij meerdere speelsters wel willen en dat knaagt dan wel eens.”

De verdedigster komt uit een echt voetbalgezin, waarbij opa, vader en broer altijd betrokken waren bij de club en zelf ook voetbalden. “Ik wilde zelf graag iets stoers doen qua sport én in teamverband. Dus dan kwam ik hier op het dorp al heel snel bij de voetbal uit. En daarvan heb ik nog altijd geen seconde spijt gehad! Ook de switch naar het meiden- en damesvoetbal was en logische stap, want steeds meer meiden gingen voetballen hier. Feitelijk is er weinig veranderd sinds we als DKS zijn gaan spelen. Alles is goed geregeld en het is heel gezellig onderling. We spelen alleen in een ander tenue, maar de rest is hetzelfde.”

In teamverband sporten daar geniet ze bovendien erg van. “Je hebt een gericht en ook gezamenlijk doel. Bovendien heb je altijd leuke sociale contacten en dat maakt het extra mooi. Ik ben zelf super competitief en wil altijd winnen. Ik heb ook al een aantal keren met DKS1 meegespeeld, maar dat was flink aanpoten. Bij de MO19 speelden we bovenin mee en stonden we op de drempel van het kampioenschap toen de competitie afgebroken werd. Dat was zuur. Daarna gingen we samen met DKS3 en draait het in ons team voornamelijk om plezier. Hoewel de stap naar het eerste best groot is, zou ik die op termijn best weer willen maken. Na de zomer ga ik ook geneeskunde studeren in Maastricht, dus doordeweeks trainen gaat dan niet meer. Ik blijf sowieso wel lekker voetballen, want daarin kan ik mijn energie én fanatisme prima kwijt. Maar of ik dan nog altijd de drive heb om voor het eerste te kunnen en willen gaan, dat zal dan moet blijken.”

Klik op DKS’17 voor het laatste artikel van de club.

Mark Weel verruilt komende zomer hoofdklasser VOC uit Rotterdam in voor derdeklasser Schoonhoven. Voor de oefenmeester is niveau niet zaligmakend. “Ik werk per definitie graag met spelers die zichzelf willen ontwikkelen. Daarvoor hoef je niet per se in de hoofd- of eerste klasse te zijn.”
De keuze voor Schoonhoven past bij de filosofie hoe de 47-jarige inwoner van Rotterdam-Nesselande in het leven staat. In dat leven staat het ontwikkelen en helpen van andere mensen centraal. Na jaren als gymnastiek- en wiskundedocent te hebben gewerkt in het speciaal onderwijs, is hij inmiddels alweer ruim drie actief als onderwijsmanager bij het scheepvaart- en transport college in Rotterdam. “Ik help docenten uit mijn team graag zichzelf te ontwikkelen”, geeft hij zijn drijfveer aan. “Als voetbaltrainer ben ik net zo. Ik vind het prachtig om met spelers naar een doel te werken, het voetbal op een goede manier te beleven en hen beter te maken.”

Twee dagen nadat hij bekend had gemaakt dat hij deze zomer bij VOC na vijf seizoenen zou stoppen, hing Schoonhoven aan de lijn. “Ik vind dat als je door een club wordt benaderd altijd moet gaan luisteren wat ze te vertellen hebben. Schoonhoven schetste een beeld van de ambities die het heeft. Dat sprak me meteen aan. Het klikte ook meteen.”

Helemaal nieuw is Schoonhoven niet voor Weel, want na zijn verhuizing als twaalfjarig ventje naar Schoonhoven droeg hij een paar jaar het wit en blauw van de club uit de zilverstad. Daarna scheidden de wegen echter van Schoonhoven en Weel, die via Goudse selectie bij de jeugd van Feyenoord kwam en later als senior actief was voor onder andere Olympia uit Gouda en het Haagse Triomf, dat inmiddels niet meer bestaat. DCV speelde in het voetballeven van de speler een prominenten rol. “Ik heb er twee periodes van vijf, zes jaar gespeeld. Ik wilde op mijn dertigste stoppen toen Ronald Klinkenberg mij vroeg terug te komen. Dat heb ik gedaan. Later heb ik nog heel even voor DCV-zaterdag gespeeld, maar dat was van korte duur. Na een maand of acht raakte ik geblesseerd.”

Dat zijn jonge jaren zich afspeelde in Schoonhoven en dat zijn broer er woont, speelde volgens Weel geen rol bij zijn keuze. “De spelersgroep is gretig en bereid om in zichzelf te investeren”, zegt hij. “Dat is voor mij de belangrijkste voorwaarde om in Schoonhoven te stappen.”

Hij treft naar eigen zeggen een groep aan, die goed in balans is, met een mix die bestaat uit ervaren spelers en jonge druistige talenten die het in zich hebben een volgende stap te maken. “Ik heb ze de afgelopen weken wat meer zien voetballen. De ranglijst zegt niet alles. Ik zie een ploeg die écht te laag staat op basis van de kwaliteiten die het herbergt.” Vandaar dat de ambitie van de club om de stap naar de tweede klasse te maken geen vreemde is. “Ik deel de ambitie om te promoveren. Die potentie is er. Wat teamtactiek valt er zeker nog wat te finetunen.”

De derde klasse is voor Weel, die in 2019 met VOC kampioen werd van de eerste klasse en promoveerde naar de hoofdklasse, geen open boek. “Ik ken de afdeling als trainer van Soccer Boys. Toen speelden we ook tegen Lekkerkerk, Perkouw en VVAC. Bij die laatste club ben ik zelf nog acht weken interim-trainer geweest. Binnenkort ga individuele gesprekken voeren met de spelers. Ik hoop dat de routiniers nog willen doorgaan en dat zij bereid zijn om een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de jonge spelers.”

Klik op Schoonhoven voor het laatste artikel over de club.

Voetbalvereniging Nieuwerkerk passeerde onlangs de grens van tweeduizend leden. Ook de meisjes-en damestak laat nadrukkelijk van zich spreken. René de Pee (61) en Ron de Kreij (48) geven als coördinator met veel plezier en toewijding leiding aan de meiden, die met elkaar tien procent van de club uitmaken.

Soms, weet De Pee, wordt het wel héél krap met de Nieuwerkerkse velden. De zestiger die een aantal jaar terug met pensioen ging, werpt een blik naar buiten, waar jonge voetballers volop trainen. “We hebben zeven velden en dat is wel nodig ook”, zegt De Pee, die in Vlaardingen opgroeide en in 2008 zijn entree bij Nieuwerkerk maakte. “Op de drukste zaterdag hebben we 52 thuiswedstrijden; bizar natuurlijk. Maar met veel overleg, komen we er toch wel uit. Dat geldt ook voor het managen van de damesafdeling.”

De Pee kijkt naar De Kreij, die op deze donderdagavond al om zes uur op de club was. De trainer van de MO19-1 brengt heel wat uren door in de kantine en op het veld. “Toen mijn dochter Michelle hier ging spelen, ben ik me gaan ontwikkelen als trainer”, zegt De Kreij, die de meiden samen met Wim van der Male traint. “Ik was al vanaf mijn achtste lid als voetballer en heb het derde elftal gehaald. Ik ben meegegroeid met het team van Michelle en heb mooie successen met de meiden mogen vieren. Een paar kampioenschappen, een bekerwinst. Het is een fijn team dat in de hoofdklasse speelt.”

Met het niveau van de meisjesteams zit het over het algemeen wel goed, weten de coördinatoren. Paradepaardjes zijn de MO17-2 en de eerder genoemde MO19-1. De afgelopen jaren hield de groei van de meisjestak gelijke tred met die van de club in zijn totaliteit. “We hebben meer dan tweehonderd voetballende meiden”, zegt De Pee, niet zonder trots.

Het is ook daarom dat hij samen met De Kreij sturing geeft aan een ongeveer dertig koppen tellende groep van trainers en leiders. Laatstgenoemde houdt zich vooral met voetbaltechnische zaken bezig, terwijl de Pee een meer organisatorische rol vervult. “Ik heb zelf nooit gevoetbald, ik ben van oorsprong een judoman”, lacht De Pee. “Maar ik ben hier terechtgekomen doordat mijn stiefzoon Rico hier voetbalde. Ik heb Nieuwerkerk leren kennen als een gezellige vereniging, waar ook ruimte is om op een goed niveau te presteren. De één is nu eenmaal wat fanatieker dan de ander. Ron bijvoorbeeld, is superfanatiek.”

De Pee lacht opnieuw en ziet De Kreij instemmend knikken. Winnen is niet voor iedereen heilig, maar de trainer van de MO19-1 mag graag met de drie punten van het veld afstappen. “Ik ben chagrijnig als we hebben verloren. Vooral als het niet op een eerlijke manier is gegaan. We speelden ooit een uitwedstrijd bij een club en kregen een doelpunt tegen, ongelooflijk. Ten eerste kreeg de tegenstander een strafschop, terwijl het duidelijk een achterbal was. Vervolgens kende de scheidsrechter de goal toe, terwijl de bal niet over de doellijn was gegaan. In de kantine heb ik me in de bestuurskamer toen flink laten gelden na afloop. Ik werd vriendelijk verzocht zo snel mogelijk naar huis te gaan.”

De Kreij, wiens dochter Michelle als midmid fungeert, verricht ook andere taken bij Nieuwerkerk. Hij assisteert Martin de Graaff in de clubwinkel en regelt samen met hem voor de hele club materialen en kleding. “Het is veel, maar gelukkig doe ik alles met andere mensen samen. Je moet het tenslotte met z’n allen doen. Het zou fijn zijn als we voor de meisjeswedstrijden meer scheidsrechters ter beschikking zouden hebben. Helaas fluiten sommigen liever de jongens.”

Drie jaar terug meldden vier meiden van SVS zich bij Nieuwerkerk aan en kwamen het team van De Kreij versterken. Het waren goede aanwinsten, op wie je kunt bouwen in wedstrijden tegen clubs als Sparta en Barendrecht. Dat spelers soms van club wisselen, is welbeschouwd onvermijdelijk. “Wij doen daar niet moeilijk over”, zegt De Pee. ‘’We hebben een paar heel grote verenigingen in de regio en dan heb je soms nu eenmaal overloop. Het komt geregeld voor dat meiden na een jaar terugkeren omdat ze het bij hun nieuwe club toch niet leuk vonden. Nou, dan zijn we hier goed bezig, denk ik dan maar. Helaas speelt het eerste damesteam niet zo hoog, vijfde klasse. De senioren kunnen wel een kwaliteitsimpuls vanuit de jeugd gebruiken volgend jaar. We gaan rustig overleggen hoe dat het best kan gebeuren. We krijgen trouwens ook een zondagteam, heel fijn.”

Klik op VV Nieuwerkerk voor het laatste artikel van de club.

CKC staat de komende jaren voor tweetal grote uitdagingen: de doorvoer naar de selectie op gang houden en meer jong talent naar de Giraffestraat lokken. Voetbal Technisch Jeugdcoördinator Diederik Timmermans maakt werkt van CKC’s toekomst.

Heel af en toe wil de 32-jarige IT-consult zich zelf nog in het zwart en wit van CKC hijsen. Als dispensatiespeler geeft hij zijn beste ik bij de veteranen van de club, die meedoen aan de 7 tegen 7-competitie.

“Ik hobbel mee”, zegt Timmerans, voor wie zelf voetballen allang geen prioriteit meer heeft. “Al zou ik het nog willen om in een regulier elftal te spelen, zou ik daar geen tijd voor hebben. Mijn agenda zit iedere zaterdag vol.”

Vaak is hij al vroeg op de club. “Ik ben naast voetbal technisch jeugdcoördinator ook assistent-trainer van het eerste elftal en train samen met een andere trainer ook de onder negentien. Aangezien ik nooit meteen de deur van de kantine achter me dichtgooi na een wedstrijd van het eerste, ben ik nooit echt vroeg thuis.”

Er is werk aan de winkel bij CKC en daarom werd Timmermans, die een kind is van de club, door het bestuur begin 2021 aangesteld in zijn functie als jeugdcoördinator. CKC liet daarmee zien dat het de club menens is en dat het een stevige basis wil neerzetten voor de toekomst. “Bij CKC zijn prestaties en gezelligheid belangrijk. Dat gooien we zeker niet overboord”, zegt Timmermans. “Als club zijn we echter wel bewust van het feit dat we meer moeite moeten doen om de club te blijven die we willen zijn. Dat is een eerste elftal met jongens met het CKC-dna. Het is ons vaak gelukt om goede spelers op te leiden, maar dat biedt geen enkele garantie voor de toekomst.”

Timmermans heeft een forse kwaliteitsslag in de jeugdopleiding voor ogen. “Daarom ook proberen we jongens uit de selectie warm te maken om een selectie-elftal in de jeugd te gaan trainen. We hebben er inmiddels al een stuk of vijf lopen. Een betere opleiding begint bij het niveau van de trainers.”

Het is volgens Timmermans een beginnetje. “Voor mijn gevoel zijn we net begonnen, want door corona konden we onze plannen nog niet echt goed ten uitvoer brengen. Ik vind het belangrijk dat kinderen bij CKC met plezier voetballen, maar zich ook op hun eigen niveau kunnen ontwikkelen. Natuurlijk hebben we als club sportieve ambities die we graag willen waarmaken, maar het begint met plezier en een veilige en leuke omgeving.”

Daarvoor is het ook van belang, zo stelt Timmermans, dat ouders en kinderen CKC weer weten te vinden. “De tijd dat de spelertjes in de rij voor de poort stonden om lid te worden ligt al enige tijd achter ons. De aanvoer vanuit ’s-Graveland van nieuw talent is opgedroogd. Waar er vroeger acht E-elftallen hadden, hebben er de laatste jaren nooit meer gehad dan twee. We zijn ons als club ervan bewust dat er ook op dat gebied meer moet gebeuren. We hebben een projectgroep opgericht, waarvan ik zelf ook lid ben.”

Timmermans dient zo veel belangen. Hij realiseert dat een jeugdopleiding met meer structuur niet van vandaag op morgen is gerealiseerd. Op korte termijn hoopt hij wel een ander doel te bereiken: promotie met CKC 1  naar de derde klasse. “We zitten in een titelrace verwikkeld met Groeneweg. Ik hoop echt dat het dit seizoen lukt. We zijn toe aan de derde klasse.”

Klik op CKC voor het laatste artikel van de club.

René ter Braak (52) zwaait na een ambtstermijn van ruim tien jaar af als voorzitter van Bergambacht. In die periode zette de vereniging verschillende prestaties neer waarop hij trots is. Zijn eerste twee jaar, vertelt de preses, hadden best wat voeten in aarde.
De voetbalclub waarvoor ook Wim Kok en wijlen Antonie Kamerling ooit uitkwamen, was tot op het bot verdeeld toen de in Oldenzaal opgegroeide ter Braak zijn intrede deed als voorzitter. ‘’Na mijn diensttijd ben ik in het westen gaan wonen, onder meer in Stolwijk”, ze begint hij zijn verhaal. ‘’Toen ik met een Bergambachtse trouwde, raakte ik vergroeid met dat dorp. Ik was bestuurslid bij de tennisvereniging en werd benaderd om voorzitter van de voetbalclub te worden. Er waren twee kampen binnen de club, omdat een gedeelte op zaterdag wilde spelen, en een ander gedeelte op zondag.”

De senioren van Bergambacht speelden tot die tijd zowel op zaterdag als op zondag selectievoetbal en maakten met z’n allen door middel van stemming de overstap naar de zondag. Het zorgde voor scheve gezichten bij de liefhebbers van de zaterdag, waardoor sommige mensen geen woord meer met elkaar wisselden. ‘’Omdat ik van buitenaf kwam en geen lang verleden bij de club had, werd mij gevraagd de eensgezindheid binnen de club te herstellen. Ik heb zelf nooit bij Bergambacht gevoetbald en had dus geen voorkeur voor een bepaalde speeldag. Toen we na anderhalf jaar zondag selectievoetbal moesten constateren dat we geen fatsoenlijke hoofdmacht meer op de been konden brengen, hebben we als bestuur samen met de jaarvergadering besloten dat we naar de zaterdag teruggingen. Daarnaast ben ik begonnen mensen weer dichter bij elkaar te brengen.”

Eén van de instrumenten die ter Braak hanteerde, was het structureren en kanaliseren van het werk dat vrijwilligers verrichten. ‘Veel mensen deden wel wat voor de club, maar hadden geen duidelijke en afgebakende taak. We hebben meer commissies opgericht en dat werkte goed. Als mensen een officiële functie hebben met een kleinere maar duidelijke taak, blijven ze vaak langer behouden voor de vereniging. Bovendien wordt beter inzichtelijk welke meningen er allemaal binnen de club zijn.”

Ter Braak, in het dagelijks leven supply chain manager bij computergigant Dell, wist door zijn werk wat het is om leiding te geven. Met behulp van een leger enthousiaste mensen en mede bestuursleden zette hij in de jaren na de organisatorische herstructurering enkele fraaie mijlpalen neer. “Waar ik trots op ben, is dat we een heel groene vereniging zijn geworden. We hebben nieuwe kleedkamers gekregen en ook een zo goed als nieuwe kantine, en maken gebruik van LED-verlichting en zonnepanelen. Buiten het feit dat het voor het milieu goed is geweest, hebben we flink op energiekosten bespaard. De gas-en elektriciteitsprijzen zijn flink gestegen de laatste jaren, maar daar hebben we ons gelukkig tegen gewapend.”

Ook het in het leven roepen van een normen-en waardencommissie was een voltreffer. ‘’We hebben een handboekje opgesteld waarin staat welk gedrag we van onze leden verwachten. Op een kinderlijke manier haast staan de normen en waarden beschreven, maar het heeft heel goed gewerkt. Vroeger hadden we nog weleens te maken met grote monden en opgeschoten jeugd die zich misdroeg. Het aantal incidenten op dat vlak, is bijna tot nul gedaald.”

Het is nu eenmaal fijn wanneer mensen elkaar met respect bejegenen, weet ter Braak. Presteren is mooi, maar een veilig sportklimaat minstens zo belangrijk. ‘’Dat neemt niet weg dat we graag goede resultaten behalen. Wat dat betreft, is het goed geweest dat de jeugd een belangrijke plaats heeft gekregen. Bergambacht heeft bijna zeshonderd leden en daarvan zijn een grote meerderheid jonger dan achttien jaar. De jongeren vormen dus het belangrijkste deel van de club.”
René ter Braak
Ook de baromzet nam flink toe onder leiding van ter Braak, wiens zoons Jort en Niek in respectievelijk de Onder 17-1 en de Onder 15-2 spelen. Al met al ziet het er goed uit voor de voetbalvereniging uit de Krimpenerwaard. Of ter Braak heeft moeten wennen aan de mentaliteit in het westen? “Nee hoor, het verschil met Twente is niet zo groot. In Twente staat men wellicht wat meer open voor invloed van buitenaf.”

Met betrekking tot zijn opvolging is ter Braak kraakhelder. “We zijn al anderhalf jaar bezig een nieuwe voorzitter te vinden, maar dat blijkt best lastig. Ik hoop dat we die snel vinden, het is na dik tien jaar tijd voor een frisse wind. Ik blijf zelf wel actief bij Bergambacht en maak deel uit van onder meer de sponsorcommissie en de jubileumcommissie. We bestaan volgend jaar ook nog eens negentig jaar en dat moet natuurlijk goed gevierd worden.”

Klik op Bergambacht voor het laatste artikel over de club.