Wessel Zonjee (31) is doelman van het oergezellige Teylingen. De club uit Sassenheim organiseert veel evenementen voor de jeugd en hoopt het eerste elftal dit jaar de titel te zien bemachtigen. Zonjee vertelt wat hem zo bevalt aan zijn vereniging.

Allereerst hebben we het over een woord dat men alleen in Sassenheim kent. “Ik ben een echte Sassemer”, lacht Zonjee, die in het dorp opgroeide en vanaf kinds af aan voor Teylingen speelt. “Het klopt inderdaad dat het voetbal bij Te Leede doorgaans van een hoger niveau is. Maar daar staan de gezelligheid en saamhorigheid van Teylingen tegenover.”

Als jongeling ervoer Zonjee dat Teylingen de kunst verstaat om het jeugdige voetballers naar de zin te maken. Of het nu jeugdkampen betrof, speurtochten of andersoortig vermaak; de keeper kijkt met een brede glimlach terug op alle mooie dagen die hem door zijn club werden geschonken. “Sommige mensen van buitenaf denken dat Ter Leede zaligmakend is”, vervolgt hij zijn verhaal. “Maar in Sassenheim zelf leeft die gedachte veel minder. Het gebeurde vroeger heel vaak dat kinderen voor Teylingen kozen omdat die club er bekend om staat dat zij veel doet voor de jeugd. Sterker nog, het gebeurde ook dat jonge voetballers Ter Leede verlieten om bij ons te komen spelen.”

De hoofdmacht van Teylingen is in de vierde klasse zaterdag samen met Meerburg verwikkeld in een felle titelstrijd. Op het moment dat Zonjee telefonisch wordt geraadpleegd om een en ander over zijn club te vertellen, heeft Teylingen vier punten minder, maar ook twee wedstrijden. “We zijn er trots op dat we nog ongeslagen zijn. Maar het is een feit dat Meerburg ook steeds maar zijn wedstrijden blijft winnen. We hebben dit seizoen een prachtige kans om kampioen te worden. Dat zou een geweldige opsteker zijn voor de hele club. Ik heb met Teylingen al eerder een promotie meegemaakt en weet hoe mooi het is om kampioen te worden. Ik ben ook bloedfanatiek en trek het absoluut niet als we verliezen. Dan ben ik niet te genieten.”

Aan de publieke belangstelling bij de thuisduels, zie je in elk geval dat de titelstrijd leeft. Terwijl fans van Teylingen samendrommen om hun helden te zien acteren, melden ook geregeld aanhangers van Ter Leede zich op het knusse terrein. “Ze zijn beter voetbal gewend maar komen kennelijk toch graag naar Teylingen”, lacht Zonjee. ‘’Dat zegt best veel over onze club natuurlijk.” Dat de Bollenstreek een bolwerk is waar de voetballiefhebber maximaal aan zijn trekken kan komen, wordt gretig beaamd door de man die in de installatietechniek werkzaam is. “Er zijn zó vreselijk veel mooie clubs. Je hebt de mooie wedstrijden gewoon voor het uitkiezen elke week. Ik kijk zelf nu enorm uit naar onze uitwedstrijd tegen Koudekerk op 12 april, als we daar winnen geef ik ons een heel goede kans op het kampioenschap.”

Op woensdagmorgen 13 april volgt er een razendenthousiast appje van Zonjee, die de avond ervoor met zijn makkers een klinkende 1-2 overwinning in Koudekerk heeft geboekt. ‘’Yes, een belangrijke!!”,  schrijft de doelman, die een beknopt maar helder wedstrijdverslag aanbiedt. “Tweede helft stonden we aardig onder druk en moest ik wel een paar keer ingrijpen. Ik had nog een goeie één op één die ik eruit hield.”

Klik op Teylingen voor het laatste artikel.

Als het over de doorstroming van jeugd bij Quick Boys gaat, kunnen we veilig stellen dat de club zich niet onbetuigd laat. Trainer Edwin Grünholz liet deze jaargang al vijf jonge groeibriljanten kennismaken met de Tweede Divisie. Een aantal van dat stel wordt gevolgd door clubs uit het betaalde voetbal.

Quick Boys riep een jaar terug een Onder-21 team in het leven teneinde jong talent in alle opzichten te faciliteren bij het doorstromen naar de senioren. ‘’Dat is een goede zet geweest”, zegt Grünholz, een rasechte Haagse voetbalman die zelf beroepsvoetballer was en in de zaal zijn sporen als topspeler verdiende. “We leggen er bij de club veel eer in om spelers klaar te stomen voor het eerste. We zijn ook heel gericht bezig gegaan met ze buiten het veld goed te begeleiden. Krachttraining is een belangrijk onderdeel geworden en ook wat voeding betreft hebben we stappen gezet. We merken aan de groei van onze topjeugd dat deze spelers het ingezette beleid waarderen en serieus nemen.”

Doelman Pim van der Plas, back Borg Knijnenburg, middenvelder Sem van Duijn alsmede de aanvallers Wouter Vroegindeweij en Levi van Duijn maakten onder Grünholz hun officiële debuut tijdens dit seizoen. Vooral met de ontwikkeling van centrumspits Van Duijn gaat het rapjes. “Hij is gevaarlijk in de zestien en kan erg goed koppen”, vervolgt de trainer, die weet dat PEC Zwolle belangstelling koestert voor de frontman. ‘’Het mooie aan de ontwikkeling van onze spelers vind ik dat we niet gewacht hebben met een veilig moment om ze te brengen. Ook tegen bijvoorbeeld de grote concurrent Katwijk hebben we sommigen de kans gegeven, terwijl er veel op het spel stond en de druk hoog was. Als ik moet kiezen tussen een jonge jongen en een ervaren speler die even goed is, kies ik voor het talent. Het past helemaal binnen de filosofie van de club om geregeld doorstroming naar het eerste elftal te hebben.”

Trots

Dat BVO’s als aasgieren hun klauwen uitslaan naar de sterren van de toekomst, wordt door Quick Boys allerminst als een belemmering ervaren. “We willen zelf met sterke jeugd werken en zijn er juist trots op dat het betaalde voetbal ons weet te vinden. Onze jeugd speelde altijd al vrij hoog, het is niet zo dat dat iets van de laatste tijd is. Maar zoals ik zei heeft het oprichten van het Onder-21 elftal wél zaken veranderd. Je moet niet vergeten dat het verschil tussen een Onder-18 team en de Tweede Divisie behoorlijk groot is.”

Grünholz zelf kan goed leven met de subtoppositie die Quick Boys op moment van schrijven inneemt. Op sportpark Nieuw-Zuid is de luim uitstekend en voelt hij zich buitengewoon thuis. “Ik ben alleen erg druk”, zegt Grünholz lachend, om vervolgens op te lepelen waarmee hij zich zoal bezighoudt in de voetbalwereld. “Assistent bij ADO Den Haag, stage lopen bij NAC Breda, Quick Boys dan natuurlijk en ook ben ik onlangs aan de Pro-opleiding van de UEFA begonnen. Dat is een zware trainersopleiding en die wil ik graag succesvol afleggen. Het vraagt best wat planning om al die bezigheden goed naast elkaar te kunnen uitvoeren. Maar goed, ik wil het nu eenmaal zelf en geniet er volop van. Het blijft heerlijk om elke dag met voetbal bezig te zijn.”

Klik op Quick Boys voor het laatste artikel van de club.

In de schaduw van het eerste mannenteam strijdt ook de hoofdmacht van de FC Lisse-vrouwen voor de hoogste prijs in de competitie. Nu de slotfase van het seizoen is aangebroken lonk het kampioenschap van de vierde klasse.

Anouk Steenvoorden, de bedrijvige middenveldster van de ploeg, slaakt kort na de wedstrijd tegen Blauw Zwart in Wassenaar een zucht van verluchting. “Dit was kantjeboord”, zegt ze na een 2-4 zege. “Het stond heel lang 2-2, maar gelukkig wisten we er nog twee in te prikken.”

Daardoor voorkwam de ploeg van de 19-jarige Steenvoorden dat in de titelrace belangrijke punten werden gemorst. En elk puntje zou wel eens heel belangrijk kunnen zijn, want naast FC Lisse mogen ook Voorschoten’97, Oegstgeest en LSVV’70 nog aanspraak maken op de titel.
“We hebben nog een lange weg te gaan”, reageert Jennifer Arrachart (29), de aanvoerder van het team. “We spelen nog acht wedstrijden en daarin kan van alles gebeuren. We spelen ook nog meerdere keren tegen onze concurrenten.” “Het is spannend, maar wel op een leuke manier”, voegt ze eraan toe. Dat vindt ook trainer Rob Langeveld. Hij nam aan het begin van het seizoen het team over en zegt er steeds meer schik in te krijgen. “Mijn dochter Gwen is één van de speelsters. Toen de vorige trainer ermee stopte, kon ik die meiden niet laten zitten”, legt hij uit. “Mijn vrouw Anita was al leider van het elftal. Ik heb het prima naar mijn zin. Ik vind het leuk dat er steeds meer voetbal in komt. Zó leuk dat ik ook volgend seizoen trainer ben. Een maatje van mij doet de meisjes onder de zeventien. Het is leuk om met elkaar iets moois bij de vrouwen op te bouwen.”

Het huidige succes, zo verklaren Steenvoorden, Arrachart en Langeveld, van FC Lisse is voor al co-productie van de ervaren speelsters en de jeugd. “De jeugd heeft ons echt een impuls gegeven”, stelt Arrachart, die behoort tot de vier geroutineerde speelsters in het team. “De club is al een tijdje goed bezig met het opleiden van de jeugd. Daar plukken we nu al de vruchten van. Zonder die jonge meiden hadden we echt niet bovenaan gestaan.”

Steenvoorden is één van jonge speelsters die zich in de basis heeft gespeeld en belangrijk is geworden voor het elftal. “Ik denk dat ik een goed overzicht heb, maar dat moeten anderen maar over me zeggen”, reageert ze. Steenvoorden wordt door haar trainer altijd op het middenveld geposteerd. “Meestal speel ik aan de linkerkant en Eva Broekhuizen midmid. De bezetting van de rechterkant wisselt nog wel eens.”

Arrachart maakt haar kwaliteit – veel snelheid – te gelde in de voorhoede. “Ik sta of rechts- of linksbuiten.” De speelster met de Franse achternaam (‘Ik ben zo Nederlands als wat, al ben ik wel een bourgondiër’) is en blijft aanvalster. “Ik heb wel een tijdje achterin gestaan, maar dat was meer uit nood”, zegt ze. Als FC Lisse hetzelfde doorzettingsvermogen als de aanvoerster heeft, ligt straks aan het einde van de rit de kampioensschaal van de vierde klasse voor het oprapen. Arrachart scheurde in één van haar knieën alles wat er te scheuren was. “De doktoren zeiden dat ik er rekening mee moest houden dat ik er misschien twee jaar uit zou liggen. Een paar uur na mijn operatie lag ik in mijn ziekenhuisbed oefeningen te doen. Na ruim negen maanden stond ik weer op het veld.”

Trainer Langeveld probeert de kampioensdruk wat weg te houden bij zijn team. Hij zegt zelf geen kampioenskoorts te hebben, ‘wel lichte verhoging’. “Spelen om het kampioenschap is leuk en ik hoop ook dat die meiden ervan genieten. Voor ons is kampioen worden geen must, maar het zou heel leuk zijn. Als club mag je best ambities hebben. Waarom zou je er niet naar streven om binnen een jaar of vijf in de eerste klasse te spelen?”

Klik hier voor het laatste artikel van FC Lisse.

“Ik voetbal met vrienden én op niveau. Wat wil ik nog meer?” De contractverlenging van Sander Bosma bij Noordwijk was zo’n beetje als eerste beklonken. De 29-jarige Noordwijker is al jaren een betrouwbare factor op het middenveld.

VV Noordwijk ontvangt deze middag HHC Hardenberg en Bosma zit om elf uur met zijn zonnetje in het gezicht op de tribune naar een jeugdwedstrijd van zijn club te kijken. “Even in de stemming komen voor straks”, zegt hij. Ondanks dat Bosma geschorst is en dus niet meespeelt, steunt hij vandaag zijn medespelers. Het zegt wel iets over zijn verbondenheid met de club. “Ik baal, hoor, dat ik niet mag spelen. Maar ja, het is wel mijn eigen fout”, is hij schuldbewust. “Ik heb vorige week mijn vijfde gele kaart gekregen. Voor praten. Dan zeg ik iets in mijn fanatisme tegen de scheidsrechter en dan trekt hij geel. Vaak is het terecht. De jongens dollen mij er wel mee, maar ik mis nu wel weer een wedstrijd.”

Hij zegt het met een lach op zijn gezicht. Bosma is het type mens dat alles met een lach doet. Hij geniet van het leven. “Ik woon hier niet zo ver van de kust vandaan. Als het zonnetje maar even schijnt, zit ik op het strand. Een vriend van me heeft een strandtent. Bakkie koffie erbij, relaxen, heerlijk.”

Dat laatste woord gebruikt de middenvelder ook als het om de prestaties van Noordwijk dit seizoen gaat. “We werden door heel veel zogenaamde kenners tot de degradatiekandidaten gerekend”, gniffelt hij. “Op basis van de budgetten was dat niet heel raar, maar geld bepaalt niet alles in de tweede divisie. Qua teamgeest kunnen heel veel teams een voorbeeld aan ons nemen. We hebben veel jongens in het elftal die hier zijn opgegroeid. Dat maakt ons een hechter geheel.”

Zo heeft-ie zelf al een jarenlange band met topscorer Emiel Wendt. “We kennen elkaar al van jongs af aan. Vaak speelden we bij elkaar in hetzelfde elftal. Emiel is een jaar jonger, maar werd vaak een jaar eerder overgeheveld. We zien elkaar ook vaak buiten het veld en zijn nog niet zo lang geleden met elkaar op vakantie geweest.”

Zelf had hij een omweg nodig om tot onbetwiste basisspeler bij Noordwijk uit te groeien. Toen hij zag dat zijn perspectief op veel speeltijd als jonge speler er niet of nauwelijks was, koos hij ervoor om zijn Noordwijk in te ruilen voor de buren van SJC. “Op dat moment was dat een goede keuze, want bij SJC, dat in de eerste klasse speelde op zondag, kwam ik aan spelen toe. Dat had ik als jonge speler ook nodig, speelminuten maken. Het was een prima jaar, met promotie naar de hoofdklasse. Ik kijk daar met tevredenheid op terug.”

Bij Noordwijk was inmiddels een nieuwe periode aangebroken en met trainer Kees Zethof aan het roer was er weer plaats voor Bosma. “We zijn gepromoveerd naar de derde divisie en later naar de tweede divisie. Dat is geweldig om mee te maken. We hebben een ingespeeld team. Op het middenveld speel ik vaak met Thomas Reynaers en Raies Roshanali. Onze rolverdeling is heel duidelijk.”

Klik op VV Katwijk voor het laatste artikel van de club.