Met ingang van het nieuwe seizoen speelt CWO in een nieuw tenue. Het blauw en wit wordt vervangen door nieuwe kleuren, waarvan het ontwerp in de eindfase zit en op goedkeuring van de meerderheid van de leden wacht.
“Het tenue hangt in de kantine om bekeken te worden”, zegt Gert-Jan Pleijsier, normaal lid van de technische commissie, maar sinds enige tijd ook gebombardeerd tot ‘chef tenue’. “We zijn reuze benieuwd naar de reacties, want het is wel wat anders.”

Niet dat het nieuwe tenue volledig uit de lucht komt vallen. CWO, dat deze zomer overstapt naar een nieuwe kledingleverancier (Robey) greep dat moment aan om ook de cluboutfit te vernieuwen. “Bij veel mensen in de club bleek toch de behoefte te leven naar vooral een unieker shirt”, zegt Pleijsier. “Kleuren waarmee we als CWO ook als zodanig herkenbaar zijn. Na de fusie is gekozen voor blauwe shirts en witte broeken, maar daar spelen best veel andere clubs ook mee. Kijk alleen maar in onze eigen regio, waar PPSC en VDL een nagenoeg zelfde tenue hebben. Ook uit een enquête bleek dat 95 procent van de leden wel in was voor iets anders.”

Dat was volgens Pleijsier het makkelijkste deel, want het vervolg leverde meer ‘strijd’ op. “Hoe meer mensen je erbij betrekt, hoe meer meningen je krijgt”, zegt hij. “De één vindt dit mooi, de ander dat.” Er ontstonden volgens Pleijsier uiteindelijk twee ‘kampen’. “Het zwarte en het blauwe. Veel mensen vinden bluenavy, donkerblauw, mooi, maar er is ook een grote groep CWO’ers van het eerste uur, dat hecht aan de originele blauwe kleuren, royal blue, lichter blauw.”

Uiteindelijk kwam daar een compromis uit met als resultaat het shirt dat nu in de kantine van CWO te aansvchouwen is. “Een shirt dat aan de onderkant donderblauw is en naar bovenlopend lichter blauw wordt.” Over de broek en kousen zijn de CWO’ers het al wel eens: die worden bluenavy. “Het was snel duidelijk dat we van de witte broek af wilden. Niet omdat die kleur niet mooi is, wel omdat het praktische bezwaren heeft. Vanuit de vrouwenhoek kregen we de klacht dat die doorschijnend is. Daar hebben we goed naar geluisterd.”

Klik op CWO voor het laatste artikel over de club.

MVV’27 speelde afgelopen seizoen een bijrol in de derde klasse. Aanvaller Rick Zwaard kan wel leven met het middenmootbestaan van de Maaslanders. “Zeker als je kijkt wat we aan ervaring de afgelopen jaren zijn kwijtgeraakt.”
Zwaard bestiert al een paar jaar met zijn vader een eigen bedrijf. Onder de naam ‘Puur en Heerlijk’ worden maaltijden bereidt en verzorgt. “Mijn vader is de kok, ik ben van de planning en de logistiek”, doet de 26-jarige spits van MVV’27 de maaltijden uit de doeken. “De maaltijden worden ’s ochtends bereid, in de middag gaan we ze uitdelen.”

“We hebben veel oudere klanten, maar ook mensen die in hun eentje wonen en geen zin hebben om elke avond voor zichzelf te koken.” De klanten van Puur en Heerlijk houden volgens Zwaard vooral van de Hollandse pot. “Aardappeltje, groente, vlees. Pasta’s maken we ook hoor”, zegt hij erbij.

Gevarieerd is ook het seizoen te noemen dat Zwaard en MVV’27 vrijwel achter de rug hebben. “Die wisselvalligheid hoort wel een beetje bij de ontwikkeling van het team”, stelt hij vast. “De afgelopen jaren zijn veel ervaren spelers gestopt. Er zijn voornamelijk jonge jongens voor terugkomen. Die doen het goed, maar we presteren wel onregelmatig. Soms is het heel goed, soms heel matig. Zoals recent toen we bij OVV, de hekkensluiter speelden en 3-0 verloren. We zakten echt ver door de ondergrens heen. Andersom hebben we ook uitschieters. Zo speelden we in eigen huis knap gelijk tegen de kampioen VFC.  De week erna wonnen we trouwens met 1-0 bij VDL, dat zijn overwinningen die erg dankbaar zijn en waarvan onze aanhang extra blij wordt.”

De wisselvalligheid zit MVV’27 in elk geval dit seizoen een hogere klassering in de weg. De Maaslanders worden zesde of zevende. Ze zijn te goed voor de onderste helft, maar ook niet goed genoeg voor de top4. “Ik denk dat we als team nog wel kunnen groeien de komende jaren. We verkeren nu in een soort niemandsland. Er staat in de laatste wedstrijden weinig druk meer op. Dat is aan de andere kant fijn, maar als voetballer wil je altijd ergens voor spelen.”

Zwaard zelf haalde zijn motivatie uit een voor een grotendeels verloren eerste competitiehelft, waarin hij nauwelijks in actie kwam. “Dat was een valse start. De eerste wedstrijd miste ik al vanwege vakantie, in de tweede wedstrijd brak ik een teen. Dat lijkt een klein iets, maar het belette me wel om te spelen. Ik ben er vijf, zes wedstrijden zoet meegeweest. Toen ik was hersteld, was de lockdown er.”

Genoeg motivatie om in de tweede seizoenshelft zijn voeten te laten spreken. En dat gebeurde. Met een score in de dubbele cijfers kan hij zich als spits de komende zomer in het Maasland centrum vertonen. “Ik weet dat aanvallers worden afgerekend op het aantal goals, maar ik ben daar nooit zo mee bezig. Ik ben ook een speler die de bal graag in de voeten heb en graag de combinatie zoekt. Dat betekent indirect ook dat ik niet altijd in scoringspositie komt. Ik ben geen balletjesafwachter.”

Klik om MVV’27 voor het laatste artikel over de club

De deelname aan de onder 23-competitie krijgt komend seizoen een breder vervolg bij Zwaluwen. De zwartwitte club breidt het aantal teams uit naar twee. “Er zijn alleen maar voordelen”, zegt Peter van Buitenen.
Van Buitenen, oud-bestuurslid die na het vertrek van Hugo van Tienhoven nog even op interim-basis de voorzittersrol vertolkte, is als trainer en coach verbonden aan de Onder 23 van Zwaluwen. “Ik ben een noodverband”, haast hij zich te zeggen. “Ik doe het samen met Mario Krommenhoek. We hadden aan het begin van het seizoen een trainer geregeld voor die jongens. Wij zouden de coaching doen tijdens de wedstrijden. De trainer haakte echter af omdat het voor hem niet was te combineren met zijn dagelijkse werkzaamheden, waardoor wij ook de trainingen opgepakt. Mario doet de training van dinsdag, ik die van donderdag. Onze beide zoons spelen erin. Voor volgend seizoen zijn we bezig met een trainer. Dat is beter dan dat twee vaders het doen. Die jongens verdienen ook de beste begeleiding.”

Van Buitenen is zeer enthousiast over de opzet van de onder 23-competitie. “De KNVB heeft er een goede stap mee gezet. Een jaartje rijpen, of twee jaar in een competitie waarin ze spelen tegen hun leeftijdsgenoten is gewoon goed om de stap te maken naar het seniorenvoetbal. Die stap was in het klassieke competitiemodel voor veel jongens erg lastig.”

Van Buitenen zag ook bij Zwaluwen dat veel spelers naar de onder 19 niet doorgingen naar de sneioren en stopten. “Doodzonde natuurlijk. Bij Zwaluwen zie je dat er enorm veel jeugd in de onderbouw is. Daar doen we het erg goed. Maar hoe verder je met de leeftijdscategorieën komt, hoe minder spelers je overhoudt. In de onder 15 wordt het al minder, in de onder 17 nog wat minder en uiteindelijk mag je blij zijn dat je twee elftallen overhoudt voor onder de 19. De praktijk leerde dat daarna maar weinig jongens de overstap maakte naar de senioren. Daarmee ging voetbaltalent verloren, maar ook gewoon leden die de vrijwilligiers van later zijn. Het is dus erg belangrijk om die leeftijdsgroep erbij te houden.”

Het onder 19-elftal, dat nu de onder 23 is, ging in wel voor negentig procent door en werd ondergebracht in de reguliere seniorencompetitie. “Ze werden het zesde elftal en speelden tegen mannen van 35, 40 jaar. Niet echt aantrekkelijk”, weet Van Buitenen.

Dus toen de kans kwam om mee te doen aan de onder 23-competitie werd deze met beide handen aangegrepen. “Ik ben erg enthousiast. Die jongens spelen tegen hun eigen leeftijdsgenoten. We spelen in een hartstikke leuke competitie met Smitshoek, Spijkenisse en DHL als tegenstanders. Ik kan geen enkele wedstrijd bedenken waar gedoe en gezeur is geweest. Voor de winterstop eindigden we eerste, na de herindeling staan we in de middenmoot.”

Voor volgend seizoen breidt de Vlaardingse clubs het aantal teams uit naar twee. “Een huidig JO19-vormt daarvoor de basis”, zegt Van Buitenen. “Daarom is het ook belangrijk dat er een goede trainer komt voor die jongens.”

Ook op een ander gebied plukt Zwaluwen de vruchten van de onder 23. “Vier spelers trainen op proef mee bij het tweede elftal, daarnaast wordt één speler definitief overgeheveld. De onder 23 geeft spelers net even wat meer tijd om zich te ontwikkelen en sterker te worden om zo het seniorenvoetbal binnen te komen.”

Klik op Zwaluwen voor het laatste artikel over de club.

Sinds een paar seizoenen is Richie Victor een vaste kracht bij VDL. Tot zes jaar geleden kwam een toekomst in het eerste team van de club niet in hem op. Hij is omgetoverd van een luie linksbuiten naar een actieve linksback.
Victor (24) gaat dagelijks fluitend naar zijn werk in Hotel Maassluis. Daar staat hij achter de bar en is hij barman annex kelner. “Ik  heb het heel erg naar mijn zin. Ik heb hiervoor in de logistiek gewerkt, maar dit past mij veel beter. Onlangs heb ik twee cursussen gedaan, ik wil er graag verder in. Ik werk overdag en in de avond. Toen ik werd aangenomen, heb ik gezegd dat ik graag wilde blijven voetballen. Dat was een soort harde voorwaarde voor mij, haha. Op trainingsdagen werk ik van twaalf tot vijf en op zaterdag ben ik vrij.”

Dat hij bij VDL geen training overslaat past bij de arbeidsethos die Victor er in het veld op na houdt. De linkervleugelverdediger staat te boek als een harde werker. Zo ziet hij zichzelf ook. “Er zijn betere voetballers in het elftal dan ik. Snelheid is een belangrijk wapen van mij. Daarmee kan ik veel problemen oplossen.”

De weg naar het eerste elftal van VDL verliep voor Victor anders dan zijn huidige teamgenoten. “Ik heb altijd gespeeld in de D2, C2 en B2”, zegt hij. “Ik vond dat prima. Het was een vriendenelftal. Gerard Brouwer is jarenlang onze trainer geweest. Hij was een vader van één van de spelers en ging steeds met het elftal mee als we een leeftijdscategorie hoger gingen spelen.” “Ik was toen ook helemaal niet bezig om in het eerste elftal te komen. Destijds speelde ik mijn wedstrijdje en had veel lol met mijn vrienden. Ik was linksbuiten en was een luie speler, zoals Gerard dat noemde.”

Dat veranderde toen Victor in de onder 19 van linksbuiten werd omgeturnd naar linksback. “Ik werd serieuzer en mocht al snel meetrainen met het tweede. Bij de senioren kwam ik in het tweede terecht bij trainer Dennis de Vette. Daar heb ik een aantal seizoenen met veel plezier gespeeld. Ik maakte mijn debuut in het eerste toen Fred van Maaswaal geblesseerd raakte in de warming-up. Daarna heb ik een periode tussen het eerste en tweede ingezeten. Ik moest concurreren met Michael Reijer. Sinds Henk Salari er is, heb ik een basisplaats.”

Dit seizoen speelde hij met VDL lange tijd mee in de subtop. “Het was een beetje raar seizoen. Tot half april konden we nog aanspraak maken op een hoge klassering. De laatste weken ging het een stuk minder. Onze verdediging functioneert normaal gesproken prima, maar in de laatste weken hebben we ineens veel doelpunten tegen gekregen. We verloren met 5-1 van Rijnmond Hoogvliet Sport, met 4-1 van Kethel Spaland en met 3-1 van Vierpolders. In die laatste wedstrijd was het voor rust heel slecht en stonden we met 3-0 achter. In de tweede helft konden we wel de energie brengen, maar toen was het kwaad al geschied. We horen met dit team – kwaliteit is er zat met spelers als Ketting en Christiaan van Eijk – hoger te eindigen.”

Klik op VDL voor het laatste artikel over de club.