Hoewel hij geboren en getogen is in Kerkwerve, droeg hij vanaf de F-pupillen het shirt van Brouwershaven. Daar stroomde hij vier seizoenen geleden, met de terugkeer van de club in de standaardklasse, vanuit de jeugd door richting het eerste elftal. Dit seizoen eindigde de ploeg van verdediger Arnold Hanse in het rechterrijtje op een achtste plaats.

“Dat was achteraf gezien toch wel iets minder dan waar we vooraf op hadden gerekend. Maar we zijn veel te wisselvallig gebleken in onze prestaties en dan laat je gedurende het seizoen teveel onnodige punten liggen zo links en rechts. Als je dan ziet dat we zowel tegen Colijnsplaatse Boys als tegen kampioen Kruiningen met 2 -2 gelijkspelen… Dan zegt dat alles over dit seizoen. We moeten qua prestaties gewoon constanter worden willen we onszelf structureel in het linkerrijtje nestelen.”

Zelf was Hanse ook niet tevreden over zijn eigen prestaties, waarbij vooral de eerste reeks wedstrijden teleurstellend waren. “Ik had te maken met een blessure in de voorbereiding en kende daardoor een mindere start van de competitie. We begonnen wel goed met een 4-1 winst in de derby tegen WIK’57, maar daarna liep het even minder. Als we meer balans weten te vinden in onze prestaties en vooral tegen de lagere teams en directe concurrenten punten gaan pakken, dan komen we uiteindelijk waar we naartoe willen. Nu hebben we het vooral lastig tegen teams als we zelf écht het spel moeten maken. Tegen de betere teams voetballen we vanzelf aardig mee en hebben we ook best goede resultaten behaald.”

Waar de 21-jarige Hanse in de jeugd altijd als laatste man werd geposteerd, daar speelt hij sinds hij bij de senioren voetbalt steevast als linkerverdediger. “Dat is een rol waarin ik me best prettig voel en waar ik mijn waarde kan hebben voor de ploeg. Soms sta ik nog wel eens centraal, maar meestal aan de buitenkant en kan ik me af en toe ook in aanvallende zin wat meer inschakelen.”

Brouwershaven beschikt over een heel jonge selectie, waarbij de oudste spelers rond de vierentwintig zijn. Daarmee moet de club de komende jaren nog verder vooruit kunnen. “Zeker weten! We hadden in de jeugd echt een heel goede lichting met voetballers. We hadden toen ook afgesproken om met elkaar de overstap te maken naar de senioren en weer in de standaardklasse te gaan spelen. Dat is gewoon gaaf dat we nu alweer een aantal seizoenen meedraaien met Brouwershaven en ik hoop dat er nog heel wat mooie jaren bijkomen.”

Klik op Brouwershaven voor meer artikelen over de club.
Klik op Brouwershaven voor meer informatie over de club.

Meisjes- en damesvoetbal zit al een paar jaar in de lift in Nederland. Dat heeft onder meer te maken met het succes van het Nederlandse damesteam, dat al een paar jaar top presteert. Ook bij Kozakken Boys worden er stappen gezet op het gebied van meisjes- en damesvoetbal. Coördinator Joost Kant kijkt met een tevreden gevoel naar alle ontwikkelingen.

WERKENDAM – “Het wordt steeds groter”, zegt Kant over de meisjes en dames bij Kozakken Boys. “Volgend jaar komt er een MO9 en MO11 bij. Dan hebben we vanaf de MO9 tot MO19 elke lichting vol, voor het eerst. Dat is mooi. En er komt volgend jaar ook weer een damesteam. Dat is twee jaar geleden uit elkaar gevallen, maar nu komen we met een recreatief team terug. Dat gaat één keer in de week trainen en op zaterdag voetballen, dat is hartstikke leuk. Het is eigenlijk alleen maar positief.”

Clinic
Halverwege mei organiseerde Kozakken Boys een clinic voor meiden, waar Kant nog altijd met veel plezier op terugkijkt. “Het was voor iedereen, alle leeftijden. Maar voor mij was het vooral belangrijk om extra speelsters te krijgen om een MO11 te maken. Dat is gelukt en daaruit is ook nog een jonger meisjesteam gekomen. Dat is mooi. Maar het was sowieso een topdag, helemaal door de A-selectie verzorgd. Het is gedaan door trainer Rick Adjei met zijn spelers. Ze hebben het echt heel leuk gedaan.”

“Er waren over de honderd aanmeldingen”, vervolgt de voormalig jeugdvoetballer van Kozakken Boys en selectiespeler van Altena zijn verhaal. “Ongeveer tachtig speelsters die al bij ons spelen hebben meegedaan, daarnaast hebben nog twintig tot dertig ‘onbekende’ speelsters mee gedaan. Dat was voornamelijk in de jongste categorie. Het was echt een topavond.”

Meiden die niet bij de clinic waren, maar in de toekomst wel bij Kozakken Boys willen voetballen kunnen altijd proefdraaien. “Ja, dat kan zeker. Meestal kun je zo’n vier tot zes keer lekker meedoen. Op een gegeven moment willen we dan weten of je het iets vindt en of je lid wil worden. En ook als een team vol zit mogen ze gewoon komen, meetrainen kan namelijk altijd. Dan kun je ontdekken of het iets is.”

Dames
Een damesteam keert dus ook weer terug bij Kozakken Boys. Recreatief. Als het aan Kant ligt, dan mikt het in de toekomst ook op een prestatief damesteam. “We hebben een lichting die eigenlijk bij de Onder 11, Onder 13 en Onder 15 bij elkaar heeft gezeten, dat al jaren samen voetbalt. Het zou mooi zijn als we daar straks een heel leuk dames 1 van kunnen maken.”

“Een aantal jaar geleden hebben we het ook geprobeerd, wilden we naar de derde klasse gaan. Er kwam toen ook een serieuze trainer voor de groep. En toen hadden een paar meiden ineens iets van ‘oei, dit is het eigenlijk niet’. Op dat moment hadden we er niet de geschikte groep voor. Maar met wat er nu in de MO17 en MO19 loopt, kunnen we een heel leuk team maken als ze allemaal blijven voetballen. En dat wil de club ook wel.”

Gezelligheid
Kant krijgt sowieso volledige medewerking binnen Kozakken Boys, de club waar hij nu heel wat uurtjes doorbrengt. Het hele gezin doet dat. Hij kwam zelf terug bij de club toen de oudste kinderen van het gezin op voetbal wilden, inmiddels is iedereen op zaterdag op het sportpark in Werkendam te vinden. Kant vanuit zijn rol als trainer van de JO11-1, waar de jongste dochter in speelt, en de MO17, coördinator en wedstrijdsecretaris van de meiden en dames. Zijn vrouw Marceline staat als het eerste thuis speelt in ‘het bakske’, de buitencorner waar koffie, thee en dat soort dingen te krijgen zijn. “En ook de meiden, Dione, Zoë en Robine, lopen hier dan rond. Zaterdag is gewoon voetbal!”

In die negen jaar dat hij nu terug is bij Kozakken Boys heeft hij de meidenafdeling zien groeien. En dat maakt hem blij. “Als het eerste speelt staat er ook een grote groep meiden. Ik denk niet dat ze veel van de wedstrijd zien, maar het is wel heel erg gezellig. Het is echt goed voor de sfeer binnen de club. Het is heel leuk dat het zo gegroeid is. We zijn al jarenlang met een groepje – deels ouders en een deel ook geen ouders – bezig met het trainen van meidenteams. Dat is echt hartstikke leuk. Voor volgend seizoen zoeken we nog een MO9-trainer, maar verder is alles al ingevuld.”

Ook qua teams zit het goed voor het nieuwe seizoen. “Alles is volgend jaar vervroegd over gegaan, dus dat schuift allemaal door. Na komend seizoen krijgen we wel een puzzel die we op moeten lossen, omdat een paar van de meiden dan door moeten naar de dames, omdat ze qua leeftijd niet meer bij de meiden mogen spelen. Maar dat is iets voor later. Nu ben ik vooral heel blij met hoe het nu gaat. En als je ze dan nu zo’n Regio Cup ziet spelen, de jeugd weer vol aan het voetballen. Schitterend!”

Klik op Kozakken Boys voor het laatste artikel over de club.
Klik op Kozakken Boys voor meer informatie over de club.

Als trainer van de JO19 heeft Dennis Ippel bij Kozakken Boys de taak om spelers te helpen richting het eerste elftal. Een mooie en soms lastige opdracht, maar vooral eentje die het kind van de club heel veel voldoening geeft. “Als je dan ziet dat ze de volgende stap kunnen zetten, maakt je dat wel trots.”

Dat laatste kan de 33-jarige Ippel als geen ander weten. Want ondanks zijn nog jonge leeftijd, heeft de oud-voetballer al een hoop ervaring opgedaan. “Vanaf mijn zeventiende ben ik jeugdtrainer en op mijn 22ste ben ik gestopt met voetballen, vanwege problemen aan mijn knieën.”  Maar dat gat werd al snel opgevuld, vertelt hij. “Ze vroegen of ik het zag zitten om een jeugdteam te trainen, dat begon met de C3 en daarna de E1. Ik haal plezier uit het beter maken van spelers.” Natuurlijk bij Kozakken Boys, lacht Ippel. “Ik was eerder lid, dan ingeschreven bij de gemeente. Sinds mijn vijfde voetbal ik hier. Dit is mijn tweede huis.”

Teleurstellingen
Als voetballer had hij zelf helaas iets minder geluk. “Op mijn twaalfde liep ik een dubbele beenbreuk ook, terwijl ik op stage mocht bij NAC. Daarna heb ik eigenlijk nooit meer dat niveau gehaald.” Dat is voor hem de drijfveer om zijn spelers steeds weer een beetje beter te maken. “Natuurlijk moeten ze vooral plezier hebben, maar je wilt ze ook wel wat meegeven.” Niet alleen op het veld. “Het is fantastisch om met die gasten om te gaan. Deze groep is nu zeventien of achttien jaar, dat is een mooie leeftijd. Dan ontdekken ze ook andere dingen naast het voetbal.” Maar de laatste stap richting de senioren, is een belangrijke, vertelt Ippel. “Je bent aan het opleiden voor het eerste, dus moeten ze ook om leren gaan met teleurstellingen. Hoe verder je komt, hoe meer je daarmee te maken krijgt.” En behalve promotie naar de derde divisie, is ook dat laatste aardig gelukt. “Elf spelers schuiven door naar de JO23 en drie jongens trainen mee bij het eerste, dat geeft veel voldoening en een trots gevoel. Uiteindelijk is dat mijn doel.” Al gaat dat natuurlijk niet vanzelf. “Op dinsdag trainen we vaak conditioneel, maar wel bijna alles met de bal, bijvoorbeeld in een pass/trap-vorm of positiespel. En donderdag is het vaak tactisch richting de wedstrijd.” Behalve dat, is Ippel groot voorstander van differentieel leren. “Dingen creëren die ze niet verwachten, zodat spelers moeten nadenken. In een wedstrijd heb je ook onverwachtse situaties, dan moet je snel kunnen schakelen.”

Tussenstap
Maar het is meer dan alleen voetbal. “Ik vind het heel belangrijk om binding te hebben met de groep. Je kunt wel elf individuen hebben, maar je moet één goed team vormen. Deze jongens zijn zo hecht met elkaar.” Dat groepsgevoel zit dus wel goed. “We hebben jongens uit Werkendam, de regio, maar ook uit Roosendaal en Etten-Leur. Die zijn er in het weekend, na de wedstrijd, ook gewoon bij, dat is mooi om te zien.” Zoals gezegd vielen ook de resultaten niet tegen. “Het is gewoon een goed voetballende ploeg. Voor de winterstop werden we kampioen in de vierde divisie en tot 16 april hadden we maar één competitiewedstrijd verloren.” Toch ziet Ippel dat die stap naar het eerste gigantisch is. “Eigenlijk is dat niet te doen. Het is een heel goede zet van de KNVB geweest om die JO23 op te zetten, daardoor heb je nu een mooie tussenstap.” Want zelf opleiden, is nog altijd het beste, vindt hij. “Als er ieder jaar twee of drie spelers aan kunnen sluiten bij het eerste, doe je het gewoon goed. Dat zou mooi zijn.” Voorlopig zijn ze bij de tweededivisionist dan ook nog niet van Ippel af. “Volgend seizoen blijf ik de JO19 doen en ergens in de komende jaren wil ik nog mijn UEFA B gaan halen. Maar dat moet dan ook uitkomen met mijn werk.” Als echte ‘Kozakken man’, ziet hij de volgende stap al voor zich. “Ooit wil ik ergens een eerste elftal trainen, of hier de JO23, dan heb ik ze allemaal gehad!”

Klik op Kozakken Boys voor het laatste artikel over de club.
Klik op Kozakken Boys voor meer informatie over de club.