Met de verjongingskuur bij Rhelico kwam ook direct de twijfel over een voorspoedig seizoensverloop. Die twijfel werd versterkt door een start met drie nederlagen, maar daarna maakte de hoofdmacht van de club uit Rumpt een enorme groei door. Twee 25-jarigen, Kylian Heemskerk en Bas van Rijnsbergen, pakten daarbij hun rol.

Van Rijnsbergen en ook Heemskerk hadden aan het begin van het seizoen zo hun bedenkingen. De midden-twintigers behoorden bij de eerste training voor dit seizoen tot een select groepje van ervaren voetballers. Het merendeel van de selectie had zich net ontdaan van de jeugdpuistjes. “Er zijn heel veel jongens doorgestroomd vanuit het onder 23-elftal”, vertelt Heemskerk. “Dat ze talent hadden, was zichtbaar, maar ervaring op dit niveau hadden we nauwelijks. De Gelderlander heeft onlangs een onderzoekje gedaan naar de gemiddelde leeftijd van eerste elftallen in de regio. Daaruit bleek dat we veruit het jongste elftal van de afdeling hebben.”

Dat gebrek aan ervaring en de komst van de ‘groentjes’ zorgden ervoor dat Rhelico niet met hooggespannen verwachtingen aan het seizoen in de vierde klasse begon. “Ik had eigenlijk helemaal géén verwachting, ik wist totaal niet wat we konden verwachten.”

De start met veel nieuwe en jonge spelers was uiterst onwennig. De eerste drie wedstrijden van het seizoen leverde nul punten op en veel tegendoelpunten. Ook Heemskerk en Rijnsbergen krabden zich achter de oren. “Het enige wat je als ervaren speler kan is die jongens mee te nemen en je eigen ervaringen delen”, zegt Heemskerk. “We waren enorm zoekende, logisch uiteraard, want als je voor het eerst op dit niveau speelt én in een nieuw elftal moet je je plaats nog vinden”, verplaatst hij zich in de nieuwkomers in die periode.

“Je moet een goed voorbeeld stellen”, vult Van Rijnsbergen aan. “Onverzettelijkheid uitstralen hoort daar ook bij, het niet opgeven ook.”

Dat Van Rijnsbergen na een lang seizoen ook in de slotfase van de competitie die passie nog heeft, toonde hij tegen GVV. De ene sliding volgde de andere op. “Het zonnetje scheen en het veld lag er heerlijk bij”, lacht de gelegenheidsrechtsback, die duidelijk de kunst van het maken van een goede sliding verstaat. “Ik gooi ze er regelmatig uit. Ja, ook op kunstgras.”

Dat bezorgt hem af en toe een ‘goede’ brandplek, maar dat hindert hem niet. “Vaseline erop en het is zo weer over. Vaseline is een wondermiddel.”

Het goede voorbeeld van én Van Rijnsberg én Heemskerk deed snel volgen door de nieuwe ploeggenoten die na de winterstop hun volledige draai wisten te vinden. Daardoor werd een vooraf als moeilijk betitelde seizoen een seizoen waarin twijfel plaatsmaakte voor hoop. “Dit was best wel een rare competitie”, zegt verdedigende middenvelder en aanvoerder Heemskerk. “Bovenin had je De Braak en OSS, die waren een klasse apart. Onderin had je Drunen en OSC, maar daartussen lag een grote middenmoot van negen teams die nauwelijks voor elkaar onderdeden. Won je op een zaterdag dan steeg je zomaar twee, drie plaatsen, verloor je dan kon je twee, drie plaatsen zakken.”

Het seizoen smaakt volgens Van Rijnsbergen, die een kanoverhuurbedrijf heeft aan De Linge, naar meer. “Subtop volgend seizoen zou leuk zijn, mij hoor je nog niet zeggen dat we om het kampioenschap moeten gaan spelen.”

Klik op Rhelico voor het laatste artikel over de club.
Klik op Rhelico voor meer informatie.

Hij sport zelf nog heel graag, maar de komende periode in zijn leven zal Ben Fréhé volledig toewijden aan ‘zijn’ Beesd. Op zijn 53^ste krijgt hij de kans van zijn leven, om trainer te worden van zijn grote liefde.

Zijn eerste trainingsdag met de selectie van de zaterdagvierdeklasser staat niet met rood omcirkeld in zijn agenda, maar zoals hij zelf zegt in het geheugen van Fréhé gegrift. “Ik kan niet wachten op te beginnen”, is hij vol enthousiasme. “Ik heb de afgelopen tijd gedood met het kijken van veel wedstrijden, ook bij de jeugd, maar ik sta eigenlijk op springen”, bekent hij zelfs.

Zijn grote ongeduld om op sportpark Molenzicht aan de slag te gaan is goed te verklaren. VV Beesd loopt als een rode draad door het voetballeven van Fréhé, hij was er in het verleden in verschillende gedaanten actief. Eerst als voetballer, later als trainer en technisch jeugdcoördinator. Negenennegentig procent van zijn voetbalgeschiedenis ligt bij Beesd. “Ik ben een jaar of twee, drie geleden nog als techniektrainer actief geweest bij de vrouwen van Vriendenschaar, waar mijn dochter speelt, maar meer uitstapjes heb ik niet gemaakt”, zegt Fréhé, die al jaren de wens had om nog eens trainer te worden van de hoofdmacht van Beesd.

Dat was hij al een keer op interim-basis. Toen Beesd 1 een jaar of vier geleden in de nacompetitie verzeild raakte, had hij het team enige weken onder zijn hoede. Met succes, want Beesd redde het vege lijf. Een vervolg kwam er niet, omdat Beesd eerder dat jaar Dick Wammes had vastgelegd als hoofdtrainer voor het daaropvolgend seizoen.

“Er waren behoorlijk wat spelers die sceptisch waren richting mij”, zegt hij. “Ze kenden mij als speler.” Als speler van Beesd 1 stopte hij vlak voor zijn 37^ste verjaardag. “Ik was een hufter voor mijn tegenstander en mijn medespeler”, is hij openhartig. “Maar ik ben ouder en ook milder geworden. Ik wil vooral de trainer zijn die spelers straks gemakkelijker laat voetballen en die daarvoor ook de tools aanreikt.”

Dat Beesd pas zijn eerste job is als hoofdtrainer ligt niet alleen aan z’n liefde voor de club, maar ook aan zijn drang om altijd te willen sporten. Hij zit regelmatig op de wielrenfiets, doet triatlons en liep al drie keer de marathon van Rotterdam. Bij dat aantal blijft het waarschijnlijk. “Ik weet hoe ver het is en hoeveel je ervoor moet trainen.” Nu de marathon weer lopen is geen optie, want hij heeft zijn handen vol aan Beesd, waar hij de afgelopen maanden het hele spelerspotentieel goed kon doorlichten. “Ik ben aangenaam verrast. Er loopt veel talent rond. Samen moeten we veel kunnen bereiken.”

Klik op Beesd voor meer informatie over de club.
Klik op Beesd voor meer artikelen over de club.

“We vinden belangrijk dat mensen bij onze club zich welkom en als lid ook thuis voelen”, zegt Focus’07-voorzitter Giel Smits. De ambities van de vijftien jaar jonge Culemborgse fusievereniging zijn dan ook breed en liggen niet alleen op het voetbaltechnische vlak. “Iedereen moet bij ons mee kunnen doen.”

Tussen de nieuwbouwhuizen in de woonwijk Parijsch in heeft Focus’07 een mooie plek gevonden. Een tribune siert het hoofdveld, kunstgras is de baas. “We hebben sinds enige tijd vier kunstgrasvelden”, zegt Smits. “Daar zijn we enorm mee geholpen, want we hadden een serieus capaciteitsprobleem. Twee kunstgrasvelden en -twee grasvelden volstonden niet meer. Niet voor trainingen en ook niet voor de wedstrijden en zeker niet in een periode dat het slechter weer is.”

Vijftien seizoenen geleden gaven Furtitudo en Culemborg’67 elkaar het jawoord. De bruidsschat was een mooi nieuw complex in een nieuwe woonwijk waar voor de nieuwe club een mooie toekomst lag en ligt te wachten. “We hoeven heus geen club te worden met vijftienhonderd leden”, reageert Smits. “Groeien is geen doel op zich. We zitten nu rond de 725 leden. Als we doorgroeien naar duizend leden is het prima. Veel belangrijker is het dat we gezond zijn. Qua financiën en faciliteiten en qua accommodatie en beleving.”

Die beleving is in de ogen van de voorzitter, die niet ver van het complex vandaan een supermarkt runt, heel belangrijk. “We willen de uitstraling van een familieclub hebben. Kinderen, maar ook ouderen moeten hier met plezier de voetbalsport kunnen bedrijven.”

Dat Focus’07 oog heeft voor álle doelgroepen is ook te zien aan het jubileumprogramma deze week. Een springkussen voor de jongste jeugd, een toernooi voor de voetballende 35-plussers (mannen en vrouwen) en een wedstrijd van de jeugdtrainers tegen The Creators, een team dat bestaat uit bekende Youtubers en TikTok-influencers.

“We wilden het vijftienjarig bestaan niet onopgemerkt voorbij laten gaan”, zegt Smits. “25, 50, 76, dat zijn echte jubileumjaren.”

Daarmee doet Smits zijn club tekort, want het jubileumprogramma is ‘flink’, met voor iedereen wat wils. “Na vijftien jaar kun je wel zeggen dat we een eigen identiteit hebben ontwikkeld. De eerste vijf jaar was pionieren. Twee bloedgroepen in één club. Alle jeugdspelers hebben niets meer met Fortitudo en Culemborg’67. Een deel van de senioren heeft nog wel een geschiedenis met de clubs. Dat is helemaal niet erg. De historie van beide clubs maakt een belangrijk onderdeel uit van de geschiedenis van deze club.”

Enige tijd geleden werd door Smits en het bestuur een proces ingezet waarbij nadrukkelijk wordt gekeken naar de toekomst. Centrale vraag die werd gesteld: wat voor club wil Focus’07 zijn?

“In ieder geval niet eentje waar we spelers voor het eerste elftal gaan betalen. Dat past niet bij deze club. We willen de gezelligheid van een familie uitstralen. Niet dat we geen sportieve ambities hebben, want onderdeel van plezier is ook dat je je kader probeert te ontwikkelen.”

Goed luisteren naar wat de wensen en behoeften van de leden zijn is ook een belangrijk aspect, geeft Smits aan. “Dat betekent bijvoorbeeld dat de jeugd ook mee mag bepalen wat zij willen. Dan gaat het niet alleen over een leuke activiteit, een feest of Playstationtoernooi – maar ook over meedenken over op welke manier de teamindeling gedaan moet worden. Deze club is van iedereen en daar moet je als club dan ook naar handelen.”

Klik op Focus’07 voor meer informatie over de club.
Klik op Focus’07 voor meer artikelen over de club.

Myron van Tuil, Lars van Mourik en Espen Reitsma staan symbool voor het MEC’07 van de toekomst. Via een omweg bereikten ze de hoofdmacht van de Maurikse en Eck en Wielse Combinatie. “Het is leuk dat we met z’n drieën zijn.”

Van Tuil maakt met Van Mourik en Reitsma deel uit van een gezelschap jong talent dat na hun juniorentijd in een vriendenteam bij de Maurikse en Eck en Wielse Combinatie speelde. “Dat was leuk hoor”, zegt de speler die, als hij niet geblesseerd is, aan de linkerkant op het middenveld of verdediging wordt geposteerd. “Maar dat is het spelen in dit team ook. We zijn uitstekend opgevangen door de oudere spelers.”

Van Mourik gebruikt het woord ‘vloeiend’ als hem wordt gevraagd hoe de overgang naar de hoofdmacht is verlopen. “Voetballend heb ik me redelijk snel aangepast, al is het niveau natuurlijk wel een stuk hoger. Wat ik er leuk aan vind is dat er publiek komt kijken. Dat zorgt voor druk, maar als je dan een goed resultaat haalt, geeft dat extra voldoening. Andersom is het ook zo. Bij een nederlaag is de teleurstelling ook wat groter.”

Van Mourik kan als rechtsbuiten niet betrapt worden op een inzakmomentje in een wedstrijd. De werklust straalt van de flankspeler af. “Ik ben geen gepolijste rechtsbuiten en al helemaal niet een klassieke die een tegenstander probeert te passeren. Ik zoek de combinatie met de middenvelders en andere aanvallers. Onder de nieuwe trainer zijn we ook 4-3-3 gaan spelen. Onder de vorige trainer Piet van Lent speelden we met twee spitsen.”

Van Mourik vindt op het veld vaak Casper Reitsma in zijn buurt. De student toegepaste psychologie heeft dit seizoen onder trainer Leonard Refualu een basisplaats veroverd als nummer tien. “Ik ben maar 1.70 dus moet ik het niet hebben van mijn duelkracht”, zegt hij. “Ik ben daarentegen wel wendbaar en ik denk ook technisch redelijk onderlegd. Ik moet vooral uit de duels blijven.” Hoewel zijn trainer en teamgenoten alle vertrouwen in hem hebben, vindt hij dat hij om zijn eigen woorden te gebruiken ‘meer moet leveren’. “Het is karig met de doelpunten. Ik heb pas onlangs tegen Buren mijn eerste doelpunt gemaakt. Ook qua assists is er nog veel te winnen”, kijkt hij kritisch naar zijn eigen spel. “Wanneer ik tevreden ben? Als ik, doelpunten en assists bij elkaar opgeteld, aan de dubbele cijfers zit, begint het erop te lijken.”

Klik op MEC’07 voor het laatste artikel van de club