Zijn afscheidstournee in de derde klasse is ten einde. Yennick Berrevoets heeft zijn laatste stappen in het eerste elftal van MVV’27 gezet. De centrale verdediger van dertig jaar wilde in eerste aanleg al eerder stoppen, maar vond het geen goed idee om tijdens de coronapauze geruisloos de aftocht te blazen.

Berrevoets is in het dagelijks leven werkzaam in de verzekeringsbranche, hij is eigenaar van in Monster gelegen familiebedrijf Elvani. Omdat er een aantal interessante overnames van andere ondernemingen op het programma staat, weet de voetballer dat zijn voorraad aan vrije tijd aanzienlijk zal slinken. “Ik ben niet het type dat iets maar een beetje half-half kan doen”, zo begint hij zijn verhaal. “Als je deel uitmaakt van de A-selectie, vind ik dat je het maximale moet kunnen geven voor de club. Daarom heb ik besloten er een punt achter te zetten. Ik hoop dat er andere routiniers opstaan.”

Met zijn dertig jaar is Berrevoets de groepsoudste in de selectie van MVV’27, die overwegend voetballers van rond de 22 jaar herbergt. De man die bij Excelsior Maassluis opgroeide, nam steeds meer een sturende rol op zich. “Bij Excelsior Maassluis kon ik het eerste niet halen, dat was me wel duidelijk. MVV’27 leek me een gezellige vereniging waar men, in tegenstelling tot Excelsior Maassluis, ook oog heeft voor andere teams dan het eerste. Ik heb hier negen jaar gevoetbald en behoorde altijd wel tot de betere spelers. Daarom voelde ik me geroepen om jongere teamgenoten te helpen op het veld.”

Of het nu praktische tips betrof over het verlenen van rugdekking of gewoon een fijn gesprek bij een biertje over het goed beleven van de wedstrijd. Berrevoets spande zich graag in voor zijn teammaten, die zijn inzet buitengewoon waardeerden. “Voetbal is een teamsport, je doet het met z’n allen. Ik vond het heel belangrijk dat we ons daar met z’n allen bewust van waren. Netjes met elkaar omgaan en elkaar tegelijkertijd de waarheid kunnen zeggen. Als je dat van elkaar accepteert, wordt een team sterker.”

Toen het competitievoetbal stillag vanwege beperkingen met betrekking tot corona, stelde Berrevoets de beslissing om te stoppen uit. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om te vertrekken in de wetenschap dat het onbevredigend voelde. ‘’Als je zo lang voor een club hebt gespeeld, wil je op een mooie manier afscheid nemen. Ik wilde per se nog één seizoen elke zaterdagmiddag met het eerste lekker op het hoofdveld mijn wedstrijden spelen. MVV’27 is natuurlijk geen hoofdklasser, maar ik vond het wel belangrijk om op een goed niveau te ballen, het eerste elftal dus. Kampioen ben ik nooit geworden hier, maar ik heb altijd enorm genoten van onze wedstrijden en het publiek dat langs de lijn stond te genieten.”

MVV’27-trainer Marcel van Wieren had drie jaar lang het genoegen met Berrevoets te mogen samenwerken. Hij zet de verdediger neer als ‘het ideale verlengstuk van de trainer.’ “Mede dankzij Yennick kon ik mijn ideeën op de spelersgroep overbrengen. Wij voelden elkaar goed aan, ik kijk prettig op onze samenwerking terug. Als hij weg is, moeten andere jongens de kar gaan trekken. ‘Als’, zeg ik, want ik ga echt nog wel een poging ondernemen om Yennick voor het eerste te behouden.”

Klik op MVV’27 voor het laatste artikel over de club.
Klik op MVV’27 voor meer informatie over de club.

Op een saaie, sobere dag midden in de eerste coronalockdown bedachten Koen van Dongen, Dennis van Deuzen en Jasper Kooij dat CWO wat reuring kon gebruiken. Twee jaar later feesten honderden mensen op Blue Saturday van de club. “Dit overtreft onze stoutste verwachtingen.”

Van Deuzen, 23 jaar en net als zijn medebedenkers van het CWO-feest speler van het tweede elftal van de Vlaardingense club, is nog van het bijkomen van het laatste feest eind april. “Er stond buiten een rij van veertig mensen.” Van Deuzen is nog ongeloof over hoe Blue Saturday in korte tijd is aangeslagen. “Het is nu al een begrip.”

En dat voor een evenement dat eigenlijk uit frustratie geboren. Want toen Van Deuzen, Van Dongen en Kooij tot het idee kwamen om maar eens een feestcommissie bij de fusieclub op te richten zat Nederland in zijn eerste corona-isolatie. “We konden niet trainen en geen wedstrijden spelen”, licht Van Dongen (23) toe. “Dat was erg frustrerend. Onze favoriete bezigheden waren ons ontnomen.”

Het plan voor de feestcommissie werd enthousiast ontvangen door de club. “Het past ook mooi in de lijn van de Blauwe Draad, het visieplan dat een paar jaar geleden gelanceerd is. Andere onderdelen waren meer vrouwen, meer jongste jeugd en een herkenbaar eerste elftal. Dat is allemaal gerealiseerd”, aldus Van Deuzen.

Van Dongen: “We wilden een feestcommissie met leden uit zoveel mogelijk seniorenelftallen. Wij met zijn drieën vertegenwoordiger de selectie, twee gasten het vierde. Daarnaast hebben zich vier speelsters van onze damesteams aangemeld. We zijn dus in totaal met negen.”

De ideeën voor een regelmatig terugkerend feest kregen snel vorm, waarbij het dinerdansant van hockeyclub Pollux als voorbeeld diende, maar de plannen verdwenen door corona nog wel even noodgedwongen in de ijskast. “Pas dit seizoen hebben we ze echt kunnen uitrollen”, zegt Van Dongen. Het eerste feest werd echter nog in een corona-ambiance gehouden. “Met geplaceerde plaatsen, maar sinds februari kunnen we onbeperkt los.”

En dat gebeurt in een kantine die voor de gelegenheid wordt omgetoverd tot discotheek, onder de opzwepende klanken van een eigen dj. “We hebben een huis-dj”, vertelt Van Dongen. Minstens zo belangrijk is volgens Van Deuzen de inrichting van de CWO-disco. “Dan zie je hoe belangrijk de aanwezigheid van vrouwen in je club zijn. Vroeger was een voetbalclub een mannenbolwerk, maar de komst van vrouwenvoetbal is een verrijking. In alle opzichten, maar zonder die dames was Blue Saturday nooit zo’n succes geworden”, weet Van Deuzen.

De formule en opzet van het feest is volgens Van Dongen ‘geen hogere wiskunde’. “We plannen het feest één keer in de zes weken, aansluitend aan een interessante thuiswedstrijd van het eerste elftal. Liefst proberen we die wedstrijd om vijf uur te laten starten.”

“Hoe later op de avond, hoe harder de muziek”, zegt Van Dongen. “We hebben in de kantine wel een afgesloten ruimte waar ouderen wel verstaanbaar met elkaar kunnen praten, haha.” De club zelf vaart het wel, want de kantine-opbrengsten zijn sky-high. “Dat is een hele mooie bijkomstigheid”, reageert Van Deuzen. “CWO gebruikt het geld voor de hele club.  Er is meer reuring en we helpen de club financieel, daar kan niemand op tegen zijn.”

Klik op CWO voor meer artikelen over de club.
Klik op CWO voor meer informatie over de club.

Nu er weer volop wordt gevoetbald, ziet hij de ‘binnenkomende knieën’ weer in aantal toenemen. Dennis Hofstra van Para Medisch Centrum Maassluis, met een vestiging in Schiedam, vindt dat er op het gebied van knietrauma’s ‘nog veel te winnen is’.

Het onderkomen aan de Elektraweg 2 in Maassluis heeft alles onder één dak. Fysiotherapie, manueel therapie en sinds enige tijd kan men er ook voor osteopathie terecht. “Bij osteopathie wordt gekeken naar de impact van het hele lichaam op klachten”, vertelt Hofstra. “Het zijn klachten die ontstaan zijn uit het niets, dan moet je denken aan rugklachten met uitstraling naar de benen, hoofdpijn en nekklachten.”

Op de begane grond is een complete gym ingericht waar geblesseerde sporters of mensen met fysieke ongemakken onder professionele begeleiding kunnen revalideren en hun oefeningen kunnen doen.

“We willen de beste zorg verlenen”, zegt Hofstra (34), die drie jaar geleden de deuren van het Paramedisch Centrum opende. Daarom is hij ook bezig om een orthopedisch centrum op te richten. Het moet de plek zijn waar voetballers en andere sporters met een knietrauma snel onderzocht kunnen worden, waardoor een diagnose kan worden gesteld. “Dat helpt het revalidatieproces.”

“Nu is het vaak nog zo dat een voetballer, tennisser of handballer zich meldt bij de huisarts. Die kan niet de ernst van de blessure constateren. Vaak wordt de sporter naar huis gestuurd met de boodschap ‘kijk het nog even aan’. Gemiddeld duurt het zes, zeven weken voordat de diagnose wordt gesteld. Dat is veel verloren tijd”, meent Hofstra. “We zijn nu in gesprek met huisartsen om patiënten meteen door te sturen naar ons. Het mes snijdt aan twee kanten. Huisartsen, die al vreselijk veel op hun bordje hebben, worden ontzorgd, en er kan snel een diagnose en daaraan gekoppeld een behandelplan worden gemaakt. Dat is allemaal in het voordeel van de patiënt.”

Aan de hand van de diagnose wordt bij een knietrauma, vaak gaat het om ingescheurde kniebanden, bepaald of er een ‘conservatief’ traject volgt of dat er een operatie nodig is. “Voor  ingescheurde kniebanden geldt dat er niet eerder geopereerd kan worden dan na drie maanden. Dan is het gewricht schoon. Maar doordat er in het voortraject veel tijd verloren gaat, is de sporter nu veel later aan de beurt. Vaak zijn er ook wachtlijsten. In alle gevallen geldt dat het genezingsproces wordt versneld als er met oefeningen kan worden begonnen, vlak na het ontstaan van het trauma. Dokter Padt van Bergman Clinics, waar wij mee samenwerken, zei het onlangs treffend: hij krijgt mensen op de operatietafel die op een 0-3 achterstand staan, omdat ze in voorbereiding op de operatie geen passende training hebben gedaan.”

Hofstra benadrukt dat een ingescheurde knieband serious business is. “Het genezings- en revalidatieproces is lang en wij nemen daar ook alle tijd voor. Er is sprake van veel recidive, in de helft van de gevallen krijgen mensen te maken met nieuwe trauma’s. Daarom proberen wij ze duidelijk te maken dat je je tijd moet nemen om alles goed te laten verlopen. De comeback van Memphis Depay in negen maanden is niet maatgevend, voor een dergelijke blessure staat een jaar of anderhalf. Elke extra maand training verkleint de kans op een herhaling met tien procent.”

klik op Para Medisch Centrum Maassluis voor meer informatie.