CVV Vriendenschaar heeft de jeugdopleiding op de schop genomen. Onder leiding van hoofd jeugdopleidingen Tim Copper en zijn rechterhand Wim Kuizenga is een begin gemaakt met een nieuwe aanpak. “We staan pas aan het begin van het proces.”

Copper (38) kent de club door en door. Hij groeide er op als jong voetballertje, haalde er het eerste elftal en dook weer later op als trainer van de D1, B1, A1, het tweede seniorenelftal en als assistent-trainer van de hoofdmacht. Omdat hij de club goed kent, kan hij wat makkelijker kritiek geven op zaken die in het verleden minder goed geregeld waren. “Ik ga zeker niet zeggen dat we alles goed voor elkaar hebben. Zeker niet. We hebben juist een lange weg te gaan. We komen uit een situatie waarbij het ging zoals het ging. Daarin waren we als Vriendenschaar geen uitzondering, want bij veel clubs was dat zo. We hebben nu een duidelijk beleid voor ogen, maar weten tegelijkertijd ook dat het tijd kost om dat beleid uit te voeren.”

Copper wijst op het gelijke kansen-project van de KNVB, dat door Vriendenschaar is omarmd en als basis dient voor de jeugdopleiding. “In theorie betekent het dat je in de onderbouw anders selecteert dan voorheen. Je kijkt naar lengte, naar ontwikkeling, maar ook naar beleving en passie.  Doel is, de naam zegt het al, om ieder voetballertje dezelfde kansen te geven en dat aan ieder jongetje of meisjes dezelfde voetbalstof wordt aangeboden.”

“Daar zijn we twee seizoenen geleden mee begonnen. Omdat het een andere benadering is, zijn we met de jongste teams, JO8 en JO9, gestart. Voor de oudere jeugd is het te verwarrend als je het in hogere leeftijdscategorieën ook meteen zou inpassen.”

Copper constateerde echter dat de invoering van het nieuwe beleid nogal wat gevolgen had voor het kader. “Er werd ineens veel meer gevraagd van de trainers. Dat we te weinig goed geschoolde trainers hadden kwam meteen aan de oppervlakte. We zijn een erkend leerbedrijf en hebben veel stagiaires lopen, maar dat alleen is natuurlijk niet de oplossing. De club moet ook investeren in opleidingen en heeft dat ook ingezien.

Copper kreeg als hoofd jeugdopleiding veel op het bordje. “Ik bemoei me niet alleen met de jeugd, maar ook met de onder 23 en de senioren. Dat is prima, maar voor één man gewoon niet te doen, zeker als je als club iets wil opzetten.”

Met Wim Huizenga, die technisch coördinator is van de onderbouw, als rechterhand wordt werk gemaakt van de invoering van het nieuwe trainen. “Wim is de man die de trainers moet overtuigen en meenemen in de nieuwe manier van denken. Dat heeft tijd nodig.”

Tegelijkertijd is het volgens Copper ook belangrijk dat er een duidelijke lijn komt voor de midden- en onderbouw. “Dan heb ik vooral over de omgang. Kinderen zijn veel gebekter dan pak ‘m beet tien, vijftien jaar geleden. Als club hebben we ook wel een idee hoe we daar mee om willen gaan.”

Ondertussen knoopt Copper ook relaties aan met andere verenigingen in Culemborg. “Als club hebben we het lokale sportakkoord ondertekend. Ik zie dat akkoord als kansen voor verbinding. Daarvan profiteren we nu al volop. Onze voetballertjes krijgen val- en preventieles bij judo en looptraining bij de atletiekvereniging. Dat willen we verder uitbouwen. Er zijn ook al contacten met de plaatselijke crossfit.”

Klik op Vriendenschaar voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Vriendenschaar voor meer informatie over de club.

De kritieken over zijn spel dit seizoen bij TEC zijn lovend. Doelman Mathijs Swaneveld maakte zich op sportpak De Lok snel geliefd. Mede door zijn goede keeperswerk handhaafde TEC zich in de tweede divisie.

Swaneveld kwam als betrekkelijke nobody binnen bij TEC, maar heeft inmiddels de harten gestolen van de Tielse supporters. “Ik heb even moeten wachten op mijn kans. Ik ben blij dat ik mijn kwaliteiten nu kan laten zien. TEC is een mooie club en ik heb niet voor niets voor een seizoen bijgetekend.”

Nadat TEC vorig jaar zomer de doelman uit Schoonhoven had aangetrokken, moest de Zuid-Hollandse keeper in eerste instantie in de wachtkamer plaatsnemen. Na het vertrek van eerste doelman Kees Heemskerk, die eind van vorig jaar zijn contract ingeleverde, is hij tussen de palen de eerste keus van trainer Hans van de Haar.

“Je moet soms een beetje geluk hebben”, zegt de 23-jarige bankier in opleiding. “Toen ik uit Amerika terugkwam, zaten veel clubs al vol met keepers en waren selecties al rond. Ik kon gelukkig bij TEC terecht. Met keepers is het anders dan met spelers. Voor keepers zijn maar twee plekken beschikbaar, voor spelers achttien.”

Voordat hij in de Betuwe neerstreek, beleefde Swaneveld een mooi Amerikaans avontuur. Op de universiteit van Virginia Tech, in het oosten van de Verenigde Staten, kon hij voetbal en studie combineren. “Ik had bij Sparta tegen een jongen gespeeld met wie ik contact heb gehouden via de sociale media. Die heeft mij op het spoor en idee gebracht om in Amerika te gaan sporten en studeren. Ik heb me aangemeld bij de organisatie die namens Amerikaanse universiteiten bemiddelt. Viriginia Tech had interesse. Ik kon daar economie studeren en voetballen.”

Het team van Virginia Tech speelt op het hoogste college- en universityniveau in Amerika. “Het is het niveau net onder de MLS, de profcompetitie in Amerika. We speelden wedstrijden door heel het land. De dichtstbijzijnde was tweeënhalf uur met de bus, de verste reis bijna vier uur vliegen naar Californië. Tijdens het reguliere seizoen speel je vaak op dinsdag en vrijdag, tijdens de finals één keer per week.”

Over de faciliteiten hadden Swaneveld en zijn medespelers niet te klagen. “Ik denk dat menig profclub in Nederland jaloers zou zijn op het complex. Prachtige velden, een volledige gym. Het ontbrak ons aan niets.”

Met Swaneveld onder de lat haalde het team van Virginia Tech voor het eerst sinds tijden weer de laatste zestien van het kampioenschap. “Voetbal is in Amerika niet de grootste sport, maar er kwamen bij thuiswedstrijden geregeld drieduizend toeschouwers of meer. Bij uitduels was dat soms ook meer. Het niveau viel me zeker niet tegen. Veel teams hebben een trainer die probeert verzorgd voetbal te spelen. Onze trainer was nog van de Amerikaanse stempel. De bal zo snel mogelijk vooruit en daar de duels spelen. Aangezien er in de achterhoede veel buitenlandse jongens speelden, probeerden we toch wat op te bouwen.”

Na het afstuderen had Swaneveld graag in de Verenigde Staten gebleven. “Ik mocht ook meedoen aan de draft voor het nieuwe seizoen van de MLS”, zegt hij. “Voor een keeper is het echter lastig om ergens onderdak te vinden. Clubs kiezen vaak voor een keeper van naam met ervaring, zoals Marsman en Room.”

Bij TEC laat Swaneveld zien dat hij veel in zijn mars heeft. Inmiddels heeft hij al menig spectaculaire redding achter de rug. “Ik ben geen showman en duik zeker niet voor het duiken.”

Als het aan Swaneveld ligt is TEC voor hem niet het eindstation. “Ik wil nog graag hogerop. Eerste divisie of eredivisie. Als ik goed blijf keepen, komt er wellicht interesse. Voor nu ben ik tevreden met TEC.”

Klik op TEC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TEC voor meer informatie over de club.

Al een paar wedstrijden voor het einde kon het sein ‘veilig’ voor de hoofdmacht van Tricht worden gegeven. Wat vooraf als een lastig seizoen werd bestempeld werd een jaargang om trots op te zijn. “Het team heeft optimaal gefunctioneerd.”

In de laatste thuiswedstrijd van het seizoen, tegen Arkel, was er nog volop fanatisme binnen en buiten de lijnen. Tricht mag zich dan twee weken daarvoor gehandhaafd hebben, trainer Jacob van Zanten waakt voor verslapping bij zijn ploeg. Met korte commando’s gaf hij vanaf de zijlijn opdrachten aan zijn jonge spelers.

De wedstrijd werd weliswaar net verloren, maar dat doet helemaal niets af aan het knappe seizoen dat Tricht speelde. Aan de vooravond van het seizoen waren er zelfs bij de meest fanatieke supporters van de dorpsclub twijfels. En ook bij de staf waren er vraagtekens hoe het seizoen zou gaan verlopen. “Ik denk dat iedere club en trainer dat heeft als je de situatie van vorige zomer zag”, reageert de ervaren Van Zanten. “Ik wist dat de jongens die waren afgekomen vanuit de jeugd talent hebben, ik ben zelf trainer geweest van de A, maar ik wist ook dat het even duurt voordat je het seniorenvoetbal je eigen hebt gemaakt. Het is vooral fysiek heel anders, wat mij betreft een heel andere tak van sport.”

Maar Van Zanten liep niet voor de klus weg en ging voortvarend aan de slag, gesteund door leiders Marcel Stam en Glenn Robbemondt, die iets later in het seizoen aansloot. De 28-jarige voormalige doelman van het tweede werd op aanspraak van de spelersgroep toegevoegd. “We hadden iemand nodig die tussen de groep staat”, zegt Van Zanten. “Als trainer hou je toch altijd een beetje afstand. Glenn is gesneden voor die rol. Qua leeftijd zit hij ook niet zo ver van de meeste van die gasten af.”

“Ik was zelf gestopt met voetballen, omdat ik het niet langer meer kon combineren met mijn werk”, reageert Robbemondt. “Ik zit in de gevelreiniging en het was vaak racen om op tijd op de training te kunnen zijn. Ik werd het zat om dat elke week een paar keer te moeten doen.”

Zijn nieuwe rol als leider cq. teammanager is wel goed in te passen. “Ik ben er altijd bij op zaterdag en zorg dat ik er ben op donderdag. Ik hoef dan niet bij het begin van de training te zijn. Het gaat mij er meer om om die jongens na afloop in de ogen te kijken, een praatje te doen en een gezellige drankje. Ik peil de stemming.”

“Ik doe het samen met Marcel Stam. Hij is van de administratie, ik begeef me meer tussen de jongens. Samen zorgen we ervoor dat het ze aan niets ontbreekt. Als ze zaterdag spelen liggen alle spulletjes netjes klaar.”

Dingen goed voor elkaar hebben past ook bij de visie van trainer Jacob van Zanten die aangeeft ‘best veeleisend’ te zijn. “Ik vind dat je als club moet proberen zo goed mogelijk alles in orde te hebben. Je moet zorgen voor de voorwaarden om te kunnen presteren. De club begrijpt dat ook. Op mijn verzoek gaan we in een bus met het team en supporters naar de uitwedstrijd. We zijn in deze tweede klasse het enige team dat dat doet.”

Optimaal houdt ook in dat het veld er in de ogen van de oefenmeester perfect bij moet liggen. “Goed onderhouden, kort geknipt en bij droog weer vlak voor de wedstrijd gesproeid. Bij Tricht zie ik de mensen soms wel denken ‘doe eens normaal’, maar ik ben wel de trainer die is aangesteld om met deze jongens te presteren.”

Klik op Tricht voor het laatste artikel over de club.
Klik op Tricht voor meer informatie over de club.

Koen Grandjean is in het dagelijkse leven verpleegkundige in het ziekenhuis, maar ook voor zijn club zorgt hij goed. De duizendpoot is bij TEC behalve secretaris ook jeugdtrainer, scheidsrechter en wedstrijdsecretaris, en als het nodig is ook kaartjesverkoper en barman.

Zelf voetballen doet Grandjean (30) niet meer. Dat past niet in zijn werkschema en ook niet bij de vele vrijwilligerstaken die hij bij de Tielse club uitoefent. “Daar heb ik vrede mee, hoor”, zegt hij. “Zoals ik dat ook heb met het feit dat ik heb moeten stoppen met het fluiten op topniveau. Dat viel gewoon niet te combineren met mijn werk. Of ik dat erg vind? Nee hoor, in mijn werk heb ik mijn passie gevonden.”

Niet dat hij tegenwoordig nooit meer een wedstrijdje fluit. Bij TEC vult hij af en toe de gaten in als dat uitkomt met de wedstrijden van de JO17-1 waar hij trainer van is, en op zondag laat hij zich regelmatig ‘inhuren’ door clubs uit de regio. In zijn uitgebreide takenpakket zit ook het regelen van (club)scheidsrechters bij thuiswedstrijden van TEC. “We hebben de afgelopen periode gelukkig ons korps kunnen uitbouwen, maar scheidsrechters heb je nooit genoeg. Dat is voor elke club een probleem. Als regioclubs zou je de handen ineen moeten slaan en tot een actieplan moeten komen. Het maken van een gezamenlijke scheidsrechterpool zou in mijn ogen een optie zijn.”

De JO17 van TEC heeft een ‘goede’ aan hem als trainer. “Ik ben een paar jaar geleden als trainer begonnen bij dit team toen de vaste trainer was gestopt. Dat heb ik een tijdje op interim-basis gedaan. Er is daarna een nieuwe trainer gekomen en toen hij vertrokken is, heb ik het weer overgenomen. Ik vaar op mijn ervaring die ik heb opgedaan als assistent van Henk Evers, de huidige trainer van Theole, die bij Batavia Barenburg trainer was. Ik heb veel van zijn oefeningen gekopieerd.”

Bij Batavia was hij behalve speler van het derde elftal ook enige tijd bestuurslid. Intussen is hij dat ook bij TEC, waar hij als secretaris een sleutelpositie bekleedt. “Het gaat weer de goede kant op met de club”, vertelt hij. “Er is een cultuuromslag gekomen en dat was ook nodig om meer structuur te krijgen. De laatste stand wat leden betreft was 439.”

Veel van zijn tijd gaat op aan het wedstrijdsecretariaat, waarin hij nauw samenwerkt met Gerrit Gerritsen. Dat beperkt zich niet alleen tot het plannen van wedstrijden en scheidsrechters. “Gerrit doet ook de aflijning van de veld elke week. Daar is hij drie dagen mee bezig.”

Grandjean mailt, appt en belt zich gek met collega-wedstrijdsecretarissen om een nieuwe datum te vinden voor alle uitgevallen wedstrijden dit seizoen. “In het begin vielen wedstrijden uit, maar daarna moeten wedstrijden opnieuw ingepland worden. Dat zorgt voor het nodige werk. Tegenwoordig kun je vrijwel alles van achter de computer regelen, maar daardoor heb je veel minder contact met tegenstanders en scheidsrechters. Op de wedstrijddag kwamen scheidsrechter, trainers en leiders van de teams elkaar voor de wedstrijd tegen in de commissiekamer en dronken ze een bakkie koffie. Dat gebeurt zelden nog en ik vind dat je dat terugziet op het veld. Er is minder respect.”

Klik op TEC voor het laatste artikel over de club.
Klik op TEC voor meer informatie over de club.