Zijn opa was 90 jaar geleden medeoprichter van de club en zijn vader tien seizoenen lang voorzitter. Dat het wit-groene stokje in 2018/2019 binnen de familie aan hem zou worden gegeven, kwam dan ook niet als een verrassing. “Het is prachtig om dit jubileum samen te vieren”, klinkt Hanno de Joode trots.

Want samen, is toch wel echt het sleutelwoord voor de 52-jarige voorzitter. Hij kan het dan ook niet vaak genoeg benadrukken. “We zijn samen die vereniging, zonder leden ben je niks.” Dat gevoel leeft ook zeker binnen de club, vertelt De Joode. “Ondanks dat Woudrichem een stad is, heeft het een dorpsgevoel. Mensen met verschillende achtergronden komen hier allemaal samen en zijn dan gewoon ‘wit-groen’, dat maakt het wel bijzonder.”

Trots

Al is dat niet het enige, geeft hij meteen eerlijk toe. “Woudrichem is qua mentaliteit toch altijd een beetje anders. Echt héél graag willen winnen. Dat is een bepaalde voetbaltrots.” Vooral binnen het veld. “In die negentig minuten moet je er alles aan doen om te winnen, daarna is het gewoon weer gezellig.” En gezellig, dat is het. “Onze spelers moeten ook heel benaderbaar zijn voor de rest van de vereniging, die zien we graag in de kantine. Je moet ook wel een beetje een gevoel hebben bij die mentaliteit en de verbondenheid.” Dat had hij zelf als voetballer ook, al duurde dat maar kort. “Ik heb maar een klein jaartje in het eerste gespeeld, daarna vooral in het tweede. Op het middenveld kwam ik het beste tot mijn recht, maar er was gewoon veel concurrentie. Voor mezelf heb ik er wel het maximale uitgehaald.” Precies wat hij ook probeert te doen als voorzitter, inmiddels bezig aan zijn vierde seizoen. “Je probeert iets achter te laten en door te geven. Financieel moesten we een goede basis neer zien te leggen, zodat we op konden gaan naar ‘die honderd’. Dat is gelukt.” Mede daardoor kan De Joode extra genieten van het 90-jarig jubileum. “We kunnen best mopperen, maar zijn wel trots op wat en wie we zijn. Een prachtig sportpark en een groeiend aantal leden.”

Aandacht voor elkaar

Maar vanzelf komt dat natuurlijk niet. “Mensen staan op en nemen hun verantwoordelijkheid. Je hoeft maar een ‘appje’ te doen, of iedereen is er. Daardoor zijn we gekomen waar we nu zijn. Gewoon die mouwen opstropen.” Ook op het veld. “In de jaren ’50 en ’60 waren we als Woudrichem zijnde echt toonaangevend, met meerdere kampioenschappen in de eerste klasse. Toen nog het hoogste niveau. En natuurlijk de KNVB-bekerfinale, in 1964.” Iets recenter staat de wedstrijd tegen Kozakken Boys bij De Joode nog op het netvlies. “Voor 1500 man, dat was waanzinnig.” Maar ook op het gebied van damesvoetbal liep de club voorop. “Wij waren, een jaar of vijftig geleden, één van de eerste verenigingen in de regio die dat hadden.” Tot zover de geschiedenis, terug naar de toekomst. “We timmeren aan de weg om een gezondere vereniging te zijn en te blijven. Met de nieuwbouw hier, is dat ook voor ons weer een mogelijkheid om door te ontwikkelen.” Het 100-jarig jubileum wordt volgens De Joode dan ook een ‘makkie’. “Ik denk dat we echt wel samen zullen blijven werken met verenigingen uit ‘Woerkum’ en indien nodig met ander voetbalclubs, maar onze eigen identiteit gaat nooit verloren. Als we aandacht blijven houden voor de jeugd en elkaar, gaan we vrij makkelijk naar die honderd!”

Klik op Woudrichem voor het laatste artikel van de club.
Klik op Woudrichem voor meer informatie over de club.

Sleeuwijk zonder vrouwenvoetbal? Yvette Dekker-Schouten kan het zich eigenlijk niet voorstellen. En heel gek is dat niet, want dit jaar viert de voetbalvereniging haar 40-jarig jubileum van de damesafdeling. En als het aan de speelster van het eerste ligt, blijft dat alles nog wel even zo.

Tijd voor een feestje, zou je zeggen. Maar dat zat er aan het begin van het jaar even niet in, vertelt Schouten. “De nieuwjaarswedstrijd wordt normaal gespeeld door de mannen, maar dit keer zouden de dames van vroeger spelen tegen het eerste van nu. Door corona hebben we dat helaas door moeten schuiven.” De voorbereidingen waren al in volle gang. “Ik had al een hele groep!” Maar van uitstel, komt absoluut geen afstel. Want 7 januari proberen ze het bij Sleeuwijk gewoon opnieuw. “Dat is een beetje de start van alle festiviteiten. We hebben ook nog een voetbalmiddag en oud-speelsters komen langs.”

Waardering

Zelf viert de 32-jarige Schouten ook een soort van jubileum. “Ik was zeven toen ik hier begon met voetballen, dus dat is ook alweer 25 jaar geleden.” Een groot verschil met hoe het tegenwoordig gaat, weet ze nog goed. “Toen begon je gewoon bij de jongens, omdat er geen meisjesteams waren, alleen senioren.” Toch maakte ze al snel de overstap naar die dames. “Vanaf mijn veertiende voetbalde ik niet meer met jongens en volgens mij was ik zestien of zeventien toen ik werd doorgeschoven naar het eerste.” Hoe anders is dat nu. “Door toentertijd het schoolvoetbal heeft het meisjesvoetbal bij ons een enorme boost gekregen, nu hebben we zeven teams en in elke leeftijdscategorie genoeg meiden.” Maar ook de Oranjeleeuwinnen op tv doen hun werk. “Dat stimuleert natuurlijk enorm. Het wordt professioneler en het niveau gaat omhoog.” Ook bij haar eigen club. “Vroeger waren we heel blij met een trainingsjasje, nu lopen ze er allemaal zó netjes bij. Dat is toch een stukje waardering.” Het eerste doet het met veel ‘echte Sleeuwijkse dames’ en dus heeft Schouten wel een advies voor de jeugd. “Hoe langer ze bij de jongens spelen, hoe beter het is. We hebben nu heel veel meiden die tussen de jongens spelen, dat is alleen maar goed voor hun ontwikkeling.” De vrouwen zijn ondertussen net zo belangrijk als de mannen, vertelt ze. “Nu krijgen wij ook gewoon een bus als we naar een uitwedstrijd moeten. Wat betreft vrouwenvoetbal zijn we ook wel een beetje het boegbeeld van de regio.”

Goede weg

Daar draagt Schouten behalve als speelster, ook aan bij vanuit het bestuur. “Sinds vorig jaar ben ik bestuurslid, vooral voor de vrouwentak. Als er dingen spelen of er moet wat georganiseerd worden, dan komen ze bij mij.” Als kind van de club hoefde ze daar niet zo heel lang over na te denken. “Dat vond ik eigenlijk heel leuk! Ik loop hier inmiddels al zolang rond, dat ik heel veel meiden ken en precies weet wat er is veranderd.” Maar waarom houden ze het al 40 jaar vol? “Damesvoetbal hoort bij Sleeuwijk, ik weet niet beter. De liefde voor het spelletje wordt hier van generatie op generatie doorgegeven. Op zaterdagen is de kantine een mix van mannen en vrouwen, dat maakt de sfeer zo goed.” En dus is er altijd weer genoeg aanwas. “Er lopen veel talenten rond en de ervaren ‘oudjes’ stoppen ook niet zomaar, haha! Die proberen hun ervaring door te geven, die combi werkt heel goed op en buiten het veld.” Maar natuurlijk kan het altijd beter. “Het verschil tussen het eerste en tweede is nu nog best wel groot, het zou mooi zijn als dat gat wat kleiner wordt de komende jaren.” Voorlopig kunnen ze bij de club nog blijven genieten van haar fanatisme, want aan stoppen denkt Schouten nog lang niet. “Voetbal hoort gewoon bij mijn leven.” Mocht dat moment er toch ooit van komen, weet ze al wat ze wil doen. “Vroeger heb ik de jeugd nog getraind, dus misschien ga ik dat weer doen, ik blijf in ieder geval betrokken!”

Klik op Sleeuwijk voor het laatste artikel van de club.
Klik op Sleeuwijk voor meer informatie over de club.

Extra trainingen verzorgen voor álle kinderen in de gemeente Altena. Ook als je niet op voetbal zit. Dat is wat ze bij Almkerk al een aantal jaar op woensdagmiddag proberen te doen. Remon Hofstede geniet als coördinator van al die blije gezichten. “Gewoon samen plezier maken.”

En dat laatste is dus precies wat ze al vijf edities lang doen bij voetbalclub Almkerk. Gemiddeld zo’n vijf of zes trainingen per keer. De 28-jarige Hofstede legt uit. “Het is eigenlijk heel breed. Kinderen van zes tot twaalf zijn allemaal welkom. Kijken of je voetbal leuk vindt, of extra trainen, het kan allebei.” Tegenwoordig is hij dus betrokken als coördinator, heel logisch volgens hem zelf. “Ik vind het belangrijk dat ieder kind op zijn eigen manier en niveau, kan sporten of bewegen. Die kans willen we iedereen bieden.”

Promoten
Dat doen ze dus op woensdagmiddag, van half vier tot kwart voor vijf. “Meestal doen we een oefening of vijf en we sluiten af met een partij.” De trainingen, gegeven door trainers met ervaring en jonge talenten, zijn elke keer net een beetje anders. Hofstede neemt ons even mee. “Bijvoorbeeld techniek, van dribbelen en passen tot schieten. Maar ook tactiek, waar moet je over nadenken als je voetbalt? En tot slot natuurlijk partijtjes, dat blijft toch het leukste.” Zijn eigen rol ligt juist net iets buiten de lijnen. “Alle kinderen krijgen een setje om in te trainen, zodat ze er allemaal hetzelfde uitzien. En daarnaast promoot ik de trainingen, zoek ik trainers en zorg ik voor oefenmateriaal.” Zijn functie als sportcoach bij de gemeente Altena, komt Hofstede wat dat betreft goed van pas. “Op die manier heb je misschien toch een wat groter bereik en een breder netwerk. Eerst hadden we vooral kinderen uit de buurt, nu ook steeds meer uit andere dorpen en omstreken.” Hoeveel dat er precies zijn? “We zitten nu op 35, in de herfst waren het er 40. Dat vind ik hartstikke mooi.”

Blijven doen
Als liefhebber is hij dan ook absoluut geen onbekende bij de club. “Ik ben al heel mijn leven lid van Almkerk en heb ook altijd training gegeven.” Maar op het veld gaan ze de, normaal eerste elftalspeler, voorlopig nog even niet zien. “De komende tijd ben ik nog aan het herstellen van een enkelblessure, maar juist daarom wilde ik dit graag doen. Zodat ik toch nog iets kon betekenen.” Met twee edities per jaar, vermaakt Hofstede zich voorlopig prima. “Voor mij is het gewoon heel leuk om die ‘kids’ een mooie middag te bezorgen. Als je al dat enthousiasme en het plezier ziet, dan is mijn dag geslaagd.” Voorlopig blijft het kind van de club dat dus gewoon nog lekker doen. “Hopelijk kunnen we dit vol blijven houden en op die manier zoveel mogelijk kinderen laten sporten.” Al is dat natuurlijk niet alles. “We willen heel graag laten zien hoe leuk voetbal is, maar anderen ook de mogelijkheid geven om verder te ontwikkelen. Er is nog zoveel meer mogelijk.” En dus kan het voor hem nooit groot genoeg. “Ieder kind is er eentje, van mij mogen er ook honderd komen!”

Klik op VV Almkerk voor het laatste artikel van de club.
Klik op VV Almkerk voor meer informatie over de club.

Toen Fred Wessels in 2008 vanuit Amsterdam in Hank kwam wonen en een jaartje later lid werd van Altena, was de liefde meteen geboren. Als lid van de ‘TC’ is hij nu verantwoordelijk voor de eerste selectie en dus staat hij voor zijn grootste uitdaging tot nog toe. “We waren al een beetje bang dat dit ging gebeuren.”

Wat er precies is gebeurd? Dat legt de 58-jarige Wessels graag even uit. “Met het vertrek van twee spelers hadden we wel rekening gehouden, maar de rest ging vervolgens wachten op elkaar. Veel jongens wilden graag versterkingen zien, maar die kwamen alleen als er zekerheid was over de selectie. Zo kwamen we in een vicieuze cirkel terecht.” En door die twijfel, besloten uiteindelijk acht jongens van de tweedeklasser het hogerop te zoeken. “Daardoor werd het een flinke uitdaging. Je moet ook een bepaalde identiteit zien te behouden.”

Veel gesprekken
En als iemand inmiddels maar al te goed weet wat die identiteit is, dan is het Wessels wel. “Toen ik hier een jaartje voetbalde, werd ik meteen onderdeel van de ‘TC’. Dat heb ik vijf seizoenen gedaan en nu ben ik weer terug.” In Amsterdam maakte het bestuurslid heel wat clubs mee, maar geen één kwam in de buurt van Altena, vertelt hij. “Deze ademt in alles voetbal, het gaat ook nergens anders over. En dat gekoppeld aan gezelligheid. Ik ken geen andere vereniging waar de kantine in de zomer gewoon open is.” En dus voelt Wessels zich er helemaal thuis. “Een betere inburgering dan de ‘TC’ doen, is er niet. Mijn vrouw komt hier vandaan, maar ik ken inmiddels meer mensen dan zij.”

Slapeloze nachten
Met het vertrouwen zit het nog steeds goed ondanks de vele wisselingen en heeft de club nog altijd die eigen ‘dorpse’ identiteit. “Het is een utopie om te denken dat we een volledig Nieuwendijkse ploeg kunnen hebben, maar zeventig procent is mooi.” Inzet wordt beloond, zou je kunnen zeggen. “De laatste weken voor de overschrijving sloot waren we soms wel vier of vijf dagen in de week bezig. Dan was je tot elf uur op de club.” Een beetje extra hulp zal voor in de toekomst dan ook geen overbodige luxe zijn. “Als we de ‘TC’ uit zouden kunnen breiden tot een mannetje of zes, zou dat natuurlijk een mooie stap zijn.” Desondanks blijft Wessels reëel. “We gaan opnieuw bouwen. Altena is wat dat betreft een beetje in het verleden blijven hangen, in die tijd van de gouden lichting, maar zonder middelen is dat lastiger.” Aan de vrijwilligers zal het in ieder geval niet liggen. “Ik woon vlakbij bij de club, dan zie ik iedere ochtend de oudere generatie op het fietsje voorbijkomen, dat is toch prachtig?”

Klik op vv Altena voor het laatste artikel van de club.
Klik op vv Altena voor meer informatie over de club.