Home Blog Pagina 512

Eefje van Haperen: ‘club meisje’ van DSE

Eefje van Haperen is 25 jaar en werkt in het dagelijks leven als LO-docent in Roosendaal. Eefje van Haperen speelt dit seizoen negen jaar bij de damesselectie van DSE en heeft vanaf de C’tjes alle jeugd dameselftallen doorlopen bij DSE.

Carrière
Voordat Eefje van Haperen haar voetbalcarrière begon op twaalfjarige leeftijd, beoefende ze fanatiek de atletieksport. “Op de basisschool voetbalde ik veel in de pauzes, waar ik mijn passie voor voetbal heb ontdekt.” Nadat ze haar passie voor voetbal had ontdekt, schreef ze zich in bij DSE en begon ze met voetballen bij de D1 als spits. “Daarna was ik al gauw naar de meisjes overgestapt, waar ik de MD1, MC2, MC1, MB1 en MA1 heb doorlopen. Ons team was erg hecht en we voetbalden goed. Ook met ons meisjesteam kwamen we al uit in de hoofdklasse. Toen ik bij de meisjes A1 voetbalde, was de trainster van de Dames 1 heel betrokken bij de jeugd. We mochten met een aantal meiden vaak mee trainen en oefenwedstrijden spelen. Zo had ik mijn debuut bij het eerste gemaakt op veertienjarige leeftijd tijdens een oefenwedstrijd. Eén jaar later moesten we naar de senioren en moesten we een keuze maken: aansluiten bij Dames 1 of samen als team intact blijven en een seniorenteam vormen. Drie meiden, waaronder ik, kozen voor Dames 1. Op zestienjarige leeftijd sloot ik definitief aan bij de selectie. Al snel vond ik mijn vaste plek achterin het veld en sindsdien ben ik niet meer weggegaan. Dit jaar is mijn negende jaar in de damesselectie van DSE.”

Kampioenschap
Van Haperen heeft vele prestaties bereikt in haar carrière. Zo was ze met haar meisjes team meermaals kampioen geworden in de hoofdklasse. “Het mooiste kampioenschap was met MB1 tegen DEVO. DEVO was altijd al een geduchte concurrent en we moesten daar de kampioenswedstrijd spelen. Vuurwerk, rode kaarten en support van de damesselectie van DSE: deze wedstrijd had het allemaal. Uiteindelijk waren wij de winnaar en dit hebben we gevierd ook! Daarnaast blijft het meest bijzondere moment natuurlijk het kampioenschap van vorig seizoen. We wisten voorafgaand de wedstrijd van Buitenveldert al dat we kampioen waren, maar dit nam de druk niet weg. Ook daar wilden we winnen als kampioenen. 0-2 gewonnen en het feesten kon beginnen. Gelukkig hadden we vijf weken lang om te feesten (het seizoen  duurde namelijk nog een aantal wedstrijden, dit hebben we dan ook gedaan. Ik heb een aantal maandagen best last van hoofdpijn gehad, haha! Het kampioenschap in de senioren hoofdklasse met deze groep meiden, was mijn mooiste voetbalmoment tot nu toe. Dat zijn momenten waarom ik ben begonnen met voetballen!”

Het best haalbare uit jezelf halen
De voetbalster is op twaalfjarige leeftijd begonnen met voetballen omdat ze het leuk vond. Toen had ze nog geen grote plannen met het voetbal. “We kregen (bij toeval) een team waarin echte vriendschappen werden gemaakt. Dit was voor mij reden genoeg om te blijven voetballen en dat was mijn drijfveer. Toen kwam er nog eens bij dat we een best hoog niveau aantikten. Door de toenmalige trainster van Dames 1 heb ik kennis leren maken met prestatievoetbal. Dat interesseerde me toch ook wel: het best haalbare uit jezelf halen. Ik denk dat ik het bovenstaande dit jaar heb bereikt: spelen op het allerhoogste amateurniveau van Nederland is toch wel het hoogst haalbare voor mij. Mijn doel dit jaar is om te blijven werken/trainen om een vaste waarde te blijven bij Dames 1.”

vv DSE
Op jonge leeftijd had Van Haperen de keuze tussen drie Etten-Leurse clubs: Internos, Unitas en DSE. “Internos was toen nog de grootste vereniging. DSE stond bekend voor het beste damesvoetbal, dus koos ik daarvoor. Daarnaast voetbalde mijn beste vriendinnetje Sharona hier ook, dus die keuze was snel gemaakt.”

De speelster voetbalt inmiddels al negen jaar bij de damesselectie van DSE. Het team is  dan ook gaandeweg erg veranderd. “De ervaren dames zijn gestopt en we hebben nieuwe jonge meiden daarvoor in de plaats. Er komen ook steeds meer meiden van buitenaf bij ons voetballen. Dat maakt ons team erg divers. Onze drijfveer is echt de sfeer die er hangt. We doen heel veel met elkaar, binnen en buiten de voetbal. Dat resulteert in het feit dat we hard voor elkaar werken in het veld. We zijn bereid elkaars fouten goed te maken en  vieren het ook echt samen als we de punten pakken. We draaien al een aantal jaren (met Dames 1) mee in de hoofdklasse, maar vorig jaar zijn we voor het eerst kampioen geworden. Promotie naar de topklasse was zo’n ervaring voor een club als DSE. Dit gevoel was voor mij, als kleine ‘club meisje’ echt heel speciaal. Nu doen we het goed. We hebben een selectie en een nieuwe trainer. We werken hard en willen dolgraag laten zien wat we kunnen in de huidige topklasse. Elke wedstrijd is een nieuwe finale en deze pakken we met alle energie/inzet aan!”

Van Haperen verwacht dat ze samen met de ploeg mee kan in de topklasse. “Met onze energie, drijfveer en kwaliteiten kan dat zeker. We zijn een stug team en staan verdedigend als een huis. Aanvallend hebben we veel kwaliteit en zijn nu aan het uitzoeken hoe we dit het beste in kunnen zetten. Zoals eerder aangegeven: elke wedstrijd is een finale en finales proberen we te winnen. We hebben de eerste graadmeting al gehad: FC Eindhoven (de nummer drie van vorig seizoen). Een nipt verlies, maar we zijn tevreden het veld afgestapt. We hebben in de wedstrijd daarna drie punten gepakt door mooi, effectief voetbal. In eerste instantie is ons doel handhaving in de topklasse, maar we gaan natuurlijk altijd voor het hoogst haalbare. Ik ben benieuwd waar we eindigen!”

Wij wensen Eefje van Haperen veel succes dit seizoen! 

Klik op vv DSE voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv DSE voor meer informatie over de club.

Timo krijgt nieuwe nier en documentaire

Timo van der Well werd in zijn jonge leven geconfronteerd met ernstig nierfalen. Voetballen in de JO17-1 van SVS is zijn uitlaatklep. Er is hoop op een betere toekomst, met de nier van zijn vader die jarenlang bij de Capelse club zijn trainer was.

‘Bij de 8-jarige Timo, Formule 1-fan, voetballer en Feyenoord-supporter in hart en nieren, laten juist zijn nieren hem ernstig in de steek. Op zijn 12e stopt ook zijn blaas ermee. Inmiddels is Timo 15 jaar en niemand kan hem beter maken. Van samen met zijn vader trainen en juichen op het voetbalveld naar moedig zijn in het Sophia Kinderziekenhuis. Timo heeft een nieuwe nier nodig.’ Met deze tekst zijn Timo’s vader Joeri van der Well en Marjolein Hogendoorn-Hagenaar een crowdfundingsactie gestart. Ze willen geld inzamelen voor een speciaal doel: Operatie Timo, de documentaire.

“Timo”, zo zegt zijn vader, “leeft twee parallelle levens. De ene is zo normaal mogelijk, want aan de buitenkant zie je niet dat hij zo ziek is. De andere is echter zijn onzichtbare ‘medische’ leven wat zich afspeelt in de ziekenhuizen, met allerlei medicatie, injecties, verdwenen eetlust, vermoeidheid en dagelijkse katheterisatiezorg.”

Dat Timo nog speler is van de JO17-1 mag best verwonderlijk worden genoemd. Met een nierfunctie van tien procent voetbalt hij niet met één, maar drie rugzakken op. “Zo kwaad en zo goed het kan, doet hij mee”, zegt zijn vader. “Zijn ziektebeeld kenmerkt zich door betere en minder fasen. Dat betekent ook dat hij af en aan kan spelen. Soms is dat een paar minuten of zoals onlangs 55 minuten.”

“De trainers willen hem graag bij de JO17-1 hebben. Zijn goede traptechniek en overzicht houdt hem op de been. Conditioneel is hij natuurlijk veel minder met nieren die nauwelijks werken. Hij zal het lastig krijgen tegen een robuuste middenvelder of bewegende spits. Hij kon van de club ook kiezen voor de JO17-2, maar dat heeft hij zelf niet gedaan.” Zijn vader was jarenlang jeugdtrainer van SVS. “Dat heb ik gedaan tot 2020. Toen ging het nog slechter met Timo. Toen hij er niet bij was en ik een voorpraatje hield, brak ik. Ik kon het niet, zelf op de voetbal zijn, terwijl Timo thuis zat.”

Zijn steeds slechter wordende nieren hebben een enorme impact op het jonge leven van Timo. “Mentaal is het ook zwaar”, zegt zijn vader. “Het is lastig voor hem om zich te uiten. Ik heb geen idee hoe ik er op kwam, maar toen we een keer in de auto zaten met zijn tweeën kwam een documentaire ter sprake. Ik merkte dat Timo dat wel zag zitten. Het is zijn manier van uiten en hij heeft zelf ook aangegeven dat hij het belangrijk vindt om andere kinderen met nierziekte te inspireren.”

Inmiddels is een professioneel documentairemaker in de arm genomen. “Het is de bedoeling dat Timo over een langere periode wordt gevolgd, tot en met de operatie, maar ook de periode daarna. We hopen ook het verschil in levenskwaliteit met een nieuwe nier zichtbaar te maken en daarmee nieuwe donoren te kunnen bereiken.” Die operatie geven Timo en zijn familie en vrienden nieuwe hoop op een betere toekomst. Hij krijgt een nier van zijn vader. Een complexe operatie die voor beiden niet zonder risico is. “Elke vader zou dat doen voor zijn kind. Dat was voor mij de vraag niet, de vraag was veel meer of het medisch kon.”

Doneren voor de documentaire kan via www.gofundme.com/operatietimo.

Klik op OperatieTimo voor meer informatie!
Volg @operatietimo op insta (en @operatietimo op Facebook) om alles te volgen!

Wij wensen Timo en zijn vader erg veel sterkte en succes in deze moeilijke tijd!

Het vriendenteam SJC 3 hoopt vaker kampioen te worden

Vandaag gaan we in gesprek met Thom Raaijmakers van SJC 3. Hij is al drie jaar aanvoerder van dit vriendenelftal, werkzaam in de accountancy en groot Feyenoord fan. Vandaag hebben we het over het elftal en zijn ervaringen.

Dit elftal is in 2018 ontstaan vanuit een vriendengroep die geen zin meer hadden om selectie te spelen. ‘’We hebben een echte zondagclub en wilden graag lekker op de zaterdag blijven voetballen. Door de jaren heen hebben er veel wijzigingen plaatsgevonden en zijn er van de originele groep nog een beperkt aantal overgebleven. Toch vinden we elk jaar weer nieuwe leden die ons team sportief komen versterken’’, zegt Thom.

We wilden weten waarom dit team zo uniek is. ‘’Wij zijn een vriendenteam die alles op eigen kracht regelen. In het oprichtingsjaar hadden we een trainer die alles regelde, maar die vertrok na het eerste seizoen. Sindsdien hebben we niet gezocht naar een vervanger en hebben we alles op eigen houtje gedaan. Zo hebben we zelf een sponsor benaderd en regelen we onze eigen uitjes. In december gaan we bijvoorbeeld naar de Amsterdam ArenA. Ook zijn we afgelopen jaar kampioen geworden waarbij het een groot feest geworden.’’

Verder bespreken we verschillende hoogte- en dieptepunten. ‘’Het hoogtepunt is toch wel het kampioensjaar 2021-2022. We zijn afgelopen jaar kampioen geworden en dat met een uitmuntend doelsaldo van 97 doelpunten. Ons dieptepunt was ook vorig jaar toen we de kampioenswedstrijd zouden spelen tegen FC Lisse op het hoofdveld van SJC. Hierbij hadden we alles geregeld. Een fotoshoot, DJ, ontbijt op de club, vuurwerk, champagne en een BBQ. Niets leek ons in de weg te staan om glorieus kampioen te worden. Echter het enige waar we geen invloed op hadden kwam niet opdagen, de tegenstander.
Volgens de regels konden er geen punten toegekend worden. We zijn die dag geen kampioen geworden en hebben we met circa 1.500 euro aan kosten moeten dealen. Er waren drie spelers vanuit het buitenland teruggevlogen om erbij te zijn om vervolgens dit mee te maken. We hebben deze wedstrijd wel moeten inhalen als seizoenafsluiter nadat we al kampioen waren. We waren echter wel gebrand om ze af te maken. Het werd 15-0 en dat voelde wel goed.”

We vroegen ons af of er binnen dit elftal ook nog kleurrijke figuren rondlopen. ‘’Binnen het team heeft iedereen in zekere zin zijn eigen rol en accepteren we veel van elkaar. Hierbij is Alex Mesker een persoon die met zijn gevatte opmerkingen vaak de gangmaker is. Echter moet die ook zorgen dat die er vaker bij is. De DJ binnen de kleedkamer varieert, maar vaak is dit de speler met de box (Cear van der Plas of Donny Rubingh). Soms gebeurt het nog weleens dat Mitch Paauw het overpakt (meestal na een overwinning). Verder hebben we geen echte uitschieters of kleurrijke figuren binnen ons team.’’ Het team sluit af met het uitspreken van hun ambitie dit seizoen. ‘’Wij hebben elk jaar de ambitie om kampioen te worden. Wij hopen dit voetbal team lang te kunnen volhouden en nog vaker kampioen te worden’’, sluit Raaijmakers af.

Klik op SJC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SJC voor meer informatie over de club.

Bij VV Almkerk 4 is de doelstelling elk jaar hetzelfde!

Het vierde elftal van VV Almkerk is ontstaan uit een samensmelting van het derde en het zesde elftal. Vandaag hebben we het onder andere hierover samen met de mannen.

We wilden weten hoe dit elftal is ontstaan. ‘’Als jonge, sportieve, fitte, knappe jongens gingen we met de hele ploeg vanuit de A’tjes naar de senioren.  We werden verdeeld over Almkerk 3, 4 en 6. Helaas stopte er ook aantal. In drie seizoenen werden de jongetjes echt mannen. Wat ouder iets minder sportief, een stuk minder fit, maar wel nog knapper. Al jaren hadden we het als vriendengroep erover, een vriendenelftal. Het kwaliteitsverschil was en is altijd groot geweest, maar als vrienden werk je voor elkaar en haal je het beste in elkaar naar boven.”

“Toen er in zowel het derde als in het zesde wat mensen stopte, werd onze droom werkelijkheid: een vriendenteam. In de afgelopen jaren zijn een aantal nieuwe leden verwelkomd bij Almkerk. Wat vrienden uit de regio werden toegevoegd aan de selectie. Het vriendenteam was voor veel gestopte gasten een reden om weer terug te keren. De grootste overstap voetballend gezien is wel iemand van Wilhelmina 1 naar VV Almkerk 4.”

Dit team is dus al langer een droom geweest bij velen. We wilden weten wat dit team nu zo uniek maakt. ‘’We zijn niet uniek bij VV Almkerk, maar wel binnen het voetbal. Een vriendenteam waarbij sommige spelers al twintig jaar samenspelen. Dit is geen unicum bij Almkerk. Ondanks dat merendeel de hele jeugdopleiding van Almkerk samen heeft doorlopen, zitten er toch een paar ‘’onbekende’’ bij. Via-via zijn deze bij VV Almkerk terecht gekomen en nooit meer weggegaan. De vriendschap die wij als elftal hebben en met de rest van de vereniging hebben is iets unieks. Nog iets unieks is de relatie met VV Almkerk 3. Zo worden 3 en 4 gezien als één grote groep. Iedereen kan het met elkaar vinden en is bereid om 180 minuten te voetballen op zaterdag om elkaar te helpen.’’

Zo’n elftal beschikt natuurlijk over wat kleurrijke figuren. We wilden weten wie dit zijn en wat hun rol is binnen het elftal. ‘’Johnny van Anrooij, de kleinste keeper van de kelderklasse. Verder hebben we Reen Boeve, de uitvinder van de Reenbeschermers. Wip Jillem, nooit fit op zaterdag. Daarnaast hebben we ook de witte Ronaldinho (Marc de Pender) en Pim van de Nieuwenhuijzen, de spits van niks. Dit zijn een aantal spelers van dit prachtige elftal vol unieke jongens. We zeuren allemaal over de speeltijd, slechte passes, gemiste kansen maar soms wordt er ook gewoon gezeurd om te zeuren. Als de wedstrijd is afgelopen wordt alles onder het genot van een biertje weer vergeten en is het altijd gezellig.”

Het elftal onderneemt leuke activiteiten. We vroegen aan hen om daar wat meer over te vertellen. ‘’Dit begint al op vrijdag, wanneer een deel van het elftal samen de eerste flesjes bier drinken. De rest van het weekend verandert hier niet veel aan. Zaterdag is, zoals de meesten het omschrijven, de voetbaldag. Op zaterdag verzamelen we op de voetbal en begint de lol. De kleedkamer humor en slappe teksten eindigen dan pas als de kantine sluit.”

Tenslotte hebben we het nog over de ambities van het elftal. ‘’Het vierde begint elk seizoen met dezelfde doelstelling; kampioen worden. Eigenlijk gaat het elk jaar hetzelfde. We starten erg goed, scoren aan de lopende band, krijgen (bijna) niks tegen en staan bovenaan. Dan gaat het vaker regenen en gaan we iets te veel in onszelf geloven. Wij spelen te vaak gelijk tegen een ploeg uit het rechterrijtje of er wordt verloren.
We herpakken ons in het voorjaar en worden op drie punten verschil tweede. Zo werden NEO, Hardinxveld, Spijk en Corona al een keer kampioen. Dit jaar gaat het net als de voorgaande seizoenen weer voorspoedig en staan we met nog nul verliespunten bovenaan. De zon maakt helaas alleen steeds vaker plaats voor regen. Tot slot heeft ‘El Capitano’ vorig jaar zijn schoenen aan de wilgen gehangen. Dit na een prachtige afscheidswedstrijd, hier kon hij nog één keer de sterke verhalen vertellen en de DJ uithangen. El Capitano, nogmaals bedankt!’’, sluit VV Almkerk 4 af.

 

Wij wensen de mannen van VV Almkerk 4 veel succes dit seizoen!

Klik op VV Almkerk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Almkerk voor meer informatie over de club.

Goaltjesdief Weijts promoveert toch mee met De Zwerver

Eigenlijk was het de bedoeling dat Glenn Weijts inmiddels ver in de voorbereiding met Hellevoetsluis zou zijn. De werkelijkheid is dat de goaltjesdief zich als kersvers houder van de Pleun de Paauw-bokaal met De Zwerver aan het prepareren is voor de verrassende terugkeer in de eerste klasse en het weerzien met buurman Nieuw-Lekkerland.

KINDERDIJK 
Het was onbetwist één van de meest sensationele ontknopingen van het afgelopen seizoen: de onstuitbare opmars van De Zwerver via een krachtige eindsprint in de competitie met een gelukzalige climax in de nacompetitie via de zege op Yerseke in Dinteloord.                                                 Een climax met consequenties, want terwijl de overschrijvingstermijn al op z’n einde was gelopen en de selecties voor het komend seizoen al gevormd waren kwam daar opeens de mededeling van Glenn Weijts dat hij De Zwerver toch trouw zou blijven en afzag van zijn geplande overstap naar Hellevoetsluis.
,,Ik ben woonachtige in Brielle en ik ben me gedurende het seizoen steeds meer gaan afvragen of ik de reistijd vanuit mijn woonplaats naar Kinderdijk wel wilde blijven maken. Daarom ben ik een club in de buurt gaan zoeken. Die heb ik gevonden met Hellevoetsluis, dat op dat moment nog volop in de race was voor promotie naar de eerste klasse. Dat was bij De Zwerver tegelijkertijd totaal niet aan de orde.’’

Beslissing
Maar in de doldwaze slotweken van een gekke voetbaljaargang veranderde dat dus volledig: De Zwerver meldde zich, en dat was voor het collectief van trainer Joery van der Waal al een geweldige surprise, als nacompetitiedeelnemer. Tijdens het toetje ontpopten de Kinderdijkse elf zich ook nog eens als eersteklassebestormer. En met die uitkomst sloeg de twijfel flink toe bij Weijts. ,,Ik ben steeds meer gaan twijfelen of ik de overstap wel moest gaan maken. De promotie wakkerde die twijfel nog meer aan. Bovendien was het seizoen voor Hellevoetsluis niet in promotie geëindigd.’’ Weijts trok uiteindelijk zijn overschrijving in en besloot toch bij De Zwerver te blijven.

,,In de dagen na de promotie ben ik steeds meer gaan nadenken over mijn toekomst. Bij De Zwerver was het steeds beter gaan draaien en daar lonkte een mooie competitie. Ik heb de voorzitter van Hellevoetsluis een appje gestuurd waarin ik mijn beslissing kenbaar heb gemaakt dat ik niet naar Hellevoetsluis zou komen. Uiteraard was hij daar niet blij mee. De overschrijvingsperiode was al ten einde, de club kon zich niet meer versterken. Nee, ik ben niet iemand die snel mijn woord breekt maar ik heb deze wisseling uit persoonlijke overwegingen gemaakt. Het is gelopen zoals het is.’’

En dus maakt Glenn Weijts, die als topschutter bij de club van De Schans de Pleun de Paauw-bokaal van het clubicoon kreeg, zich op voor een seizoen in de eerste klasse inclusief de ‘burenruzie’ met Nieuw-Lekkerland. ,,Van die ontmoeting heb ik al veel gehoord. Ik ben benieuwd hoe ik die wedstrijd ga ervaren. Na het afgelopen jaar gaan we onbevangen de eerste klasse in.’’

Klik op De Zwerver voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Zwerver voor meer informatie over de club.

Aldo Tagliasacchi, droomt van basisplaats bij Hardinxveld

Bij Hardinxveld is de instroom van talenten uit de eigen opleiding vrijwel onuitputtelijk. Niet eens opmerkelijk is dat er bij de enige club in het dorp half juni geen mutaties waren. Een van de nieuwkomers bij de selectie van de nieuwe trainer Theo de Boon is Aldo Tagliasacchi.

HARDINXVELD Tagliasacchi heeft ongetwijfeld een van de mooiste namen in Hardinxveld-Giessendam. Hij is een zoon van een Italiaanse vader en een Nederlandse moeder en pas 20 jaar, spitspeler en gemakkelijk scorend. In de laatste oefenwedstrijd op weg naar de meer serieuze wedstrijden scoorde Tagliasacchi driemaal tegen Arkel. Een tegenstander die Hardinxveld ook in de competitie tegenkomt. Dan mag uiteraard meer weerstand van de club waar Frenkie de Jong op 6-jarige leeftijd voor het eerste tegen een bal trapte, worden verwacht. Zijn jongere broer Youri staat bij het huidige Arkel afwisselend op het middenveld of centraal achterin.

Tagliasacchi kwam op zijn achttiende al bij het eerste elftal van Hardinxveld. Zijn ontwikkeling werd afgeroomd door corona. Een periode waarin weinig werd gevoetbald. ,,Vorig seizoen voetbalden wij niet onaardig, maar pakten op beslissende momenten de punten niet. Wij hebben met mijnheer Theo de Boon een goede en ervaren trainer. En nee, wij willen op voorhand geen favoriet voor de titel worden genoemd. Dat creëert alleen maar druk. Wij moeten lekker gaan voetballen. Hopelijk kiest de trainer mij bij de selectie. Ik heb er echt veel zin in, maar er is de nodige concurrentie”, weet Tagliasacchi.

Eind augustus was nog niet bekend hoe De Boon zijn selectie ging samenstellen. En al wil men aan de Sluisweg de druk eraf halen, met De Boon terug als trainer en de uitslagen van de voorbereiding in het geheugen, wordt van Hardinxveld verwacht dat het om de prijzen gaat spelen.

Klik op Hardinxveld voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Hardinxveld voor meer informatie over de club.

Marjolein Pellegrino-Kuijl: het voelt fijn om een DSE-er te zijn!

De 49-jarige Marjolein Pellegrino-Kuijl is al een lange tijd vrijwilliger bij DSE. Haar kinderen spelen in de jeugd, haar man is jeugdtrainer, teammanager en ze is zelf werkzaam in het jeugdbestuur van DSE. Kortom een familie met DSE in het DNA!

Werkzaamheden als vrijwilliger
Marjolein is ongeveer tien jaar geleden begonnen als vrijwilliger. Haar oudste zoon speelde toen met veel plezier bij DSE en ze had het gevoel dat ze iets terug moest doen voor de club. ‘’Ik had echter helemaal geen verstand van voetbal, dus vroeg ik of ik op een andere manier mijn steentje kon bijdragen. Toen ben ik begonnen bij het JC-team, de jeugdcommissie. Vooral hand en spandiensten, administratieve ondersteuning. Dat was toen een leuk clubje mensen en dat is het nog steeds. Sinds dit seizoen weer uitgebreid met drie nieuwe mensen, wat heel erg fijn is!’’

Sinds vorig seizoen zit Pellegrino-Kuijl ook in het hoofdbestuur. Vanuit alle geledingen binnen de vereniging is er een afgevaardigde in het hoofdbestuur. ‘’Ik ben dat vanuit de jeugdafdeling. Dat is superinteressant, het is eigenlijk een bedrijf dat gerund wordt. Er komt heel veel bij kijken, veel meer dan mensen denken. Het is leuk om over allerlei onderwerpen mee te denken, ik leer er nog dagelijks van! Verder zit ik in de commissie normen en waarden, ben ik af en toe gastvrouw op zaterdag en help daar waar nodig. Je krijgt er zoveel voor terug, zeggen we altijd tegen elkaar. Ook als het eens heel druk is, of het loopt niet lekker. We lachen er dan om maar zo is het wel, je krijgt er zoveel voor terug!’’

Een echte voetbalfamilie
Door het enthousiasme van de vrijwilliger over de club, wilden we eigenlijk meer weten over wat de club voor haar betekent. ‘’We zijn een echte voetbalfamilie. Mijn twee zoons spelen bij DSE sinds jongs af aan. Luca keept nu in de JO19 en Sep speelt in de JO13. Luca is daarnaast ook verenigingsscheidsrechter en werkt regelmatig achter de bar. Mijn man Daniel is trainer en leider bij de JO13 en daarnaast teammanager van Heren 1.

Dus zowel de zaterdag als de zondag zijn bij ons gevuld met voetbal. Toen Daniel teammanager wilde worden hebben we daar thuis wel gesprekken over gevoerd. De hele zaterdag staat al in het teken van DSE, en nu zou de zondag ook nog voetbal gevuld zijn. Toen we het de kinderen vroegen of papa dat moest doen, waren ze meteen erg enthousiast, tja, toen kon ik niet achterblijven. Ik vind het leuk om een wedstrijd te kijken van het eerste, maar mijn hart ligt eerlijk gezegd meer bij de jeugd.’’

We kunnen dus wel zeggen dat het gezin een echt DSE-hart heeft. ‘’Samen zorgen dat een vereniging draait, verbeteringen aanbrengen, samen bedenken wat anders kan, daar word ik blij van. Er werken zoveel lieve, leuke, goede vrijwilligers bij DSE, iedereen doet zo hard zijn best. Onze slogan is #wijzijndse, en zo voelt het ook. Samen, met alle kinderen, volwassenen, ouders en vrijwilligers zijn WIJ DSE. En iedereen draagt daarin zijn steentje bij.’’

Bij DSE is er momenteel een commissie erg druk bezig met het vrijwilligersbeleid. ‘’We merken dat veel taken door een relatief kleine club gedaan wordt. Dat moet wel anders en daar moeten we zelf ook in veranderen. Want er is altijd wel iemand die zegt: Oh, dat doe ik wel even. Maar honderd keer even, kost toch erg veel tijd. Als je anderen uitlegt hoe een vereniging in elkaar steekt en dat we het echt samen moeten doen, zijn gelukkig nog steeds mensen geneigd iets te doen voor de vereniging.’’

Marjolein was vanuit vroeger helemaal niet bekend met de sport, maar merkt wel dat het voor haar kinderen erg leuk is. ‘’Je leert te spelen in een team, afhankelijk te zijn van elkaar, verantwoordelijkheid te hebben naar elkaar toe, voor elkaar op moeten komen en dat je dingen samen moet doen. Ze hebben er vrienden voor het leven gemaakt, dat is onbetaalbaar. En net zoals onze kinderen hebben wij er ook vrienden gemaakt, het voelt ook echt als thuiskomen. We noemen de vereniging vaak gekscherend ons tweede huis, maar zo voelt het eigenlijk wel echt.’’

‘’Als ik de vereniging op loop (we wonen bijna aan de overkant, dus dat is echt heel regelmatig) en ik zie de kleintjes voetballen, alle trainers die weer tijd hebben vrijgemaakt om training te geven, de kantine open, mensen bezig met wat klussen, gesprekjes in de bestuurskamer, dan maakt me dat wel trots. Omdat we niet zo groot zijn, kennen veel mensen elkaar, van groot tot klein. Mooi cluppie denk ik dan. We doen het toch maar mooi met z’n allen!’’

Kwaliteitsverbetering
De vrijwilliger vindt om samen iets te doen het allerleukste. ‘’Door het nieuwe bestuur hoor ik wat er in alle geledingen speelt, en dat is veel bij een vereniging. Kwaliteit verbeteren op welk vlak dan ook. Wat mij betreft hoeven we niet groter, maar er zijn altijd wel dingen te verbeteren. Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld met de grote clubactie geld opgehaald voor nieuwe ballenkarren. Als je dan nu het ballenhok inloopt en er is voor ieder team een ballenkar met slot, lekker overzichtelijk opgesteld, ja, daar word ik blij van. Dit jaar gaan we tijdens de grote clubactie sparen voor dug-outs op veld E, die zijn daar hard nodig.’’

Een bijzondere club
We vroegen aan Pellegrino-Kuijl wat zij het meest bijzondere vindt aan de club. ‘’DSE is niet te groot waardoor heel veel mensen elkaar kennen. We horen regelmatig terug dat het een warm bad is waar je in terecht komt. Dat is heel fijn om te horen. Ik denk ook ons kamp wat ieder jaar gehouden wordt. Drie nachten met de O10-O15, en zoveel enthousiaste kampvrijwilligers, dit brengt zo’n mooie verbinding. Na het kamp zie je iedereen weer hoi zeggen tegen elkaar, van groot tot klein, er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. Het blijkt ook dat dit een belangrijk evenement is, het zit ieder jaar zo vol! En de kids die niet meer mee mogen, staan te springen om als leider mee te gaan. Dat zegt genoeg lijkt me!’’

Verder wordt er buiten het voetbal om heel veel activiteiten georganiseerd, denk aan Sinterklaas, bingo, oktoberfest, FIFA avond, etc. ‘’Het gaat wat mij betreft voornamelijk over gevoel. Het voelt fijn om een DSE-er te zijn.’’

Memorabele momenten
In Corona tijd heeft DSE geprobeerd om activiteiten te blijven organiseren, wat binnen de richtlijnen mocht. ‘’Toen hebben we led-voetbal aangeschaft, lichtjesvelden, kinderen met verlichte hesjes aan en dan in het donker voetballen tegen elkaar met een verlichte bal. Doordat we in die tijd een avondklok hadden, moest het snel opgebouwd worden en na de voetbal heel snel weer afgebroken. Hoeveel mensen zich toen aangemeld hebben om te helpen, niet normaal. Na de oproep stond mijn telefoon roodgloeiend, zodat alle kids die week zonder problemen lekker hebben kunnen voetballen en wij op tijd weer naar huis konden. De kopjes van de kinderen, die in het donker mochten voetballen, dat was onbetaalbaar!’’

Wij wensen Marjolein nog veel succes bij vv DSE!

Klik op vv DSE voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv DSE voor meer informatie over de club.

Sico Wielaard: ‘Knokken en hopelijk zo snel mogelijk weer terug’

Begonnen bij De Jonge Spartaan, overgestapt naar Flakkee en een kans laten liggen om samen met zijn broer bij Melissant te gaan voetballen. De twintigjarige Sico Wielaard zit in Middelharnis helemaal op zijn plek. Zelfs na de degradatie van zijn ploeg. “Nu kijken hoe snel we weer terug kunnen komen!”

Want hoe gezellig het ook altijd is bij Flakkee, dat stapje terug naar de vijfde klasse, kwam ook daar toch wel aan als een flinke klap. “Degraderen is gewoon ‘klote’, dat was wel even een domper op de sfeer.” Helemaal omdat Wielaard en zijn teamgenoten daar aan het begin van het seizoen toch echt niet vanuit waren gegaan. “We zouden kijken wat de doelstelling ging worden, maar dit hadden we denk ik allemaal niet verwacht…”

Jonge selectie
Maar na 26 wedstrijden en meer dan honderd tegentreffers, is dat de realiteit. Wielaard probeert zijn vinger op de zere plek te leggen. “Vorig seizoen zijn er heel wat jongens met ervaring gestopt, dat helpt natuurlijk niet mee. En we hadden flink last van blessures.” Hijzelf incluis. “Ik denk wel vier keer achter elkaar. Eerst aan mijn hamstring, toen een gekneusde voet en later nog mijn enkel.” Mede daardoor droeg de jongeling dit seizoen de aanvoerdersband om zijn arm, na het uitvallen van Mees Groenendijk. Met een kruisbandblessure. “In de jeugd ben ik het al eens eerder geweest, maar het is toch wel even wennen. Er worden andere dingen van je verwacht. En ik ben zelf ook nog maar twintig.” Het zegt veel over de gemiddelde leeftijd, denkt Wielaard. “We hebben echt een jonge selectie. Ik speel vaak, dus dan komen ze automatisch bij jou uit.” Veel moeite heeft hij met die nieuwe rol overigens niet. “Als aanvoerder ben ik niet anders, ik trek toch altijd wel mijn mond open. Dat is geen probleem verder, haha!”

Op zijn plek
En dus is de verdediger inmiddels niet meer weg te denken uit het elftal van hoofdtrainer Kees Breen. Maar hoe anders was dat een aantal jaar geleden. “Ik heb vanaf mijn vijfde eigenlijk altijd bij ‘Spartaan‘ gezeten. Tot ik als B-junior naar hier ging.” Waarom? “Het was daar niet gezellig meer en ik zou in de B2 komen, dat zag ik niet zitten. Bij Flakkee kende ik de trainer van de A1 en er speelden al een paar vrienden.” Een moment van bezinning later, besloot hij de stap te maken. Tot volle tevredenheid. “Het is hier hartstikke gezellig. We kunnen het allemaal goed met elkaar vinden en ik zit hier heel goed op mijn plek.” Toch probeerden ze hem bij Melissant op andere gedachten te brengen. Met broer Nino in het veld en vader Huib als teammanager heel aanlokkelijk, maar Wielaard besloot het toch niet te doen. En dus speelt hij dit seizoen met Flakkee in de vijfde klasse. De vraag is voor hoelang. “We moeten gewoon gaan knokken en kijken hoe snel we terug kunnen komen. Het liefste natuurlijk meteen, maar ik weet niet zo goed wat ik moet verwachten.” Aan hemzelf zal het in ieder geval niet liggen. De ‘back’ geeft altijd alles. “Wat dat betreft ben ik wel een echte teamspeler.” En gedegradeerd of niet, zijn familie is er altijd bij. “Die komen eigenlijk altijd kijken, die support is natuurlijk heel leuk.” Wielaard kan niet wachten. “Die gasten weer zien en zin om te voetballen, dat blijft toch je passie. Een nieuw begin, we gaan er wat van maken!”

Klik op Flakkee voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Flakkee voor meer informatie over de club.

Maaike Laros van SC Emma vertelt over haar voetbalcarrière

Vandaag gaan we in gesprek met Maaike Laros van SC Emma. Maaike is 24 jaar en zit nu in het laatste jaar van haar rechtenstudie. Ze is pas op haar vijftiende begonnen met voetballen, nadat ze eerst tien jaar had gekorfbald. In een interview met VoetbalJournaal vertelt Laros meer over haar voetbalcarrière en de ambities die zij nog heeft.

Maaike is op haar vijfde begonnen met korfballen, maar werd door blessures uit de selectie gezet  bij haar club. ‘’Ik baalde hier natuurlijk ontzettend van, maar mijn vader zag het eigenlijk als een kans. Hij heeft namelijk heel lang geprobeerd om mij aan het voetballen te krijgen. Ik vond korfballen toen nog heel leuk. Mijn vader was op dat moment voorzitter van SC Emma, waardoor de clubkeuze erg simpel was. Ik kende ook toevallig wat meiden die toen in de MB2 speelden, dus ging ik daar meetrainen.

Ik had al snel mijn plek gevonden in het elftal. Een paar jaar later ben ik bij R.K.S.V RCD gaan spelen. Dit heb ik uiteindelijk maar één seizoen gedaan. Ik was namelijk weer teruggevraagd om bij SC Emma te komen voetballen. Ik ben toen weer teruggekomen bij SC Emma, ook omdat het toch een beetje mijn club is. Net voor corona was ik gestopt, maar uiteindelijk mistte ik het toch wel erg. Ik heb op een mooie zomeravond samen met een vriendin besloten om toch weer te gaan voetballen. We hebben een super leuk vriendenteam op de been kunnen zetten. Ik heb het hier nog steeds enorm naar mijn zin.’’

Met dit elftal is Maaike net als alle andere teams begonnen aan de competitie. We vroegen om ons mee te nemen in hoe het huidige seizoen verloopt. ‘’Vorig seizoen speelde we voor het eerst met elkaar samen dus het was erg wennen en we verloren veel met grote uitslagen. Dit seizoen gaat dit al stukken beter. De doelstelling van de trainer is dan ook dat we minimaal twintig punten pakken. Daarvoor zijn we nu hard aan het trainen. We hebben er een aantal goede speelsters bijgekregen. Hierdoor is het team uiteraard nog sterker geworden. Het belangrijkste vind ik dat we met zijn alle het net zo leuk kunnen hebben als vorig seizoen. Nog meer gezelligheid en feestjes en dat we daarbij ook steeds beter gaan voetballen.’’

We vroegen aan Laros wat haar hoogte- en dieptepunten waren binnen haar carrière. ‘’Een dieptepunt is dat ik afgelopen seizoen twee keer mijn enkelbanden heb gescheurd. Eerst mijn rechter en een halfjaar later mijn linker. Het herstel duurde elke keer ontzettend lang. Nu draag ik om beide enkels een brace. Hopelijk blijft het bij deze twee keer en kan ik dit seizoen gewoon volledig spelen. Een hoogtepunt was dat ik in mijn eerste seizoen gelijk al kampioen werd. We stonden gelijk met Hardinxveld. De laatste wedstrijd moesten we in een directe confrontatie uitvechten wie er kampioen zou worden. Uiteindelijk wonnen we die wedstrijd en kon het feest beginnen.

Een ander hoogtepunt is het organiseren van het memorytoernooi. Dit toernooi heeft mijn vader met Leon Steenbakker opgericht, omdat in een jaar drie mensen overleden waren uit hun elftal. Na zestien jaar is het toernooi nog steeds een groot succes. Ik ben heel trots dat ik dat van hen heb mogen overnemen.’

Tot slot wilde we weten wat voetbal zo belangrijk maakt voor de studente. ‘’Voetbal zorgt voor veel plezier bij mij. Vooral nu we een vriendenteam hebben is het elke week gezellig. We doen ontzettend veel met elkaar en zijn daardoor echt hecht met elkaar geworden. Daarbij is voetbal een gedeelde passie met mijn vader en opa, wat ik erg belangrijk vind. Nu moet ik niet vergeten te vertellen dat mijn moeder ook gevoetbald heeft, maar die heeft er niet zoveel mee als de rest van de familie. Tijdens het voetballen kan ik ook altijd mijn hoofd goed leegmaken, wat weer voor rust zorgt.’’

Maaike wilde afsluiten met het uitlichten van iemand van haar vereniging. ‘’Johan van Helden, hij doet ontzettend veel voor de club. Sinds hij er is, is de gezelligheid flink toegenomen op de club. Hij heeft het darten geïntroduceerd en zorgt altijd voor een leuke derde helft. Dit is echter nog maar een klein deel van wat hij doet.  Hij wordt door veel mensen van de club gewaardeerd en we zijn hem heel dankbaar’’, sluit Laros af.

Klik op SC Emma voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Emma voor meer informatie over de club.

Stijgende energieprijzen: wij helpen jouw voetbalvereniging graag!

Alsmaar stijgende gas- en energieprijzen, de zorgen zijn groot! Echter het verhogen van de contributies, de kantineprijzen en het afschaffen van douchen op de club is ook niet gewenst.

De Nationale Sport Vakbeurs geeft jouw voetbalclub op woensdag 9 november graag alle
beschikbare handvatten en oplossingen die de markt te bieden heeft. Van snelle korte termijn ‘quick wins’, lange termijn (duurzaamheids)oplossingen tot alternatieve inkomstenbronnen om de stijgende prijzen op te vangen.

Tijdens de komende beurseditie zijn er diverse kennissessie over dit thema en tevens meer dan 200 toeleveranciers, dienstverleners en kennispartners aanwezig die jouw sportclub graag helpen de nijpende situatie tegen te gaan.

Ook zijn er diverse partijen die op de beurs simpelweg sponsorgeld gaan weggeven om je club onder andere te helpen met de oplopende kosten. Hierover later meer.

Gratis toegangsticket(s) voor de Nationale Sport Vakbeurs krijg je via deze link:
https://shop.link2ticket.nl/S/Event/A1hXcUMFel9CVg/A1hXcUMFd15FUw 

Klik op Nationale Sport Vakbeurs voor meer informatie.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.