Home Blog Pagina 506

Remco van Hoek rent voor FC Perkouw

Ze hoeven bij FC Perkouw maar een kik te geven en Remco van Hoek staat klaar. Als vrijwilliger van de club midden in de polder heeft hij een takenpakket die indrukwekkend te noemen is. “Ik ben supertrots op mijn cluppie.”

“Mijn vrouw wil thuis nog wel eens een grapje maken, dat ik harder ren voor FC Perkouw dan voor haar”, zegt Van Hoek (40). “Ze weet dat ik het met veel plezier doe en als gezin beleven we er ook veel lol aan. Mijn  zoon Dave speelt in de onder 15, mijn dochter Fiona in de onder twaalf. Ons sociale leven is FC Perkouw.”

Vijftien jaar geleden streek hij en zijn vrouw neer in het pittoreske Berkenwoude. Toen zoon Dave wilde voetballen en lid werd, kregen ze bij FC Perkouw zijn vader erbij. “We wonen in de straat voor het sportpark. Het is drie keer vallen en je bent er. Denny Trouborst heeft mij al snel gevraagd om bij het team van Dave te helpen. Zijn dochter speelt ook in het team. Aangezien ik moeilijk of geen nee kan zeggen, is er in de loop van tijd van alles bijgekomen.”

Anno 2022 is Van Hoek trainer, scheidsrechter, bestuurslid, lid van de jubileumcommissie en maakt hij ook onderdeel uit van het team dat in de zomer het traditionele tentenkamp voor de jeugd van Berkenwoude organiseert. “Bij elkaar is het best wel wat, zeker als je het op een rijtje zet, maar ik help graag. Ik ben zeker niet de enige die zo veel tijd in Perkouw steekt. Het is wel zo dat we een kleine club zijn en dat het aantal vrijwilligers ook beperkt is. We moeten het met elkaar doen, dat gevoel leeft hier heel erg. Dat is, denk ik, ook de reden dat ik zo verknocht ben aan deze club. Vanaf het moment dat ik hier binnenstapte voelde ik me thuis, terwijl van ik origine geen Berkenwoudenaar ben. Ik ben opgegroeid aan de overkant van de IJssel, in Capelle.”

Het runnen van een kleine club is niet altijd even makkelijk en vraagt om flexibiliteit, maar door de eenheid houdt FC Perkouw al jaren het hoofd boven water. “Ik ben er echt trots op dat we als club al vijftig jaar bestaan. We krijgen het toch elke keer weer voor elkaar. We hebben in coronatijd de kantine een nieuwe uitstraling gegeven en volle teams formeren is altijd een puzzel, maar het lukt wel steeds.”

FC Perkouw heeft naast de mini’s, de kweekvijver van de jeugdtak, vijf jeugdteams in competitie. Dat is al jaren stabiel, ,maar dat gaat zeker niet vanzelf. Het achterland van Berkenwoude is klein en nieuwbouwprojecten zijn nog niet aanstaande. “Als club wachten we met smart op een nieuwe wijk. Een tiental woningen is voor ons al een team extra. Als club kan je je niet veroorloven om stil te zitten en af te wachten. Leden komen niet vanzelf. Vandaar dat we regelmatig clinics geven aan de kinderen van de twee scholen in het dorp. En het tentenkamp dat we organiseren is toegankelijk voor alle kinderen uit Berkenwoude. Als ze het leuk en gezellig vinden, nodigen we ze uit om mee te doen aan de training.”

Een clinic met John de Wolf, de assistent-trainer van Feyenoord, was een hoogtepunt van het jubileum dat FC Perkouw nog tot eind van het jaar opsiert met allerlei activiteiten. “Ik ben een Feyenoord-fan, dus ik vond het geweldig dat John de Wolf kwam. Ik heb zomaar benaderd via Instagram. Geweldige vent.”

“We azen nog op een leuke jubileumwedstrijd. Ik dacht beet te hebben met oud-Feyenoord, maar toen het speelschema bekend werd, bleek Feyenoord op die dag te spelen tegen FC Emmen. Ik heb de hoop nog niet opgegeven. Als oud-Feyenoord niet lukt, dan oud-Sparta of desnoods oud-Ajax, haha.”

Klik op FC Perkouw voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Perkouw voor meer informatie over de club.

Trainer Toon Verbraak over zijn carrière en elftal Internos Zaterdag 4

Vandaag gaan we in gesprek met de 65-jarige Toon Verbraak. Hij is trainer bij Internos Zaterdag 4 samen met zijn compagnon René van Eekelen. Vandaag kijken we mee in zijn trainerscarrière.

Toon is niet zijn hele trainerscarrière al verbonden aan Internos zaterdag 4.  In het verleden heeft hij verschillende functies bekleed. Zo is hij leider bij de Pupillen en Junioren geweest, maar hij is ook lid geweest van verschillende commissies binnen de vereniging. Hij is trainer geweest bij de lagere junioren. Ook is hij jeugdscheidsrechter geweest en was hij bestuurslid en sponsor van de vereniging uit West-Brabant.

We wilden weten hoe Toon zijn eigen voetbalcarrière een beetje is verlopen. Hierop antwoordde hij: ‘’Ik ben op zesjarige leeftijd begonnen bij RKVV Roosendaal. Ik heb daar tot ongeveer mijn achttiende levensjaar gevoetbald. Toen ik eenmaal naar Etten-Leur was verhuisd ben ik leider bij de Pupillen geworden bij vv Internos. Ik heb dit gedaan bij de teams van mijn beide zoons. Zelf ben ik op latere leeftijd nog gaan voetballen bij de club uit Etten-Leur. Ik voetbalde toen bij het dertiende elftal van vv Internos.’’

Inmiddels is Toon Verbraak alweer voor het elfde seizoen coach van het vierde elftal van Internos op de zaterdag. Eerder was dit nog zaterdag 3. ‘’Met dit elftal hebben we eigenlijk altijd in de A-categorie gevoetbald. We zijn in deze categorie zelfs twee keer kampioen geworden. Dit seizoen heeft de KNVB besloten om de indelingen aan te passen, jammer genoeg. Hierdoor zijn we nu dus voor het eerst actief in de B-categorie’, aldus Trainer Verbraak.

De band met Internos is volgens Verbraak goed, vooral in het verleden. ‘’Ik ging jarenlang drie avond in de week naar het sportpark Hoge Neerstraat. Ik was er zaterdag altijd de gehele dag, zondagochtend moest ik dan zelf voetballen en ’s middags gingen we bij het eerste elftal kijken.’’

Op dit moment zitten er weer goede en loyale mensen bij Internos. Dit zijn bijvoorbeeld spelers die ooit bij de vereniging in het eerste hebben gespeeld. Samen met het bestuur van de vereniging geven zij de club weer nieuw elan. Dit is natuurlijk mooi nieuws!  Wellicht kan het eerste elftal van de vereniging nog doorgroeien naar een hogere klasse. Ik denk het wel, want we hebben potentie genoeg. Voor ons eigen team Zaterdag 4, geldt er maar één ding dit seizoen. Kampioen worden in de B-categorie’’, aldus de 65-jarige Verbraak.

Klik op vv Internos voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Internos voor meer informatie over de club.

Bij HRC’14 Dames 1 staat gezelligheid altijd voorop

Vandaag gaan we in gesprek met Renée van Ooijen de assistent-trainer van HRC’14 Dames 1. De 23-jarige is door blessures gestopt met voetballen en is nu assistent-trainer geworden bij HRC’14 Dames 1. Vandaag hebben we het over dat elftal.

Renée is zelf op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij de jongens  van RVV/HVV (voormalig HRC’14). Ze heeft hier tot haar twaalfde gevoetbald en is daarna naar de meiden van DSC gegaan. Op haar zestiende is ze terug naar HRC’14 gegaan om in Dames 1 te spelen. Dit heeft ze een jaar gedaan tot ze haar voorste kruisband afscheurde. Toen is ze voor een ruime drie jaar gestopt. Op twintigjarige leeftijd is ze weer begonnen bij Dames 2. Twee jaar later moest ze weer stoppen omdat ze haar voorste kruisband en beide meniscussen scheurde. Nu is ze actief als assistent-trainer bij het elftal waar ze zelf speelde.

Dit is een uniek team volgens Renée. ‘’Wat dit team uniek maakt is de sfeer. De sfeer is altijd goed binnen dit team. We zijn in korte tijd ook een grote groep geworden. In twee jaar tijd zijn we van ongeveer vijftien naar twintig spelers gegaan. Van de +/- vijftien vrouwen die er in het begin bij waren, hebben er ook een aantal helaas moeten stoppen door werk, blessures of verhuizingen. We zijn een erg hecht team die zeker voor elkaar willen knokken op het veld. Tijdens de wedstrijden is er een hoge strijdlust, maar na de wedstrijd drinken we het liefst een lekker drankje met zijn allen.
We hebben bij HRC’14 een goede klik met alle vrouwen onderling. Zo zien we ook dat de MO15 en de MO17 de toekomst van het vrouwen elftal is. we proberen hen zoveel mogelijk te betrekken bij ons team zodat iedereen zich welkom voelt. We vinden het belangrijk dat het vrouwenvoetbal blijft leven op onze club.’’

We merken dat de vrouwen, zoals ze zelf ook aangeven, een goede band hebben. Daarom vroegen we ons af of er binnen het elftal ook bepaalde typetjes zijn. ‘’Die zijn er zeker. Zo is Noa iemand die je altijd en overal hoort. Ze laat je altijd verassen. Dan heb je Erik, hij is onze vlagger zonder filter. Vervolgens heb je Lilou & Dewi dat zijn de echte gezelligheidsdieren van ons elftal. Diana is onze onverwoestbare, antieke diamant en Bente onze schoffelaar. Tot slot is Celesta de trouwe aanvoerster. Eigenlijk kunnen we zo door blijven gaan en iets over iedereen zeggen.’’

Vervolgens hebben we het met de assistent-trainer over hoogte- en dieptepunten. ‘’Ons dieptepunt is dan toch wel de start van dit seizoen. Er zijn veel veranderingen binnen het team en basisspelers geblesseerd. Dit heeft ervoor gezorgd dat er onrust in dit toch hechte team is. we zijn wat zoekend, maar we geven niet op. Er zit gelukkig weer een stijgende lijn in en daar gaan we op voortborduren. Een hoogtepunt is dat wij ondanks de Corona en de wisselingen binnen de damesafdeling sterker uit die periode zijn gekomen. Met een leuk, gevarieerd en hecht team. De gezelligheid staat altijd voorop, maar wel met als doel op het veld de punten pakken en bouwen naar de toekomst.’’

Tot slot hebben we het over de ambities van dit elftal. ‘’Dit elftal heeft de ambitie om kundiger te worden met voetbal, er zit een stijgende lijn in. Het is alleen de bedoeling dat we die lijn nog veel meer laten stijgen. We hopen nog veel leuke wedstrijden te mogen spelen. Ter afsluiting is het dit jaar het vijftigjarige jubileum van het damesvoetbal bij HRC’14. Dit zal groots gevierd worden, de club is al druk bezig met alle voorbereidingen. Dit gaat een groot spektakel worden, omdat het vrouwen voetbal binnen onze club erg belangrijk is en dit gaat in de toekomst nog belangrijker worden. We gaan hier een groots feest van maken ’’, sluit HRC’14 VR1 af.

Klik op HRC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HRC’14 voor meer informatie over de club.

RWB Zondag 5 gaat voor het kampioenschap!

Vandaag krijgen we een inkijkje in de Zondag 5 van RWB. Dit team levert altijd de volle honderd procent in alle drie de helften. We spraken onder andere over hun doelen en hoogte- en dieptepunten.

Even voorstellen
RWB Zondag 5 heeft dit voetbaljaar maar liefst 21 man op papier staan. ‘’Dit hebben wij nog nooit gehad dus is voor ons erg speciaal. Maar 21 man op papier betekent natuurlijk niet dat ze er alle 21 zijn elke zondagochtend. Voor sommige onder ons zijn de zondagochtenden namelijk redelijk zwaar. Dit jaar hebben we wel twee keepers, waar we enorm veel aan hebben en kunnen inzetten op de juiste manier.’’

Verschillende karakters
We wilden graag weten wat dit team nou uniek maakt. ‘’Dat we allemaal verschillende karakters in het team hebben en het altijd goed gaat. Iedereen neemt iedereen zoals hij is. Gezelligheid staat boven alles. Als je elke speler los van elkaar zou zien, zou je niet denken dat het zo’n hecht team is, maar het tegendeel is waar.’’

Bijzondere spelers
RWB Zondag 5 heeft een aantal bijzondere spelers in de gelederen. Eén speler hiervan schiet er tussenuit. ‘’Als ik er één moet opnoemen is dat Aron. Onze microfoon boy. We roepen eigenlijk zo vaak dat iedereen de microfoon mag krijgen behalve Aron. Desondanks eindigt die jongen altijd met de microfoon in zijn handen en maakt hij iedereen aan het lachen. Zowel voor als na de wedstrijd is het een clown in de kleedkamer.’’

Motto
Het motto van dit team luidt: ‘’Strijd en winst staan bovenaan, maar als er een krat bier op tafel staat zullen we er pas echt voor gaan. Tijdens de wedstrijden en trainingen zijn we erg fanatiek en hard tegen elkaar, maar zodra we in de kleedkamer zijn of in de kantine zitten merk je pas echt wat inzet is.’’

Hoogte- en dieptepunt
We vroegen naar eventuele hoogte- en dieptepunten van dit team uit Waalwijk. ‘’Het hoogtepunt was ons prachtige teamuitje in Groningen. Hier hebben we enorm genoten gedronken, gefeest en gedronken. Het dieptepunt waren de eerste wedstrijden van dit seizoen, waarin we dure punten hebben laten liggen wat onnodig was.’’

Doelen
De mannen willen dit jaar graag kampioen worden, zodat ze een mooi team kunnen worden en blijven binnen RWB. ‘’We hopen zeker op een plek bovenin zoals voorgaande jaren. Met een bredere selectie en groeiende support vanaf de zijkant hopen we de laatste stap te zetten. De laatste drie jaar hebben we continu in de top drie gestaan, maar we zijn steeds te kort gekomen voor het kampioenschap. We lieten het continu liggen tegen de mindere ploegen. Dit jaar hopen we met een grotere en sterkere selectie eindelijk de laatste stap te zetten en het kampioenschap naar Waalwijk te halen. Naast de sportieve kant hopen we na dit seizoen weer een leuk teamweekend naar het buitenland te organiseren, nadat we in september Groningen al onveilig gemaakt hebben.’’

Mooiste wedstrijd
In februari van dit jaar moest het team op dinsdagavond een thuiswedstrijd spelen tegen de grote concurrent CHC uit Den Bosch. ‘’Voorgaande jaren hadden we het altijd lastig tegen deze tegenstander dus we waren gewaarschuwd. Het was een wedstrijd waar alles in zat. Het waaide hard, het regende enorm, er waren verschillende opstootjes en het ging hard tegen hard. Uiteindelijk wisten we de wedstrijd na hard werken over de streep te trekken met 4-2 en de ontlading en het feest achteraf was enorm.’’

Bedankt!
RWB Zondag 5 wilde ook nog graag iemand in het zonnetje zetten. ‘’Als ik één iemand uit moet kiezen is dat absoluut Carola, onze heldin in de kantine. Al voordat wij allemaal lid waren, stond ze elke week op de teams te wachten na de wedstrijd om de lekkerste snacks en drankjes klaar te maken. Zonder haar zal de kantine van RWB een stuk rustiger, sfeerlozer en anders zijn.’’

Een kleine hooligan
Als laatste wilde het team nog wat moois bij ons kwijt. ‘’Ons team is een grote bende met 21 verschillende karakters en dat is ook elke wedstrijd weer te merken. Maar zodra het laatste fluitsignaal geklonken heeft is het één grote vriendengroep die zowel fantastische momenten beleven als het bloed onder elkaars nagels vandaan halen. Daarnaast hebben we nog een kleine hooligan langs het veld lopen, het driejarige zoontje van één van onze teamleden. Hij terroriseert elke wedstrijd weer de dug-out en brengt bij iedereen weer een lach op zijn gezicht, zelfs na een nederlaag. Hij heeft nu al wel eens de neiging om het veld in te rennen dus voor in de toekomst lijken we onze nieuwe ster al gevonden te hebben.’’

Wij wensen RWB Zondag 5 veel succes dit seizoen!

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

Plezier maken staat bij walking football voorop

Drie jaar geleden werd bij Nivo Sparta het walking football geïntroduceerd. Voor Karel van Mourik was dit de aanleiding om de kicken die meer dan veertig jaar geleden aan de wilgen werden gehangen weer eens aan te trekken. “Het gaat er best fanatiek aan toe.”

Tot zijn twintigste voetbalde Karel bij Zaltbommel. Toen ontdekte hij het wielrennen, kwam er geen kalk meer aan zijn kicksen. Nog altijd maakt hij veel kilometers. Maar op donderdag is daar walking football bijgekomen. “Proeftraining gedaan, het beviel. Al was het wel wennen, hoor. Een rollende bal, daar wil je achteraan rennen. Ik ben 65, fit: voor mij is dat geen probleem. Maar dat mag dus niet, al heb je die neiging wel.”

Walking football is geïntroduceerd om zestigplussers weer te laten genieten van fysiek voetballen. Daar zitten dus wat restricties aan vast. Er wordt gespeeld op een veld van veertig bij twintig; zes spelers mogen er worden opgesteld. Het doeltje is maar klein, dus mag je er niet iemand in posteren. “Je moet minstens drie meter afstand houden. In het heetst van het spel wordt dat nog weleens vergeten. Want het gaat er behoorlijk fanatiek aan toe, hoor.”

Karel, die samen met Jan van Maren het walking football bij Nivo Sparta in goede banen leidt, kan rekenen op zo’n zestien spelers. “We hadden er 22, 23 toen we begonnen. Door blessures zijn er een paar afgevallen. Grad Damen gaf op de donderdagavond altijd de trainingen. Hij is er helaas mee gestopt. Jammer, maar we hebben intern al een oplossing gevonden.”

Ze doen niet meer aan een competitie. “Wel spelen we in regio wedstrijden tegen elkaar. En we hebben een uitwisseling met een Belgische club. Internationaal, er komt nog net geen volkslied aan te pas.” En hoe zit het met de derde helft? “Die is misschien nog wel het belangrijkst. Na afloop pakken we een potje bier in de kantine. Is het heel gezellig, dan gaan er bitterballen in het vet. Die sociale contacten én bewegen, daar gaat het om bij walking football. Plezier maken dat is het toch het allerbelangrijkste.”

Opgeven of meedoen aan proeftrainingen? walkingfootball@nivo-sparta.nl

Foto: Marco Oomen

Klik op Nivo Sparta voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Nivo Sparta voor meer informatie over de club.

2M Makelaars nieuwe shirtsponsor VV Papendrecht

Sinds enige weken prijkt ‘2M Makelaars’ op het rood-zwarte wedstrijdshirt van de hoofdmacht van VV Papendrecht. Op zaterdag 15 oktober was de officiële kennismaking van vertegenwoordigers van de nieuwe shirtsponsor met de club. Eigenaar Jenno van Ekeren zei hierover het volgende: “Een warm welkom bij VV Papendrecht, een mooie, traditionele voetbalvereniging. Wij zijn trots om met ons bedrijf 2M van Ekeren Kuiper makelaardij en hypotheek/verzekeringen shirtsponsor te zijn van het 1e elftal, momenteel koploper in de 2e klasse H. Naast een klinkende overwinning hebben we kennisgemaakt met het actieve bestuur, de spelers, staf en natuurlijk de vrijwilligers en supporters. Het voelde enorm goed.”

Voetbalvereniging Papendrecht is uiteraard blij met die mooie woorden. Het genoegen was wederzijds. Het was een mooie middag om kennis met elkaar te maken met als kers op de taart de ruime 5-1 overwinning tegen Altena. VV Papendrecht dankt Jenno en zijn mensen voor de mooie sponsoring en zijn betrokkenheid bij onze club en kijken uit naar de verdere samenwerking de komende seizoenen.

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

Zwervers heeft U13 Cup-operatie alweer in gang gezet

Barcelona, Chelsea, Feyenoord, Ajax en Paris Saint Germain. Ze stuurden allemaal hun grootste talenten onder 13 jaar naar de U13 Cup van CVV Zwervers. Na 28 edities maken de bewoners van sportpark Couwenhoek zich op voor de komende aflevering, op 28 en 29 mei van het volgend jaar. “Het is ons uithangbord”, aldus Arthur Roza, één van de zeven leden van de toernooiorganisatie.

Het toernooicomité had onlangs alweer zijn derde vergadering voor de aankomende editie op het programma staan. Want zodra alle zomervakantieperikelen achter de rug zijn, gaan de voorbereidingen voor wat ooit het internationale D-toernooi heette, beginnen. “Het is elk jaar weer een enorme klus”, zegt Roza, die als gepensioneerd leraar Nederlands, zich bekommert om de sponsors en het verblijf van de teams.

“Het is mijn derde ronde. Ik ben al heel lang lid van de club. Niet dat ik ooit gevoetbald heb, maar doordat mijn zoon hier ooit als klein mannetje wilde gaan spelen. Ik ben jeugdtrainer geweest, secretaris van de club en ook een tijdje jeugdvoorzitter. In die laatste hoedanigheid heb ik van dichtbij de groei en ontwikkeling van het internationale D-toernooi meegemaakt. Ik weet nog dat we Everton als eerste internationale club hadden. Dat was het begin.”

Het begin van een toernooi dat inmiddels in binnen- en buitenland groot aanzien heeft. Bij Zwervers, dat met een ouder elftal meedoet aan het toernooi, bestaat het deelnemersveld al jaren uit clubs met een roemruchte geschiedenis op het Europese toneel. “Natuurlijk hebben we er een sport van gemaakt om de meest aansprekende clubs naar Couwenhoek te halen”, zegt Roza. “Mensen zijn nieuwsgierig en dat is denk ik ook onze kracht.”

De aankomende editie zal waarschijnlijk de eerste zijn sinds 2019 die niet beïnvloed zal zijn worden door corona. “We hebben twee edities gemist. Afgelopen jaar is het toernooi gelukkig wel doorgegaan, maar we hadden het deelnemersveld pas een week voor aanvang rond. Dat kwam doordat Engelse club vanwege de coronamaatregelen niet mochten reizen. KV Mechelen is uiteindelijk als laatste ploeg toegevoegd, waardoor we een mooi en vol veld hadden. Ondanks twee regenachtige dagen hadden we toch nog zo’n 2500 bezoekers.”

Voor de editie op 28 en 29 mei van het volgend jaar staan inmiddels met Paris Saint Germain, Borussia Dortmund, Racing Genk en FC Midjytland vier deelnemers vast. “Met veel andere clubs lopen de contacten”, zegt Roza. Hoewel er nog maar weinig clubs van naam het Zwervers toptoernooi niet hebben afgedaan, is er bij de Capelse club een wensenlijstje. “Nog een keer Real Madrid hier hebben zou fantastisch zijn”, weet Roza. “Maar we doen geen gekke dingen. We houden ons aan het budget en als we het niet kunnen betalen doen we het niet.”

De U13 Cup is voor Zwervers zeker rond de toernooidagen een enorme operatie. Roza schat dat tussen de tachtig en negentig vrijwilligers in touw zijn. “Het is voor de club veel meer dan een jeugdtoernooi. Het verbindt onze vrijwilligers en het is een prachtige manier om ons als club te laten zien.”

“Het is elk jaar wel weer een uitdaging om het financieel rond te krijgen. Er zijn na corona wat sponsors afgehaakt. Niet omdat ze ons toernooi niet meer wilden steunden, maar omdat deze bedrijven zwaar geraakt waren door de coronacrisis.”

Een groot deel van de buitenlandse teams worden ondergebracht in hotels in de buurt, maar voor twee teams zoekt Zwervers gastgezinnen. “Er zijn clubs bij die daar juist de voorkeur aan geven. AZ bijvoorbeeld vanwege de ontwikkeling van de individuele speler.”

Klik op CVV Zwervers voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CVV Zwervers voor meer informatie over de club.

Erik Schapendonk is 24/7 bezig met voetbal

Vandaag spreken wij met Erik Schapendonk. Erik Schapendonk is de assistent-trainer van Antibarbari 1 en hoofdtrainer van de MO17 van DVSP. De trainer gaat bij Antibarbari zijn tweede seizoen in en is bij DVSP trainer van zijn oudste dochter. Zo is Schapendonk bijna zeven dagen per week bezig met voetbal. 

Erik Schapendonk heeft samen met zijn vrouw Wendy drie dochters. “Alle drie mijn dochters zijn voetballende toppers en daarbij heb ik ook nog een bonuszoon van achttien die helaas niet meer voetbalt. Ik ben geboren in de bloedhete zomer van 1976 in Vught en heb daar een jaar of 25 gewoond waarna ik in Zuid-Holland terecht ben gekomen. Dat was overigens wel even wennen.” 

Carrière
Schapendonk begon met voetballen bij Real Lunet in Vught. “Dat is een Molukse voetbalvereniging waar ik omstreeks 1986 begon met voetballen. Ik kwam daar terecht door mijn Molukse vrienden die ik in Vught had, waar ik ook kind aan huis was. Ik was niet doorgegaan met voetballen omdat ik ook andere sporten veel te leuk vond. Daarnaast ging ik ook al snel werken en startte ik een eigen bedrijf op jonge leeftijd. Later (veel later) nadat ik geveld was door een hersenvliesontsteking met complicaties ben ik mede als onderdeel van een revalidatietraject wel weer gaan voetballen, maar in de zeven tegen zeven vorm. Dat was heel recreatief en ging vooral om de gezelligheid. Al was winnen natuurlijk nog steeds wel heel erg belangrijk, daarna smaakt alles toch beter haha! Zoals het bij veel trainers is gegaan, stond ik al snel na de eerste proeftraining van onze oudste dochter in club trainingspak op het veld van CVV Berkel om de mini’s te begeleiden met hun coole skills!”

Daarna ging het erg snel voor Erik Schapendonk. “Ik vond het zo leuk waardoor ik het jaar daarop hoofdtrainer van de eerstejaars F’jes werd en coördinator van deze groepen. In dat jaar volgde ik ook mijn eerste trainerscursus, intern bij de club gegeven door Cor den Daas. Daarbij leer je veel basisvaardigheden waardoor je heel anders gaat kijken naar het geven van trainingen. In de drie seizoenen erna heb ik diverse teams getraind bij Berkel zoals de F’jes, MO11 en ook JO17. Na vijf seizoen veel vrijwilligerswerk te hebben verzet, ben ik onze dochter in 2017 gevolgd naar Excelsior Rotterdam. Onze oudste dochter was daar halverwege het jaar bij de MO10 geselecteerd om te komen voetballen. Dat seizoen had ik nog afgemaakt bij Berkel. Bij Excelsior Rotterdam was ik gevraagd om het jaar daarna de MO9 selectie te gaan trainen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken! Het trainen van jeugd was echt mijn hobby geworden en aangezien ik mijn oude werkzaamheden als hovenier en timmerman niet meer kon uitoefenen, doordat ik arbeidsongeschikt werd verklaard na de hersenvliesontsteking, was het erg prettig om met iets bezig te kunnen zijn. Het allermooiste vind ik om te zien hoe kinderen stappen maken in hun ontwikkeling en hoeveel plezier ze eraan beleven. Na een aantal jaar merkte ik dat ik ook veel voldoening haalde uit het individueel begeleiden en ontwikkelen van spelers en speelsters, wat uiteindelijk weer betere teamprestaties tot gevolg heeft.” 

Het seizoen erop kreeg Erik Schapendonk van de club aangeboden om zijn pupillen diploma bij de KNVB te halen. “Dat seizoen was geweldig. Ik had toen mijn pupillen diploma ook voor de winterstop al behaald bij de club. Ook daar had ik veel geleerd en deze keer van Mario Koswal, maar ook van mijn medecursisten. Ik vind het geweldig om te sparren met andere trainers. Iedereen heeft zijn eigen ‘visie’, niets is fout. Uiteindelijk maak je dingen eigen en kun je jezelf onderscheiden op en naast het veld. Ook voor de meiden van Excelsior JO9-3M, waar inmiddels onze middelste dochter voor geselecteerd werd, was het een topjaar. We speelden in de jongenscompetitie en hadden niks verloren. Ook al publiceerde de KNVB geen uitslagen en ranglijsten in deze leeftijdscategorie, het was wel duidelijk dat wij ongeslagen kampioen waren. 

In zijn tweede jaar als trainer bij Excelsior ging Schapendonk de MO12 trainen en begeleiden. “Dit was een team met allemaal talentjes van tien tot elf jaar oud en gingen spelen in de jongenscompetitie. Daarbij kreeg ik van de club aangeboden om mijn UEFA C te gaan halen. Uiteraard heb ik die mogelijkheid met beide handen aangegrepen. Deze opleiding volgde ik bij Marinus Barendregt en Danny Mulder. Twee verschillende trainers met beiden hun eigen ideeën en strategieën. Geweldig hoe dat ook tijdens het geven van de cursus naar voren kwam. De stage die bij de opleiding UEFA C hoorde heb ik met erg veel plezier vervult bij de jongens de O14 van de BVO-tak van Excelsior. Daar stond hoofdtrainer Patrick de Werk aan het roer, een kritische trainer waar ik veel van heb geleerd en erg plezierig mee heb samengewerkt. Ook sloot ik nog bij het MO16 talententeam aan als assistent-trainer, deze speelden in de JO15 competitie. Of dat nog niet genoeg was! Op woensdagmiddag was nog een gaatje en hielp ik mee met het trainen van de allerjongste jeugd van Excelsior die op zaterdagochtend hun interne competitie speelden. Helaas was dat seizoen halverwege afgebroken doordat corona zijn intrede deed. De meiden van MO12 waren ongeslagen met de winterstop en zouden een klasse hoger gaan spelen. Helaas gebeurde dat niet.”

Dat seizoen had de trainer wel nog zijn UEFA C opleiding afgerond. “Ik had in 2019 gelukkig nog mijn UEFA C opleiding afgerond op het praktijkexamen na. Dit hadden we na de winterstop ingehaald toen er weer getraind mocht worden. Seizoen 2020-2021 werd door corona wederom een vervelend jaar voor iedereen. Competities werden afgebroken en later mocht er alleen getraind worden en onderlinge wedstrijden gespeeld met allerlei regeltjes. Dat maakte het voor de jeugd nou niet bepaald leuker. Ik trainde toen een MO15 team van Excelsior en hadden helaas dat seizoen niet veel ‘echte’ wedstrijden kunnen spelen.”

Voor het seizoen 2021-2022 kreeg Erik Schapendonk een mooie nieuwe uitdaging aangeboden. “Na een gesprek bij de Rotterdamse Studentenvereniging Antibarbari was het al snel besloten: assistent-trainer bij Vrouwen 1. Ik zou gaan samenwerken met de nieuwe hoofdtrainer Ramsey Cabral. Dat was geen onbekende voor mij aangezien we beiden bij Excelsior werkzaam waren en ook daar dezelfde UEFA C opleiding hebben gevolgd. Bij DSVP in Pijnacker was ook mijn naam genoemd en werd ik vervolgens gevraagd om daar de MO19 groep onder mijn hoede te nemen. Na dit naast elkaar te hebben gelegd, had ik besloten om beide te gaan doen. De meiden van DSVP trainden op maandag en woensdag en speelden op zaterdag hun wedstrijden. De dames van Antibarbari deden dat op dinsdag, donderdag en zondag. Een druk seizoen, maar het kwam wel mooi uit.”

Het seizoen moest nog beginnen en bij Antibarbari kreeg de trainer al slecht nieuws. “De hoofdtrainer van de Vrouwen 2 stopte er blijkbaar mee. Aangezien ook Vrouwen 2 onder de selectie viel, was het zaak dat er zo snel mogelijk een nieuwe hoofdtrainer kwam. Na een aantal kandidaten bleek dat het niet zou gaan lukken. Ik voelde het toen al een beetje aankomen. Zo werd ik dan gevraagd of ik hoofdtrainer van Vrouwen 2 wilde worden. Dit ging wel wat meer met zich meebrengen dan assistent-trainer van de Vrouwen 1. Maar ja, de dagen bleven hetzelfde, de trainingen waren met dezelfde groep, alleen de wedstrijden waren anders. Na een weloverwogen beslissing vol enthousiasme ben ik aan de slag gegaan met de dames van Antibarbari Vrouwen 2, ook wel bekend als de Beloftes. Dat was wel een snelle promotie, binnen één maand van assistent-trainer Vrouwen 1 naar hoofdtrainer van Vrouwen 2. Ik had er zin in en het was ook echt een topjaar. We hadden een gezellige staf en de spelersgroep was van een hoog niveau. In het begin ging het wat moeizaam met de Beloftes, maar eenmaal op dreef stegen we flink in het klassement. We wonnen een periode en stonden uiteindelijk derde in de eindranglijst. Zo speelden we nog nacompetitie voor promotie, maar hadden we deze helaas aan onze meerdere moeten afstaan. Het is wel iets om heel trots op te zijn, want de doelstelling om in de top drie te eindigen was behaald. Enorm tevreden met wat bereikt was, maar stiekem wil je toch meer!”

Halverwege hetzelfde seizoen werd de trainer nog gevraagd of hij de assistent-trainer wilde worden bij Heren 1 van de club. “Ik had er serieus over nagedacht en met de andere stafleden over gesproken. Aangezien we als staf van de dames nog een seizoen door zouden gaan en dit ook bij de Technische Commissie de wens was, had ik het aanbod bij de Heren afgeslagen. Helaas kreeg de hoofdtrainer van de vrouwen een mooie aanbieding en deelde hij mede te stoppen bij Antibarbari. Er waren direct gesprekken geweest om mij als hoofdtrainer van de damesselectie aan te stellen. Ik zag dat ook zeker zitten en was achter de schermen de voorbereiding al gestart. Uiteindelijk werd er toch voor een andere hoofdtrainer gekozen. Bij mij kwam natuurlijk direct het eerdere aanbod van de herenselectie in gedachte en had hetzelfde moment nog contact gezocht. Gelukkig was de functie assistent-trainer Heren 1 nog niet vergeven, dus deze deal werd snel beklonken. Om dan het verhaal helemaal compleet te maken moet ik er nog aan toevoegen dat ik dit huidige seizoen ook hoofdtrainer van ben de MO17 bij DSVP, waar inmiddels ook alle drie onze dochters met veel plezier voetballen. Daar sta ik op maandag en woensdag op het veld met een zeer talentvolle groep meiden die voetballen in de hoofdklasse en in de eerste fase bovenaan in het klassement! Op zaterdag spelen de meiden hun competitie, dus dit gaat weer mooi samen met de mannen van Antibarbari die dat op zondag doen. Een klein nadeel was er eigenlijk wel. Er zijn nog maar weinig verenigingen in de eerste en tweede klasse die hun wedstrijden op zondag spelen, daardoor werden onze bekerwedstrijden gespeeld op zaterdag. Vier wedstrijden op zaterdag is toch best veel! Nu ga ik mijn tweede seizoen in bij Antibarbari 1.”

Doelen
Het eerste doel van Schapendonk is dat hij kampioen wilt worden met het Vlaggenschip van Antibarbari. “Daarnaast wil ik met de meiden van DSVP hoge ogen gooien in de Landelijke Divisie. Een volgend doel is het behalen van mijn UEFA B diploma om een steeds meer completere voetbaltrainer te worden. Daarna stel ik de doelen wel weer bij. Uiteindelijk zal kampioen worden en promoveren als hoofdtrainer met een senioren team op mijn doelen lijstje blijven staan. Als ik dan nog een droom als doel mag noemen, dan is het een betaalde baan in het voetbalwereldje bemachtigen..”

Hoogtepunt moet nog komen
Erik Schapendonk vind zelf dat zijn hoogtepunt nog moet komen. “Ik ben met een aantal jeugdteams (meiden) ongeslagen geweest in jongenscompetities en met de Beloftes van Antibarbari de nacompetitie gehaald. Dit was wel allemaal mooi, maar mijn hoogtepunt gaat nog komen. Een dieptepunt was denk ik wel de corona periode waardoor steeds alles stil kwam te liggen. Corona bracht wel een voordeeltje met zich mee. Zo waren de kinderen veel meer gefocust op de trainingen doordat er geen ouders langs de lijn stonden waar ze afleiding van hadden. Uiteindelijk ga je die ouders (supporters) ook wel weer missen. Als kind is natuurlijk ook niets leuker dat je grootste fan langs de lijn staat.” 

Huidig seizoen
Schapendonk gaat zijn tweede seizoen in met Antibarbari en zijn eerste met de hoofdmacht. “De jongens van Vlag (zoals het vlaggenschip van Antibarbari genoemd wordt) zijn een zeer hechte groep samen, met als je het mij vraagt een erg hoog niveau. Samen met mijn collega en hoofdtrainer Patrick Kok heb ik deze ploeg onder mijn hoede. We hebben nu wel een lastige start van de competitie, terwijl we een erg goede voorbereiding hadden waarin we eersteklassers overklaste. We begonnen met vijf punten uit drie wedstrijden wat simpelweg te weinig is. Een inhaalslag is dus van toepassing. Ik ben er wel van overtuigd dat dat met deze groep gaat lukken. Als we naar de trainingen kijken ligt de intensiteit en het niveau zo hoog. Als de jongens dit gaan meenemen naar de wedstrijden op zondag dan moet iedereen voor ons op zijn hoede zijn!”

Naast Antibarbari 1 heeft de trainer DSVP MO17 ook onder zijn hoede. “Voor de meiden van DSVP MO17 is de eerste fase in de jeugdcompetitie net voorbij. We zijn als eerste geëindigd in de Hoofdklasse van deze oriëntatiefase. Dat is alvast een mooie prestatie en smaakt naar meer. De volgende fase (tot de winterstop) zullen we weer in de Hoofdklasse spelen. Ook daar willen we bovenaan eindigen om na de winterstop Divisie 1 te kunnen gaan spelen.”

‘Gewoon’ kunnen voetballen
De trainer hoopt van harte dat er dit seizoen gewoon gevoetbald kan worden. “Ik hoop dat we geen onderbrekingen krijgen door corona en ‘gewoon’ kunnen voetballen’. Met Vlag gaan we voor het kampioenschap en willen we promoveren naar de eerste klasse. Vorig jaar hadden we net naast promotie gegrepen door in de nacompetitie in de verlenging van HVV te verliezen. Ik denk dat we nu sterker zijn en het klusje gaan klaren!”

“Met de MO17 van DSVP heb ik een talentvolle groep waar nog erg veel in zit. Ik ben er dan ook van overtuigd dat dit team de komende tijd nog gaat groeien en we mooie prestaties met elkaar gaan neerzetten!” 

Wij wensen Erik Schapendonk veel succes dit seizoen!

Klik op Antibarbari voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Antibarbari voor meer informatie over de club.
Klik op DSVP voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DSVP voor meer informatie over de club.

Goaltjesdief Lars van Wetering wil promotie met DVS’33

Vandaag spreken we met de 27-jarige Lars van Wetering. De spits is actief in het eerste van DVS’33. Dit jaar wil hij samen met zijn team kampioen worden en dus promoveren naar de tweede divisie.

Introductie
De 27-jarige Lars van Wetering woont in Ermelo samen met zijn vriendin Leanne. ‘’Ik ben geboren in Amstelveen, maar ben opgegroeid in Harderwijk. In het dagelijks leven werk ik als activiteitenbegeleider in de gehandicaptenzorg (mensen met een verstandelijke beperking). Dit doe ik nu al zes jaar met veel plezier. Daarnaast voetbal ik bij DVS’33.’’

Carrièreverloop
Lars is begonnen in de jeugd bij VVOG. Hier speelde hij tot de D1 waarna hij de overstap maakte naar DVS’33. ‘’Daar had ik alle selectieteams doorlopen. Hier had ik de stap mogen maken naar het eerste elftal. Ik had hier mijn debuut gemaakt, maar zat veel op de bank of moest mijn wedstrijden bij het tweede spelen. Toen had ik de beslissing gemaakt om de overstap te maken naar VV Nunspeet voor meer speeltijd. Ik speelde hier erg veel en wist ook vaak het net te vinden.’’

Na twee jaar besloot de goaltjesdief naar FC Horst te verkassen die uitkwam in de tweede klasse. Hij wilde namelijk weer meer plezier krijgen in het spelletje. ‘’Ik werd topscorer van de tweede klasse en heb hier veel mooie momenten meegemaakt. Na twee jaar werd ik benaderd door DVS’33 om terug te keren naar het oude nest. Dit was voor mij een bijzondere kans om te laten zien dat ik het derde divisie niveau aankan. Deze kans had ik met beide handen aangepakt. Ik maak veel minuten en ben topscorer met zes doelpunten. Ik ben erg blij dat ik deze kans heb gekregen en dat ik op dit niveau mag acteren.’’

Ambities
We vroegen aan de voetballer of hij nog ambities heeft. ‘’Jazeker. Op korte termijn wil ik kampioen worden met DVS’33, waarbij ik topscorer word. Verder heb ik de ambitie om ooit op het hoogste amateurniveau te acteren (tweede divisie).’’

Hoogte- en dieptepunt.
We keken samen met de spits naar zijn hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière. ‘’Mijn debuut bij het eerste van DVS’33. Ik denk dat dit voor elke speler een mooi moment is. Ook ben ik kampioen geworden met DVS’33 2 in de hoofdklasse. Dit was fantastisch om mee te maken. Verder was erg leuk om topscorer te worden van de tweede klasse. Dit zijn voor mij wel mijn hoogtepunten. Ik hoop dat er natuurlijk nog meer hoogtepunten bij gaan komen.’’

Een dieptepunt beleefde van Wetering tijdens het seizoen dat hij hoopte op een doorbraak bij DVS’33. ‘’Ik raakte in dit seizoen geblesseerd aan mijn knie. Ik lag er door deze blessure drie maanden uit. Daardoor moest ik een stapje terug doen en daar baalde ik flink van.’’

Huidig seizoen
Na een wat stroeve start heeft DVS’33 zichzelf weer opgepakt en is het eerste bezig aan een prima reeks. ‘’Helaas verloren wij afgelopen zaterdag van SV Urk, waardoor we zijn gezakt naar de zesde plaats. Dit moet beter als wij onze ambitie waar willen maken. Ik heb hier alle vertrouwen in. Persoonlijk heb ik een prima seizoen. Ik ben zes wedstrijden in de basis gestart en heb daarin zes doelpunten mogen maken. In het begin startte ik vaak als wissel, maar de laatste wedstrijden sta ik vast in de basis en ik hoop nu ook te blijven staan.’’

Verder blikte we vooruit hoe de rest van het seizoen gaat/moet verlopen. ‘’Wij moeten ervoor zorgen dat we een constante ploeg gaan worden. Elke week moeten wij een hoog niveau aantikken en dan denk ik dat wij erg ver kunnen komen. Het liefste word ik kampioen, maar als we via de nacompetitie kunnen promoveren zou dat ook fantastisch zijn. Wij hebben een geweldige groep dus ik hoop dat dit seizoen alle puzzelstukjes in elkaar vallen.’’

Rituelen
Lars vindt het erg belangrijk om naar je lichaam te luisteren om optimaal te kunnen presteren. ‘’Hierbij moet je denken aan voeding, rust pakken wanneer dat nodig en alles voor het voetbal over hebben.’’ Zijn voorbeeld hierin is dan ook Robert Lewandowski. Die net als Van Wetering een echte goaltjesdief is.

Lovende woorden
De voetballer wil ook nog een groep mensen bedanken. ‘’De vrijwilligers. Ik heb erg veel respect voor alle vrijwilligers in elke functie. Als je ziet hoeveel tijd die mensen erin steken en dat allemaal voor hun club. Daar heb ik veel bewondering voor. Het is niet altijd zo vanzelfsprekend, dat een voetbalclub veel vrijwilligers heeft.’’

Belangrijkste bijzaak
We vroegen aan de sportfanaat wat voetbal zo belangrijk maakt voor hem. ‘’Heel cliché, maar voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven. Dit geldt ook voor mij. Ik haal er erg veel plezier uit en het is voor mij ook een uitlaatklep naast mijn werk.’’

Wij wensen Lars veel succes dit seizoen.

Klik op DVS’33 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVS’33 voor meer informatie over de club.

Olympia’60 5 wil meer één ding, kampioen worden!

Vandaag gaan we met het vijfde team van Olympia’60 in gesprek. We spreken met Danny Dirne en Bas van der Kemp. De twee middenvelders zijn beide op vijfjarige leeftijd begonnen bij V.V. Dongen. Uiteindelijk zijn ze op beide op achttienjarige leeftijd bij Olympia’60 begonnen. Vandaag hebben we het over hun elftal.

We vroegen aan Danny hoe dit elftal is ontstaan. ‘’Ik was al twee jaar actief bij Olympia, eerst een jaar bij het tweede en daarna een jaar bij het vierde. Hier heb ik het zeker naar mijn zin gehad, maar ik had altijd nog wel de hoop om een keer een vriendenteam te beginnen. Ik heb toen net voor de zomer van 2017 samen met Jasper contact gehad om eventueel een nieuw team op te gaan starten bij Olympia. Hij was destijds actief op de zondag bij V.V. Dongen, voornamelijk op de bank. Het begon met zoeken in de eigen vriendenkring. Dat zorgde denk ik voor een mannetje of zes of zeven. Toen zijn we verder oud-teamgenoten gaan benaderen, vrienden van vrienden, schoonbroertjes etc. Uiteindelijk is het gelukt en zijn we met vijftien man een team gestart, Olympia’60 5.’’

Vervolgens wilden we weten wat dit team nu zo uniek maakt. ‘’Ik denk dat het belangrijk voor een vriendenteam is dat er een combinatie van plezier, gezelligheid en serieus voetballen moet zijn. Wij zijn op training en in de wedstrijd vaak erg fanatiek en er is altijd wel de wil om te winnen. Echter zijn we ook een team die erg sterk is in de derde helft. We blijven vaak als laatste over in de kantine’’, aldus Van der Kemp. Hieraan voegt Danny toe: ‘’Wat ook mooi is, is dat we dit team maar met twee echte Olympianen zijn gestart. Er kwamen voornamelijk gasten van Dongen. Dat was wel even wennen van de geel blauwe shirts naar de Rood witten. Inmiddels zijn we bezig aan ons vijfde seizoen en ik denk dat niemand spijt heeft van deze overstap. Vanaf de eerste seconde zijn we met open armen ontvangen bij Olympia.’’

In de vijf jaar dat dit elftal bestaat hebben de mannen vast vele hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Wij wilden hier meer over weten. ‘’Hoogtepunten zijn voorlopig nog buiten het veld te vinden denk ik. Sportief doen we elk jaar bovenin goed mee, maar we hebben nog nooit een echte prijs weten te bemachtigen. Alhoewel, afgelopen zomer hadden we op de zondag toch de eerste prijs van de D poule gewonnen op Het Bourgondisch Voetbaltoernooi in Gemert. De prijs was een mooi boodschappen pakketje. Het dieptepunt heeft zich afgespeeld in februari 2021. Toen is onze teamgenoot Ron plotseling overleden. Dit heeft zeker indruk op iedereen gemaakt. Ondanks dat we door Covid niet bij het afscheid konden zijn. We hebben er met zijn allen in de kantine een mooi afscheid van kunnen maken.’’

We gingen in op de hoogtepunten buiten het veld en wilden daarom weten wat voor activiteiten dit elftal onderneemt. ‘’De leukste activiteiten zijn toch de teamweekenden. Zo zijn we het eerste jaar naar Weert geweest, twee huisjes op een Roompot park, Beerpongtoernooien, zwembad, crazy 88 in Eindhoven, stappen in Weert. Daar zijn zeker mooie verhalen ontstaan waar we het nog vaak over hebben. De afgelopen twee teamweekenden hebben we meegedaan aan het Bourgondisch Voetbaltoernooi Gemert. Twee dagen voetballen en twee dagen feest met als hoogtepunt elk jaar wel de biercantus. Hier heeft denk ik nog nooit iemand het einde bewust van meegemaakt.’’

Vervolgens hadden we het over kleurrijke figuren binnen dit elftal. ‘’Er zijn er meerdere. Ik denk dat Bas vooral heel aanwezig is, er komt op een wedstrijddag veel geluid uit die jongen. Teun komt bijna elke zaterdag te laat, het lijkt alsof hij het op de seconde timed om maar geen boete te hoeven te betalen. Danny is vaak de DJ in de kleedkamer. Alhoewel de muziek eigenlijk door ons allemaal wordt verzorgd. Wij hebben een gezamenlijke afspeellijst op Spotify waar iedereen zijn eigen muziek inzet. De lijst heet ‘Olympia 5 gaat Europa in!’ voor de geïnteresseerde.’’

Tenslotte spreekt de ploeg zijn ambitie uit voor dit seizoen. ‘’Dat kan maar één ding zijn: Kampioen worden! Vanaf het eerste seizoen is dat altijd al de doelstelling geweest. We hebben al een aantal jaren echt goed meegedaan, alleen is het helaas nog niet gelukt. Dit jaar zijn we goed gestart, dus wie weet…’’, sluiten de mannen af.

Klik op Olympia’60 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Olympia’60 voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.