Home Blog Pagina 505

‘Werken bij Excelsior Maassluis een genot’

Excelsior Maassluis
-
0
‘Werken bij Excelsior Maassluis een genot’

Dogan Corneille maakt begin oktober bekend dat hij na het lopende seizoen stopt als hoofdtrainer van Excelsior Maassluis. De 48-jarige oefenmeester is momenteel bezig aan zijn vijfde seizoen als eindverantwoordelijke bij de tweededivisionist.

“Ondanks dat ik het nog altijd heel erg naar mij zin heb bij Excelsior Maassluis wordt het na vijf seizoenen tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn trainerscarrière”, zegt Corneille op de website van de club.

Corneille, die eerder trainer was bij RVVH, Alphense Boys, de jeugd van Feyenoord, Kozakken Boys, IJsselmeervogels, Noordwijk en Willem II (assistent), volgde in de zomer van 2018 Jeroen Rijsdijk op als hoofdtrainer bij de Tricolores.

“Ik kijk erg uit naar het restant van dit seizoen waarin we tot nu toe aardig meedraaien, maar zeker nog groeiende zijn. Hierna moeten er weer nieuwe impulsen komen van een andere trainer.”

“Excelsior Maassluis is een geweldige vereniging die alles in staat stelt om op topniveau te acteren. Het is een waar genot om hier werkzaam te mogen zijn, maar ik vind het zelf belangrijk om ook weer op tijd plaats te maken voor een vervanger’, aldus Corneille, die zich in Maassluis als een vis in het water voelt. “Het opleiden van talentvolle jeugdspelers spreekt mij erg aan”, zei hij vorig seizoen nog.

Vanaf de eerste dag dat hij de Lavendelstraat inliep, omarmde Corneille die visie. Hij werkt met een ervaren groep basiskrachten die Excelsior al jaren trouw is en een grote bulk aan jeugdig talent, dat aan zijn lippen hangt en zijn voetballessen gretig opslurpt. “Het is natuurlijk een heel verschil of je traint met gearriveerde spelers of met jongens die net komen kijken. Over die eerste groep hoef ik me geen zorgen te maken, want die hebben we niet. Wij denken niet na of we talenten voor de leeuwen gooien, nee we gooien ze. In acht, negen van de tien gevallen komt er uit wat er in zit. Wat wij bij Excelsior Maassluis doen komt voort uit een groot pakket samenwerking. Dat proces vindt plaats in de jeugdopleiding, de technische commissie, de scouting en bij ons in de selectie.”

Dat Corneille zijn huidige werkgever tijdig laat weten na dit seizoen toe te zijn aan een nieuw hoofdstuk in zijn trainerscarrière, geeft Excelsior Maassluis tijd en ruimte genoeg om een waardig opvolger te zoeken. Volgens technisch directeur Niels Redert zoekt de club naar een trainer ‘met het Excelsior Maassluis– DNA.’

Klik op Excelsior Maassluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Excelsior Maassluis voor meer informatie over de club.

Jager en pitbull kleuren CION-vrouwen

Cion Vlaardingen
-
0
Jager en pitbull kleuren CION-vrouwen

De één heeft een neusje voor goals, de ander moet je zeven keer voorbij op weg naar het doel. Lilian van Leeuwen en Destiny Rivas kleuren als jager en pitbull het vrouwenteam van CION. “Het blijven hangen na afloop is vaste prik.”

‘Twee gescoord, maar wel verloren’, laat Lilian van Leeuwen na de 3-2 nederlaag van CION in de uitwedstrijd tegen MVV’27 in Maasland weten. ‘Helaas’, voegt ze eraan toe.

Van Leeuwen is buiten het veld moeder van drie kinderen, waarvan de oudste tien en de jongste drie, maar eenmaal omgekleed in het CION-tenue verandert ze in een heel ander mens. Een jager op zoek naar doelpunten. “Dat spits zijn”, zegt ze bijna verontschuldigend, “zit gewoon in me. Als ik de bal heb, wil ik maar één ding: naar dat doel toe.”

Soms heeft ze oog voor een medespeelster, vaak ook besluit ze het ‘zelf’ te doen. Een verwijtende blik van een ploeggenoot krijgt ze niet snel. “Lil is onze beste speelster”, verklaart teamgenoot Destiny Rivas, Van Leeuwens’ maatje in het team. “Ze kan zó goed voetballen. Als je heel eerlijk bent, is ze veel te goed voor dit niveau. Ze kan makkelijk twee klassen hoger mee en dan blinkt ze nog uit.”

Van Leeuwen kreeg haar voetbalopleiding bij Zwaluwen en dat ze talent had viel ook RVVH op. De Ridderkerkse club, spelend in de topklasse, destijds het hoogste niveau, wilde de thuiszorgmedewerkster maar wat graag inlijven. “Ik trainde mee in de voorbereiding op het nieuwe seizoen, maar heb uiteindelijk niet gespeeld voor RVVH. Ik raakte zwanger van mijn eerste kindje.”

Ze speelde bij Excelsior Maassluis, maar verkaste drie seizoenen geleden naar CION waar ze vooral veel gezelligheid vindt. “We zijn hier met vriendinnen onder elkaar. Voetballen vinden we belangrijk, maar de gezelligheid erna ook. We blijven altijd lang hangen om na te praten.”

Dat was voor Destiny Rivas (22) ook de hoofdreden om bij CION te gaan spelen. “Ik heb inmiddels zo’n beetje alle Vlaardingse clubs geprobeerd, maar CION is het helemaal”, zegt ze stellig. Ook zij lijkt in een ander mens te veranderen als ze het veld is opgelopen en het eerste fluitsignaal klinkt. Waar Van Leeuwen negentig minuten op zoek gaat naar goals, bijt Rivas zich volledig vast in een tegenstander. “Ze is echt een pitbull”, reageert Van Leeuwen. Rivas zelf kan om die kwalificatie van haar vriendin wel lachen. “Haha. Het klopt wel dat je mij zeven keer voorbij moet. Sterker, ik laat het gewoon niet gebeuren.”

Het liefste speelt ze op het middenveld, maar trainer Mente Bruning kan haar niet missen op de linksback. Dat heeft niet alleen te maken met haar standvastigheid als verdedigster, maar ook met haar onuitputtelijke drang om de linkerkant te bestrijken. Ze is een moderne wingbacker. “Ik heb altijd veel energie.”

Zowel Van Leeuwen als Rivas voorspellen een seizoen van vallen en opstaan voor hun team, dat grotendeels nieuw is. “We spelen ook nog eens in de vierde klasse, omdat de vijfde klasse is opgeheven”, zegt Van Leeuwen. Rivas: “De nadruk ligt op de ontwikkeling van het team dit seizoen. Samen leren spelen is belangrijker dan onze positie in de eindrangschikking”, aldus Rivas, die met een opvallend rugnummer, 22, speelt. “Dat wilde ik graag. Dat is een zogenaamd engelennummer. Met dat nummer op mijn rug voel ik me het lekkerst. Er was geen shirt met 22, dus moest het apart gedrukt worden. Erg, hé?”

Klik op CION Vlaardingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op CION Vlaardingen voor meer informatie over de club.

Marco Groenendijk laat zijn club Deltasport niet vallen

sv Deltasport
-
0
Marco Groenendijk laat zijn club Deltasport niet vallen

Marco Groenendijk (54) leeft een veelzijdig leven. Hij behoorde in de jaren negentig tot de subtop van het Nederlandse darten en is inmiddels een verwoed sportvisser in een gesponsord team. Op zaterdagmiddag hanteert hij voor Deltasport de grensrechtersvlag.

Die vlag had hij eigenlijk al diep in een kast opgeborgen, maar toen niet één, twee, drie een vervanger was gevonden vervolgde Groenendijk zijn carrière aan de zijlijn bij Deltasport. “De vrijwilligers staan niet in de rij, zeker niet om wekelijks als grensrechter actief te zijn. Het is vaak een ondankbare taak. Het alternatief is dat er een speler vlagt, maar dat vind ik armoe.”

Groenendijks zoon speelt bij Deltasport in het zesde elftal. Hij was jaren geleden ook de reden om naar het veld te togen. Eerst bij DVO’32, later bij Victoria’04. Bij beide clubs stond Groenendijk ook als trainer op het veld. Toen zoonlief verkaste naar Deltasport kreeg de roodzwarte club er een extra kracht bij op het trainingsveld. “Ik heb een jaar de jongste jeugd getraind. Op een gegeven moment was er geen jeugd meer. Ton Pattinama heeft mij gevraagd of ik niet grensrechter wilde worden van het eerste elftal. Dat heb ik vijf seizoenen gedaan. Ik ben nu min of meer interim-grensrechter. Ik ben er, maar als er viswedstrijden zijn, gaat dat voor. Richting mijn sponsor, Wout van Leeuwen hengelsport, heb ik verplichtingen. Meestal zijn de wedstrijden op zondag, maar een enkele keer gaan we ook op zaterdag op stap. Wedstrijden duren doorgaans zes uur.”

In zijn jonge jaren deed hij een andere sport met passie: darten. De in Delft opgegroeide Groenendijk deed in het Haagse mee aan een clubcompetitie en kon meer dan een aardig pijltje gooien. “Ik heb in wedstrijden en toernooien regelmatig tegen Raymond van Barneveld en Co Stompé, de toppers van toen, gestaan. Ik heb ook wel eens van ze gewonnen. Het verschil was dat zij fulltimeprof werden en ik er een reguliere baan naast had. Daardoor kon ik veel minder uur trainen. En darten is vooral veel gooien en trainen.”

Als grensrechter is hij vaak het mikpunt van kritiek bij wedstrijden. Spelers, trainers en publiek: ze weten het allemaal beter. “Van trainers kan ik dat nog wel hebben, want dat is vaak ook een spel. Maar wat toeschouwers soms uitkramen, dat is ongelofelijk. Ik vind dat ook steeds erger worden. Acceptatie is ver te zoeken.”

“Ik denk dat ik één van de eerlijkste grensrechters ben van de regio. Als het geen buitenspel is, vlag ik ook niet. De jongens zeggen dan wel eens: steek die vlag nou omhoog, maar zo ben ik niet. Ik maak deel uit van het arbitrale trio en probeer die taak zo goed en eerlijk mogelijk uit te voeren. Ik ontvang ook bij de thuiswedstrijden ook de scheidsrechter en maak een praatje. Een scheidsrechter komt ook maar alleen. Het is ook enorm lastig voor zo’n man als je met grensrechters te maken hebt die te pas en te onpas hun vlag voor buitenspel omhoog houden.”

Klik op sv Deltasport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv Deltasport voor meer informatie over de club.

Ben van Mil beschrijft bij MVV’27 het heden en archiveert het verleden

MVV 27
-
0
Ben van Mil beschrijft bij MVV’27 het heden en archiveert het verleden

Supporters die een wedstrijd van de hoofdmacht van MVV’27 hebben gemist, hoeven nooit te wanhopen. Clubverslaggever Ben van Mil zorgt altijd dat er razendsnel een verslag staat op de website. De 65-jarige Maaslander beschrijft niet alleen het heden, maar bekommert zich ook om het archief van de club.

In de bestuurskamer van MVV’27 hangt een prachtige foto. Zwartwit en duidelijk uit andere tijden. “Dat is 1969”, zegt Van Mil die net de opstelling van MVV’27 voor de wedstrijd tegen SC Monster aan het doornemen is. “Die foto is gemaakt tijdens een bekerwedstrijd tegen CSVD Delft, de voorloper van Vitesse Delft. MVV’27 won het duel met 3-2 en dat was verrassend, omdat wij toen in de vierde klasse speelden en CSVD in de tweede klasse.”

Van Mil, die inmiddels mag genieten van zijn vervroegd pensioen, heeft verstand van het heden en verleden van de Maaslandse club. Zelf kwam hij nooit tot grootste daden bij zijn club, maar had wel een basisplaats in het achtste team. “Mijn sterkste helft speelde ik in de derde helft”, grinnikt hij.

Al zo’n elf jaar is Van Mil de vaste verslaggever van het eerste elftal van MVV’27. Door wind en weer volgt hij de verrichtingen van zijn club en ook toen door corona geen publiek welkom was, hield hij de aan huis gekluisterde aanhang op de hoogte van de prestaties van de Maaslandse jongens. “Ik mis af en toe eens een wedstrijdje vanwege vakantie”, zegt hij. “Maar 90, 95 procent van de wedstrijden ben ik er bij. Oefenwedstrijden wil ik nog wel eens laten lopen, maar bij beker- en competitieduels sta ik vrijwel altijd langs de kant.” En mocht ik toch niet aanwezig kunnen zijn dan neemt onze voorzitter Pieter van Rijs deze taak over.

Van Mil bevindt zich dan altijd tussen de dug-outs van beide trainers. “Dat doe ik bewust, omdat ik dan goed de aanwijzingen en commentaren van de trainers kan volgen. Sta je aan de andere kant, dan mis je dat allemaal. Ik wil een zo goed mogelijk verslag kunnen maken van de wedstrijd.”

Direct na de wedstrijd doet hij één drankje, daarna flitst hij naar huis. Dezelfde avond nog staat het concept van het verhaal klaar. “Zondagmorgen stuur ik het vervolgens naar Gerard Jordaan die de website beheert. Hij zorgt ook voor de foto’s en voor tien uur ’s morgens staat het complete verslag op de website.”

Van Mil begon ooit in 2011 bij de uitwedstrijd tegen NSVV. “Rob Zwaard, mijn voorganger, kon niet en hij vroeg mij om hem een keer te vervangen. Blijkbaar beviel het, want al snel daarna werd mij gevraagd of het ik voortaan altijd wilde doen.”

Hij raadpleegt zijn archief om de uitslag te achterhalen. “Ah, 2-3 winst, zie ik. Ik kan me de wedstrijd verder niet goed meer herinneren.”

Waar andere clubverslaggevers hun club soms met een nogal gekleurde bril op volgen, daar valt meteen de objectiviteit van Van Mils pennenstreken op. “Natuurlijk schrijf ik het vanuit MVV’27-kant, maar ik zie wel eens verslagen bij andere clubs waarin frustraties worden afgereageerd op scheidsrechter en/of tegenstander. Dat doe ik niet. Ik probeer de wedstrijd zonder vooroordeel te kijken. Zo beoordeel ik ook het spel van MVV’27. Goed is goed, slecht is slecht. Ik zal echter nooit spelers persoonlijk afvallen. Ik schrijf wel eens dat het een slechte teamprestatie is, maar ik noem geen namen. De jongens in het veld doen ook in hun best. Ze zijn geen profs, hé.”

Andere clubs nemen soms zijn verslagen van de website over. “Dat zie ik vooral als een compliment. Ik krijg eigenlijk maar heel zelden commentaar op een stuk en meestal is dat positief. Ik vind het belangrijk dat de trainer, spelers en toeschouwers zich enigszins kunnen herkennen in het stuk.”

Elk verslag, dat ook gestuurd wordt naar Waterwegsport.nl,  is ongeveer vijf- tot zeshonderd woorden lang. “Het ligt een beetje aan wat er in de wedstrijd gebeurt. Ik kort het verslag in tot vierhonderd woorden en dat stuur naar de lokale krant, de Midden Delfland Krant/De Schakel. Stuur je de lange versie naar deze krant, dan is de kans groot dat men het niet wil afdrukken vanwege plaatsgebrek.

Alle wedstrijden waar hij verslag van doet verdwijnen meteen in het archief wat hij namens MVV’27 bijhoudt. Twintig jaar geleden kon Van Mil het niet over zijn hart verkrijgen dat er wat oude boeken in een kast in de bestuurskamer lagen te verstoffen. “Er werd helemaal niks meegedaan. Als je trots bent als club op je geschiedenis, dan moet je dat ook goed bijhouden.”

Van Mil begon aan een klus die hem tot de dag van vandaag bezighoudt. Lachend: “En ik ben nog lang niet klaar en heb natuurlijk het voordeel dat ik nu niet meer werk. Dagelijks ben ik er wel zoet mee. In de beginjaren ben ik veel geweest op de archieven van de gemeenten Schiedam, Vlaardingen en Naaldwijk om kranten in te zien. Tegenwoordig zijn veel kranten online te bekijken, maar veel van die noodzakelijke kranten zijn van de laatste pakweg veertig jaar helaas nog niet in te zien.

Regelmatig krijgt hij van oud-leden foto’s en ander materiaal. “Ik heb een tijdje geleden weer een grote hoeveelheid clubbladen gehad. Daarmee hoop ik de verzameling compleet te krijgen”.

“In de eerste jaren van onze club was er niet of nauwelijks iets vastgelegd”, vervolgt Van Mil. “Wat er toen wel was, heb ik inmiddels verzameld. Onze club speelde toen, de jaren voor de tweede wereldoorlog, in de ZAC, de zaterdagmiddagcompetitie, een wilde competitie die vanuit Vlaardingen was opgezet.” Een gat in het archief zit er over de oorlogsjaren. “Dat komt omdat er een tijdje, vanaf 1943, niet meer werd gevoetbald. Veel mannen doken onder of waren afgevoerd  voor de Arbeitseinsatz in Duitsland. In 1946 heeft de club een doorstart gemaakt. In sportief opzicht hebben we goede en minder goede jaren gekend. Bij de doorstart begon MVV’27 op het laagste niveau en groeide eind zestiger jaren gestaag door naar de derde klasse van de KNVB. Dat was in de tijd dat de eerste klasse het hoogste amateurniveau was. Tot de zomer van 2015 speelden we in de tweede klasse en inmiddels dus al weer een paar jaar derde klasse. Als dorpsclub, die niet aan betalingen doet, ben je afhankelijk van een goede lichting om hogerop te komen. Bij MVV’27 maken we ons over het algemeen drukker over bijvoorbeeld het Oktoberfest dan over de resultaten.” Het credo van MVV’27 is dat men naast het sportieve aspect ook een belangrijke rol wil spelen in het sociaal-maatschappelijk leven van veel Maaslanders.”

Klik op MVV’27 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MVV’27 voor meer informatie over de club.

SBC Vrouwen 1 gaat voor de top vijf

V.V. Breskens
-
0
SBC Vrouwen 1 gaat voor de top vijf

Vandaag hebben we het samen met Fleur, Maartje, Roos, Kim en Guus over SBC Vrouwen 1. De meiden zijn ongeveer zeven jaar geleden begonnen met dit team en vertellen vandaag meer over hun team.

 Het elftal is in 2015 ontstaan, zeggen de meiden. ‘’De meiden uit beide dorpen waren van de leeftijd van twaalf tot en met veertien en hadden toen altijd bij de jongens gespeeld. Ons eerste seizoen speelden we als Schoondijke/Breskens MC1 wat later de MB1 en MO19 werd. Sinds 2020 zijn we Vrouwen 1 geworden. Dit samen met drie spelers van Cadzand, dit maakt ons SBC VR1.’’

In dit team hebben de meiden een hele goede band met elkaar. ‘’In de acht jaar dat we samen voetballen hebben we nooit ruzie of iets dergelijks gehad. De meeste meiden uit Breskens voetballen al sinds de jeugd (bij VV Breskens) samen met elkaar. Dat geldt ook voor de meiden uit Schoondijke (bij VV Schoondijke). Sterker nog, bij de warming-up voor onze allereerste training stond er een rijtje Schoondijke aan de linkerkant en een rijtje Breskens aan de rechterkant, maar aan het einde van de training hadden we zoveel plezier met elkaar. We hebben sindsdien nooit meer zo gestaan.’’

Het elftal is dus in 2015 al ontstaan. De meiden hebben veel meegemaakt samen, wij vroegen ons af of er verschillende hoogte- en dieptepunten zijn waar zij ver kunnen vertellen. ‘’Ons hoogtepunt was in de corona tijd. We zijn toen gaan hardlopen om geld op te halen voor Marthe, een meisje uit Breskens die een paar teams jonger voetbalde.
Zij is erg lang heel ziek geweest en haar droom was om Danielle van de Donk te ontmoeten. Uiteindelijk hebben we zo’n 3000 ,- opgehaald en heeft FC Robinstijn er 10 en 11 december voor gezorgd dat ze naar Lyon kon vliegen en drie droom waar kon maken. Onze voetballende hoogtepunten zijn de eerste drie seizoenen toen we achter elkaar kampioen werden en de halve finale beker haalden. Die hebben we helaas met 1-2 verloren van HSSC’61. Maar dat is al langer geleden en een groot deel van die meiden is gestopt of zijn naar een andere club. 

Een meer recent hoogtepunt was de bekerfinale 2019, we moesten toen tegen SteDoCo MO19. Zij speelden twee klassen hoger en wonnen daar alles in de dubbele cijfers. We dachten dat als we het onder de tien houden mogen we blij zijn. Het was 30 graden en we hadden maar twaalf spelers. We waren met zijn allen aan het verdedigen maar na een halfuur kwamen we er een keer uit en scoorde zowaar de 0-1. Onze dag kon niet meer stuk, iedereen speelde enorm goed met name onze keepster Tessa.
Ja wat die had gegeten weten we nog steeds niet. Ook onze hulp keeper Lois voorkwam een doelpunt op de doellijn met haar handen waar geen penalty voor werd gegeven. Op een gegeven moment was de tegenstander in onze zestien aan het rond passen omdat ze niet wisten hoe ze moesten scoren. Helaas wisten ze er er een kwartier voor tijd toch een te maken en gingen we naar penalty’s. We verloren die helaas wel, maar wat een wedstrijd was dat zeg.’’

Aan de trainingen zal het in ieder geval niet gelegen hebben. ‘’We hebben al sinds het begin twee trainers, dat is fijn want ze vullen elkaar vaak aan en zo zijn de trainingen altijd verschillend. Guus is al vanaf 2015 onze trainer, hij trainde ons in Schoondijke, de andere trainer, Carlo, geeft ons training in Breskens. Hij is dit seizoen onze trainer geworden. De trainingen bij Guus zijn veelal bal gericht. En hij durft er hier en daar wel eens een loopoefening door te gooien. Ook doen we al jaren vaak dezelfde afwerk oefening waar hij als kaatser fungeert. De trainingen in Breskens zijn lastiger, we hebben daar een kleiner stuk veld. Dus we doen daar vaak meer pass oefeningen en werken aan onze techniek.’’ 

Verder wilden we weten of er binnen het team kleurrijke figuren rondlopen. ‘’Een van e jongste meiden, Lois, vermaakt ons altijd met haar verhalen. Wanneer zij niet op training is, vragen we ons altijd af waarom het zo stil is die avond. Ook hebben we Kelly. Kelly is er vorig seizoen bijgekomen en ze houdt wel van gezelligheid met het team. Of het nou een drankje is na de wedstrijd of een balletje trappen als er geen training is, Kelly is er bij.
Ook zorgt ze ervoor dat ons Instagram account niet uitsterft. Dan hebben we nog Maartje die ons vaak vermaakt met leuke uitspraken zoals het hebben van een Marenne-teen (omdat Marenne op haar teen had gestaan). Of toen Marenne haar pink had gebroken maar ‘gelukkig had ze er twee’. Overigens kan ze volgens ons goed tot vier tellen. Ook moeten we Walter, onze coach niet vergeten, want zonder hem zou er veel mis gaan. Hij zorgt altijd voor de ballen, bidons, de was en het rijschema en hij komt altijd even een kort kijkje nemen op de training met de hond.’’

Tot slot wilden we het ook hebben over de ambities van dit team. We wilden dit jaar graag de top vijf halen. Toen we zes punten uit de eerste twee wedstrijden hebben gehaald leek dat een haalbaar doel. Alleen lijken we, mede door blessures, net niet tot ons recht te komen. We willen in ieder geval graag nog de teams die dicht bij ons staan op de ranglijst verslaan’’, sluiten de dames af.

Klik op SBC voor de laatst artikelen over de club.
Klik op SBC voor meer informatie over de club.

Adam Poortman van HVC’10 slaat zijn vleugels uit

HVC 10
-
0
Adam Poortman van HVC’10 slaat zijn vleugels uit

Adam Poortman maakte als zeventienjarige onder trainer Pim van der Hoorn zijn debuut in het eerste elftal van HVC’10. Daarna ging het ineens snel met de carrière van Hoekenees Poortman. Hij werd in zijn debuut jaar uitgekozen als talent van het jaar en maakte zijn opwachting in het Westlandselftal. Nog geen jaar later besloot hij te stoppen met keepen en koos voor een baan in de horeca. Uit Hoek van Holland komen vaak goede keepers zoals Edgar En Jesper Leerdam, Bryan en Rowdy Janssen en Roy Kortsmit.

Adam Poortman (23) was een kind van de club. Hij begonnen met voetballen bij de E-junioren en al snel bleek hij veel talent te hebben voor het keepersvak. ‘’Bij de D en C junioren was ik keeper van de 1 en speelde ik na mijn eigen wedstrijd als veldspeler vaak ook nog mee met een ander elftal. Het liefst was ik tijdens mijn jeugdperiode de hele dag op het Sportpark van HVC’10 aan het voetballen of spelen met vriendjes.
En natuurlijk hoorde daar dan altijd een patatje of zakje chips bij.’’ Poortman was talentvol en maakte al op zeventienjarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal. ,,In het seizoen 2017/18 begon ik in de A’tjes. We stonden tijdens de winterstop bovenaan en graag was ik doorgegaan om aan het einde kampioen te worden met mijn vrienden. Alleen de nood was hoog bij het eerste elftal omdat Mitchell Smit het plezier in het voetbal was verloren en stopte. Tweede doelman Dennie Storm raakte zwaar geblesseerd.

Dus besloot ik net voor kerst mijn kans te pakken. Vanaf de eerste wedstrijd ging het goed. Ik heb toen maar liefst 300 minuten geen doelpunt tegen gekregen. Uiteindelijk eindigde we netjes in de middenmoot. Zelf draaide ik een goed half seizoen en werd bij de club uitgekozen als talent van het jaar. Talent van het jaar in het Westland ging aan mijn neus voorbij en ging in mijn ogen terecht naar Bram Wennekers (Lyra). Als slagroom op de taart kreeg ik zelfs een uitnodiging voor het Westlands elftal. We speelden toen een wedstrijd tegen Excelsior Rotterdam, dat was echt supergaaf om mee te maken.
De 7-3 nederlaag was na de wedstrijd snel vergeten. Ik kon vertrekken naar Westlandia, maar na een goed gesprek met de trainers Henk de Zeeuw en Dick Bos koos ik voor mijn kans bij HVC’10 omdat ik gezien mijn jonge leeftijd elke week moest keepen. Tijdens het nieuwe seizoen kwamen de keepers Vincent Madern (FC s’Gravenzande) en Tom Spek (RAS) naar HVC.

Na anderhalve wedstrijd kreeg ik al te horen dat ik geen eerste keeper zou worden. Dat was toen jammer en baalde ik van, maar de trainer is de baas en maakt zijn eigen keuzes. In oktober ging ik in de horeca werken en besloot ik te stoppen met voetballen. Ik was er toen gewoon klaar mee en wilde geld gaan verdienen, om daar leuke dingen van te gaan doen. Ik heb een hele korte carrière gehad als keeper en heb er waarschijnlijk niet alles uitgehaald. Spijt heb ik nu zeker niet en eigenlijk vind ik het nu ook wel lekker geen verplichtingen meer te hebben. Ik mis het voetbal ook niet.
Ik werk nu bij Mijn Torpedoloods in Hoek van Holland als kok. Eind van dit jaar vertrek ik naar Bonaire om daar te gaan werken voor een Italiaans restaurant. Daar heb ik echt super veel zin in, omdat koken echt mijn grote passie is. Bonaire heb ik ontdekt tijdens de corona periode en ik was op slag verliefd. De bedoeling is voorlopig één jaar, maar misschien kom ik wel nooit meer terug naar Nederland.’’

Klik op HVC’10 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HVC’10 voor meer informatie over de club.

Quintus heeft met Van der Stap parel in huis

vv Quintus
-
0
Quintus heeft met Van der Stap parel in huis

Sean van der Stap is een talentvolle voetballer van V.V. Quintus en speelt al drie jaar in het eerste elftal. Van der Stap is al sinds zijn vier levensjaar lid van de club uit Kwintsheul. ,,Ik heb een echt groen wit hart. Dit seizoen wil ik weer een stap zetten in mijn carrière. Graag zou ik met Quintus een klasse hoger spelen. Bij het Westlandselftal kwam ik erachter dat ik het niveau aan kan en daarom wil ik graag kijken waar mijn plafond ligt.’’

Al vroeg, op 4-jarige leeftijd, begon Sean van der Stap op sportpark Leeuwerik met voetballen. Een talent bleek later, want op 18-jarige leeftijd haalde trainer Richard Langeveld hem bij het eerst elftal. ,,Aan de ene kant vond hij het jammer zijn vrienden van de JO19-1 vaarwel te zeggen, aan de andere kant lag er de uitdaging om aan te sluiten bij de selectie en zijn kwaliteiten te laten zien in de eerste klasse. Ik heb voor mijn sportieve ontwikkeling gekozen, zegt de net 22-jarige aanvaller, die inmiddels een vaste basisplaats heeft. “Uiteindelijk wil ik zo hoog mogelijk voetballen.” Ik voetbal vanaf mijn 4e jaar bij Quintus en ben nu 22, dus ik speel alweer 18 jaar bij deze mooie club.

Mijn positie in het veld is vanaf de jeugd rechts of linksvoor. Qua hoogtepunten in de jeugd zijn er veel te benoemen. Kampioenschappen, voetbalkampen met zijn vrienden. Aanvankelijk had ik er even moeite mee. Ik vond het lastig om mijn jeugdteam los te laten, maar het went snel om met oudere spelers mijn wedstrijden te spelen, vertelt Van der Stap. Helaas raakte ik al snel geblesseerd aan mijn lies en dat heeft mij echt een paar maanden gekost. Gelukkig was ik tijdens de nacompetitie weer fit. Het seizoen daarop brak er corona uit. Vorige seizoen kreeg ik zelf corona en brak ik mijn vinger.
Eind van het seizoen was ik eindelijk fit en heb ik veel wedstrijden kunnen spelen. Wel ben ik tijdens de wedstrijd tegen MSV’71 tegen een domme rode kaart aangelopen en kreeg ik een schorsing van maar liefst vijf wedstrijden. Een nieuwe gewaarwording voor de voetballer uit Kwintsheul, die als jeugdspeler en bij de senioren nooit eerder is geschorst en vaak alleen opviel met zijn doelpunten.

Ik had een blanco strafblad en ben ook de eerste om te zeggen dat ik niet zo had moeten reageren. Trainer Richard Langeveld maakte mij erop attent dat spelers onder de 23 naar bureau halt kunnen, die werken namelijk samen met de KNVB. Dat wilde ik graag doen en heb de cursus gevolgd. Ik moest als straf een excuusbrief schrijven naar de speler van MSV’71 en naar mijn trainer. Ook werd er gekeken wat voor type voetballer hij is en werden situaties op en rond het voetbalveld besproken. Uiteindelijk was ik maar één wedstrijd geschorst. Helaas promoveerden we niet naar de derde klasse.
Tijdens de voorbereiding op dit seizoen heb ik alles gespeeld en ben ik eindelijk topfit. Over zijn ambities en doelen, vertelt Van der Stap stellig: Ik wil mijn bijdrage leveren met doelpunten en assist. Vorige seizoen was er belangstelling van een paar clubs uit de regio. Ik heb het niet gedaan omdat ik eerst een seizoen fit wil zijn. Deze zomer heb ik meegedaan met het Westlands-elftal en heb het gevoel dat ik toe ben aan de volgende stap. Als team moeten we meedoen om de prijzen en eindelijk eens promoveren naar de derde klasse.’’

Klik op vv Quintus voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Quintus voor meer informatie over de club.

‘Globetrotter’ Oosterlen strijkt neer op Schildman

ASWH
-
0
‘Globetrotter’ Oosterlen strijkt neer op Schildman

De selectie van ASWH onderging de afgelopen zomer een grootschalige metamorfose na de degradatie uit de tweede divisie. Voor de supporters van de Ambachtse club was het daarom de uitdaging om snel te wennen aan de nieuwe gezichten. Eén man vormde daarbij een snel herkenningspunt: nieuwe captain Jair Oosterlen.

De aanvoerdersband rustte de afgelopen jaren (bijna) steevast om de arm van Jesper van den Bosch. Van den Bosch was echter één van de vele vertrekkers bij ASWH – hij koos voor competitietegenstander Barendrecht – en dus kreeg de band vanzelfsprekend een nieuwe eigenaar in de danig veranderde selectie. Uiteindelijk schonk de nieuwe trainer Sjoerd van der Waal het kostbare kleinood aan Jair Oosterlen  De 25-jarige centrale verdediger, geboren in Amsterdam, beschouwt dat als een mooie geste. ,,Ik ben er trots op dat ik aanvoerder mag zijn van ASWH. Als je captain mag zijn, dan ben je een uithangbord en een gezicht van de club. Bovendien ben je het verlengstuk van de trainer in het veld. Dat geeft dus ook verantwoordelijkheden, maar ik beschouw het als een eer dat ik aanvoerder mag wezen’’, spreekt Oosterlen uit de grond van zijn hart.

Jair Oosterlen begon dit kalenderjaar nog bij ASWH’s competitietegenstander in dit seizoen, het Zeeuwse Hoek. ,,Ik was clubloos nadat ik teruggekeerd was uit Azië. Ik heb een sportschool in Amsterdam. Daar raakte ik in gesprek met iemand die een goed contact had met één van de sponsors van Hoek en zo is het balletje gaan rollen. Voor vier maandjes was de afstand tussen Amsterdam en Hoek nog wel op te brengen, maar vervolgens moest ik echt op zoek naar wat anders.’’

Avontuur
De reisafstand voor de globetrotter – die al flink wat van de wereld zag en naast in Azië ook in de Verenigde Staten actief was – werd aanmerkelijk bekort, want hij is neergestreken op het Ambachtse sportpark Schildman. Ook bij ASWH kwam Oosterlen redelijk toevalligerwijs terecht. ,,Bij Hoek speelde ik samen met Istvan Bakx, die weer een goed bevriend was en is van Rogier Veenstra die tot dit seizoen trainer is geweest van ASWH. Zo is het eerste contact tussen ASWH en mijn ontstaan. Ik ben via Rogier, die het stokje zou gaan overdragen, in contact gekomen met technische man Mels van Driel. De gesprekken met hem en de nieuwe trainer Sjoerd van der Waal zijn prima verlopen. Nee, het vertrek van veel spelers en de totaal nieuwe start die ASWH daardoor moest maken, heeft mij niet afgeschrikt. Ik zag het juist als een uitdaging om met een geheel nieuwe spelersgroep te gaan bouwen. Ik ben wat dat betreft ook avontuurlijk van aard. Een nieuw avontuur brengt namelijk nieuwe mogelijkheden, met die gedachte ben ik hierheen gekomen.’’

En avonturen is hij in zijn gehele voetballoopbaan nog niet uit de weg gegaan. Integendeel, als jeugdspeler van AFC werd Oosterlen gescout door Heerenveen en daarna belandde hij bij (Jong) Sparta. Daarna volgden zijn reizen naar het buitenland. ,,Na de coronaperiode, waarbij ik veel in mijn eentje heb gezeten in het buitenland, vind ik het nu lekker om in Nederland te zijn en me te laten omringen door familie en vrienden. De reisafstand naar Hendrik-Ido-Ambacht is in elk geval een stuk korter.’’

Nacompetitie
Sportief gezien was 2022 voor Oosterlen een bijzonder jaar. ,,Toen ik bij Hoek binnenkwam, stonden we als zestiende geklasseerd op de ranglijst. Onder Lorenzo Staelens, die ik echt een prima trainer vond, zijn we gestegen van die positie op de ranglijst naar de vierde plaats en misten we net deelname aan de nacompetitie voor een plek in de tweede divisie. Maar hoewel ik er slechts kort heb gezeten, heb ik Hoek leren kennen als een onrustige vereniging. Hoewel Staelens het prima heeft gedaan, is hij bij de vereniging vertrokken als trainer. En toen Hoek bij ons kwam spelen, was de trainer die aan het seizoen begonnen was (Björn De Neve) alweer vertrokken uit Zeeuws-Vlaanderen.

Die onrust staat haaks op de rust bij ASWH die ontstaan is nadat de mutatiewind is gaan liggen in Hendrik-Ido-Ambacht. ,,Wel hadden we wat meer punten kunnen hebben’’, is het oordeel van de captain. ,,We lieten tegen FC Rijnvogels en RKAV Volendam punten liggen nadat we lang hadden voorgestaan. Maar dat hoort ook bij het proces waar we met deze nieuwe ploeg in zitten. Wel moeten we niet tegen te veel blessures en schorsingen oplopen, want we hebben een krappe selectie.’’

Klik op ASWH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASWH voor meer informatie over de club.

Joey Ravensbergen bij Katwijk terug op het oude nest

vv Katwijk
-
0
Joey Ravensbergen bij Katwijk terug op het oude nest

Een overstap naar de grote concurrent. Voor de meeste voetballers een stap die ze nooit aandurven. Joey Ravensbergen (27) ligt er niet wakker van. Hij zette de stap van vv Katwijk naar Quick Boys en keerde vorig seizoen zelfs weer terug bij zijn oude ploeg. “Ik heb nul problemen met beide teams. Ondanks de overstap kan ik nog steeds met iedereen door één deur.”

Een broekie was Joey Ravensbergen nog toen hij de jeugd van vv Katwijk verliet. Terwijl al zijn vrienden voor de oranjehemden speelden, besloot hij toch voor de buren in het blauwwit te gaan voetballen. “Die overstap had niks met mijn oude cluppie te maken. Ik miste het spelen met vrienden soms zelfs weleens. Maar het niveau bij Quick Boys lag vele malen hoger. Ik wist dat ik daar mezelf zou verbeteren.” Het was de gymleraar van zijn basisschool die de verdediger overtuigde van zijn ‘transfer’. De leraar gaf training bij de club en zag op school al het talent van de linksback. “Hij vroeg of ik een paar trainingen mee wilde doen en toen raakte ik zeker van mijn zaak.”

Bij Quick Boys leerde Ravensbergen zoals verwacht veel. “De structuur rond de jeugdteams was beter geregeld en we speelden op een hoger niveau. De laatste jaren zie ik steeds meer jeugdspelers van Katwijk overstappen naar Nieuw Zuid en zeker voor hun individuele ontwikkeling is dat een goede stap denk ik.” Zelf voetbalde hij zich probleemloos door alle jeugdelftallen heen. In totaal maakte de Katwijker zes seizoenen deel uit van de selectie van het eerste elftal. “Vervroegd maakte ik de sprong vanuit de jeugdopleiding. Als invaller maakte ik mijn debuut in de hoofdmacht tijdens een gewonnen uitwedstrijd tegen Kloetinge (3-4, red.). Dat weet ik nog goed. Het was een heel spannende wedstrijd en dat ik juist daarin mocht debuteren, voelde als een eer.” Bij elkaar kwam de verdediger meer dan honderdvijftig keer uit voor het eerste elftal van de blauwwitten. “Toen ik mijn honderdste competitieduel speelde, zette de club mij in het zonnetje. Dat was een heel speciaal moment. Ik krijg er nu nog steeds een lach van op mijn gezicht.”

Joey Ravensbergen: ‘De cirkel is nu helemaal rond’

Ook riep Quick Boys de linksback één keer uit tot ‘speler van het jaar’. Het bezorgde hem een ‘onbeschrijfelijk gevoel’. “Maar de meest bijzondere momenten waren de kampioenschappen en promoties. Daardoor zit de ploeg nu eindelijk weer in de Tweede Divisie. De plek waar ze thuishoren!”

Thuis
Nog steeds heeft Ravensbergen een groot hart voor zijn oude ploeg. “Waarom dan die overstap?”, herhaalt hij de vraag lachend. “Ik was het plezier in het voetbal een beetje kwijtgeraakt. Dat kwam enerzijds door de coronapandemie waarin we te weinig op het veld stonden. Anderzijds vond ik de trainingen niet meer intens genoeg. Ik ben iemand die altijd hard wil werken en keihard gas geeft. Dat ervaarde ik minder en daardoor werd mijn lach op het veld minder groot.” Die twee factoren gaven voor hem de doorslag om ergens anders het plezier weer terug te vinden. Hij wilde niet alle ballen op Katwijk zetten en zijn kansen daarmee verkleinen. “Ik wilde in de Bollenstreek blijven. Dat stond vast voor mij. Ik zag mezelf niet ergens anders op het veld staan.” Toch hoopte hij stiekem op zijn oude ploeg en tot zijn vreugde kreeg hij sneller dan verwacht een belletje. Vrijblijvend ging de linksback in gesprek. De eerste gesprekken waren bij iemand thuis. “Zo zou het niet voortijdig uitlekken dat ik wellicht terugkeerde. Vanaf moment één klikte het weer tussen speler en club en dat voelde goed. Ze hadden me nooit uit het oog verloren, maar wilden eerder niet uit de vijver van een concurrent vissen. Nu was dat een ander verhaal geworden.” Toen het rond was, explodeerde zijn sociale media. De meeste reacties waren positief. Zijn vrienden zelfs euforisch. De groep stond met spandoeken en vuurwerk voor zijn huis om de terugkomst te vieren. “Zij zijn altijd fanatiek Katwijk-fan gebleven. Elke wedstrijd staan ze te zingen en springen langs het veld. Ze hebben me de overstap nooit kwalijk genomen en in mijn Quick Boys-periode gunden ze me alle successen. Maar twee wedstrijden per jaar gunden ze me niks: de derby. Dan moest ik echt verliezen.”

Ravenbergen kreeg op sociale media ook wat haat. “Daar slaap ik geen seconde slechter van. Ik kijk alleen naar de leuke reacties en dat zijn er veel meer.” Bij zijn terugkomst op De Krom herkende iedereen hem gelijk. “Er is niks veranderd”, lacht hij. De mensen waren nog steeds even aardig en behulpzaam en de club was nog steeds even warm. “Iedereen sprak me aan de eerste weken. Ik ben ontzettend goed ontvangen en het is fijn om terug te zijn. De cirkel is nu helemaal rond.”

Blessure
Meteen in zijn eerste jaar won Katwijk de titel in de Tweede Divisie. Eén van de mooiste momenten uit zijn carrière. “Dit jaar zijn we ook in de race om het kampioenschap, al is het wel een stukje lastiger. Teams spelen nu tegen de kampioen en dan geven ze altijd net een beetje extra. We weten dat het een zwaar seizoen is. Ondanks dat heb ik er vertrouwen in dat we kampioen worden”, klinkt het vastberaden van de linksback die dit jaar de ene na de andere assist levert. “Ik hoop dat er nog vele eindpasses bijkomen. Ik wil belangrijk zijn voor het team. Zowel verdedigend als aanvallend en hopelijk raak ik niet geblesseerd.”

Niet geblesseerd raken. Het klinkt makkelijker dan het is. Sinds dit seizoen heeft vv Katwijk een geheim wapen in die strijd. Een ideetje van Ravenbergen, die zelf personal trainer is. “Een collega bij ons health center liep vorig jaar stage bij FC Dordrecht. Daar verzorgde hij een speciaal krachtprogramma.” De linksback raakte geïnteresseerd in het concept. Het leek hem een belangrijke toevoeging bij een club die op hoog niveau speelt. Hij introduceerde het op de club en trainers en staf van Katwijk waren snel overtuigd. “Twee keer per week werken we met z’n allen eerst een circuitje af in de gym. We trainen in de fitnesszaal explosieve kracht. Het zijn stuk voor stuk krachtoefeningen met meer snelheid, dat is bevorderlijk voor het uithoudingsvermogen.” Vervolgens stappen we pas het veld op.” De eerste keren stuitte het innovatieve idee op weerstand. Nu is iedereen overtuigd. “Waarschijnlijk ook doordat we nog geen enkele spierblessure hebben gehad dit seizoen. Het werpt z’n vruchten af en dat kan nog weleens belangrijk worden in de kampioensrace dit seizoen.” (TVS)

Klik op vv Katwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Katwijk voor meer informatie over de club.

Ayhan Atmaca geniet nog altijd intens van het voetbalspelletje bij Terneuzense Boys

v.v. Terneuzense Boys
-
0
Ayhan Atmaca geniet nog altijd intens van het voetbalspelletje bij Terneuzense Boys

TERNEUZEN – Hoewel de benen niet meer zo precies zijn en het qua conditie niet meer gaat zoals vroeger, het fanatisme is er bij Ayhan Atmaca (46) nog altijd niet minder om. Wekelijks traint hij nog met Terneuzense Boys 3, waarmee hij op zaterdagen uitkomt in de reserve derde klasse. ‘Dat fanatisme en die wil om elke week te winnen, dat zal nooit weggaan denk ik.’

Hij was vierendertig toen hij besloot om bij Terneuzense Boys een stapje terug te doen. Na zes seizoenen ‘afbouwen’ koos hij ervoor om met een aantal oud-eerste elftalspelers samen te gaan voetballen in het derde elftal. “Dat is geweldig leuk om te doen. We zijn even het derde geweest, daarna werden we het vijfde en sinds dit seizoen zijn we opnieuw het derde elftal. Een administratief ‘foutje’ maakt dat we nu uitkomen in de derde klasse, waar we liever in de vierde klasse hadden gespeeld. Maar het is nu eenmaal zo en dan willen we er met z’n allen ook wel het beste van maken en ook hier proberen de wedstrijden te winnen. Al merk je nu wel dat je soms tegen een groep jonge gasten speelt en dan is het aanpoten.”

Met het derde elftal is er een mix van een zestal jonge spelers, oud-eerste spelers zoals onder andere Marco Faassen, Anrico van Hecke, Robert Rijnberg, Dennis Rijnberg en Ruud Hoogesteger. “Maar ook vrienden die in het verleden bij Philippine actief waren of Chris Wisse, die jarenlang bij Spui heeft gespeeld. Zelf speel ik achterin, zoals ik ook in het verleden in de jeugd bij de Boys, Terneuzen, VCV Zeeland en later bij de senioren van de Boys en HVV’24 gewend ben geweest. Lekker een potje ballen ‘in de zetel’, terwijl ik de mannen voor me vooral het loopwerk laat doen haha. Nee zonder gekheid, ik ben nog steeds verzot op het spelletje en ben blij dat ik nu op mijn leeftijd nog steeds kan voetballen.”

Het is aanpoten tijdens de huidige competitie, waarin ze tegenstanders treffen zoals Kloetinge, vv Steen, GPC Vlissingen, RCS en Patrijzen. “Daar zitten ook derde elftallen bij, maar ook een hoopt tweede elftallen, dat is best een uitdaging om tegen te spelen. En dan merk je soms wel dat je een dagje ouder bent. Maar de onderlinge acceptatie bij ons is groot gelukkig. We hebben allemaal op niveau gespeeld dus kunnen best wat hebben en dat kenmerkt ook wel ons als vriendenteam natuurlijk.”

Hoewel het een pittige klasse is, daar hebben de mannen van Boys 3 toch wel een ambitieuze doelstelling met elkaar neergelegd. “We willen toch proberen om op dit niveau in de middenmoot te eindigen. Dat wordt niet gemakkelijk, maar we zijn allemaal fanatiek en hebben een hekel aan verliezen. Hoewel we er na de wedstrijd misschien nu wat sneller overheen stappen dat we vroeger deden, doen we er alles aan om zoveel mogelijk punten bij elkaar te voetballen. En dan merken we vanzelf aan het eind van de rit wel of dat uiteindelijk voldoende blijkt te zijn.”

Waar hij nu, twaalf jaar na zijn stapje terug, nog altijd actief op het veld staat als voetballer, ziet hij niet direct een trainer in hem schuilgaan of een andere rol binnen de club. “Nee, dat ambieer ik totaal niet. Soms zie je dat jongens nadat ze afzwaaien het trainersvak inrollen. Zelf heb ik die drang niet. Laat mij maar lekker zelf voetballen zolang de benen en de rest van het lijf het toelaten. Als ik merk dat het niet meer gaat, dan stop ik ermee en ga ik lekker wat anders doen. Voor nu is het prima zoals het gaat en daarmee prijs ik me gelukkig.”

Klik op Terneuzense Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Terneuzense Boys voor meer informatie over de club.

1...504505506...1.537Pagina 505 van 1.537