Home Blog Pagina 469

7-tegen-7 onder leiding van Kees en Arie Schalk bij FC Lisse al jaren topmodel

fc Lisse
-
0
7-tegen-7 onder leiding van Kees en Arie Schalk bij FC Lisse al jaren topmodel

Lisse draait al jaren met succes een interne 7-tegen-7 competitie. Tien teams spelen op regelmatige basis met dik plezier hun wedstrijden op Ter Specke. “Maar er kunnen altijd meer liefhebbers bij”, zeggen Kees (55) en Arie Schalk (60), de mannen achter de competitie.

De twee broers maken al heel wat jaartjes deel uit van de zeven-tegen-zeven familie bij FC Lisse. “Walking football is het eindstation, daarvoor zitten wij”, grinnikt Kees in de fraaie kantine van het nieuwe clubgebouw van FC Lisse.

En serieus: “Nee hoor, zeven tegen zeven is voor 35-plussers. We hebben vijftigers rondlopen, maar ook jongens die eind dertig zijn. Die kunnen in fysiek opzicht nog prima mee in het reguliere voetbal, maar vinden het vanwege sociaal oogpunt fijner om aan de interne competitie mee te doen.”

“Het voordeel van onze competitie”, vult Arie aan, “is dat we altijd thuis spelen. Je hoeft niet die auto in om ergens anders te gaan voetballen. En je bent bij ons ook niet elke week aan de beurt om te spelen. We spelen per speelronde twee wedstrijden, dus vier teams komen in actie. Op dit moment hebben we tien teams in competitie. We spelen op zaterdag om twee uur en half vier. Er wordt altijd een veld voor ons vrij gehouden.”

De broers, die het voetballen leerden bij LIsserBoys, zijn al jaren verbonden aan FC Lisse. Arie speelde  een seizoen of acht in de hoofdmacht van de FC.

Kees speelde jarenlang in het gezellige vierde elftal, waar ook de derde Schalk-broer, Peter, deel van uitmaakte. “Peter is als eerste een team begonnen in de 35-plus competitie”, vertelt Arie. “Op een gegeven moment hebben ook wij de stap gemaakt.”

Het zeven-tegen-zeven voetbal heeft een lange geschiedenis in Lisse. “Leo Broekhuizen en Gerrit Valk zijn er ooit mee begonnen. Die zagen al in dat het goed was een interne competitie te beginnen om zo je leden te behouden. Het aantal teams dat meedoet is de afgelopen twintig jaar heel stabiel geweest. Onze top was veertien, een paar jaar geleden hadden we er acht. Dit seizoen hebben we er tien, maar we hebben nog plaats voor een aantal teams.”

Lisse diende jarenlang als voorbeeld voor andere clubs. Kees: “We hebben teams uit de hele regio voetballen. Zo hebben we ook een team uit Abbenes. Er voetbalden ook een paar jaar teams uit Hillegom mee, die club is echter zelf een competitie gestart. Ze hebben ons model met succes gekopieerd”, lacht Arie.

Spelplezier en gezelligheid (de beroemde derde helft), daar draait het om, zeggen de broers. “Maar dat willen winnen haal je natuurlijk niet uit een voetballer, al zijn ze 45 of 55 jaar. We vinden het wel belangrijk dat het gezellig blijft, in en buiten het veld. We letten er goed op dat er ‘clean’ wordt gepeeld, volgens de zaalvoetbalregels.”

Voor als het krachtsverschil tussen twee teams te groot is, heeft FC Lisse ook wat gevonden. Een ploeg mag bij een grote achterstand een extra speler inbrengen. “Op deze manier proberen we leuke wedstrijdjes te houden”, zegt Arie. “Aan het einde van het seizoen is bij ons iedereen kampioen, want we zijn een paar jaar geleden opgehouden met het bijhouden van de uitslagen en standen. Natuurlijk weet je als speler best dat je verloren hebt, maar daar hoef je toch niet aan herinnert te worden?”

Klik op FC Lisse voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Lisse voor meer informatie over de club.

 

Remco Hartland is van de oplossingen als scheidsrechter coördinator bij SV Hillegom

sv Hillegom
-
0
Remco Hartland is van de oplossingen als scheidsrechter coördinator bij SV Hillegom

Zorgen dat er bij elke wedstrijd een scheidsrechter staat: Remco Hartland heeft bij SV Hillegom niet de makkelijkste en eenvoudigste klus. Creativiteit en improvatievermogen kan de scheidsrechter coördinator bij de senioren daarom niet ontzegd worden.

Spelers van het derde elftal van Hillegom en hun tegenstanders wachten in de gang van de kleedkamers ongeduldig op de scheidsrechter van dienst. In scheidsrechterskamer 2 trekt Hartland (55) zijn scheidsrechterskloffie aan. Een hemelblauw shirt gaat over het hoofd van de in Noord-Holland opgegroeide Hartland. “De scheidsrechter van het derde elftal, van de KNVB, belde vanmorgen ziek af. Ik heb meteen de weekdienst van de bond gebeld. De dame aan de lijn kon gelukkig zorgen dat er een vervanger komt. Die moet echter uit Pijnacker komen, dus die jongens moeten nog even wachten.”

Zelf fluit hij op een ander veld de kraker tussen de lagere elftallen van Hillegom en EMM. “Ik heb altijd zin om een wedstrijdje te fluiten”, zegt hij, terwijl hij de toss doet en daarbij een muntstuk hoog de lucht ingooit en ook weer netjes vangt.

Dat doet hij met links. “Ik speelde naast voetbal vroeger ook waterpolo”, zegt Hartland. “Mijn hele familie zat in het zwemmen. Mijn oudste zoon speelt nog in het eerste team van DAW in Alkmaar. Zelf heb ik tot mijn 24ste gespeeld. Ik was linkshandig en voordat de tegenstanders dat wisten lag de eerste er al in”, lacht hij.

Zijn vader en opa waren vroeger ook voetbalscheidsrechter en dus heeft Hartland het niet van een vreemde. “Mijn vader heeft jarenlang de aanstellingen gedaan voor scheidsrechters van West I.”

Zelf werd hij op zijn twintigste scheidsrechter. Hij floot jarenlang voor de KNVB. “Tot mijn 37ste,38ste. Ik floot al een paar jaar op het niveau van de derde en tweede klasse. Ik had het idee dat ik niet meer kon promoveren. Voor de jonge jongens werd de rode loper uitgerold.”

Hij leerde zijn huidige partner kennen en verhuisde naar Hillegom. “Haar zoons voetbalden bij Hillegom en zo ben ik weer betrokken geraakt. Je begint eerst als grensrechter, al snel fluit je een wedstrijdje. Op een gegeven moment was er een vacature voor scheidsrechtercoördinator voor de senioren. Die heb ik opgevuld. Dat is inmiddels al weer vijf, zes jaar geleden.”

Hartland is in zijn functie belast met het indelen van scheidsrechters voor de thuiswedstrijden van de seniorenelftallen die geen KNVB-scheidsrechter hebben. “We hebben op zaterdag vier en op zondag zeven elftallen, maar één tot en met vier op zondag heeft een KNVB-scheidsrechter. Daar hoef ik in principe niet naar om te kijken, al gebeurt het regelmatig dat er ook voor die teams een clubscheidsrechter geleverd moet worden. De KNVB voelt ook het tekort.”

Zelf is de ‘pool’ waaruit Hartland kan putten ook niet al te groot. “Er wordt van mij de nodige creativiteit en improvisatievermogen verwacht. Zo heb ik één scheidsrechter van een andere club die regelmatig beschikbaar is om bij ons te komen fluiten. In de meeste gevallen lukt het wel om de wedstrijden dicht te krijgen, maar soms ook niet. Dan moet ik de aanvoerders of leiders de boodschap brengen dat ze zelf voor een scheidsrechter moeten zorgen.”

Hartland houdt altijd zijn ogen open voor nieuw scheidsrechterstalent. “Ik hou het goed in de gaten of er jongens gaan stoppen. Vaak kunnen ze het dan fysiek niet meer aan, als scheidsrechter kunnen ze nog lekker bezig blijven.”

Klik op SV Hillegom voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Hillegom voor meer informatie over de club.

Jaap van Duijn fluit nog altijd zijn wedstrijden bij VV Katwijk

vv Katwijk
-
0
Jaap van Duijn fluit nog altijd zijn wedstrijden bij VV Katwijk

Hij is al meervoudig opa en gepensioneerd, maar Jaap van Duijn (70) fluit nog elke zaterdagmorgen zijn wedstrijdje als verenigingsscheidsrechter bij Katwijk. “De jeugd is tegenwoordig meer gebekt.”

Van Duijn laat niets aan het toeval over. Als hij een wedstrijd fluit is hij totaal, maar dan ook totaal voorbereid. Voor de confrontatie tussen de JO15 van Katwijk en de leeftijdsgenoten van Rijnsburgse Boys heeft hij aan zijn rechterpols twee fluitjes hangen en aan zijn beide polsen prijkt een horloge en om eentje een bandje met roze en paarse kralen voorzien van de tekst van opa. “Dat bandje heb ik van mijn kleindochter gehad”, zegt Van Duijn. “Ze vonden het zielig dat opa was overgeslagen door de Sint.”

Hij neemt het fluiten nog steeds zo serieus als toen hij KNVB-scheidsrechter was. “Ik heb ooit een fluitje verloren tijdens de wedstrijd. En ik heb ook wel eens een horloge gehad die er tijdens de wedstrijd mee ophield. Dat is verrekte lastig.”

Van Duijn begon 32 jaar geleden met fluiten. “Ik werd toen jeugdleider van mijn zoon en daarbij hoorde ook dat je af en toe scheidsrechter was.  Ik ben ook vrij snel KNVB-scheidsrechter gaan worden. Ik weet nog goed dat je na het doen van de cursus een testtraject had van zes wedstrijden. Bij iedere wedstrijd werd je beoordeeld door een rapporteur. Blijkbaar was ik goed genoeg om echt scheidsrechter te worden.”

In de 25 jaar dat hij voor de KNVB wedstrijden leidde, floot hij louter wedstrijden bij de junioren. “In het begin heb ik ook wel seniorenwedstrijden gehad, maar ik was het commentaar van de spelers al snel zat. Ze wisten het altijd beter. Ik heb ook gezegd tegen KNVB: ze weten het zo goed, die hebben geen scheidsrechter nodig.”

Jarenlang was hij scheidsrechter bij de A- en B-junioren. “Een jaar of vijf geleden ben ik als KNVB-scheidsrechter gestopt. Ik werd een dagje ouder en kon het tempo niet meer bijbenen. Ik heb de KNVB nog gevraagd om wedstrijden voor de C-junioren, maar ik bleef aangesteld worden voor de A- en B.”

Intussen fluit hij met plezier jeugdwedstrijden bij Katwijk. “Op zondag krijgen we het schema doorgestuurd voor de zaterdag erop. Ik wacht meestal wat er overschiet. Het liefst fluit ik om een uur of elf.”

Want daarna wordt Van Duijn in de kantine verwacht om achter de frituur plaats te nemen. “Vaste prik. Er zijn dagen dat er 75 kilo patat doorgaat.”

Met zijn zaterdagactiviteiten houdt het voor Van Duijn niet op bij Katwijk. Doordeweeks ondersteunt hij zijn oudste zoon die penningmeester is van de club. “Ik doe al jarenlang de administratie en stuur facturen. Ik ben zelf ongeveer tien jaar penningmeester geweest. Mijn zoon zit er net als ik bovenop. Hij maakt maandelijks rapportages.”

Voor zijn vrijwillige inzet werd Van Duijn een jaar geleden gehuldigd: erelid. “Ik heb altijd gezegd: voor mij hoeft dat niet. Maar bij een ledenvergadering verraste ze mij toch, haha.”

Van Duijn fluit een probleemloze wedstrijd tussen de JO15-teams tussen Katwijk en Rijnsburgse Boys. Katwijk wint met 5-1. “Ik heb vandaag even wat minder gelopen”, zegt hij na afloop. “De afgelopen weken heb ik op veld 4 gefloten. Dat is gewoon gras. Daardoor heb ik een achillespeesblessure opgelopen.” Desondanks is zijn leiding feilloos. “De jongens van deze leeftijd zijn vaak minder gebekt dan die van zestien jaar en ouder.”

Als scheidsrechter is hij geen gulle strafschoppengever. “Er moet echt heel veel aan de hand zijn”, zegt hij. “Je hebt er bij: die duiken zo het strafschopgebied in en die kijken dan verwachtingsvol naar mij. Ik ken alle soorten schwalbes. Ik trap er niet in.”

Klik op VV Katwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Katwijk voor meer informatie over de club.

 

Stefan de Krijger geeft ambities BSM vorm

sv BSM
-
0
Stefan de Krijger geeft ambities BSM vorm

BSM heeft op weg naar het 100-jarig jubileum in 2023 naast veel activiteiten in het komende jaar ook haar pijlen op de toekomst daarna gericht. Naast gezelligheid is er de ambitie om de selectieteams een klasse omhoog te brengen door de jeugdspelers zich beter te laten ontwikkelen. Stefan de Krijger is als technisch jeugdcoördinator één van de motoren achter de verwezenlijking van die ambitie in Bennebroek.

De 60-jairge De Krijger kwam drie jaar geleden bij Sport Vereniging Blijf Steeds Moedig terecht via zijn zoon. “Hij had van augustus tot en met december in Singapore gestudeerd en vrienden van hem vroegen of hij het resterende half jaar in het eerste elftal van BSM mee wilde voetballen. BSM is een kleine club en als supporter raakte ik aan de praat met diverse betrokkenen. Ik werd gevraagd om technisch jeugdcoördinator te worden. Mijn zoon is inmiddels gestopt maar ik ben blijven plakken,” lacht De Krijger.

Ondanks de coronaperikelen heeft hij een paar leuke jaren bij BSM achter de rug. “We wilden af en toe clinics aan de jeugd laten verzorgen door eerste elftalspelers, maar door corona was dat moeilijk op te tuigen. Uiteindelijk is er een veel gunstigere situatie ontstaan, want hoofdmachtspeler Jesper Eindhoven is trainer van de jongens onder de 14-1 geworden. En zijn teamgenoten Raoul Soetbrood Piccardt en Tom Hortensius verzorgen de trainingen voor jongens onder de 14-2.”

Op de website van BSM is het uitgebreide beleidsplan voor de jeugd voor de periode 2020-2023 te lezen. Het plan is door De Krijger geschreven. “Ik heb gekeken bij de Koninklijke HFC waar ik zelf gespeeld heb, maar ook hoe beleidsplannen van andere vierdeklassers eruit zagen. Ondanks twee ingekorte seizoenen wegens corona zie je dat de resultaten beter worden. Waar vroeger tegen de jeugdteams van Hoofddorp, UNO en RCH standaard werd verloren, lukt het nu om tegen hen gelijk te spelen of te winnen. Dat is zeker te danken aan de andere aanpak. Die resultaten zijn trouwens minder relevant, het is het allerbelangrijkste dat team en individuele spelers zich goed ontwikkelen.”

Partner van Ajax

Sinds dit voetbalseizoen is BSM partnerclub van Ajax. De Krijger: “Dit houdt in dat als we een zeer talentvolle jeugdspeler binnen onze club zien, wij zijn naam doorspelen naar Ajax. In ruil daarvoor kunnen we op diverse manieren gebruik maken van de expertise van Ajax. We krijgen bijvoorbeeld tips over de opbouw van een training. Daarnaast hebben we online-sessies gehad over voedingsadvies, medische zaken zoals blessurepreventie en -behandeling en over hoe Ajax damesvoetbal ziet.”

Beloftenteam

Eén van de andere ambities uit het beleidsplan voor de jeugd die is geformuleerd, is deelname met een beloftenteam onder de 23 jaar aan een minicompetitie in een poulesysteem met andere clubs uit de Haarlemse regio. “Het is goed dat ons beloftenteam hieraan mee kan doen,” stelt De Krijger. “Door corona hebben veel spelers bijna twee jaar stilgestaan en nu zijn ze ineens van een team onder de 19 jaar eerste- of tweedejaars senior. Die overgang is voor sommige spelers groot. De wedstrijden met het beloftenteam bieden een mooie tussenstap.”

Klik op BSM voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BSM voor meer informatie over de club.

Bestseller: Familie, voetbaldieren en een dosis winnaarsmentaliteit

sv De Valleivogels
-
0
Bestseller: Familie, voetbaldieren en een dosis winnaarsmentaliteit

De familie Van Eem heeft een hechte familieband en zijn echte voetbaldieren. Stuk voor stuk mensen met een winnaarsmentaliteit waar je trots op kan zijn. We gaan in gesprek met drie voetballers die bij SV de Valleivogels in de A-selectie spelen, namelijk Erik, Alex en Rob van Eem.

Na de training op donderdagavond druppelen de spelers van de A-selectie het gezellige clubhuis van Valleivogels binnen. Zoals elke donderdagavond is het nu ook weer druk en zijn alle tafeltjes bezet. Ook de gebroeders van Eem doen de deur open en geven een knikje dat ze mij gezien hebben. Echter eerst even een drankje om de dorst te lessen en dan stationeren we ons in de businessruimte om nader kennis te maken met Erik, Alex en Rob van Eem.

De familie Van Eem staat in de regio bekend als een echte voetbalfamilie. Vader Frans maakte in vroegere tijden furore bij DVSA te Amerongen. En als we deze club noemen, dan is ook gelijk de club genoemd waar de voetballers gestart zijn met voetbal. ,,Gestimuleerd werd het zeker” aldus Erik van Eem. De spits van Valleivogels vertelt met enthousiasme over die tijd bij DVSA. En daarmee is ook gelijk de liefde voor voetbal geboren. Al op vroege leeftijd starten de drie broers met het spelletje. Rob doet er nog een schepje bovenop. ,,Wanneer ik begon met voetbal? Dat is direct toen ik kon lopen, ik kreeg direct een bal mee”.

De voetballende broers zouden eigenlijk een bestseller moeten hebben met al hun verhalen vanuit de wereld van het amateurvoetbal. Clubs als GVVV, FC Lienden, DOVO, Spakenburg, SVL en SDV Barneveld zijn gerenommeerde voetbalverenigingen die een Van Eem binnen de lijnen hebben gehad. En dan natuurlijk Valleivogels. Al deze verhalen zijn wel een boek waard. Als er gevraagd wordt naar de titel van deze bestseller, moet er toch even nagedacht worden. De oudste broer neemt het voortouw en geeft aan dat de woorden familie, strijd, voetbaldier en winnaarsmentaliteit wel een titel zou kunnen zijn.

Natuurlijk bestaat zijn er in dit boek hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. De jongste vertelt enthousiast over het seizoen 2021/2022 toen hij met SDV Barneveld, met Dick Schreuder aan het roer, promoveerde. Een promotie die niemand had verwacht. Alex heeft zelfs twee hoofdstukken die zeker niet mogen ontbreken. ,,Mijn eerste jaar bij SVL, seizoen 2014/2015, zijn we kampioen geworden. Maar vergeet zeker ook niet dinsdag 17 mei 2011 toen we met Valleivogels de beslissingswedstrijd tegen Woudenberg wonnen en hierdoor werden we kampioen van de derde klasse”. Erik is duidelijk over zijn hoofdstuk. ,,Het seizoen 2014/2015 wonnen we alles met FC Lienden. Kampioen van de Topklasse, algeheel kampioen van Nederland en ook de Super Cup werd gewonnen”.

Kijkend naar de persoonlijke karakters van de drie voetballers, dan start Alex met het woord mentaliteit. Altijd er zijn, altijd willen gaan, nooit willen verliezen. Rob is ook duidelijk in zijn woorden: ,,Zeiken, zeuren en doorgaan”. Erik noemt ook het woord mentaliteit, maar de aanvaller is ook eerlijk naar zichzelf toe. ,,Ik kan wel eerder mijn koppie laten hangen dan mijn broers. Dat het even niet loopt en dat ik eerder kan zeggen nu even niet”. Maar verliezen willen we alle drie niet. Daar moet alles voor wijken”.

Voetbalplezier hebben de broers zeker in het voetbalspelletjes. Waar je dat vandaan haalt? Rob heeft maar één woord “winnen!” Erik zegt ,,het is de club, de spelers om je heen, de supporters, de vrijwilligers. Allemaal elementen voor het voetbalplezier”, aldus de spits van Valleivogels. Alex onderstreept dit onmiddellijk, maar noemt ook nog even “de derde helft”. ,,Gezelligheid is ook van groot belang”! Alle drie de voetballers hebben een andere rol binnen het vlaggenschip van Valleivogels. Erik geeft aan dat hij ervaring en rust wil brengen in het elftal. En spits Rik Vermeij helpen om nog beter te worden, de groep bij elkaar te houden. ,,Ik heb niet zoveel ervaring als mijn broers”, aldus Rob.
,,Maar de communicatie in de verdediging is belangrijk. Iedereen scherp houden en de koppen de goede kant ophouden”. Alex ziet voor zichzelf niet echt een rol. ,,Natuurlijk doe je het met elkaar en dan is het belangrijk om ervoor elkaar te zijn”.

De gebroeders Van Eem hebben het goed naar hun zin bij Valleivogels. De drukte op de donderdagavond in het clubhuis. ,,Dit maak je bij geen één club mee”, aldus Erik en Alex van Eem. Er is veel jeugd en Alex is duidelijk in zijn woorden: ,,nooit opgeven en je doel altijd proberen te halen”. Erik knikt bevestigd, maar heeft nog wel een aanvulling. ,,Tot de JO15 loopt het allemaal wel, maar dan komt er een periode waar andere dingen ook belangrijk zijn. Met name kijkt hij naar de JO17 en de JO19. Dat zijn de jongens voor de toekomst. Zij moeten voor ogen houden dat het voetballen in een eerste elftal een geweldige ervaring is. En daar moet je inderdaad een aantal dingen voor laten”.

Ook zijn de vrijwilligers binnen de sportvereniging van grote waarde. Daar zijn de drie broers het roerend met elkaar eens. ,,Zonder deze mensen heeft de club geen bestaansrecht. En dat is niet anders bij andere voetbalclubs. Waardevol werk: hartelijk dank”!

door Martin Veenendaal

Klik hier voor meer artikelen over SV De Valleivogels
Klik hier voor meer informatie over SV De Valleivogels

Theo Ducaneaux fietst in acht minuten naar SV Heinenoord

sv Heinenoord
-
0
Theo Ducaneaux fietst in acht minuten naar SV Heinenoord

Zijn zoektocht naar een nieuwe club begon Theo Ducaneaux dicht bij huis. En aangezien zijn huis sinds twee jaar in Hoeksche Waard staat, is het helemaal niet gek dat hij uitkwam bij Heinenoord. De club ook waar hij als voetbalvader al over de vloer kwam. ,,Het voelde al enigszins vertrouwd.’’

HEINENOORD – Met zijn aanstaande komst naar Heinenoord keert Theo Ducaneaux ook terug in de Rotterdamse regio. Daar waar het voetballen voor hem begon. Via DRL belandde hij in de jeugdopleiding van Excelsior, waar hij vier jaar doorbracht bij de A-junioren en in de beloftenploeg. Via toenmalige bvo SVV Schiedam volgde een loopbaan bij Rijsoord, DRL en Rozenburg. Als 39-jarige zwaaide hij af bij Lombardijen. Zijn trainersloopbaan begon eveneens bij Excelsior, maar daarna voerden zijn werkzaamheden hem van Utrecht naar Brabant en Zuid-Holland. Nu is hij nog actief als hoofd jeugdopleiding bij Voorschoten’97, waar Ducaneaux afgelopen winter het hoofdtrainerschap neerlegde omdat het niet boterde met de nieuwe technische mensen. Sinds afgelopen najaar is hij ook werkzaam bij FC Dordrecht. Eerst als veldtrainer bij de beloften, maar sinds begin dit jaar verricht hij ook enkele werkzaamheden als hoofd jeugdopleiding en als coach van de JO18.

,,Straks kan ik voor het eerst in mijn loopbaan op de fiets naar de club toe’’, blikt Ducaneaux vooruit op zijn komst naar Heinenoord. Een route die hij al eens verkende: ,,Acht minuutjes is het fietsen. Toen ik afgelopen winter op zoek moest naar een nieuwe club, wilde ik eerst dicht bij huis kijken. Toen kwam ik al snel in contact met Heinenoord en voerde een prettig gesprek met voorzitter Arie van den Berg. Mijn zoon heeft daar in de jeugd gespeeld en je weet hoe dat dan gaat als voetbalvader: je pakt een keer de vlag of neemt een training over. Zodoende kende ik dus al mensen bij de club, waardoor het al enigszins vertrouwd voelde.’’

Afscheid

Naast het eerste elftal zal Ducaneaux bij Heinenoord ook oog hebben voor de jeugdafdeling. ,,Als hoofdtrainer ben je de best betaalde of soms zelfs enige betaalde kracht bij een club. Dan is het je morele plicht om breder te kijken. Het wordt gewaardeerd als je ook aandacht hebt voor de jeugd’’, legt Ducaneaux uit. ,,Dus ga ik helpen bij de ontwikkeling van de jeugd en gaat volgend seizoen gewerkt worden aan de oprichting van een elftal voor spelers onder 23 jaar.’’

Zijn komst naar Heinenoord betekent wel dat Ducaneaux in principe na dit seizoen afscheid neemt bij FC Dordrecht, al is hij nog wel in gesprek over een andere functie. ,,De huidige werkzaamheden zijn niet te combineren met mijn werk bij Heinenoord. Vanwege de zaterdagen, maar bij een bvo gaat het werk ook 24 uur per dag door. Je hebt te maken met eigen spelers, stagespelers, scouts, zaakwaarnemers, noem maar op’’, vertelt Ducaneaux. ,,Een coördinerende rol zou wel te combineren zijn. Maar als dat er niet in zit, dan richt ik mij volledig op Heinenoord.’’

Overigens zal de oefenmeester zijn overgebleven tijd dan niet wijden aan een boek, zoals hij eerder deed. Tijdens de eerste corona lockdown bundelde hij voetbalverhalen in het boek ‘Afgelast’. In de tweede lockdown zette hij zich aan een roman. ,,Dat eerste boek kreeg best wat publiciteit. Die roman was meer een experiment, om te kijken of ik dat kon. Dat is gelukt. Maar als onbekende schrijver word je er niet rijk van. Op dit moment heb ik geen nieuwe ideeën in mijn hoofd. Misschien komt het er nog eens van als ik met pensioen ben, maar nu wil ik vooral nog graag voetbaltrainer zijn.’’

Klik op sv Heinenoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv Heinenoord voor meer informatie over de club.

SSS Klaaswaal vrouwen blijft stabiel voetbalbolwerk

vv SSS
-
0
SSS Klaaswaal vrouwen blijft stabiel voetbalbolwerk

SSS is al sinds jaar en dag toonaangevend als het over vrouwenvoetbal in de Hoeksche Waard gaat. Het eerste vrouwenteam speelt op een goed niveau. Geruime tijd in de subtop in de topklasse. Sinds dit seizoen een stapje lager in de hoofdklasse. Joska Stokkers heeft zelfs ervaring op eredivisieniveau en is aanvoerder van het team.

KLAASWAAL – Het laatste seizoen bij het Rotterdamse Excelsior zit nog in haar geheugen. Zij speelde in de eredivisie vrijwel alles en trainde dagelijks. ,,Vijf jaar geleden heb ik gekozen voor SSS. Toen ik mijn studie had afgerond, werd het tijd om aan mijn maatschappelijke carrière te gaan werken”, verklaart de speelster de transfer van destijds. In haar jeugdjaren kwam Joska Stokkers (inzet) ook uit voor vertegenwoordigende elftallen van de KNVB. Nu liggen de prioriteiten wat anders. ,,De topklasse was een leuk niveau om te combineren met een baan. Jammer dat wij vorig seizoen daaruit zijn gedegradeerd.’’ Stokkers werkt veertig uur in de week als manager algemene zaken in de noodstroombranche. Zij is verantwoordelijk voor HRM, ICT en facilitaire zaken, organisatie en kwaliteit. ,,Wij zijn specialist op het gebied van noodstroomvoorzieningen in de Benelux”, vertelt zij enthousiast over haar werk. Zij maakt lange kantoordagen en als die voorbij zijn, leeft ze zich doordeweeks uit op de trainingen van SSS en op zaterdag met een wedstrijd in de hoofdklasse.

Aansluiting

Bij SSS (Sport Staalt Spieren) spelen drie vrouwenteams wekelijks in de competitie. Het eerste team dus in de hoofdklasse. Het tweede team, bestaande uit veel jongere meiden, heeft aansluiting, want komt knap uit in de eerste klasse. Het derde team speelt de wedstrijden in de vierde klasse. ,,Dat ons tweede elftal op goed niveau acteert, is voor ons belangrijk. Als wij om welke reden in de problemen komen, kan er zo een speelster uit het tweede team doorschuiven. Met name door corona moesten wij vaker een beroep op die meiden doen. Goed dat het kan.”

De 25-jarige Joska Stokkers – ze voetbalt al twintig jaar – kan door haar ervaring goed inschatten hoe het niveau van het vrouwenvoetbal evalueert. ,,Er is voor het eerst een competitie voor Jong Teams. Daardoor schiet het niveau in Nederland verder omhoog. Nadeel kan zijn dat de grote clubs in deze regio, zoals Feyenoord, Excelsior en ook RVVH en Barendrecht, de clubs afromen om talenten aan te trekken.”

SSS, waar de vrouwen deze zomer de nationale titel in het beachsoccer (foto) behaalden, had geen goede start dit seizoen. ,,Het is voor ons even aftasten hoe wij het beste kunnen spelen. De hoofdklasse vraagt toch weer wat anders dan de topklasse. Het gaat met ons wel goedkomen hoor, want op de trainingen werken wij aan een tactiek die beter aansluit bij deze wedstrijden”, vertelt Stokkers, die in de wedstrijden als een moderne linkerverdediger acteert.

Klik op SSS Klaaswaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSS Klaaswaal voor meer informatie over de club.

Technisch manager Ruud Nijenhuis bewaakt de lange termijn bij Hoogland

vv Hoogland
-
0
Technisch manager Ruud Nijenhuis bewaakt de lange termijn bij Hoogland

Ruud Nijenhuis (64) bewaakt als kersvers technisch manager van vierdedivisionist Hoogland de lange termijn. Op sportpark Langenoord moet de Utrechter het technische beleid uitzetten en bewaken. ,,Ik laat me niet snel uit het veld slaan als er emoties zijn of intuïtieve beslissingen worden genomen.”

Op de middag van het gesprek met Ruud Nijenhuis krijgt Hoogland het slechte nieuws dat Oskar van Logtestijn zijn voorste kruisband heeft gescheurd. De spits zit voor de rest van het seizoen in de lappenmand. ,,Dramatisch voor Oskar, maar dit zijn de momenten waarop de radars direct gaat draaien”, vertelt Nijenhuis aan zijn Utrechtse keukentafel. ,,Binnen de huidige selectie kunnen we schuiven, maar ook in O23 lopen jongens die het kunnen.”

Officieel is Nijenhuis sinds dit seizoen technisch manager van Hoogland, maar sinds eind januari draait hij al mee in de coulissen. Zijn eerste maanden gebruikte hij om te leren hoe de hazen lopen binnen de vereniging. Nijenhuis werd benaderd door René van der Kooij die al een technische functie bekleedde bij de club. Eigenlijk zat Nijenhuis helemaal niet meer te wachten op een rol in de voetballerij, maar toen René van der Kooij hem het technische beleidsplan toestuurde, ging het toch kriebelen.

Nijenhuis kreeg het gevoel dat hij bij de hechte dorpsvereniging iets kan neerzetten. Na gesprekken met het dagelijks bestuur en een afvaardiging van de technische commissie bleek er een klik te zijn. ,,Voor mij is het belangrijk om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen, maar ik ga niet als een olifant door een porseleinkast. Zoiets moet je met beleid doen. Je moet iedereen achter je plannen krijgen. Vorig jaar kreeg Hoogland al een KNVB-certificering voor de jeugdopleiding. Veel jeugdselectieteams spelen op een hoog niveau, maar tussen O17 en O23 moet er een gat worden gedicht.”

Proces
Om dat proces vorm te geven, stelde Hoogland Nijenhuis aan. Het tweede team werd geen selectie-elftal meer, de O23 is de kweekvijver voor het eerste elftal. ,,De doorstroming van O23 naar het eerste team is mijn belangrijkste taak”, vertelt Nijenhuis. ,,Ik werk daarin nauw samen met het technische hart van Hoogland, hoofd jeugdopleiding Sam Rutten en bestuurslid voetbalzaken Marco Hadders. Ook met voorzitter Nico Terschegget heb ik veel overleg. Die samenwerking is prettig. Deze club wil voor tachtig, het liefst negentig procent, jongens uit Hoogland in het eerste. Die potentie is er, want O23 speelt in de tweede divisie. Zo krijg je het niveau omhoog.”

Nijenhuis heeft zijn handen vol aan zijn klus als technisch manager. Op maandag bereidt hij het overleg voor dat hij vaak op dinsdag heeft met Rutten en kijkt hij de trainingen van O23 en het eerste. Donderdag volgt hij nauwlettend de 11-tegen-11-training van het eerste, omdat daar de nodige spelers van O23 aansluiten. Nijenhuis voert reguliere gesprekken met hoofdtrainer Dick Kooijman op donderdag en ziet de thuis- en uitwedstrijden van O23 en het eerste elftal. ,,Best intensief”, geeft hij toe, ,,maar het geeft me ook plezier en energie. Daarnaast kijk ik ook naar het komende seizoen. Als ik signalen krijg over spelers van regionale clubs gaan we kijken of we die kunnen gebruiken, als we ze zelf niet hebben.”

Op sportpark Langenoord moet Nijenhuis het beleid op de middellange en lange termijn bewaken. Is dat niet lastig in de voetballerij, een wereld die aan elkaar hangt van opportunisme en waar de positie van een trainer na drie nederlagen onder druk staat? ,,Ik laat me niet snel uit het veld slaan als er emoties zijn of intuïtieve beslissingen worden genomen. Mijn visie richt zich op de uiteindelijke doelstelling. Ik ben een technisch beleidsplan aan het schrijven voor de periode 2022-2027. Die periode hoop ik volledig mee te maken. Tegen die tijd ben ik 69. Een deel van het resultaat van het beleid dat is ingezet, zie je pas een paar jaar later en is niet direct zichtbaar. Bovendien heb ik nog steeds een klik met de jonge generatie. Pas als ze je als oud vuil zien, moet je jezelf achter je oren krabben.”

Nijenhuis was tien jaar hoofd jeugdopleiding en anderhalf jaar interim-trainer van de hoofdmacht bij het Utrechtse Kampong. Als hoofd opleiding stippelde Nijenhuis het beleid uit. Dat leidde onder meer tot de opmars van het eerste elftal naar de vierde divisie, hoofdzakelijk met jeugdspelers. ,,Daar ben ik best trots op”, zegt hij. ,,Met de voorzitters Peter Bootsma en Bram Kuiper had ik toppers naast me. Een goed idee mocht ik uitvoeren, zij zorgden voor draagvlak en de financiële dekking.”

door Stan Bos

Klik hier voor meer artikelen over VV Hoogland
Klik hier voor meer informatie over VV Hoogland

 

Wereldburger Simon van Rheeden scoort nu voor NSVV

vv NSVV
-
0
Wereldburger Simon van Rheeden scoort nu voor NSVV

Simon van Rheeden heeft bij NSVV zijn draai gevonden. Ook in Numansdorp weet hij het net weer te vinden. Doelpunten maken is immers zijn belangrijkste handelsmerk op het voetbalveld.

NUMANSDORP – Van Rheeden liet dat al eerder zien bij SHO, aan de overkant van de grote plas in de Verenigde Staten en in de vierde klasse bij Zinkwegse Boys. Bij NSVV zag men dat de nu inmiddels 25-jarige Van Rheeden gemakkelijk scoort en dergelijke spelers zijn schaars. ,,Het lijntje was al vroeg in het seizoen gelegd”, geeft hij nu toe. ,,Ik voerde in november 2021 al gesprekken met de mensen van NSVV en wij waren er al snel uit, maar hebben mijn overstap lang stilgehouden om in beide kampen de rust te bewaren.”

Van Rheeden wilde het bij vierdeklasser Zinkwegse Boys goed afmaken. De club had ambitie en wilde graag de stap naar de derde klasse maken. Zelf had hij uitgesproken om in het vorig seizoen dertig doelpunten te maken. Dat laatste is op één goal na gelukt. Naast de vele doelpunten was hij ook goed voor veel assists. Dat geeft aan dat Van Rheeden ook een teamspeler is. De promotie met Zinkwegse Boys lukte net niet. In de nacompetitie werden ‘de Boys’ uitgeschakeld. ,,Dat laatste vond ik écht vervelend, want ik had de ploeg graag in de derde klasse achtergelaten.”

Verenigde Staten

Terug naar het begin van deze eeuw. Simon van Rheeden trapte als jong manneke bij SHO voor het eerst tegen een bal. Hij doorliep op sportpark De Kikkershoek de volledige jeugdopleiding. Op zijn negentiende koos hij voor een 4-jarige studie in de Verenigde Staten. ,,Ik heb destijds een full scholarship gekregen. Dat wil zeggen een volledige studiebeurs. Hierdoor mocht ik ook voor een universiteitsteam uitkomen. Zij betaalden mijn school, mijn huisvesting en mijn eten. Het enige wat ik na mijn studie hoefde te doen was voetballen.” Van Rheeden kwam twee jaar uit voor de universiteit van Alabama. Daarnaast kwam de spits ook nog twee jaar uit voor de universiteit van Oklahoma. ,,Alles was top geregeld. Wij vlogen naar uitwedstrijden, sliepen in top hotels en trainden drie keer per dag. Ik heb nu veel vrienden over de hele wereld. Sommige van mijn vrienden zijn prof geworden in andere landen”, vertelt Van Rheeden. Na het behalen van zijn bachelor wilde hij eigenlijk in Amerika blijven, maar corona doorkruiste die plannen.

Bij zijn terugkeer in Nederland meldde hij zich weer bij SHO, waar hij in het tweede elftal terechtkwam. De aanvaller koos uiteindelijk voor Zinkwegse Boys. Allereerst omdat zijn vader daar ook heeft gevoetbald. ,,Ik wilde graag in een eerste elftal spelen en de mensen laten zien dat ik nog steeds kan scoren.” Dat laatste is zeker gelukt en zoals gezegd gaan de ballen ook voor NSVV in het netje. ,,Ik kende gelukkig nogal wat spelers van NSVV en ben goed opgevangen.” Van Rheeden moet wel even wennen aan het niveau. De Zeeuwse competitie is vooral fysiek. ,,De wedstrijden in Zeeland lijken meer op American football. Het gaat vooral om het gevecht om de tweede bal. In de thuiswedstrijden hebben wij meer controle. Hier op het eiland zijn de duels met DBGC de échte derby’s.” Rotterdammer Van Rheeden speelt opnieuw voor een club die wil promoveren. ,,Wij gaan echt voor de titel”, weet de leraar Engels aan een middelbare school in Middelharnis.

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

 

De dubbelrol van Bart van Ginkel bij Renswoude

vv Renswoude
-
0
De dubbelrol van Bart van Ginkel bij Renswoude

Bij Renswoude is Bart van Ginkel eerste elftalspeler. Dat is niet het enige wat hij doet bij zijn club. De 22-jarige verdediger is namelijk ook de trainer van de JO17-1. Die combinatie komt niet zo vaak voor, zeker niet voor zo’n jonge speler bij de senioren. 

Van Ginkel zit nu voor het vierde seizoen bij het eerste elftal. Hij is nog geen vaste waarde in basis, maar zit er dicht tegenaan en krijgt zijn kansen. Daarnaast traint de geboren Renswouder ook al jaren de jeugd van zijn club. ,,Ik ben volgens mij begonnen als trainer toen ik veertien was. Alweer een flinke tijd nu ik me dat zo bedenk. Destijds begon ik bij de mini’s. Dat kon je eigenlijk geen eens een trainer noemen, we deden vooral spelletjes dus meer een spelbegeleider. Daarna trainde ik een E’tjes team met kinderen van negen en tien jaar.’’

Momenteel traint Van Ginkel dus de JO17-1. ,,Maar ik begon ze al met trainen in de JO12-1. Ik wilde graag naar het grote veld toe en zij zochten een trainer. Dat bleek een hele goede match want ik ben elk jaar een stapje hoger met ze meegegaan. De groep heeft potentie en is gemotiveerd. Daarnaast doen ze het altijd leuk in de tweede klasse.’’

De combinatie trainer en speler kan wel moeilijk zijn. ,,Gelukkig is Henk Hazeleger ook bij het team. Hij is er elke training en leidt de wedstrijd als ik er niet ben. Ook regelt hij bijvoorbeeld zaken met de ouders.’’ Op trainingsavonden draagt Van Ginkel zelf al zijn trainingspullen tijdens het training geven. ,,De JO17-1 traint van 18:15-19:30 en dan start de training van het eerste direct daarna op hetzelfde veld. Dan is het voor mij broek en jas uit en door, haha.’’

Die combinatie is perfect voor de jonge trainer. ,,Vorig seizoen trainden ze nog op maandag en woensdag. Op vrijdag geef ik ook nog eens techniektraining voor de jongere leden van Renswoude met mijn eigen voetbalschooltje, dus dan was ik zes dagen per week op de club. Ik had geen avond meer vrij. Toch ben ik wel trots op wat we aan het neerzetten zijn bij de club.’’ Dat training geven heeft ook invloed gehad op de baankeuze. ,,Door het training geven merkte ik al vrij snel dat ik met kinderen werken leuk vond. Daardoor ben ik nu fulltime gymdocent geworden.’’

Spelers bij het eerste elftal kunnen Van Ginkel zijn dubbelrol wel waarderen met voetbalhumor. ,,Bij een foute aanname roepen ze weleens: ‘Ben jij nou techniektrainer?’ En dan zeg ik: ‘Kom me maar eens helpen’. Dat gaat ook gebeuren, want als iemand straf heeft voor te laat komen of spullen vergeet moet diegene ratje draaien. Mij helpen bij een training is daar eentje van, haha.’’

Door: Pjotr Pos
Foto: Brenda Dekker

Klik hier voor meer artikelen over Renswoude
Klik hier voor meer informatie over Renswoude

1...468469470...1.536Pagina 469 van 1.536