Home Blog Pagina 455

Bij Wemeldinge weinig échte doelstellingen na hectische voorbereiding

Het bericht dat de selectie ontving in de voorbereiding, dat één van de elftalleiders plotseling was overleden zorgde voor een nare seizoensstart. Aanvoerder Barrie Vleugel (29) erkent, dat het voorval toch de nodige impact had op de selectie van Wemeldinge. ‘We hebben daardoor ook vooraf weinig echte doelstellingen gemaakt met elkaar. Vooral plezier ervaren en proberen het zo goed mogelijk te doen.’

De gebeurtenis had volgens de ervaren kracht zijn weerslag op het gemoed binnen de spelersgroep, maar ook binnen de vereniging. “We zijn natuurlijk een heel kleine en ook hechte vereniging waar iedereen elkaar kent en in voor- en tegenspoed met elkaar meeleeft. Dat was in dit geval zeker niet anders en dat maakt al het andere relatief. Neemt niet weg, dat we uiteindelijk op het veld wel gewoon zo goed mogelijk voor de dag willen komen en dat gaat dit seizoen met wisselend succes.”

Van wedstrijd naar wedstrijd wordt het bekeken wat het strijdplan is en hoe de punten kunnen worden binnengehaald. Het levert tot op heden wisselvallige resultaten op erkent ook Vleugel. “Het is vaak een verrassing hoe een wedstrijd bij ons gaat verlopen. Het loopt als een tierelier of het draait voor geen meter. Bizar om te ervaren, maar het is de realiteit. Gek genoeg zitten we in een competitie waar iedereen zowat van iedereen kan winnen of verliezen, dus elke week opnieuw heb je volop kansen op resultaat. Enerzijds leuk want je kan bij een overwinning zomaar ineens een aantal plaatsen stijgen, maar verlies je dan kan je ook ineens vijf plekken lager staan.”

Dit seizoen speelt Wemeldinge overigens wel een ander systeem, mede omdat 1:4:3:3 niet bleek te lopen. “We zijn overgestapt op 1:4:4:2 en dat past goed bij deze groep. Er zijn wat jonge jongens doorgekomen en er kloppen er de komende jaren ongetwijfeld nog wel een aantal op de deur van het eerste. Dat stemt tevreden en is mooi om te zien. Zelf probeer ik met mijn coaching, mijn rust aan de bal en mijn ervaring de boel neer te zetten en te sturen. Als aanvoerder ervaar ik geen extra druk, maar vind ik het vooral leuk om daarin een verlengstuk van de trainer te zijn en een schakel tussen de technische staf en de spelersgroep.”

Nu ziet Vleugel, die al zijn hele leven bij de vierdeklasser speelt, waarvan de laatste dertien jaar in het eerste elftal, dat de jeugdigheid soms wel parten speelt als de beuk door tegenstanders er wordt ingegooid. “Dan zie je soms dat we fysiek het onderspit delven met die jonge jongens. Die moeten wennen en rijpen. Het is een goede leerschool en ik weet zeker dat we daar op termijn de vruchten van gaan plukken.”

Klik op vv Wemeldinge voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Wemeldinge voor meer informatie over de club.

Jerry van Ingen treedt toe tot ‘club van 100’

Jerry van Ingen zorgde onlangs voor een bijzondere mijlpaal: binnen een tijdsbestek van tien jaar, met daar tussenin een corona-onderbreking, produceerde hij het fraaie aantal van honderd treffers voor de zondagformatie van de Schenkeldijkbewoners. Een mijlpaal om bij stil te staan.

Op de kop af een kleine tien jaar geleden drukte een toen nog jonge(re) Jerry van Ingen voor de eerste maal serieus zijn neus aan het venster bij Dubbeldam dat op dat moment – in 2013 – het eeuwfeest vierde. Een mooie gelegenheid voor een fijne kennismaking, die blijkbaar zo goed verliep dan Van Ingen het overschrijvingsformulier ter hand nam en de overstap van Oranje Wit naar de zondagformatie van Dubbeldam maakte in het gezelschap van Enzo van de Vossenberg en Johnny Sleiffer. Datzelfde jaar keerde Dennis Geschiere terug om weer het zwart-witte tenue aan te trekken.

In de negen jaar die daarop volgden maakte Van Ingen zijn status als makkelijk scorende aanvaller meer dan waar. In zijn eerste seizoen raakte hij 26 keer de roos, vier jaar geleden toen nog niemand van het coronavirus gehoord had stond de teller bij de eindbalans op 24 wapenfeiten. De eerste treffer in Dubbeldamse dienst maakte Jerry van Ingen overigens op 8 september 2013 tegen DIA, het begin van een fraaie reeks die hem inmiddels een plek bij de ‘club van 100’ heeft opgeleverd.

Captain
Van Ingen vierde titels met Dubbeldam in de vierde en derde klasse, speelde met verschillende ploeggenoten samen in de frontlinie maar zijn handelsmerk bleef altijd intact: het neusje voor de goal, dat tegenstanders vaak tot wanhoop dreef en hem zelfs vorig seizoen de status van meest productieve aanvaller in Dordrecht bezorgde. Niet alleen om die reden benoemde trainer Ries Fok, die inmiddels zijn vertrek aan het einde van dit seizoen heeft aangekondigd, zijn belangrijkste speerpunt tot captain van de ploeg.

Blessureleed hield Van Ingen dit seizoen enige tijd aan de kant, waardoor de teller stokte. Alex de Joode, bestuurslid van Dubbeldam en als secretaris uitstekend op de hoogte van de statistieken binnen de vereniging, signaleerde onlangs dat de teller voor Van Ingen – na een belangrijke bijdrage aan de eclatante overwinning op stadgenoot SC Emma – op 99 stond. Een barrière om te slechten voor de goaltjesdief, die van die gelegenheid ook nog eens een bijzonderheid maakte. Want zo mocht het treffen met Terheijden, dat bij een 3-0 voorsprong de buit binnen leek te hebben, wel genoemd worden. Met twee assists op Xander Staphorst en een doelpunt met zijn eigen signatuur, na een uittrap van Davey van Pelt en doorkoppen van zijn maatje Dennis Geschiere, volbracht Van Ingen een geweldige comeback en een mooi en absoluut hoogtepunt in zijn carrière.

Klik op vv Dubbeldam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Dubbeldam voor meer informatie over de club.

Stefan de Bert richt zich op tweede seizoenshelft bij v.v. GOES

Ondanks dat hij na zijn vertrek bij PEC Zwolle in 2019 meetrainde bij HSV Hoek, kwam het voor Stefan de Bert niet van een definitieve overstap. Hij koos uiteindelijk niet voor de Zeeuws-Vlaamse derdedivisionist maar maakte de overstap naar v.v. Goes. Ondanks dat hij vorig seizoen degradeerde, heeft De Bert het op Sportpark ’t Schenge uitstekend naar zijn zin.

“Bij Hoek was het mooi om op hoog niveau met die groep mee te trainen. Maar kreeg geen toestemming om wedstrijden te spelen. Toen Goes interesse toonde heb ik er goed over nagedacht en besloten om daarheen te gaan, vooral omdat ik de kans op speelminuten daar veel groter achtte. Achteraf gezien een prima keuze, want sinds mijn overstap heb ik vrijwel alles wel gespeeld.”

Momenteel moet de verdediger (die via SV Walcheren, JVOZ, Sparta Rotterdam en PEC Zwolle bij de vierde divisionist terecht kwam) echter noodgedwongen toekijken.  De Bert, die ook als middenvelder uit de voeten kan liep een fikse enkelblessure op toen hij verkeerd landde bij een duel om de bal. “Die werd direct dik en blauw en ook mijn directe tegenstander had wel door dat het niet goed was. Hij kon er overigens helemaal niets aan doen, maar dat neemt niet weg dat ik nu wel tot de winterstop aan de kant stap helaas. Ik richt me op de tweede seizoenshelft, zodat ik na de winterstop weer helemaal fit aan de aftrap sta.”

Als centrale verdediger vind De Bert zichzelf het prettigste in het veld en denk hij ook binnen de speelwijze van Goes het beste tot zijn recht te komen. Getwijfeld om te vertrekken na de degradatie heeft hij overigens niet want hij wil gewoon graag met de ploeg zien terug te keren naar een hoger niveau. “Het is overigens niet zomaar vanzelfsprekend, dat dit ons dit seizoen al lukt. Want de ploegen in de linkerrij zijn allemaal erg aan elkaar gewaagd en als degradant is het niet zo simpel om direct terug te keren. Er zijn ervaren jongens vertrokken en daarvoor zijn alleen gasten teruggekomen die én jonger zijn én afkomstig zijn van een lager niveau. Dat heeft dus tijd nodig, al is dat in het voetbal niet altijd gegeven.”

De verdediger predikt dan ook rust en kijkt met vertrouwen naar de toekomst. “Als we deze groep nu eens een aantal seizoenen bij elkaar kunnen houden, dan denk ik dat er heel wat uit te halen valt. We hebben de afgelopen seizoenen steeds opnieuw moeten bouwen en dat kan je niet blijven volhouden. We zijn een relatief kleine vereniging en dan is vastigheid erg belangrijk. En dan is het ook zaak om iedereen binnenboord te houden. Want wil je stappen vooruit zetten en toewerken richting promotie dan moet je ingespeeld raken op elkaar. Dat zie je bijvoorbeeld bij Kloetinge, waar de kern van de selectie al heel wat jaren bij elkaar is. Ik hoop dat hier bij Goes ook mee te maken en dan denk ik echt, dat er nog veel meer uit gaat komen dan dat we tot op heden hebben laten zien.”

Trainer Dennis de Nooijer en assistent Harro Hazelaar zijn dus volop in opbouw en dat gaat vooralsnog met wisselend succes. “Dat is ook logisch! De vierde divisie is een behoorlijk hoog niveau en je moet elke wedstrijd optimaal geconcentreerd zijn. We moeten daarin als team veel constanter worden. Als ons dat lukt, dan denk ik dat een plek in de top-vier zeker tot de mogelijkheden moet behoren.”

Klik op vv Goes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Goes voor meer informatie over de club.

De Jager laat zijn faam als doelpuntenmaker zien bij Kloetinge

Bij v.v. Kloetinge wist men aan het begin van dit seizoen met Ruben de Jager de gedroomde spits vast te leggen in de jacht op de prijzen in de Vierde Divisie. De Jager werd als aanvalsleider binnengehaald om Dano Lourens op te volgen die vertrok naar Sparta Rotterdam. En tot op heden maakt De Jager zijn faam waar als doelpuntenmaker.

“Ik werd er geregeld al aan herinnerd door supporters dat ze wel de nodige doelpunten van me verwachtten. Gelukkig heb ik ze daarin zeker niet teleurgesteld haha”, zegt de spits die overkwam van derdedivisionist HSV Hoek en daarvoor uitkwam voor FC Twente (2e Divisie), JVOZ en Lewedorpse Boys.

Bij de Zeeuws-Vlamingen kreeg De Jager nooit echt de kans om het op zijn eigen positie in de aanval een reeks wedstrijden achter elkaar te laten zien. “Ik heb in die seizoenen bij Hoek op tal van posities gespeeld, zelfs ook geregeld als rechtsback die de hele flank moest bestrijken. Niet echt waar mijn absolute kwaliteiten liggen in mijn ogen. Daarnaast was het er nooit rustig en heb ik misschien wel tien trainers meegemaakt. Als je dat dan vergelijkt met Kloetinge, een wereld van verschil.”

De Jager roemt de rust binnen de club, de duidelijke visie en het feit dat alles door de gehele vereniging tot in de puntjes is geregeld. “Ik heb ook goede gesprekken gehad met de nieuwe trainer Jurriaan van Poelje. Een trainer met een duidelijk plan en ook iemand met realisme. We hebben echt een geweldige selectie en als je ziet dat de jeugd allemaal op een prachtig niveau speelt. Dat zorgt hopelijk op termijn ook voor doorstroming. En zelf krijg ik van iedereen het vertrouwen, waarbij ik op de positie kan spelen waar ik me thuis voel én waar ik op mijn best ben. Dat laat ik gelukkig op het veld ook zien.”

Wekelijks met meer dan twintig man trainen en toewerken naar een doel: binnen nu en een paar jaar promotie naar de derde divisie afdwingen. “Als is dat voor de ploeg en de club nog altijd wel een fikse stap denk ik. Ik ben daarbij gehaald om doelpunten te maken en dat gaat me tot op heden niet onaardig af haha. Daarmee heb ik een belangrijk aandeel in de prestaties en die druk vind ik heerlijk.”

”Ik heb eindelijk een stip aan de horizon om naartoe te werken, iets wat ik bij Hoek toch wel miste. Elke keer was het afwachten óf ik speelde en wáár ik werd opgesteld. Maar ook dat je niet geslachtofferd wordt als het even niet loopt. Nu is er stabiliteit en daar gedij ik prima bij. Ik heb de gezonde ambitie om topscorer te worden dit seizoen en aan te tonen, dat ik de spits ben die doelpunten maakt zoals ik altijd heb gezegd. Een meerwaarde zijn voor de ploeg en er tussen de twintig tot vijfentwintig maken. Als dat lukt, dan ben ik tevreden.”

Klik op vv Kloetinge voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kloetinge voor meer informatie over de club.

Cor van der Gijp blijft altijd in de herinnering bij Emma

Met het overlijden van Cor van der Gijp op 91-jarige leeftijd verloor de stad Dordrecht een voetbalicoon, dat veel voor de sport in de Merwestad betekend heeft. Een verlies dat ook voelbaar was bij Emma, waar de aanvaller op jonge leeftijd al indruk maakte voordat hij uit zou groeien tot topschutter aller tijden bij Feyenoord.

Cor van der Gijp blijft ook na zijn verscheiden voor altijd onlosmakelijk verbonden met Emma, de club waar hij met zijn broers Freek, Janus en Wim gezichtsbepalend was. ,,Voetballen was alles voor me. Vanaf mijn vijfde voetbalde ik bij Emma. Mijn broers waren in die tijd mijn trainers en hebben mij gevormd’’, zou de illustere voetballer later laten optekenen toen hij terugkeek op zijn tijd bij Emma, dat hij in 1955 verliet voor een overstap naar Feyenoord. Een transfer, waar toen 18.000 gulden mee gemoeid was. ,,Ik was compleet afhankelijk van mijn broers. Ik moest zorgen dat ik topfit was als de bal in mijn richting kwam. Ik had maar één functie: scoren. Hoe, dat was totaal onbelangrijk. Relatief mocht ik uitblazen en me gedeisd houden. Later kon dat niet meer, maar bij Emma werd dat geaccepteerd,’’ merkte hij tijdens een interview op.

Emma stond tijdens de derby met stadgenoot FC Dordrecht uitgebreid stil bij het overlijden van Cor van der Gijp, die op zaterdag 12 november overleed. Na de wedstrijd bekende huidig SC Emma-topscorer Michael Potkamp dat hij Van der Gijp niet echt kende toen hij bij de club kwam. ,,Maar al snel hoorde ik verhalen over hem, bijvoorbeeld van onze verzorger Cor. Op Wikipedia ontdekte ik vervolgens wat hij gepresteerd heeft. Echt niet normaal. Om hem in te halen heb ik nog heel wat goals nodig, maar ik denk niet dat ik nog zo lang voetbal’’, gaf de aanvoerder aan.

Volgens preses Leo Teunissen heeft Van der Gijp veel betekend voor de club. ,,Ik koester mooie herinneringen aan de momenten dat hij een bezoek bracht aan de club. Dan ging hij aan de bestuurstafel zitten en vertelde hij mooie verhalen, waarbij je aan zijn lippen bleef hangen. Voor ons, als voetbalvereniging Emma, zal Cor altijd voortleven.’’

Klik op SC Emma voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Emma voor meer informatie over de club.

Handhaving zou volgens Danielse hoofdprijs zijn voor Kruiningen

Met zijn goals had Joël Danielse vorig jaar een flink aandeel in de uiteindelijk titel en promotie naar de derde klasse met Kruiningen. Ook dit seizoen pikt de spits geregeld een goaltje mee, al zijn een niveau hoger de kansen een stuk minder.

“Als ik in de zestien de bal voor mijn voeten krijg, dan is het negen van de tien keer wel raak. Daar ligt ook mijn kracht, maar ik kan ook prima voetballen met mijn rug naar de goal en de bal vasthouden tot middenvelders bijsluiten. Nu we tegen sterkere teams spelen, dan is dat laatste wel vaker het geval dan dat er per wedstrijd vijf ballen in de zestien levensgrote kansen oplevert. Maar dat lijkt me ook logisch als je vanuit de vierde klasse overkomt. Het lukt maar weinig teams om na een promotie opnieuw bovenin mee te spelen.”

Daniëlse was onder meer verantwoordelijk voor de enige treffer in de derby tegen streekgenoot Kapelle. “Altijd lekker voor een spits om op zo’n moment beslissend te zijn en met een goal de drie punten over de streep te trekken. Die zijn voor ons ook allemaal waardevol. Want we maken ons geen illusies, maar handhaven is het enige wat telt. Als we met Kruiningen ons op dit niveau handhaving realiseren, dat zou echt een hoofdprijs zijn.”

De meeste van de punten wist de Bevelandse ploeg tot nu toe vooral te behalen op Sportpark De Kruse Mat, wat geregeld toch een moeilijk te nemen vesting lijkt. “We scoren nog wel te weinig, maar geven over het algemeen weinig kansen weg. Dus we doen het helemaal zo slecht niet vind ik, al ligt het allemaal heel dicht bij elkaar. We wisten thuis te winnen van MOC’17 bijvoorbeeld, maar gingen er in het begin tegen Bruse Boys met 0-5 dik af.”

”Toen hebben we ook afgesproken om anders te gaan spelen dan we vorig seizoen gewend waren. Iets meer compact en toch meer op de counter. En dat pakt redelijk goed uit. Als we dat ook in de rest van het seizoen kunnen opbrengen, dan denk ik dat onze doelstelling best haalbaar kan zijn. We gaan onze huid in elk geval zo duur mogelijk verkopen. We worden, buiten die nederlaag tegen Bruse Boys dan, door geen enkele ploeg weggespeeld. En dat geeft toch best een hoop vertrouwen.”

Een aantal seizoenen zat Kruiningen dicht tegen promotie aan, waarbij corona ook een paar keer voor een pas op de plaats zorgde. “Nu het vorig seizoen dan eindelijk is gelukt om kampioen te worden, zou het doodzonde zijn om na een jaar weer terug te vallen. We hebben veel ervaring in de ploeg en dat helpt wel tegen sterkere tegenstanders. Waar we vorig jaar zelf het spel moesten maken, kunnen we nu vanuit de reactie spelen. Het maakt ons als spelers wel completer, maar ook als team sterker nu we toch geregeld onze puntjes pakken.”

Daniëlse doorliep de gehele jeugdopleiding van v.v. Kloetinge, waarna hij overstapte naar v.v. Kapelle. Na een seizoen daar in het tweede elftal degradeerde hij uit de reserve tweede klasse terwijl hij wel topscorer werd. Bij het eerste leerde hij trainer Marvin Paauwe kennen. “Toen Marvin naar DwO’15 ging ben ik door hem daarheen gehaald en toen hij overstapte naar Kruiningen ben ik opnieuw met hem meegegaan. Ik kende al wat gasten hier op de club en voelde me er direct thuis. Het is een kleine, hechte vereniging en dat past goed bij me. Het zou mooi zijn als we hier nog een aantal jaar op een mooi niveau kunnen voetballen. Als we ook na de winter onze punten blijven pakken, dan denk ik dat het er wel in moet zitten om te overleven.”

Klik op vv Kruiningen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kruiningen voor meer informatie over de club.

Oud-profvoetballer Calvin Jong-A-Pin scoort als nieuwe ambassadeur van Mitsubishi Motors Nederland

Voormalig voetbalprof Calvin Jong-A-Pin gaat samenwerken met Mitsubishi in Nederland. Als ambassadeur draagt hij bij aan de bekendheid en reputatie van het merk. Calvin – altijd op zoek naar perfectie – rijdt nu in een Mitsubishi Eclipse Cross PHEV.

Over perfectie gesproken: hij speelde elf jaar in Japan. En daar ontdekte Calvin de waarde van eindeloze aandacht voor kwaliteit en betrouwbaarheid die de Japanse cultuur kenmerkt.

De Amsterdamse Calvin Jong-A-Pin voetbalde in Nederland op het hoogste niveau bij sc Heerenveen en Vitesse. Waarbij hij voor Heerenveen een aantal keer mocht optreden in de Europa League. In 2007 werd hij Europees kampioen met Jong Oranje en in 2008 maakte hij deel uit van de selectie die Nederland vertegenwoordigde op de Olympische Spelen in China. In 2011 vertrok hij naar Japan. Na een moeilijke eerste fase in ‘het land van de rijzende zon’ raakte hij er echter thuis en bleef er uiteindelijk elf jaar. In die tijd leerde de profvoetballer het land, de mensen en de cultuur waarderen.

In 2022 zette Calvin een punt achter zijn voetbalcarrière en keerde terug naar Nederland, waar hij allesbehalve stilzit. De oud-voetballer is gek van horloges en maakte van zijn hobby zijn werk. Direct bij terugkomst in Nederland ging hij aan de slag bij GASSAN Diamonds in Amsterdam. Als horloge- en juwelenspecialist helpt Calvin klanten bij het vinden van hun perfecte sieraad. Ook ontwerpt hij gepersonaliseerde juwelen. Verder ontwikkelt Calvin concepten voor de online platformen van de juwelier en bracht hij GASSAN Diamonds en contemporary artist Pablo Lücker bij elkaar, wat resulteerde in een unieke samensmelting van kunst met sieraden. Deze samenwerking kreeg internationaal erkenning en is één van de hoogtepunten van Calvins werk voor GASSAN Diamonds.

Liefde voor Japan
Calvins liefde voor Japan vormt de perfecte basis voor de samenwerking met Mitsubishi Motors Nederland. Hij vertelt: ‘Ik ben helemaal gewend aan Japanse kwaliteit. Dus wilde ik een Japans merk rijden. Dat was de aanleiding voor dit partnership met Mitsubishi Nederland. We gaan samen bouwen aan mooie verhalen rond het merk. Ik ben enorm blij deze rol als ambassadeur te kunnen vervullen.’ Als gezicht van Mitsubishi zal Calvin regelmatig te zien zijn in online berichten en social posts van het merk

Mitsubishi Eclipse Cross PHEV
Calvin rijdt in een Eclipse Cross PHEV, een auto die profiteert van ruim vijftig jaar expertise in elektromobiliteit van Mitsubishi Motors Corporation. Het resultaat is het verfijnde Twin Motor 4WD-aandrijfsysteem met twee elektromotoren. De krachtige batterij maakt het mogelijk 45 kilometer volledig elektrisch af te leggen. Dankzij zijn 2.4-liter benzinemotor groeit de actieradius naar meer dan 600 kilometer. Ook belangrijk: door de jaren heen beoordelen klanten van het merk Mitsubishi met uitzonderlijke hoge scores als het gaat om betrouwbaarheid.

Bron: Mitsubishi Motors

Rudy Ridderhof gaat met Wolfaartsdijk vol voor kampioenschap

Het eerste toetje van dit voetbalseizoen is voor Wolfaartsdijk al binnen in de vorm van een periodetitel. Maar voor topschutter en aanvoerder Rudy Ridderhof (29) is er wat hem betreft nog een groter doel: het kampioenschap in de 4e Klasse B. ‘Als je al zo’n stuk voorstaat op de rest, dan vind ik ook dat we daar vol voor moeten gaan.’

Vorig seizoen waren ze er al heel dichtbij, maar toen strandde het uiteindelijk in de nacompetitie, notabene in het jaar dat de club 75 jaar bestond. “Achteraf is het altijd de koe in de kont kijken, maar ik denk dat het met die versterkte degradatieregeling voor ons een niveau hoger een flinke kluif was geworden. Daarom is het mooi, dat we nu met al die jonge gasten in de vierde klasse het zo goed doen. Ze kunnen wennen aan het seniorenvoetbal en we draaien als een malle. Dat is heerlijk voetballen, zeker ook voor mij als spits, of eventueel als ‘nummer tien’. Het is prachtig om die jonge gasten in deze talentvolle selectie te kunnen klaarstomen en wellicht samen volgend seizoen de stap omhoog te maken.”

Ridderhof begon ooit met voetballen bij WHS, waar hij op een gegeven moment de lol in het voetbal verloor. Na een jaar zonder voetbal haalden enkele vrienden uit Stavenisse hem over om daar te komen spelen. De spits maakte de overstap en vond er het plezier in het spelletje weer terug. “Toch ben ik altijd wel ambitieus en dat bleek bij Stavenisse toch lastig om te realiseren op sportief vlak. Toen de vraag vanuit Wolfaartsdijk kwam, ben ik eens gaan meetrainen en dat beviel direct.”

De veelscorende aanvaller maakte de overstap naar de topploeg, waarmee hij dus promotie misliep in de finale van de nacompetitie. “Het was een prachtig seizoen bij een nieuwe club. Ik scoorde twaalf keer, maar mistte ook vier duels vanwege blessures. Dus dat hadden er meer kunnen en moeten zijn. Het is hier voor mij als aanvaller echt heerlijk voetballen. We hebben zoveel kwaliteit in de groep en ik krijg voldoende heerlijke assists van de buitenspelers. Ik hoop er dit seizoen mee dan dertig te kunnen maken, die uitdaging wil ik graag aangaan.”

Even twijfelde de inwoner van Stavenisse of hij dit seizoen bij de titelkandidaat moet doorgaan, niet op vanwege het sportieve plaatje maar puur logistiek gezien. “Het is vanuit Stavenisse toch drie kwartier rijden naar Wolfaartsdijk en drie keer per week dat stak soms best tegen. Je kan zeggen dat ik wel last had van reistijdirritatie haha, maar dat is nu wel weg gelukkig. Ik heb een andere baan in Kapelle en dat is veel makkelijker te combineren allemaal. Ik zit dan al aardig in de richting van het voetbalveld en dat is prettig. Bovendien wil ik graag met deze club sportieve successen boeken en het liefst een titel. Want in de senioren heb ik een kampioenschap nog nooit meegemaakt,  dat zou dus echt wel een prachtige ervaring zijn.”

 

Mijn tijd bij Stavenisse was voor mij heel waardevol, zeker omdat ik daar het voetbalplezier heb hervonden. Ik voelde me daar op mijn gemak en heb ook daar toch in die vijf seizoenen wel mijn goals gemaakt. Dat zorgde ook mede voor interesse vanuit Wolfaartsdijk. Ik had dat niet verwacht, maar wist ook dat ik wellicht spijt zou krijgen als ik deze sportieve stap omhoog niet zou pakken. En ik heb mijn plekje hier wel gevonden, voetbal wekelijks, pik mijn goals mee en we liggen op koers. Het is nu aan ons om het dit keer wel af te maken.”

Klik op Wolfaartsdijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wolfaartsdijk voor meer informatie over de club.

Emiel Almekinders vindt het spelletje nog té leuk om te stoppen

Ruim negen jaar geleden kreeg Emiel Almekinders (28) te maken met een kruisbandblessure. Nadat die helemaal was hersteld ging het een flink aantal seizoenen goed, tót vorig jaar. Tijdens een wedstrijd zakte hij er opnieuw doorheen, waarbij hij de vrees had op een nieuwe zware knieblessure. Dat klopte ook, waarbij het advies was: stoppen is het beste. Toch speelt Almekinders nu nog steeds, al is dat wel in het tweede elftal van HKW’21.

“De orthopeed vond het verstandiger voor mij, gezien mijn blessuregeschiedenis, om het voetbal helemaal gedag te zeggen en ermee te stoppen. Hardlopen of mountainbiken, desnoods wielrennen ofzo. Maar voetbal was qua kansberekening het slechtste in verband met blessures. Toch heb ik besloten om dat voorlopig nog niet te doen. Ik weet dat ik daarmee een risico neem, maar ik ben nog maar achtentwintig. Dus ik ben er nog niet klaar voor om mijn meest geliefde sport abrupt op te geven.”

Toch heeft Almekinders wel al een bewuste stap terug gezet, want hij voetbalt niet langer in het eerste elftal van de club die in 2021 fuseerde tot HKW’21. “Nee, ik heb besloten om te gaan trainen bij het tweede elftal. Maar door personele problemen heb ik daar inmiddels al enkele wedstrijden meegespeeld. Dat is toch wel anders dan bij het eerste elftal, want als ik nu het duel wil ontlopen, dan laat ik de bal gaan of ga ik niet vol het duel in. Dat kan bij een eerste natuurlijk niet, maar ze weten nu bij het tweede dat dit wel eens kan gebeuren.”

”Mijn kruisband was dit keer niet volledig afgescheurd, maar zat nog met was vezels vast. Ik ben ook niet geopereerd, maar heb het met krachtoefeningen en fysio opgetraind. Daardoor heb ik wel behoorlijk wat vertrouwen in het gewricht. Maar heb wel de afspraak, dat ik bij een moment van pijn of wanneer het gewricht op training niet lekker aanvoelt, gewoon stop en dan de volgende training weer opnieuw probeer. Want ik heb met die blessure de Kustmarathon gelopen, ik kan mountainbiken en fietsen, gewoon hardlopen. Dat is geen enkel probleem, maar het is simpelweg geen voetbal.”

Thuis heeft hij het er met zijn vriendin ook over gehad en daarop besloten dat hij zijn voetbalschoenen nog gewoon wekelijks aantrekt. “Ze voetbalt zelf ook, dus ze begrijpt me daarin wel gelukkig. Er moet af en toe nog wel een knop om, want ik was natuurlijk een eerst elftal gewend en dan is een lager team wel wennen. Maar ik ben blij dat ik hier nog van waarde kan zijn en dat ik nog voetbal. Ik speelde vanaf mijn vijftiende wekelijks in het eerste, dan is het even hard. Maar stoppen kan ik altijd nog. Voor nu is het goed zo en probeer ik het zo lang mogelijk vol te houden.”

Klik op HKW’21 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HKW’21 voor meer informatie over de club.

Onwillige knie zit nog steeds ‘in het hoofd’ bij Jesse de Jong van Colijnsplaatse Boys

Het is alweer vijf seizoenen geleden dat Jesse de Jong bij Colijnsplaatse Boys zijn voorste kruisband afscheurde. Revalidatie volgde en daarna drie pijnvrije seizoenen, tot vorig seizoen het noodlot opnieuw toesloeg en hij zijn kruisband afscheurde. Hij stopte met voetbal, maar toch trok hij dit seizoen weer zijn voetbalschoenen aan bij het eerste elftal van de zaterdagvierdeklasser.

“Ik speel nu zonder kruisband, maar heb de knie uit voorzorg wel altijd ingetaped én ik draag een kniebrace. De spoeling is qua spelers momenteel erg dun bij ons en ik miste het voetbal gewoon enorm veel. We hebben op papier ruim voldoende spelers voor het eerste en het tweede, maar

We hebben ook een aantal geblesseerden, waardoor jongens uit het tweede noodgedwongen ook moeten bijspringen. Bovendien missen een aantal bepalende spelers nog de juiste vorm en dan beland je zoals wij in de hoek waar de klappen vallen. Al is het mooi dat we in de laatste pot voor de winterstop tegen Goes de eerste overwinning hebben gepakt, dat geeft weer wat vertrouwen.”

Vertrouwen, het is voor de 24-jarige middenvelder een belangrijk woord. Niet qua vorm, maar wel qua gezondheid en dan met name wat betreft zijn knie. “Ik merk nu vooral, dat ik een jaar lang niet heb gespeeld. Dus ik moet er nog echt inkomen. Daarbij moet ik ook opnieuw vertrouwen krijgen in mijn knie, want het zit nog steeds wel altijd in mijn hoofd. Je bent er niet constant mee bezig, maar zodra je iets voelt dan heb je de angst dat het weer foute boel is.”

Soms gaat het weken goed en dan ineens moet De Jong weer even pas op de plaats maken. “Ik ken de signalen nu steeds beter, dus als ik wat voel dan stop ik ook direct met trainen. Die afspraak heb ik met de trainer gemaakt en dat is prima. Ik kan de ene week alles doen en ga vol de duels aan, terwijl ik de andere week soms ineens een dikke knie heb en even moet overslaan. Maar het spelletje is dusdanig leuk, dat ik het er wel voor over hebt. Ik doe extra oefeningen voor elke training en de wedstrijden. Ik weet wat ik aan balansoefeningen en spieroefeningen moet doen om fit te blijven en dat werkt vooralsnog goed.”

Beter dan het najagen van de doelstellingen die De Jong en zijn ploeggenoten vooraf aan het seizoen hadden gesteld. “We wilden kijken of we zouden kunnen meestrijden bovenin, maar dat kon al snel de koelkast in. Het gaat er nu vooral om dat we iedereen binnenboord houden, het vertrouwen terugkeert én we wedstrijden gaan winnen. Hopelijk is tegen Goes de ommekeer ingezet en kunnen we een leuke tweede seizoenhelft tegemoet zien.”

En als hij naar zichzelf kijkt, dan weet hij ook heel goed wat hij wil. “Fit blijven! Zoveel mogelijk wedstrijden spelen en ervoor zorgen dat ik elke week wat meer vertrouwen krijg in de knie. En als middenvelder proberen om een voorname rol te pakken in het elftal. Het is een rol die me prima ligt. We zijn nog altijd beetje zoekende qua systeem maar ik denk wel, dat we als iedereen weer fit is en de vorm heeft hervonden, zeker nog de nodige punten zullen gaan pakken dit seizoen.”

Klik op Colijnsplaatse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Colijnsplaatse Boys voor meer informatie over de club.