Home Blog Pagina 413

Jarden van Ek als linksbuiten naar mooie mijlpaal 

Jarden van Ek speelde dit kalenderjaar zijn honderdste wedstrijd in de hoofdmacht van Papendrecht. Na enkele jaren als linksback is hij nu belangrijk als linksbuiten.

PAPENDRECHT – Van Ek debuteerde begin 2017 onder Vincent de Klerk in de hoofdmacht van Papendrecht. Zes jaar later passeerde hij de grens van honderd duels. ,,Dat hadden er ook al 150 kunnen zijn, maar door corona zijn er natuurlijk anderhalf jaar nauwelijks wedstrijden geweest in het amateurvoetbal. Het is een mooie mijlpaal, maar ik vind het vooral leuk dat we het als team zo goed doen dit seizoen”, zegt Van Ek, die acht jaar in de jeugd van SC Feyenoord speelde. ,,Op het oude Varkenoord nog. Een mooie tijd, maar de gedroomde overstap naar de BVO kwam er helaas niet, in tegenstelling tot Cambuur-verdediger Alex Bangura waar ik acht jaar mee heb samengespeeld op de linkerflank. In 2016 ging ik een hbo-studie volgen en ben ik teruggekeerd naar Papendrecht, waar ik als eerstejaars A-junior al mijn debuut mocht maken in het eerste. Het seizoen daarop heb ik onder Peter de Haan ook al veel gespeeld en sinds de komst van Johan Sturrus ben ik wel een vaste kracht geworden”, vertelt Van Ek. Waar dat eerst nog als linksback was, veranderde dat in 2021 met de komst van Job van der Werff. ,,Eerst begon Job nog als linksbuiten, maar na een tijdje hebben we dat omgedraaid. Nu loopt dat linkerflank uitstekend, ook met onze aanvoerder Xavier Leenheer die ook jarenlang die flank heeft bestreken.”

Snelheid
Van Ek stond eind februari al op acht goals, net als rechtsbuiten Jay Luciano. Spits Lorenzo van Wijk had er toen al elf gemaakt. Het is het scorende vermogen waar het vorig seizoen vaak aan ontbrak, zeker in de laatste weken van het seizoen. ,,Dat heeft ons uiteindelijk opgebroken. We speelden echt een prima seizoen en hebben er keihard voor gewerkt, maar zoveel gemiste kansen in de laatste drie maanden van het seizoen breekt je uiteindelijk op en dat was bij ons helaas het geval. Die degradatie kwam als een enorme klap aan, maar we hebben ons dit seizoen uitstekend herpakt”, vertelt Van Ek. ,,In de eerste weken van het seizoen zetten we direct een paar grote overwinningen neer en dan is het vertrouwen direct helemaal terug bij iedereen. Niet alleen voorin, maar ook op het middenveld met de ervaring van Norichio Nieveld erbij. En centraal achterin spelen Cees Baars en Jillroy Ruiz echt een fantastisch seizoen. Ze zijn razendsnel, slim in de duels en lossen alles voetballend op. Nee, die jongens raken nooit in paniek en zorgen voor een verzorgde opbouw, dat maakt het voor ons fijn voetballen. Nick Kamerling heeft ruim tien jaar de boel neergezet achterin, maar nu nemen keeper Roy Rijntjes en rechtsback Michael van Rooijen die coachende rol meer op zich.”

Papendrecht stond begin februari al tien punten los op de achtervolgers, maar verloor ook twee van de drie eerste wedstrijden na de wedstrijd. ,,Nee, van gemakzucht of onderschatting is zeker geen sprake. We willen dolgraag terug naar die eerste klasse en weten dat we tot het einde scherp zullen moeten blijven in deze competitie. Wel verwacht ik dat we er in de tweede seizoenshelft harder voor moeten gaan werken, omdat iedereen van ons zal willen winnen en daarvoor vaak een meer verdedigende tactiek zal gaan gebruiken. Het is voor de tegenstanders inmiddels ook wel duidelijk dat onze snelheid voorin een groot wapen is, maar ook via verzorgd spelen via ons middenveld kunnen we tot goals komen. We zullen iets meer variatie moeten zoeken in ons aanvalsspel”, zegt Van Ek, die op 4 februari nog met een prachtige volley scoorde tegen Wieldrecht

Papendrecht lijkt klaar voor een terugkeer naar de eerste klasse, al geeft Van Ek direct aan dat hij en zijn teamgenoten er zeker nog niet zijn. ,,In januari hebben we tegen RVVH, Oranje Wit en LRC al drie goede wedstrijden gespeeld tegen eersteklassers en ik weet zeker dat we meekunnen op dat niveau, maar het is wel een flink niveauverschil ten opzichte van de tweede klasse. Er zitten toch clubs tussen met een flink budget en selecties van soms wel twintig goede spelers. Papendrecht heeft die portemonnee niet, maar wij doen het op onze eigen manier.”

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

‘De rek is er na drie jaar wel een beetje uit’, aldus Eelko van der Linde van SNS

Aan het einde van dit seizoen komt er een einde aan het huwelijk tussen vierdeklasser SNS en Eelko van der Linde. De trainer én club vinden het na een samenwerking van drie jaar mooi geweest. “De rek is er wel een beetje uit, dat gevoel heb ik…”

En dat gevoel komt niet helemaal uit de lucht vallen, is de 46-jarige Van der Linde eerlijk. “Als voetballer vond ik dat zelf ook: een trainer moet na een jaar of drie weer weg. Dan ben je op elkaar uitgekeken en is het wel genoeg.” Heel lastig was de keuze dan ook niet. “Moet ik dan nu schijnheilig gaan doen en toch blijven? Dit is voor allebei de partijen beter. Een frisse wind, voor club en spelers.” Maar voordat het zover is, wil Van der Linde natuurlijk eerst op een mooie manier afscheid nemen. Van een bijzondere periode uit zijn trainerscarrière. “Ik was hartstikke blij toen SNS een aantal seizoenen geleden contact opnam. Een club die me altijd al aan stond, qua beleving en supporters. De klik was er meteen.”

Lastig
De inwoner van Middelharnis, op dat moment nog trainer van het tweede van DVV’09, had dan ook weinig tijd om na te denken nodig. Maar heel gemakkelijk was zijn start in Stad aan ‘t Haringvliet vervolgens niet. “Het eerste jaar kwam corona en mochten we alleen maar trainen… Dat was soms best wel lastig.” Lastig was ook zijn tweede seizoen, alleen om een heel andere reden. “We begonnen geweldig, stonden volgens mij een tijdje derde, toen kwam de klad erin. Blessures, mensen die moesten werken, afmeldingen.” Dat laatste was sowieso iets waar de hoofdcoach aan moest wennen. “Spelers zeggen steeds makkelijker af, daar heb je als trainer nu eenmaal mee te maken.” Ondanks dat alles, kijkt de oefenmeester met een tevreden gevoel terug op zijn tijd in het zwart met wit. “Eigenlijk is, wat ik had verwacht, allemaal wel uitgekomen. Spelers, bestuur en club, daar heb ik van genoten.” Al blijft Van der Linde, fanatiek als hij is, ook in zijn laatste maanden kritisch. Want met een plek in de onderste regionen van de vierde klasse, vallen de prestaties tegen. “We hebben geprobeerd om er meer voetbal in te krijgen, daardoor ga je soms ook schuiven met poppetjes. Dan zijn resultaten zó belangrijk, nu zit het even tegen.”  Toch maakt de trainer zich niet al te veel zorgen. “Het blijft wel echt één groep, na iedere wedstrijd of training. Dat is heel positief.”

Spelend lid
En dus blijft Van der Linde vol vertrouwen. “We hopen nu gewoon snel puntjes te pakken, dan wordt de sfeer nóg beter. Uiteindelijk kunnen we dan gewoon nog zevende worden, als iedereen fit en gemotiveerd is.” Al is de situatie misschien zorgelijker, dan hij in eerste instantie wil doen geloven. “We zitten, mede door veel blessures, gewoon krap in de mensen. Mijn assistent en ik, zijn nu spelend lid. Dat zegt genoeg.” Alles om de club op een goede manier achter te laten, want Van der Linde is stiekem een klein beetje van SNS gaan houden. “De warmte, de gemoedelijkheid. Vooral dat laatste is echt een pluspunt. Als je hier iets vraagt, wordt het voor je geregeld. Ik ben gewoon heel blij dat ik deze kans heb gekregen.” Over zijn echte afscheid, wil hij dan ook eigenlijk nog niet al te veel nadenken. “Ik ga vooral de gezelligheid missen. Even een praatje hier of een dolletje daar.” Een gezellige tijd dus, maar ook één waar Van der Linde veel van heeft geleerd. “Ik ben een rustige trainer, misschien soms wel iets té, je moet ook harder kunnen zijn.” Of hij dat streven volgend seizoen ergens in de praktijk kan brengen, is voorlopig nog maar de vraag. “Een jaartje vrij is niet erg. Dan stap ik op het fietsje en ga ik lekker wedstrijdjes kijken in de buurt. Ook bij SNS!”

Klik op SNS voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SNS voor meer informatie over de club.

‘Mijn vrouw heeft stiekem wel gelijk’ aldus George Pape van WFB

Als jongste lid van de vereniging verzorgde hij in de jaren 70 de aftrap voor het duel tegen het Feyenoord van onder meer Willem van Hanegem en Wim Jansen. Vanaf dat moment begon het balletje bij WFB voor George Pape niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk te rollen. “Volgens mijn vrouw doe ik veel vrijwilligerswerk…”

En nadat Pape (55) is begonnen met het opsommen van zijn taken, kunnen we haar niet anders dan gelijk geven. “Ik ben teammanager van het eerste, fluit wedstrijden, help scheidsrechters, loop mee met de consul en draai samen met mijn vrouw diensten in de bestuurskamer. En ik vlag ook nog bij één!” Zelf begint hij al te lachen. “Nu ik ze zo op zit te noemen, zijn het er eigenlijk best veel. Mijn vrouw heeft stiekem wel gelijk, haha!” Gevoetbald bij de jeugd, de senioren en bij de selectie. Maar ook nu, weet de vrijwilliger dus nog van geen ophouden. “Heel af en toe trap ik nog een balletje bij de veteranen, al lukt dat vanwege die andere functies niet vaak.”

Valkuil
Want als teammanager is de inwoner van Ouddorp vaak iedere dinsdag, donderdag én zaterdag op de club. Vooral in het weekend, maakt de vrijwilliger lange dagen. “Op zaterdag is het meestal van half zeven ‘s ochtends, tot half zeven ‘s avonds.” Het wassen van de kleding, want dat doet hij samen met zijn vrouw ook nog, is Pape in de gauwigheid even vergeten te vermelden. “Als ze dan de tas komen brengen, blijven die jongens vaak nog even zitten, doen we samen een wijntje.” Hoe hij het allemaal volhoudt? Een goede vraag. “Het is een hobby, of eigenlijk een passie. Ik haal er veel voldoening uit. Ontstressen, maar soms ook stressen…” Toch blijft iedere dag weer leuk. “Het omgaan met de mensen, met de selectie. Daardoor blijf je jong, ik ken alle moderne muziek!” Misschien nog wel belangrijker: “Ik mocht hier zelf altijd voetballen, heb veel gekregen, dan moet je ook iets terugdoen. Dat is een valkuil van mij. Zie ik een gat, dan spring ik er maar weer in.” Weten ze ook thuis. “Nu sta ik ‘s avonds de keuken te schuren of te verven, in plaats van op een vrije zaterdag.” Vrije tijd heeft Pape dan ook al lang niet meer, dat baart hem ergens wel een klein beetje zorgen. “Vrijwilligers vinden wordt steeds lastiger. Er zijn nu bijvoorbeeld zó weinig scheidsrechters. Straks krijg je wedstrijden waar spelers zelf moeten fluiten, dat wil je toch niet?” En dus zijn ze bij WFB bezig met een soort campagne. “Een vrijwilligersteam is daar druk mee op Social Media. Maar ook gewoon door op de man af te vragen, dat werkt toch nog altijd het beste.”

Familiedag
Een avondje klaverjassen, een bardienstje of nieuwe ballen regelen. De clubman is er maar druk mee. “We kennen elkaar allemaal, we weten alles van elkaar, dan wil je toch iets kunnen bieden? Ook tijdens corona deden we dat. Daar ben ik dan trots op. Daarvoor kom ik weer iedere zaterdag naar die club.” Alles om het iedereen naar hun zin te maken, ook als teammanager. “Bij ons gaat het allemaal best wel professioneel. Kleding ligt klaar, ballen zijn opgepompt, de communicatie wordt gedaan. En als er een speler ziek of geblesseerd is, regel ik een fruitmandje. Wat dat betreft, sta ik een beetje tussen de trainer en die jongens.” Voor wie zich zorgen maakt, heeft Pape een geruststellende boodschap. “Mijn oudste speelt in het eerste, de jongste nog in de jeugd. Dus ik zie ze, net als mijn vrouw, eigenlijk heel de zaterdag. Een soort familiedag.” Toch, zou die in de toekomst zomaar kunnen gaan verdwijnen. “Ik zit wel te kijken om een aantal functies neer te leggen, zodat ik iets meer tijd overhoud. Ons huis is twintig jaar oud, daar moet een keer wat aan gebeuren…” Maar met een vader die nog lid is, een zwager die training geeft en een zusje dat net zo betrokken was, zit WFB in zijn bloed. Eén droom moet wat dat betreft nog uitkomen. “Een kampioenschap met mijn eigen kinderen in de selectie!”

Klik op WFB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WFB voor meer informatie over de club.

De gezelligheid blijft het leukste bij de dames van DVV’09

Het begon voor René Smit een aantal jaar geleden gewoon met schoolvoetbal en wat vriendinnen bij zijn dochter in de klas. Maar inmiddels is dat groepje bij DVV’09, uitgegroeid tot een serieus damesteam. En met het winterkampioenschap op zak, barsten ze van het enthousiasme en de gezelligheid.

Hijzelf misschien wel voorop, want Smit (57) is na jaren als trainer bij het damesvoetbal niet meer weg te slaan. “Inmiddels alweer een behoorlijke tijd, vier seizoenen. En daarvoor ook al een jaar of wat.” Heel gek is dat niet. “Eerst ging mijn ene dochter voetballen, later ook die andere.” Maar het begon dus allemaal twaalf jaar geleden, met schoolvoetbal. “Binnen ‘no-time’ hadden we twintig meiden, toen hebben we later bij de D tot en met de B-jeugd, vier teams gemaakt.”

Uitblinkers
Smit, die inmiddels al meer dan vijftig jaar bij DVV’09 komt, geniet van zijn rol. “Bij jongens is het toch vaak: Waarom? Meiden doen gewoon wat je zegt, die zijn veel meer gedisciplineerd.” En hij kan het weten. “Ik ben als trainer begonnen bij de F’jes en ben daarna doorgegroeid naar de ‘A’.” Maar ook zelf trapt hij nog zo nu en dan een balletje. Nadat de inwoner van Dirksland tot zijn 37ste in het eerste heeft gespeeld. “Bij de 35+, als ik er tijd voor heb!” Want stiekem kost het trainen van de dames, toch behoorlijk wat tijd. Maar die steekt Smit er met alle liefde in, vertelt hij. “In elke linie hebben we wel een paar uitblinkers. En, misschien wel het belangrijkste, we blijven altijd voetballen.” Gelukkiger kun je hem dus eigenlijk niet maken. “We hebben een fantastische groep, de meeste meiden zijn al lang samen.” Dat blijkt wel, als Smit de leeftijden van zijn selectie eventjes langsloopt. “De oudste is 38 en de jongste vijftien, daar zit best een groot verschil tussen. Maar we hebben genoeg ervaring hoor!” Sowieso hebben de vier trainers, ze doen het samen, een hoop om uit te kiezen. “De speelsters van één en twee, trainen allemaal samen, dat zijn er een stuk of veertig.” Genoeg dus voor een paar mooie oefeningen. “Kaatsen, doorspelen en de derde persoon zoeken. Dat zijn dingen die we veel doen. Of beginnen met een ingooi. Vooral het coachen en om je heen kijken, vind ik heel belangrijk.”

Zelf nadenken
Misschien wel, zodat Smit het zelf ietsje minder hoeft te doen. “Voorheen was ik als trainer héél aanwezig, stond ik over het hele veld te roepen. Dat is nu wat minder.” Ingegeven door de vader van oud-prof Oscar Moens. “Die vroeg aan mij: Waarom doe je dat? Als je ze het zelf laat doen, worden ze pas echt beter. Dan moeten ze nadenken en oplossingen gaan zoeken. Je moet het eigenlijk niet te veel voorzeggen.” En dat begint al in de jeugd, zou je zeggen. “Meisjesteams hebben we niet, dus ze spelen bij de jongens tot de JO15, dan gaan ze naar de dames.” Dat zorgt zo nu en dan, voor wat problemen, vertelt Smit. “Voor een derde team hebben we er net te weinig, dus in het weekend, kunnen er soms best een paar een snipperdag nemen!” Al doen de meesten, dat toch liever niet. “De gezelligheid blijft het leukste. Onderling is het zo’n leuke groep, dat hebben we hier jaren niet gehad.” Toch, als hij dan kritisch moet blijven. “Is het soms iets té gezellig. Zelf was ik als speler helemaal ziek als ik verloor, dat hebben die meiden niet. Ook wel weer mooi.” Verliezen doen ze bij DVV’09 trouwens sowieso maar weinig én dat is maar goed ook. “We willen doorstomen naar die derde klasse. Het winterkampioenschap is binnen, nu nog promoveren. Dat is de doelstelling. Als we dit jaar bovenin meedoen, ben ik tevreden.” Bouwen, zodat het volgend seizoen nóg beter is. “Dan ben ik er gewoon weer bij!”

Klik op DVV’09 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DVV’09 voor meer informatie over de club.

Jelle de Wit is basisspeler én opleider bij VVAC

Jelle de Wit behoort tot die échte clubmensen die wat over hebben voor hun vereniging. Pas 24 jaar maar al zeven jaar eerste-elftalspeler bij VVAC en daarnaast als opleider nu al bezig met de toekomst van de vereniging.

OTTOLAND – Dat betekent lange avonden voor de in Molenaarsgraaf opgegroeide De Wit. Op dinsdag- en donderdagavond is het snel een hapje eten en dan direct naar De Put voor de jeugdtraining om half zeven. Aansluitend kan hijzelf tot tien uur aan de bak. Op zaterdag kan De Wit het jeugdteam, dat vaak al om tien uur speelt, begeleiden. Daarna meteen door naar het eerste elftal. ,,Het trainen en begeleiden van die jeugdspelers van 13 tot 15 jaar is gaaf. Die gasten zijn lekker aan het puberen en gaan richting het grote mannen voetbal. Bijzonder is dat er nu spelers aan het eerste elftal zijn toegevoegd die ik bij JO15-1 heb opgeleid.” Jelle de Wit is al in het bezit van het trainersdiploma UEFA-C. Het vervolgdiploma wil hij gaan halen nadat hij is gestopt als voetballer. De Wit is dus een kind van De Put, de recreatievijver waaraan het sportpark is gelegen. Hij refereert graag aan het clublied van VVAC: ‘Langs de camping en de boerensloot werd ons cluppie groot’.

 

Rivaliteit
Jelle de Wit was 17 jaar toen hij bij VVAC bij het eerste elftal werd gehaald. ,,Het was het seizoen dat wij degradeerden. Omdat wij vierdeklasser werden ben ik teruggekeerd naar JO19. Het vierde-klasseniveau is immers ook niet alles. Een jaar later promoveerden wij naar de derde klasse. Dat was een heerlijk seizoen en daarna werd het alleen maar leuker, want deze derde klasse is echt fantastisch. Ik voetbal voor mijn hobby en niets is leuker dan wekelijks een derby spelen.” De Wit, bij VVAC de vaste linker centrale verdediger, noemt wedstrijden tegen De Alblas en Groot-Ammers als voorbeelden van superderby’s. Er is veel rivaliteit en het gaat soms wel eens over het randje. ,,Maar het blijven gave wedstrijden. Nu treffen wij ‘Ammers’ even niet. Gelukkig zijn zij gedegradeerd en niet wij. Maar dit seizoen wordt het lastig, hoor, om in deze derde klasse te blijven. Wij moeten op plek acht eindigen om veilig te zijn. Na vijftien wedstrijden staan wij zelfs onder de fatale streep. Dat moet beter maar het wordt wel een uitdaging om naar dat linkerrijtje te komen.” Het is voor veel clubs nu zaak te overleven met twee versterkte degradatierondes achtereen, tot en met het seizoen 2023-2024.

Bij VVAC in Ottoland heeft Sleeuwijker Maarten de Bruijne zijn overeenkomst alweer verlengd. Hij is nu bezig aan zijn tweede seizoen. Jelle de Wit: ,,Voor ons is Maarten de perfecte trainer. Jong en zelf nog niet zo lang geleden gestopt met voetballen. Dat past wel bij ons team. Een oudere trainer zou bij ons ook wel kunnen, hoor. Het hangt veel af hoe die trainer zich aanpast aan de groep.” De Wit zit zeven jaar bij de selectie van het eerste elftal en voor hem is De Bruijne al zijn vijfde trainer. ,,Mijn eerste trainer was Ton Heijstek. Bij hem ben ik destijds in het eerste elftal gedebuteerd. Ik ben er inmiddels wel achter dat elke trainer zijn eigen stijl heeft en dus zo zijn voor- en nadelen heeft.”

Klik op VVAC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVAC voor meer informatie over de club.

‘Periode’ slechts tussenstation voor Groot-Ammers?

De kans dat Groot-Ammers de degradatie van afgelopen seizoen in kort tijdsbestek repareert, is groter geworden. De formatie van de langer aanblijvende trainer Bertus van Schaik stak door de 5-2 zege op ASH de  periodetitel in de vierde klasse E op zak en duwde de neus in de spannende titelrace weer voor de concurrentie.

GROOT-AMMERS – Groot was de mentale tik die Groot-Ammers het afgelopen seizoen moest slikken tijdens de allerlaatste momenten van de jaargang: op het terrein van Cluzona draaide een verloren strafschoppenserie in het finaleduel met Nieuwdorp uit op degradatie naar de onderste trede van de voetballadder.

Weer afscheid van de derde klasse, het niveau waar Groot-Ammers zich zo graag weer had willen manifesteren onder de nieuwe trainer Bertus van Schaik, de opvolger van Ferry van Dijk die na vier seizoenen afscheid nam van sportpark Gelkenes. Met Van Schaik haalde ‘Ammers’ voor dit seizoen een ervaren keuzeheer, die acht jaar werkzaam was geweest in zijn woonplaats bij SV Lopik en afkomstig was van OSV Nita van Nieuwer ter Aar. Met Van Schaik aan het roer hoopte Groot-Ammers het verloren gegane terrein snel te herwinnen.

Voorbeeld
De eerste stap naar de verwezenlijking van dat doel is gezet: met enige vertraging stak Groot-Ammers de eerste periodetitel op zak. De 5-2 overwinning op ASH, met doelpunten van Ricky Eijkelenboom (2x), Stan Folst, Sam Beekman en een treffers van de opponent uit Hellouw zorgde voor een bezegeling van de eerste prijs van het seizoen. Via de daaropvolgende 3-1 overwinning op en bij SVS’65 hees ‘Ammers’ zich weer op kop van de ranglijst in de vierde klasse E en nam zo een neuslengte voorsprong op de oppositie die in de nek hijgt.

Terwijl het eerste team een prima periode kende, beleefde de vereniging twee emotionele momenten. Het overlijden van de 54-jarige vrijwilliger Eric Jerphanion had flink wat impact binnen de club. ,,Eric kende iedereen en iedereen kende Eric. Hij was geliefd. Het verenigingsleven in Nieuwpoort, Langerak en Groot-Ammers verliest een voorbeeld-vrijwilliger, want naast Groot-Ammers waren er nog talloze verenigingen waar hij in meer of mindere mate actief was. Eric was positief, kritisch waar nodig en deed alles in het belang van de vereniging en haar gasten want die waren het belangrijkste’’, liet voorzitter Rolf Kamsteeg van Groot-Ammers optekenen. Bovendien werd de vereniging geraakt door het overlijden van Kees Mourik op 85-jarige leeftijd. Mourik was de grondlegger van het gelijknamige bedrijf, dat al 33 jaar de trouwe hoofdsponsor van de voetbalclub is. Bij het 90-jarig jubileum afgelopen zomer hield Mourik, die oud-speler en voormalig scheidsrechter was, nog een gloedvolle speech.

Het verdriet vanwege het wegvallen van twee belangrijke schakels werd derhalve vermengd met sportieve vreugde. Onder leiding van Bertus van Schaik, die inmiddels zijn contract verlengd heeft bij Groot-Ammers maakt het vlaggenschip jacht op promotie en dus een terugkeer binnen een jaar naar de derde klasse.

klik hier voor meer artikelen over Groot-Ammers
klik hier voor meer informatie over Groot-Ammers

VV Papendrecht onder 23 vormt een mooie mix

Papendrecht heeft sinds afgelopen zomer ook een Onder 23-elftal. Waar sommige clubs in de regio dit team gebruiken als verlenging van het opleidingstraject richting het eerste elftal, staat bij Papendrecht de lol voorop bij dit team. ,,Er zitten jongens bij die al jaren niet hadden gevoetbald, maar het gaat steeds beter.”

PAPENDRECHT – Tot een paar jaar terug ging je vanuit de A’tjes, tegenwoordig de JO19, door naar de senioren. Tegenwoordig is er bij veel clubs de optie om nog een tijdje tussen leeftijdsgenoten te blijven spelen in de Onder 23-competities die overal in Nederland uit de grond zijn gestampt. Een grote amateurclub als ASWH heeft zelfs geen tweede elftal meer en verzamelt talenten in de Onder 23, maar bij Papendrecht kunnen spelers kiezen nadat ze klaar zijn in de junioren. ,,Ons team is eigenlijk een mix van spelers die zijn overgekomen uit de Onder 19 en zo’n zeven of acht jongens die zin hadden om (weer) te gaan voetballen en zich bij die groep heeft aangesloten. Onze oudste speler is 20 jaar en de rest is 18 of 19 jaar. We hadden dus geen zin om in de senioren tegen teams te spelen met dertigers of veertigers, maar wilden vooral lol maken met en tegen gasten van onze leeftijd”, vertelt Jaisa van Eck, die naar voren is geschoven om het woord te doen namens zijn team. 

Sfeer
Na negen jaar als keeper in de jeugd van Excelsior Rotterdam keerde hij terug naar Drechtstreek, nam daarna een jaar afstand van voetbal en probeert het nu eens als veldspeler. ,,De sfeer in dit team is super en we hebben ook buiten het veld veel lol met elkaar, maar de eerste weken van het seizoen waren wel pittig. We werden soms echt overlopen en dat is natuurlijk nooit leuk. Als je met 10-1 en 8-1 verliest vraag je na afloop in de kleedkamer natuurlijk wel hoe lang dit leuk blijft, maar we werden gelukkig steeds iets beter en werden uiteindelijk zesde van de acht teams in onze najaarscompetitie. Veel teams hebben spelers die best nog wel ambities hebben, terwijl bij ons vooral plezier de grootste drijfveer was om deze groep bij elkaar te krijgen. Bovendien speelden we vaak tegen teams die gemiddeld toch twee of drie jaar ouder waren en dat merk je dan toch. In de voorjaarscompetitie waar we nu in zitten zijn de krachtsverschillen tussen teams iets kleiner, dus hopelijk kunnen we nu wat meer bovenin meedoen”, vertelt Van Eck, die met zijn teamgenoten carnaval vierde. ,,Op zaterdagavond gaan we wel vaker met z’n allen op pad. Eerst voetballen, daarna de kantine in en dan nog op stap, dat zijn de mooiste zaterdagen. Op trainingen zijn we vaak met acht jongens. Niet ideaal natuurlijk, maar door studie en werk lukt het niet om iedereen twee keer per week op het trainingsveld te krijgen. Op zaterdag maken we er altijd iets moois van en dat is voor ons het belangrijkste.”

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

Voor het G-team van De Jonge Spartaan voelt een uitwedstrijd als een dagje weg

Verre uitwedstrijden en lang in de auto zitten, het zijn dingen waar menig voetballer een hekel aan heeft. Maar niet bij het G-team van De Jonge Spartaan. Want daar is, zo vertelt begeleider René van der Groef, iedere zaterdag een feestje. “Lekker lang op pad samen, het voelt voor mij als een dagje weg!”

En aan dat laatste is geen woord gelogen, zo blijkt als de 58-jarige Van der Groef begint met vertellen. “Het is geweldig wat een plezier de spelers hebben. Net als vroeger, toen je met de jongste jeugd op stap ging.” Maar wel op tijd, te laat komen schept verwarring, lacht hij. “Het omkleden duurt bij sommigen iets langer en we willen ons wel goed voorbereiden op de wedstrijd. Dus zorgen we dat alles altijd goed geregeld is!” Getuige ook het samengestelde team van stafleden. “Chris (van der Weele) is de hoofdcoach, ik ben de assistent en daarnaast hebben we nog acht man begeleiding. Tijdens een training zijn er altijd drie of vier mensen aanwezig.” 

Zelfbeeld
Toch, hoe hard ze ook allemaal hun best doen, er blijft maar één echte trainer. “Als ik wat zeg, kijken ze allemaal naar Chris: ‘Klopt dat wel?’ Zoiets blijft mooi.” Donderdagavond trainen, zaterdag spelen. Ook dat is bij De Jonge Spartaan allemaal netjes geregeld. “Het vervoer wordt ‘gesponsord’, dus daar maken we ons nooit zorgen om. Verzamelen bij de Zuidwester, daar wonen veel spelers. Komen ze lopend of op het fietsje naartoe en dan gaan we op pad.” Van der Groef, die zelf heeft gevoetbald bij DES’67 en inmiddels al ruim 30 jaar in Middelharnis woont, zet zich ook als bestuurslid in voor het G-voetbal bij zijn club. “Mijn twee jongens gingen voetballen bij Spartaan, zo ben ik eigenlijk betrokken geraakt. Dan word je trainer en een paar jaar later zit je in het bestuur. Eerst voor de sponsoring, nu voor ‘voetbalzaken breedte’, daar vallen wij met het G-team ook onder.” En dat is te merken. “Het wordt altijd meegenomen in de bestuursvergadering en alle bestuursleden zijn ontzettend betrokken. Er zijn er zelfs een paar die ons in de beginjaren training hebben gegeven.” De begeleider weet als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Voor hun zelfbeeld en het vertrouwen. Iedereen moet van voetbal kunnen genieten, dus het hoort gewoon thuis bij onze vereniging.” Al had het niet veel gescheeld, of dat was een aantal seizoenen geleden niet meer zo geweest. “Toen ging het team bijna ter ziele, omdat kaderleden stopten. We zijn toen de ledenlijst afgegaan, om samen met Chris het G-voetbal te kunnen blijven aanbieden.”

Te fanatiek
Die aanpak heeft zijn vruchten afgeworpen, want aan spelers geen gebrek. “We hebben er nu achttien, waarvan twee alleen doen trainen. Op zaterdag nemen we er elf mee.” Voor een wedstrijdje negen tegen negen. Plezier, gezelligheid en een dagje weg. Al is dat niet altijd. “Er is een gevaarlijke trend in het G-voetbal gaande, dat het te fanatiek gaat worden. Het gaat steeds minder om het spel(plezier) en dat is zorgelijk.” Dus benaderde De Jonge Spartaan de KNVB. “Die zijn daar nu druk mee bezig. Er zijn ook richtlijnen, zoals: beide teams scoren altijd, iedereen in hun waarde laten en niet met meer dan vier of vijf doelpunten verschil winnen. Laatst verloren we met 18-1, daar is toch geen lol aan?” Aan de trainingen zal het in ieder geval niet liggen. “Veelal in speelvorm. Pionnen omschieten, dribbelen, voet op de bal en een afsluitend partijtje. Dat soort dingen.” Het enthousiasme spat ervan af. “Zolang als ik dit kan blijven doen, doe ik dit. Ik vind het zó geweldig.” En dat geldt niet alleen voor Van der Groef. “Spelers van de selectie komen ons soms ook training geven, dat vinden ze natuurlijk fantastisch. Andersom, gaan wij dan weer bij het eerste kijken. Dat is toch mooi?” Kortom. “Het kan eigenlijk niet beter!”

Klik op De Jonge Spartaan voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Jonge Spartaan voor meer informatie over de club.

SJC toneel voor eliteronde Oranje onder 17

Inmiddels zijn er al veel aanmeldingen binnen bij de KNVB, en is de definitieve selectie ook bekend. Blikvangers daarin zijn: Jorrel Hato (Ajax) Shaqueel van Persie (Feyenoord) en Kees Smit (AZ).

Na de succesvolle organisatie van de oefeninterland van de SO17 afgelopen
november is SJC nu gastheer voor een EK kwalificatietoernooi. Het Nederlands
elftal voor spelers onder 17 jaar speelt tussen 22 en 28 maart in eigen land in
de Eliteronde voor het EK 2023. Nederland komt uit in Groep 3 en speelt
tegen Denemarken, Noord-Ierland en Engeland. De wedstrijden worden
gespeeld bij SJC en Quick Boys. In totaal komen in Europa acht groepen in
actie in de Eliteronde. De winnaars van elke groep en de zeven beste runner-
ups plaatsen zich voor het EK in Hongarije dat wordt gespeeld van 17 mei tot
en met 2 juni 2023.

Wedstrijdprogramma:
Woensdag 22 maart 19.00 uur Nederland – Noord-Ierland
Zaterdag 25 maart 13.00 uur Engeland – Noord–Ierland
Dinsdag 28 maart 19.00 uur Noord-Ierland – Denemarken

Alles op een rijtje
 EK kwalificatie toernooi nederland onder 17
 Tegenstanders: Engeland, Noord-Ierland en Denemarken
 Speeldata: 22,25 en 28 maart 2023
 Kantine en Sportpark open om 17.00 uur
 Persruimte aanwezig
 Bij KNVB-evenementen is het niet toegestaan te roken

Klik op SJC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SJC voor meer informatie over de club.

Justin Poulisse van IJ.V.V. De Zwervers zet zijn zinnen op promotie naar de derde klasse

Vandaag gaan we in gesprek met Justin Poulisse van IJ.V.V. De Zwervers. De keeper is bezig aan zijn tweede seizoen en wil graag promoveren naar de derde klasse.

Carrière
Justin begon zijn voetbalcarrière bij Feyenoord als ‘0-jarige’. Hier heeft hij gespeeld tot zijn twaalfde voor zowel de BVO Feyenoord als voor de amateurs van Feyenoord. Hier was hij overigens al keeper. Dit kwam omdat in zijn team bij Feyenoord eigenlijk geen keeper was en alle spelers moesten om de beurt keepen. Toen het Justin zijn beurt was beviel het hem enorm en sindsdien is die blijven keepen.

Verder heeft Justin in de jeugd bij Slikkerveer en RVVH gespeeld. ‘Mijn opa wilde graag dat ik bij sv DRL ging voetballen. Dat heb ik van mijn 16e leeftijd ook gedaan. Daar zou ik in de B1 spelen. Dit gebeurde uiteindelijk niet, want ik moest gelijk doorschuiven naar de A1. Dat jaar ging het heel snel. In dat jaar moest ik door keepersproblemen ook aansluiten bij de selectie. Dat jaar heb ik ook mijn debuut mogen maken.’

Doordat het bestaan op zondag ophield is Justin naar sv Charlois vertrokken en daar heeft hij met veel plezier een aantal jaar gespeeld. Op dit moment is Justin bezig met zijn tweede seizoen bij IJ.V.V. De Zwervers.

Stelling: ‘Keepers zijn gek’
‘Haha dit klopt zeker. Het is toch gek dat ik de enige ben van mijn team die de bal mag pakken met zijn handen. Ook als je een foutje maakt is het vaak een goal en daar moet je wel goed tegen kunnen. Hier zouden veel spelers niet tegen kunnen en dat laat deze stelling wel kloppen ja.’

Kwaliteiten en toekomst
Justin zijn kwaliteiten liggen vooral bij het meevoetballen als keeper. Daarnaast vindt Justin dat die moet verbeteren op hoge ballen.

Op dit moment staat het team op de tweede plek in de vierde klasse. Ze staan maar één punt achter op de nummer één. ‘De eerste doelstelling is seizoen kampioen worden met IJ.V.V. de Zwervers. Mocht dit niet lukken dan via de nacompetitie promoveren naar de 3e klasse.’

Klik op IJ.V.V. De Zwervers voor meer artikelen over de club.
Klik op IJ.V.V. De Zwervers voor meer informatie over de club.