Home Blog Pagina 396

Joran Beerens van SV VOAB werd kampioen samen met ex-PSV spits Jurgen Locadia  

VoetbalJournaal
-
0
Joran Beerens van SV VOAB werd kampioen samen met ex-PSV spits Jurgen Locadia  

Joran Beerens is 31 jaar oud en heeft in zijn loopbaan al bij vele clubs gespeeld, waaronder profclub Willem II. Momenteel speelt hij bij SV VOAB, waar de routinier in het eerste elftal speelt. Het elftal presteert na de promotie van vorig seizoen ook dit seizoen goed in de eerste klasse, wat Beerens tevreden stemt.

Even voorstellen
Joran Beerens is 31 jaar oud en woont in Baarle-Nassau. Hier woont hij samen met zijn vriendin en dochter van één jaar. Hij werkt nu drie en half  jaar bij de ambachtelijke slagerij in het dorp en gaat over twee weken switchen van baan. Hij zal in Roosendaal gaan werken als preventiemedewerker / teamleider in een grote varkensvlees uitsnijderij fabriek. In zijn vrije tijd is Beerens graag te vinden op de tennis of padelbaan en op het voetbalveld. Voetbal is voor Joran al vanaf zijn vierde een levensstijl. Hij traint minimaal twee keer per week en speelt een wedstrijd in het weekend. “Ik vind het fijn om bezig te blijven doordeweeks. Ook de sociale kant van het voetballen vind ik erg leuk. Ik vind het heerlijk om na de training of wedstrijd een pilsje te drinken in de kantine!”

Carrièreverloop
Toen Joran vier jaar oud was begon hij met voetballen bij Gloria UC. Toen ik 14 was ben ik gescout door Willem II. Hier heb ik twee jaar gevoetbald. Helaas ben ik toen afgevallen, wat  me destijds erg zwaar viel, omdat ik het niet zag aankomen. Vervolgens heb ik de draad opgepakt bij RKSV Sarto. Bij deze club heb ik twee jaar in de B1 gevoetbald, en ben ik vervolgens naar de selectie gegaan. Op mijn zeventiende maakte ik mijn debuut voor Sarto 1. Na twee jaar selectie bij Sarto ben ik terug gegaan naar Gloria UC, om daar met mijn tweelingbroer in de selectie te spelen. Hier heb ik twee jaar gevoetbald, waarna ik bij SV VOAB ben gaan spelen. Hier heb ik zes jaar gevoetbald. Om vervolgens drie seizoenen seizoenen in België te gaan spelen bij KFC Poppel. Sinds dit jaar ben ik weer terug bij SV VOAB.”

Huidige seizoen
Het huidige seizoen verloopt naar eigen zeggen prima voor VOAB. Het elftal houdt na de promotie van vorig jaar knap stand in de eerste klasse. Hierom ligt het in de lijn der verwachting dat het elftal dit seizoen handhaaft in de eerste klasse, wat tevens de ambitie is van de ploeg. Echter verloopt het seizoen op persoonlijk vlak minder voor Beerens. “Ik ben goed begonnen met vier basisplaatsen, waarna ik op de bank ben beland en er niet meer van af ben gekomen. Ik moet het nu doen met invalbeurten, maar ik probeer deze nieuwe rol zo goed mogelijk in te vullen. In de minuten die ik maak probeer ik mijn steentje bij te dragen om zo te handhaven in de eerste klasse, al valt het niet altijd mee om op de bank te zitten.”

 Hoogtepunten
Het hoogtepunt van Joran is zijn doelpunt in de jeugd op de toekomst tegen Ajax. Hoewel ook het kampioenschap met Sarto B1 erg mooi was voor hem. “We hadden dat seizoen een hele goede groep met in de spits Jurgen Locadia. We speelden alle teams in de regio kapot, en werden  dik kampioen in de derde divisie.”

Ad Weijters
Binnen VOAB heeft Beerens veel bewondering voor materiaalman Ad Weijters. Weijters heeft onlangs een zware operatie gehad, waardoor hij helaas een stapje terug heeft moeten doen. “Ad is altijd erg betrokken bij de club en ik kan hierom mijn alleen maar lovende woorden spreken over deze clubman in hart en nieren.”

Klik hier voor meer informatie over VOAB.

 

 

 

 

 

 

 

Werkploeg SC Botlek mag best verwend worden

SC Botlek
-
0
Werkploeg SC Botlek mag best verwend worden

Op zaterdag geven ze vanaf een plek achter de bar commentaar op de verrichtingen van het eerste elftal, maar doordeweeks gaan de leden van de werkploeg van SC Botlek er keihard tegenaan. Van het ophangen van de nieuwe LED-verlichting tot het uitboenen van de kleedkamers, geen klusje is te veel.

“Koffie”, roept Dick van Dijk, als het tien uur is. Even later zitten zijn opgetrommelde troepen aan tafel in de commissiekamer bij SC Botlek. Van Dijk is aan het uitdelen. “Ik heb twee soorten vlaai, kruimel en kersen. Zeg het maar.”

Van Dijk, bestuurslid onderhoud, zorgt er elke week wel voor wat lekkers. “Deze mannen mogen best wel verwend worden”, zegt hij. “Ze lopen hier drie ochtenden in de week. Ze zorgen ervoor dat de boel hier netjes blijft. Als we als club alle werkzaamheden moeten uitbesteden is dat niet te doen.”

Geen beter vermaak dan leedvermaak. Arend Meijer, jaren geleden vanuit Enschede ‘geëmigreerd’ naar Spijkenisse, is het eerste mikpunt van hoon. “We zetten ‘m zo weer op de trein naar Enschede.” Meijer houdt zich Oost-Indisch doof en vertelt stoïcijns dat hij bij Shell werkte en Shell niet in Twente zat maar wel in de Botlek.

Meijer was jarenlang de doelman van het eerste elftal. Ook Bert Goedendorp speelde voor de hoofdmacht van SC Botlek. “Ze hebben mij op mijn 42ste nog teruggevraagd in de strijd tegen degradatie”, glimt hij nog steeds van trots. “En toen bleven we erin.”

Vijf van de in totaal acht man zijn aanwezig op deze donderdag. Wil Breskers is afwezig, hij heeft volgens zijn maten thuis een klus te doen. “Wil is verliefd op zijn laminaat”, zegt Bert. “Hij ligt er plat mee.”

Frans Stadhouders is de oudste van het stel. Hij is 84, maar klust en doet nog naar liever lust mee. In zijn jonge jaren was hij lid van de bemanning van een Nederlandse onderzeeboot, vertelt hij. “De Zeeleeuw. Ik deed de administratie in een hokje van één bij één meter.” Als marinier was hij uitgezonden naar Nieuw-Guinea, dat toen nog Nederlands bezit was. “Toen ik thuiskwam zei mijn vader dat ik maar bij hem moest gaan werken. Hij had een stukadoorsbedrijf.” Frans wil maar al te graag de kantine laten zien. “Deze ruimte was helemaal wit”, vertelt hij, terwijl hij naar de muren wijst. “We hebben ‘m wat gezelliger gemaakt. Die poppetjes heb ik ook getekend en geschilderd.”

De werkploeg is van alle markten thuis, want eenmaal buiten wijst Van Dijk op het uitgebreide terras met houten banken. “Dat is ons werk.” De mannen hebben net een andere klus afgerond, het vervangen van confessionele verlichting door LED-verlichting. “Twaalf lampen”, zegt Jan Costers. “De club probeert zoveel mogelijk energie te besparen”, vult Van Dijk aan. “Maar we moeten keuzes maken en kunnen het geld maar één keer uitgeven.”

Van Dijk vertelt dat er plannen zijn voor uitbreiding van het clubgebouw. De bestuurskamer is klein, het aantal kleedkamers verdient uitbreiding. Die kleedkamers overigens worden twee keer in de week volledig schoongemaakt. “Ze zien er soms erger uit dan een varkensstal”, zegt Bert. “Zeker met dat vochtige weer is het één grote modderbende.”

Klik op SC Botlek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Botlek voor meer informatie over de club.

Ridvan Ari won zonder trainer de beker tegen hoger geklasseerde teams met Oranje Wit 4  

sv Oranje Wit
-
0
Ridvan Ari won zonder trainer de beker tegen hoger geklasseerde teams met Oranje Wit 4  

Ridvan Ari is 28 oud en speelt bij SV Oranje Wit in het vierde. Het team speelt zonder trainer, maar presteert ondanks dat altijd goed. Daarnaast is het team erg goed in de derde helft en organiseren ze vaak leuke team uitjes.

Even Voorstellen
Ridvan werkt full-time bij een brandveiligheidsbedrijf (Inprevo) als consultant Fire Safety. In zijn vrije tijd gaat hij graag op stap met vrienden. Met hen gaat hij graag naar de film of een weekendje weg. Verder staat Ari erg graag op het voetbalveld. Voetbal zorgt bij hem namelijk voor structuur en rust. Ook is het een uitlaatklep om zijn hoofd leeg te maken en zorgt het ervoor dat hij  fysiek en mentaal fit blijft.

Carrièreverloop
Toen Ari zeven was begon hij met voetballen bij GSC in de F-junioren. Vervolgens speelde hij daar tot en met de JO15. Hier speelde hij vanaf de E-junioren altijd in de eerste elftallen. Na de JO15  maakte Ridvan de overstap naar Oranje Wit, waar hij in de B3 begon. Vervolgens speelde hij een korte periode selectievoetbal in de B2 en A2. Na zijn laatste jaar in de A2 werd selectievoetbal hem te veel en ging hij in een vriendenteam spelen.

Oranje Wit 4
Momenteel speelt Ridvan in het vierde van Oranje Wit. In dit elftal is hij via een ex-collega terecht gekomen en inmiddels speelt hij er al vier seizoenen. “Ons team begon het seizoen sterk en we deden tot de winterstop bovenin mee. Het scheelde maar twee punten met de nummer één. Helaas hebben we na de winterstop een aantal wedstrijden verloren en zijn we gezakt naar plek zes.”

Hoogte-en dieptepunten
Met het elftal heeft Ari al vele mooie, maar ook minder mooie momenten mee gemaakt. Het dieptepunt voor het elftal is dat ze weleens tegen de onderste ploegen van de competitie hebben verloren. Terwijl het absolute hoogtepunt voor het elftal is dat ze tegen hoger geklasseerde teams de beker wonnen. “We wonnen toen onder andere van eerste klassers, terwijl we zelf in de derde klasse spelen.”

Zonder trainer
Het elftal  van Ridvan Ari speelt al jaren zonder trainer. Ze regelen alles zelf en hebben bij zowel uit als thuiswedstrijden altijd publiek (ouders en vrienden). In de zomer maanden begint het elftal met serieuze oefeningen om zo snel mogelijk fit te worden. Ook doen ze vaak partijen of positiespellen op de training.

Teamuitjes
Naast voetballen organiseert het elftal jaarlijks één á twee activiteiten. Voorbeelden hiervan zijn een weekend Center Parcs Kempervennen, weekendje Amsterdam of een barbecue bij een teamgenoot. Ook is het elftal erg goed in de derde helft. “We hebben geen specifieke koning van de derde helft. Ik kan bijna iedereen in het team noemen. Direct na de wedstrijd wordt er een pot gemaakt waarmee we bier halen.”

Voor meer artikelen over SV Oranje Wit klik hier.
Voor meer informatie over SV Oranje Wit klik hier.

The Gunners koestert jonge belofte Rizki Remeeus

vv The Gunners
-
0
The Gunners koestert jonge belofte Rizki Remeeus

De 20 jarige Rizki droomt er nog altijd van om profvoetballer te worden. De balvaardige veelzijdige middenvelder van de ploeg uit de Haagse Beemden rammelt nadrukkelijk aan de deur van het 1e elftal.

De jongeling uit de ploeg van Brian Piris studeert, na zijn HAVO diploma en een tussenjaar, nu SPECO-Sportmarketing op Fontys in Tilburg. Remeeus, die het liefst op 6-8 of 10 de lijnen uitzet, speelt al vanaf jonge leeftijd bij de jubilerende vereniging.

“Ik ben bij The Gunners terechtgekomen door goede vriend en teamgenoot Nawfal Amaziane. Wij zaten bij elkaar in de klas op de basisschool en door hem heb ik mij toen aangemeld. Helaas werd ik toen niet ingedeeld bij hem maar nu zitten we gelukkig wel bij elkaar. Ik ben pas in de E-tjes begonnen bij The Gunners, omdat ik tot mijn 7e in Indonesië heb gewoond en toen ik in Nederland was wilde ik eerst de taal leren voordat ik op voetbal ging. Heb daarna de jeugd doorlopen en ik herinner mij dat ik altijd de kleinste was op het veld . Eenmaal aan de bal ,waren ze vaak verrast dat zo’n kleine jongen als ik hen voorbij dribbelde.”

Met jouw ambitie , nooit overwogen om naar een andere club te gaan ?
“Ik heb vorig jaar overwogen om een overstap te maken naar een hoger spelende club en heb ook 2 proeftrainingen meegedaan. Maar het voelde gewoon niet goed. Bij The Gunners voel ik mij thuis en daarom besloot ik te blijven.

Om in de basis te komen moet ik mijzelf gewoon blijven laten zien in trainingen en wedstrijden. We hebben op dit moment veel oefenwedstrijden en in deze wedstrijden kan ik aan de trainer laten zien wat ik kan.”

Die trainer is Brian Piris. Notabene een man die gaat vertrekken !
“Het is heel jammer dat Brian gaat stoppen. Ik heb hem sinds dit seizoen als trainer en het is een man met veel passie. Verliezen vindt hij echt verschrikkelijk en dat is wat je wilt bij een trainer. Vorig seizoen konden we promoveren maar helaas verloren we de finale. Dat willen wij dit seizoen goedmaken zodat Brian een goed einde krijgt.

Wij als spelers willen zo snel mogelijk promoveren, heel simpel. Wij weten dat wij dat aankunnen en als je ziet wat we op de trainingen en wedstrijden laten zien moet dat gewoon lukken. We hebben tegen teams gespeeld die hoger spelen en daar winnen wij gewoon van. We gaan voor promotie en dat gaan we ook laten zien in de 2e seizoenshelft. Het viel niet mee tot nu toe maar je kan verwachten dat wij weer ons ritme gaan vinden en wedstrijden winnen, want wij hebben hele goede en gemotiveerde spelers.

Klik op The Gunners voor de laatste artikelen over de club.
Klik op The Gunners voor meer informatie over de club.

Bart Baijense van GVV’63, ‘’Dat was een mooie ervaring’’

GVV 63
-
0
Bart Baijense van GVV’63, ‘’Dat was een mooie ervaring’’

Vandaag spreken wij met Bart Baijense, de 18-jarige spits van GVV’63 Jo19. Bart kwam elf jaar geleden, door zijn oom, bij de club tegenover zijn huis te voetballen. Hij hoopt ooit een vaste waarde te kunnen worden in het eerste elftal van GVV’63.

Voetbalcarrière
Bart Baijense begon met voetballen op zijn zevende, op advies van zijn oom omdat hij altijd graag in de tuin voetbalde. ‘’Ik woon al heel mijn leven recht tegenover het hoofdveld van GVV’63 en vandaar dat ik het een mooi gegeven vind dat ik al elf jaar voetbal bij deze zelfde club. Ik ben natuurlijk begonnen in de mini’s, daarna de F’jes en zo verder. Op een gegeven moment speelde ik op mijn dertiende in de JO-17. Op een gegeven moment ging dat team omhoog en kwam ik op die leeftijd in een lager jeugdelftal terecht. Momenteel ben ik spits in de JO-19 waar ik speel met mijn vrienden en mag ik af en toe met het tweede elftal meedoen.’’

Vorig seizoen kwamen Bart en zijn team, de JO-17, uit in de vierde klasse. Momenteel spelen zij in de tweede klasse Jo-19. ‘’Dit is natuurlijk een behoorlijk verschil maar je ziet dat iedereen dusdanig gegroeid is als voetballer dat we niet onderdoen van de overige teams. Sterker nog, we hebben drie van de vijf wedstrijden gewonnen deze periode. Individueel ben ik ook blij met hoe het gaat dit seizoen. Ik ben spits en natuurlijk moeten spitsen scoren. Deze fase van de competitie sta ik op acht goals uit zes wedstrijden. Daarnaast heb ik al eens mee mogen doen met het tweede elftal, die bovenin meestrijden om promotie naar de eerste klasse.‘’

Hoogte- en dieptepunten
Bij het kiezen voor zijn hoogtepunt binnen het voetbal twijfelde Bart tussen zijn vijf goals in een 7-0 thuisoverwinning op TEC vorig jaar en het spelen met de topscorer van het eerste elftal van Gameren. ‘’Ik denk dan toch de tweede. De spits van 1 kwam terug van een blessure en deed daarom mee met het tweede waar ik naast hem voorin kwam te spelen. Dit was een mooie ervaring.’’

‘’Mijn dieptepunt binnen het voetbal was denk ik mijn opgelopen heupblessure. Hierdoor heb ik een paar maanden aan de kant gestaan en dit speelt soms nog wel eens parten in mijn spel. Gelukkig heeft de fysio mij dusdanig geholpen dat ik nog steeds veel kan voetballen.’’

Ambities
‘’Als klein jochie droomt iedereen ervan om profvoetballer te worden. Dit is natuurlijk heel erg lastig.’’ Aangezien Bart zoals gezegd al zijn hele leven woont met zicht op het complex van Gameren is zijn ambitie om ooit het eerste van GVV’63 te halen.

‘’Dit seizoen komt natuurlijk al snel aan een eind. Ondanks het feit dat de JO-19 van ons echt een hecht vriendenteam is hoop ik volgend seizoen mooie stappen te gaan zetten richting de selectie.’’

GVV’63
Bart sprak ook nog lovende woorden over twee personen binnen de club. Namelijk zijn trainers Nick Linnenbank en Kaj Vierbergen. ‘’Dit zijn de trainers waarvan ik als voetballer het meeste heb geleerd en zichtbaar beter onder ben geworden. Nick speelt zelf ook voorin, in het eerste van Gameren en daarnaast ligt de focus van de leer van Kaj en Nick op het simpel voetballen. Balletjes laten vallen en zelf doorbewegen. Hier kom je toch het verste mee in het veld denk ik.’’

We vroegen aan Bart wat voetbal voor hem belangrijk maakt, hij antwoorde als volgt: ‘’Ik denk voornamelijk de verbinding van het dorp. Gameren in natuurlijk geen hele grote stad en heeft dus ook niet echt uitgaansgelegenheden. Daarom werkt de vereniging,  en met name de derde helft natuurlijk erg verbindend. Het is er gewoon altijd gezellig.’’

Klik op GVV’63 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GVV’63 voor meer informatie over de club.

Van Soest (45) dacht aan stoppen, toen kwam Noordhoek…

vv Noordhoek
-
0
Van Soest (45) dacht aan stoppen, toen kwam Noordhoek…

Voetballeven op een lager pitje én in de nadagen van zijn carrière. Luc van Soest vond het na bijna veertig jaar Heinenoord, mooi geweest. Tot ze hem bij vierdeklasser Noordhoek toch maar een keertje besloten te bellen. En met succes. “Dit is voor mij eigenlijk een soort toetje.”

Een lager pitje, nadagen en veertig jaar bij één club. Ja, Van Soest barst van de ervaring. “Ik ben nu 45 en speel gewoon nog in een eerste elftal, daar ben ik best wel trots op.” Een bijzonder verhaal, helemaal als je de geschiedenis kent. “Op mijn 31ste kregen we een dochtertje, wilde Heinenoord, hogerop en begon de club steeds meer spelers te halen. Dat was niet aan mij besteed.” Na jaren in de tweede klasse, besloot de routinier een stapje terug te doen. “Ik koos voor mijn gezin en ben in het tweede gaan spelen.” Van Soest kreeg vervolgens last van een versleten enkel, besloot te stoppen én ging fietsen. Al was dat van korte duur. “De voetbal bleef toch kriebelen…”

Dorpsclubje
Terug bij de veteranen en later ook nog het derde, werd het voor de nog altijd bloedfanatieke middenvelder steeds wat lastiger. “Ik miste een stukje voetbalintelligentie, maar ook een bepaalde mentaliteit. Stond je daar met negen man… Ondertussen had ik ook drie voetballende kinderen, dus eigenlijk was ik vorig seizoen van plan om te stoppen.” Tot zijn schoonvader, tevens grensrechter bij Noordhoek, eens een balletje opgooide. “Ze zochten nog ervaring, of ik dat zag zitten. Ik in een eerste, zo oud? Dat was mijn eerste reactie, volgens mij.” Een beetje bekomen van de schrik, besloot Van Soest het toch een kans te geven. De rest is geschiedenis. “Ik had contact met Jerry (van Huuksloot), de trainer. Dat klikte meteen! Het plezier dat ik bij Heinenoord in het derde was verloren, heb ik nu weer helemaal terug.” Al ging dat, met enige vertraging, vertelt hij. “Vorig seizoen kregen we tijdens de winterstop de overschrijving niet rond, dus mocht ik hier alleen in het tweede spelen. Dan merk je dat Noordhoek een heel klein dorpsclubje is, uiteindelijk moet je het toch zelf zien te regelen.” Maar toegezegd, bleef toegezegd, voor Van Soest. “Ik had mijn vrouw overtuigd, dat ik het één seizoen mocht proberen.” En dus voetbalt de inwoner van nog altijd Heinenoord na een leven lang in het groen met wit, tegenwoordig zijn wedstrijden in het rood met wit. “Dat blijft mijn club, ben er ook nog steeds lid, maar Noordhoek heeft ook zeker een plekje gekregen.”

Bord op schoot
Al was dat even zoeken. “Je komt toch van ‘boven de rivieren’, dan zijn Brabanders best wel op zichzelf. Uiteindelijk ben ik goed opgevangen en heb ik het fantastisch naar mijn zin.” En dat terwijl het drukke dagen zijn, voor Van Soest. “Ik ben ook nog jeugdvoorzitter, trainer én leider bij Heinenoord. Dus het is vaak haasten, met een bord op schoot in de auto. Snel even eten.” Toch doet hij dat met liefde, zelfs in de vierde klasse. “Dat was wel even omschakelen. Ineens speel je in de onderste regionen. Noordhoek zet zichzelf altijd heel bescheiden weg, er zit meer voetbal in dan ze zelf denken.” Al moeten ze het toch vaak, is Van Soest eerlijk, van het harde werken hebben. “Tegenstanders zeggen altijd dat wij anti-voetbal spelen, daar moeten we wel om lachen.” Om de huidige stand, wordt er een stuk minder gelachen. “We hebben een smalle selectie, dat is ook de reden dat ik iedere week negentig minuten speel. Met twee wissels zijn we al heel blij. Als we de nacompetitie halen, hebben we het goed gedaan!” Niet opgeven en door de juiste instelling en veel werklust, de boel compenseren. Van Soest probeert erin mee te gaan. “Ik moet het veel meer hebben van het voetballen, inzicht en rust bewaren. Als team geven we nooit op, dat maakt ons een vervelende ploeg om tegen te spelen.” In een voor hem, heel andere wereld. “Noordhoek is echt een schattig klein clubje. Bij Heinenoord werd alles voor je geregeld, hier hebben we gewoon een waslijst. Dat heeft ook zo zijn charme, vind ik.” En dus moet Van Soest er de laatste maanden nog maar even extra hard van genieten, want dan is het echt voorbij. “Ik heb het ontzettend naar mijn zin, dus het doet wel een beetje pijn. Ze lobbyen hier al hard, voor een extra seizoen. Maar ik heb met mijn vrouw echt afgesproken dat we het voor één jaar zouden doen…”

Klik op V.V. Noordhoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op V.V. Noordhoek voor meer informatie over de club.

Ruben de Kok van SSV’65 wil weer eerste keeper worden

SSV 65
-
0
Ruben de Kok van SSV’65 wil weer eerste keeper worden

Keeper Ruben de Kok is 20 jaar oud en speelt bij SSV’65. Hier is hij tweede keeper van de selectie en keept hij zijn wedstrijden voornamelijk in het tweede. Hij geeft iedere wedstrijd 100% en wil zo snel mogelijk eerste keeper worden.

Even voorstellen
Ruben de Kok is 20 jaar oud en studeert ALO in Eindhoven. Hier zit hij in het derde leerjaar. In zijn vrije tijd doet hij aan calisthenics (trainen met Lichaamsgewicht), om zo fit mogelijk te blijven. Hij hecht veel waarde aan een zo fit mogelijk lichaam, om zo te kunnen leveren binnen en buiten het veld. Verder staat de Kok graag op het voetbalveld als speler en als trainer. Hij geeft namelijk keeperstraining op de donderdag aan vijf keepers. “Zelf heb ik altijd veel mogen leren van mijn keeperstrainers Ron Bosch en Rudy Boogert. Zij hebben voor mij de basis gelegd als keeper en helpen mij nu nog, waar ik veel bewondering voor heb. Deze mogelijkheid om jezelf te ontwikkelen wil ik zelf ook graag bieden aan de jeugd. Hierom ben ik zelf ook actief als keeperstrainer. Daarnaast vind ik het als speler van het eerste belangrijk dat je je gezicht laat zien op trainingen.”

Carrièreverloop
Op achtjarige leeftijd begon Ruben de Kok met voetballen in de F3. Hier keepte hij een wedstrijd tegen Kloetinge, wat zo goed ging dat hij op doel mocht blijven staan. Vervolgens heeft hij alle jeugdlichtingen doorlopen tot de JO19-1. Na een jaar in dit team schoof hij door naar het eerste elftal. Hier maakte hij op achttienjarige leeftijd zijn officieuze debuut en op negentienjarige leeftijd draaide hij zijn eerste volledige seizoen als eerste keeper.

Huidig seizoen
Dit seizoen is de Kok tweede keeper geworden. Voor de trainer was het een erg lastige keuze om te maken. ”De eerste acht wedstrijden van het seizoen keepte ik samen met de andere keeper afwisselend, zodat de trainer de keuze kon maken. In het gesprek met de trainer en de andere keeper was de keuze uiteindelijk op hem gevallen door zijn ervaring. De trainer vond dat ik veel potentie heb en gaf aan dat ik uiteindelijk beter zou kunnen worden dan de huidige eerste keeper, wat natuurlijk een erg goede keeper is!” Doordat de Kok tweede keeper werd moest hij mee met het tweede elftal. Dit is naar eigen zeggen een erg gezellig team, maar er zit wel een kloof in qua niveau. “Hierom is het voor mij wel eens lastig is om mezelf voor zulke wedstrijden op te peppen, maar des al niettemin geef ik altijd 100%.”

Ambities
Rubens’ ambities voor de toekomst zijn om zichzelf te ontwikkelen op een zo hoog mogelijk niveau. Wel twijfelt hij of dat komend seizoen bij SSV zal lukken. “Ik wil mezelf graag blijven ontwikkelen tot een zo compleet mogelijke keeper. Die baas is in de zestien meter, rustig is, meevoetballend is en erg accuraat als het gaat om passing. Voor mijn gevoel kan ik me momenteel enkel verder ontwikkelen als ik bij SSV 1 ga keepen. In mijn optiek had ik er dit seizoen ook moeten staan, maar als het niet bij deze club kan moet ik voor mijn eigen ontwikkeling kiezen en kijken wat andere clubs te bieden hebben. Hierom ben ik momenteel aan het kijken wat de alternatieven zijn binnen Zeeland.”

Hoogte-en dieptepunten
Net als iedere speler heeft Ruben in zijn carrière vele mooie, maar ook minder mooie momenten meegemaakt. Zo heeft de keeper een aantal blessures gehad, waar hij een aantal maanden van moest herstellen. Echter denkt de Kok liever terug aan zijn hoogtepunten als keeper. Éen van zijn hoogtepunten was dat hij met een talentendag mee mocht doen. Hierbij werd één keeper gekozen die door mocht naar de “finals”. “Die ene keeper was ik uiteindelijk geworden. In de “finals” werd een team geselecteerd die tegen een profclub van dezelfde leeftijd mocht gaan spelen. Uiteindelijk heb ik ook daar een plek veroverd als eerste keeper, maar de wedstrijd heeft helaas nog niet plaatsgevonden door corona. Wel is de organisatie als het goed is nog bezig om deze wedstrijd alsnog plaats te laten vinden. Een ander mooi moment was dat ik eerste keeper werd bij SSV 1, door een blessure van de eerste keeper. Ik was achttien jaar oud en werd direct voor de leeuwen gegooid. Dit ging erg goed en ik kan nu terugkijken op een mooi seizoen, waarin SSV zich heeft mogen handhaven in de tweede klasse.”

Klik op SSV’65 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SSV’65 voor meer informatie over de club.

 

 

‘Baron’ Jawad al Morabit: “De 3e Divisie is een mooie uitdaging “

vv Baronie
-
0
‘Baron’ Jawad al Morabit: “De 3e Divisie is een mooie uitdaging “

De 21-jarige VV Baronie middenvelder Jawad al Morabit stippelt zijn route stap voor stap uit. Begonnen bij Advendo, daarna een overstap naar JEKA en vanaf zijn 16e spelend bij Baronie. De Bredanaar is actief met zijn geloof bezig en werkt in de zorg. Naast voetballen rondt hij op de Avans Hogeschool ook nog een studie Social Work af.

Drie jaar speelt de nog steeds jonge Baron al in het eerste van Bredaas hoogst spelende amateurclub. Hij maakte succestrainer van Poelje mee die vorig jaar afscheid nam met een kampioenschap in de Hoofdklasse. Een niveautje hoger loopt het een stuk minder soepel met de ploeg van de trainers van Galen en Siner. Begrijpelijk ook want het zijn in de 3e divisie vooral clubs die meer te besteden hebben dan de Bredase formatie.

“Het verschil tussen de 3de divisie en hoofdklasse, is er wel degelijk ja. Teams zijn gewoon veel beter. Zowel voetballend als fysiek. Denk dat het grootste verschil is dat nu elk team in de competitie gewoon echt goed is. Waardoor iedereen kan winnen van iedereen. En dat merk je ook in onze competitie. Zo word je elke wedstrijd opnieuw uitgedaagd, maar dat is alleen maar goed. Ook heb je af en toe gewoon wat geluk nodig, en vooral in de eerste seizoenshelft hebben wij dat niet gehad”, zegt al Morabit.

Het is punten sprokkelen – Baronie verliest nu vaker – hoe gaan jullie daar mee om?
“Klopt, maar dat hadden we wel kunnen verwachten. Als je een niveau hoger gaat spelen is het normaal dat je dan vaker gaat verliezen want je speelt tegen betere tegenstanders. Als team gaan we daar op zich goed mee om. We zijn kritisch naar elkaar op een positieve manier. We motiveren elkaar elke week weer om uiteindelijk op zondag er weer 110% voor te gaan.”

Het eerder genoemde trainersduo Martijn van Galen en Sedat Siner, beiden met een mooi verleden als speler van Baronie (beiden maakten o.a. deel uit van de ploeg die in 1997 algeheel Amateurkampioen van Nederland werd. red.) vertrekt na 1 seizoen al weer. Opmerkelijk toch?
 “De samenwerking met de nieuwe trainers gaat goed, beide trainers dragen hun steentje bij. Dat doen ze ook in goed overleg. Ook is voor ons duidelijk naar wie we moeten stappen voor bepaalde vragen of afmeldingen. Ik denk dat als wij keihard blijven trainen, en in elke wedstrijd de energie leggen zoals wij dat kunnen, dat wij het zeker kunnen halen. We maken het een ADO’20  (koploper red.) en Blauw Geel bijvoorbeeld niet voor niets heel lastig. Dus handhaving heb ik zeker vertrouwen in. Mijn ambitie is gewoon om het hoogst haalbare te halen en in de 3e divisie te blijven. Een mooie klasse met genoeg weerstand en dat vind ik leuk. Ik blijf in ieder geval keihard trainen en dan zien we wel waar het schip strandt voor mezelf.”

Klik op vv Baronie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Baronie voor meer informatie over de club.

Adnan Yok doorbreekt voor succesbeleving zijn cirkel voor FC Vlotbrug

fc Vlotbrug
-
0
Adnan Yok doorbreekt voor succesbeleving zijn cirkel voor FC Vlotbrug

Voor Adnan Yok leek de cirkel rond na een start als jong spelertje bij VV Hellevoetsluis, een jarenlang dienstverband als speler en trainer bij FC Vlotbrug en een slotstuk als trainer terug bij ‘Hellevoet’. 

“Maar de voetbalkriebels bleven.” Dus is langspeelplaat-verzamelaar Yok terug als trainer van FC Vlotbrug. “Ik dacht na twaalf seizoenen als trainer van FC Vlotbrug en een tussenseizoen bij vv Hellevoetsluis, dat het wel mooi was geweest. Lekker nog meer vrije tijd besteden aan mijn hobby’s.  Maar al na een paar maanden ging ik het voetbal en vooral het samen naar iets toewerken missen. Noem het succesbeleving, feit was dat ik onderdeel van een team zijn, training geven en coachen erg miste.”

Bij FC Vlotbrug waren ze maar wat blij met de aankondiging van de 50-jarige Yok om zich weer beschikbaar te stellen.  “De jeugdvoorzitter wilde me graag hebben voor de jeugd, de voorzitter heeft me naar voren geschoven voor het tweede elftal. In feite train ik nu een jeugdelftal, want voor een groot deel bestaat het tweede team uit jongens die kort geleden nog in de JO19 speelden en een aantal oudere jongens die ik zelf nog in de jeugd heb getraind.”

Yok bouwde als speler en trainer een grote staat van dienst op bij de geelzwarten. Hij begon in de gouden lichting E1 van 1979 aan de Boerseweg  “Mede door studie en werk ben ik daarna afgehaakt als voetballer. Toen mijn oudste zoontje, inmiddels al een volwassen kerel, ging voetballen ben ik zijn team gaan trainen in de F1 en heb ik een aantal KNVB-cursussen gevolgd. Ik ben twaalf jaar trainer geweest van de jeugd bij FC Vlotbrug en op een gegeven moment overgestapt naar vv Hellevoetsluis, waar ik een seizoen de JO17-2 heb getraind tijdens het jaar van het 100-jarig bestaan van de vereniging.” 

Uiteindelijk was de circel rond en stopte Yok, in de wetenschap dat zijn twee zoons – één speelt in de JO19-1 van Hellevoet, de ander in het derde seniorenelftal – het ook zonder hem konden, was hij van plan zich volledig te storten op zijn hobby’ s, motorrijden als de zon schijnt en het verzamelen van lp’s. “Dat is leuk, erg leuk zelfs, maar ik heb ontdekt dat ik helemaal happy ben als ik het kan combineren met voetbaltrainer”, lacht Yok. En er blijft, nu hij trainer is van Vlotbrug 2, genoeg tijd over om te speuren naar oude lp’s. “Ik ben van de generatie dat muziek alleen uitkwam op vinyl en niet te streamen was via Spotify.  Met lp’s heb ik nog het gevoel dat je de muziek echt zelf hebt. “Het zal wel een tijdskwestie zijn”, vervolgt hij. 

“Toen ik jong was kon je lp’s of singles en zelfs buttons sparen van je favoriete muziekgroepen. Dat was een enorme hype.’ Yok heeft er een brede muzieksmaak aan overgehouden. “Pop, rock reggae, jazz, Funk en soul  “Ik kan van heel veel genieten.” Hij koopt oude partijen lp’s op in de hoop een pareltje te vinden. “Ik verkoop tegenwoordig ook, want met de aantallen begon het de spuigaten uit te lopen, haha.” Als trainer probeert hij zijn jonge spelersgroep voetbalvaardigheden bij te brengen, maar ook een goede wedstrijdmentaliteit. “In een tweede elftal moet de nadruk altijd liggen op het ontwikkelen en opleiden van spelers. Winnen is daar in een selectie ook een onderdeel van. Mijn doel is om elk seizoen twee, drie spelers af te leveren voor het eerste elftal. Deze groep herbergt genoeg spelers die het in zich hebben om door te stromen naar het eerste elftal.”

Yok wil ook graag een oproep doen aan spelers die nog een nieuwe uitdaging zoeken. “Onze selectie is voor volgend seizoen wat aan de krappe kant, dus ambitieuze spelers zijn van harte welkom.” Zelf hoopt hij ook op de hereniging met zijn beide zoons. “Dat zou ik heel leuk vinden, maar ik ga ze niet pushen. Ze hebben de leeftijd om hun eigen weg te kiezen.”

Klik op FC Vlotbrug voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Vlotbrug voor meer informatie over de club.

Robin Korsuize van sv Apollo 69 hoopt aan het einde van het seizoen een feestje te kunnen vieren

sv Apollo 69
-
0
Robin Korsuize van sv Apollo 69 hoopt aan het einde van het seizoen een feestje te kunnen vieren

Vandaag gaan we in gesprek met Robin Korsuize van sv Apollo 69. De aanvoerder speelt al 13 seizoenen in het eerste en naast zijn rol als speler vervult die nog een hoop andere taken bij Apollo 69.

Even voorstellen
‘’Ik ben Robin Korsuize en ik ben inmiddels een wat oudere speler binnen het team. Ik ben ook de aanvoerder. Tevens zit ik in de spelersraad en ben ik betrokken bij onder andere de organisatie van het trainingsweekend. Buitenom het eerste elftal ben ik ook lid van de evenementencommissie van de club. Het leukste vind ik het om feestjes te organiseren.’’

SV Apollo 69
Robin is al zijn hele leven lid van SV Apollo 69 en mocht op zijn 15e al zijn debuut maken in het eerste in een oefenwedstrijd. Het elftal zit goed in elkaar. ‘’Dit elftal bestaat uit een mooie mix van jeugd en wat oudere spelers. Maar ook een mix tussen spelers uit eigen jeugd en spelers die wat later hun weg richting SV Apollo 69 hebben gevonden.’’

Het team is volgens Robin ook heel uniek. De band tussen Apollo 1 en 2 is heel hecht. ‘’We trainen veel samen en dit maakt eigenlijk dat we met 35-40 man heel betrokken zijn met elkaar. Ook als vereniging doen we het nog goed met vijf elftallen, veteranen en meiden/dames teams. Dit zorgt voor een kleine maar levendige selectie en club.’’

Hoogte- en dieptepunten
‘’Het hoogtepunt wat ik me nog kan herinneren is de promotie naar de derde klasse van Apollo 1. Ik heb dat seizoen zelf niet veel gespeeld ook door een blessure, maar de promotie is het mooiste moment wat ik me kan herinneren met een thriller wedstrijd tegen Veere in de nacompetitie.’’

Hoe mooi het hoogtepunt ook was, zo lelijk was het dieptepunt. ‘’Het dieptepunt is denk ik de twee jaren na de promotie. Het jaar in de derde klasse was nog wel mooi, maar daarna zakte we door naar de laatste plek in de vierde klasse. Dat was een absoluut dieptepunt.’’

De koning van de derde helft
‘’Of we op dit moment echt een koning van de derde helft hebben weet ik niet, maar het valt me op dat zeker de jonge jongens die afgelopen seizoen erbij gekomen zijn een aardig biertje lusten. Dat is zeker goed voor de sfeer na de wedstrijden. En we hebben een gezellige kantine dus dat maakt het zeker mooi na de wedstrijden en trainingen op de donderdagen.’’

De spelletjes mexxen en perudo komen ook veel langs, maar Robin wil meer! ‘’We hopen dat we aan het einde van het seizoen ook nog iets te vieren hebben op sportief vlak. Dat is namelijk de leukste activiteit om met het team te doen als je het mij vraagt, feestvieren!’’

Klik hier voor meer informatie over Apollo ’69
Klik hier voor meer artikelen over Apollo ’69

1...395396397...1.509Pagina 396 van 1.509