Home Blog Pagina 378

Drie nieuwe aanwinsten voor VV Rhoon

Levi Koster keert terug, Tom den Boer en Henk Meijers komen naar Rhoon

De 17 jarige talentvolle 2-benige buitenspeler Levi Koster keert volgend seizoen terug bij Rhoon. Na uitstapjes bij Poortugaal en op dit moment Alexandria 66 keert hij weer terug naar waar het voor hem allemaal begon. De in Poortugaal woonachtige Levi speelt op dit moment in de JO18-1 van Alexandria 66. Levi komt nog regelmatig bij zijn vrienden van v.v. Rhoon kijken en een balletje trappen en toen hij hoorde over de plannen bij zijn oude club plus de ervaren spelers die volgend jaar naar Rhoon komen was zijn keuze gauw gemaakt. Hij wil zich graag verder ontwikkelen in Rhoon tijdens zijn eerste stappen in het senioren voetbal.

Verder is Voetbalvereniging Rhoon erin geslaagd om zich voor volgend seizoen te versterken met Tom den Boer. Tom heeft tijdens zijn actieve voetballoopbaan bij een groot aantal mooie clubs in de regio gespeeld namelijk vv Nieuwenhoorn, vv Brielle, Smitshoek, Spijkenisse en Heinenoord.

Tom is een makkelijk scorende spits die er enorm naar uitkijkt om volgend seizoen samen te gaan werken met onze nieuwe trainer Raymon Kuipers. Hij vindt naast het presteren ook het verenigingsleven en de gezelligheid op de club enorm belangrijk en hij denkt dat de combinatie van presteren en gezelligheid volgend seizoen goed te combineren valt bij onze vereniging.

Een ander nieuw gezicht bij de vereniging in het nieuwe seizoen zal de verzorger zijn. Dick Grinwis heeft te kennen gegeven terug te willen naar Rozenburg om daar nog met zijn zoon samen bij de selectie te kunnen werken en voor hem in de plaats komt Henk Meijers. Henk is verzorger, herstel- en looptrainer en neemt een enorme ervaring in zijn koffer mee naar Rhoon. Zo was hij o.a. actief bij Moordrecht, Gouda, Oudewater, Rijsoord, Berkel, HOV/DJCR, Nieuwerkerk, CKC Reeuwijk en SHO.

Het Bestuur en de Technische Commissie zijn blij met deze nieuwe aanvullingen voor de club. Wij wensen Levi, Tom en Henk alvast heel veel succes en plezier bij de vv Rhoon.

Foto’s aangeleverd door: Levi Koster en Tom den Boer

Klik op VV Rhoon voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rhoon voor meer informatie over de club.

Jan Lindhout van WSV Well hoopt op de nacompetitie

Vandaag spreken wij met Jan Lindhout, de 27-jarige linksbuiten van WSV Well. Jan debuteerde op zijn zestiende al in het eerste elftal en hoopt nog een keer de nacompetitie mee te mogen maken bij WSV Well.

Voetbalcarrière
Jan Lindhout begon met voetballen toen hij negen jaar oud was bij MVV’58. Zeven jaar later, op zijn zestiende, maakte hij al zijn debuut voor het eerste elftal van WSV Well. Jan is door Wieb van Aalst gevraagd om te komen voetballen in Well. ‘’Binnen korte tijd werd ik gevraagd voor het eerste waar ik nu al lang voetbal. Tussen door heb ik nog in het tweede elftal gevoetbald.’’

Momenteel heeft het elftal veel jongens van buitenaf. ‘’Anders kan een kleine club als Well niet blijven bestaan denk ik.’’ Er heerst een goede groepsdynamiek binnen het team. Ook de derde helft wordt nooit uit de weg gegaan. ‘’Ook al draaien we niet een super seizoen, behalve de 3 punten tegen Kerkwijk, we blijven er toch met z’n allen elke week voor gaan om te winnen.’’

Hoogte- en dieptepunten
Het hoogte punt van Jan was het voetballen van de nacompetitie. Hij hoopt dat hij dat nog een keer mee mag maken bij Well!

Zijn dieptepunt de wedstrijd uit bij Drunen op 2 oktober 2021. ‘’Ik ben daar geblesseerd van het veld af gegaan en sinds toen heb ik alleen maar meer blessures gehad. Dit jaar moet ik zelfs een operatie ondergaan aan mijn meniscus.’’

WSV Well 1
De trainingen van WSV Well 1 zijn altijd fel en serieus. De training ’s opkomst is bij het elftal altijd goed. Jan vertelt dat dit ook weleens anders is geweest.

De koning van de derde helft binnen het team is volgens Jan, Patrick Verwijs. ‘’Patrick gaat nooit naar huis en zorgt ervoor dat het altijd een feestje is. Hij is zeker een van de gangmakers!’’

Het team houdt er ook van om leuke uitstapjes te maken. ‘’Wij zijn laatst met heel het eerste elftal naar Engeland geweest voor twee nachten. We gaan af en toe ook op stap met een grote groep uit het elftal. Aan het einde van het seizoen gaan we met de selectie een nachtje weg.’’

Klik op WSV Well voor de laatste artikel over de club.
Klik op WSV Well voor meer informatie over de club.

Bas Mulder van SV Slikkerveer gaat vol voor handhaving

Vandaag zijn we in gesprek met Bas Mulder van SV Slikkerveer. De spits heeft mooie jaren gekend bij FC Twente en zal zijn doelpunt tegen Excelsior van begin dit seizoen niet zo snel meer vergeten. ‘De wedstrijd werd wel 10-2 verloren, maar ik heb Messi nog nooit zien scoren tegen Excelsior!’

Carrière
‘Ik begon in Rotterdam met voetballen op mijn zesde bij de mini’s van SMV (nu heet het VV Hillegersberg). Toen ik naar Arnhem verhuisde ben ik gaan spelen bij VDZ. Ik kwam daar altijd in de selectie te voetballen. Toen ik in de F1 terecht kwam, heb ik twee keer meegetraind bij VA NEC. Ik was toen eigenlijk nog te jong en ben toen bij VDZ gebleven.

Twee jaar later in de E1 werd ik gescout door FC Twente en heb ik daarna één keer meegetraind en werd meteen aangenomen voor de o12. Ik heb vanaf de o12 tot en met o14 gespeeld in de jeugd van FC Twente. Toen i.v.m. blessures (daardoor was het spelplezier weg) mocht ik niet door naar de o15. Ik kon toen naar Vitesse, maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik liever wilde voetballen bij VDZ. Toen ik terugkeerde bij VDZ begon ik in de o15 (het eerste seizoen kampioen geworden en 55 doelpunten gemaakt). Toen ik 17 was heb ik mijn debuut gemaakt voor het eerste (derde klasse zondag) en heb toen na de o19 nog één jaar voor het eerste elftal gespeeld.’

In 2019 is Bas verhuisd naar Ridderkerk en sindsdien speelt die bij SV Slikkerveer. ‘Bij Slikkerveer heb ik het naar mijn zin, we hebben een leuke groep waarbij iedereen het goed met elkaar kan vinden. Ik vind de combinatie die we nu hebben, dus het spel plezier en toch ook willen presteren, het beste wat er is.’

Handhaven zit er zeker wel in
‘We zijn vorig seizoen na een zinderende finale gepromoveerd naar de tweede klasse, maar sinds dit seizoen zijn we naar de zaterdag gegaan en spelen we nu tweede klasse zaterdag. Ik merk wel echt het niveau verschil. Het tempo ligt een stuk hoger dan in de derde klasse. Als team proberen we te handhaven en pakken we de laatste tijd best wel wat punten. We komen er als team steeds beter in en ik ben er van overtuigd dat we gaan handhaven. Als het niet direct lukt, dan maar via de nacompetitie.’

‘Persoonlijk is dit van mij een minder seizoen. Normaal scoor ik veel en ben ik vaak betrokken bij doelpunten. Toch kom ik dit seizoen nog niet echt los en dat vind ik jammer, omdat mijn kwaliteit toch echt ligt bij het maken van doelpunten. Toch probeer ik iedere wedstrijd mijn steentje bij te dragen aan het team, waar dat nodig is.’

Scoren tegen Excelsior, maar ook weg bij FC Twente
Bas heeft meerdere hoogtepunten in zijn voetbalcarrière meegemaakt. ‘Ik ben er toch wel trots op dat ik 3 jaar in de jeugd van FC Twente heb gespeeld, dat kunnen toch niet veel kinderen zeggen. Dat is toch een hoogtepunt.’

‘Ook de promotie van vorig seizoen was voor mij een hoogtepunt. We hebben na de winterstop toen heel veel punten gepakt. Maar met name de finale was fantastisch. De wedstrijd was toen gestaakt en werd een week later verder gespeeld, het stond toen 0-0 en we moesten nog vier minuten. Uiteindelijk in de verlenging toch met 1-0 gewonnen. En het feestje na afloop was geweldig. We hebben met ons team tot een uur of drie s ’nachts door gefeest en daarna kapsalons besteld en opgegeten in de kantine.’

‘Mijn mooiste moment vind ik toch mijn doelpunt tegen Excelsior. Afgelopen zomer speelde wij voor het 100-jarig bestaan van Slikkerveer een oefenwedstrijd tegen het eerste van Excelsior (die waren toen net gepromoveerd naar de eredivisie). We hielden de eerste tien minuten redelijk goed stand. Toen na een kwartier werd ik via een counter diep gestuurd en scoorde ik met de lobje de 1-0. Dat was een echt een bijzonder moment, op voorsprong tegen een eredivisionist! Uiteindelijk verloren we 10-2, maar het was uiteindelijk toch een mooie ervaring wat ik niet snel zal vergeten.’

Hoewel het bij FC Twente een mooie periode was kende Bas hier ook zijn dieptepunt. ‘Ik raakte in de tweede wedstrijd van het seizoen geblesseerd aan mijn knie. Toen trainde ik na de winterstop weer voor eerst mee met de groep en tijdens die training raakte ik weer geblesseerd, maar toen aan mijn andere knie. Ik heb dat seizoen denk ik maar tussen de vijf en tien wedstrijden gespeeld en wat toernooien mee gedaan. Daardoor was mijn hele spelplezier weg en sindsdien voetbal ik echt voor mijn plezier.’

Geweldige club!
‘Ik zou eigenlijk lovend willen zijn over de club Slikkerveer. Ik vind het namelijk een fantastische vereniging. Het is namelijk een warme club en je voelt je altijd meteen welkom. Toen ik voor het eerst bij de club kwam ben ik meteen goed ontvangen. Ik was op het begin wat verlegen, maar als je iedereen goed leert kennen voel je je meteen thuis! De sfeer binnen ons team is altijd goed geweest, ook tijdens de periode dit seizoen, toen we weinig punten pakten, die goede sfeer is dus altijd gebleven.’

De doelpunten en assists gaan wel weer komen!
Bas geeft een vooruitblik op dit seizoen, maar ook alvast op volgend seizoen. ‘Het team, waaronder ik,  gaan er alles aan doen om onszelf te handhaven in de tweede klasse. Ik heb er alle vertrouwen in dat het moet lukken, al blijft het natuurlijk wel lastig aangezien de concurrentie groot is. Ik hoop het komende jaar weer in de tweede klasse te voetballen en daarbij gezegd meer doelpunten en assist te geven dan ik dit seizoen heb gedaan. En mijn steentje bij te dragen aan Slikkerveer voor zolang het kan!’

Klik op SV Slikkerveer voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Slikkerveer voor meer informatie over de club.

Maarten de Fockert van SteDoCo heeft het plezier helemaal terug

Doelman Maarten de Fockert heeft het plezier in het voetbal helemaal terug. Terugkijkend op zijn herstart in het voetbal, is hij helemaal om. Hij kijkt extreem positief om naar de periode die hij nu in de relatief korte tijd bij SteDoCo achter zich heeft liggen. Naast zijn voetbalcarrière heeft hij ook samen met zijn voetbalmaatje Thomas Verhaar en Sparta-verdediger Bart Vriends de populaire Cor Potcast opgestart.

HOORNAAR – Maar hij is niet voor niets in 2021 uit het voetbalwereldje gestapt. Hij was er helemaal klaar mee. Hans Vonk, technisch directeur van SC Heerenveen, haalde hem ooit van Feyenoord naar het noorden. Daarna volgde De Fockert de route langs VVV-Venlo, waar hij wel even eerste keeper was, Go Ahead Eagles, Excelsior en met als sluitstuk Helmond Sport. De Fockert koos daarna voor een lang verblijf in Midden-Amerika: Colombia, Costa Rica, Panama en Guatemala. Hij wilde weg uit de sleur van het voetbal, met altijd weer die verplichtingen. ,,Ik kreeg er werkelijk een afkeer van en deed het uiteindelijk alleen nog voor het geld. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.” 

En vergis je niet, Maarten de Fockert behoorde in zijn juniorentijd tot de beste keepers van Nederland. Het leverde hem van zijn 15e tot 21ste uitnodigingen vanuit Zeist op. Hij was in die tijd betrokken bij alle Oranje-teams en speelde met onder anderen Nathan Aké, Tonny Vilhena en Riechedly Bazoer. ,,Ik heb voor het voetbal als een monnik geleefd en haalde in mijn Feyenoord-periode mijn vwo-diploma. Hoe verder ik afkwam van een toploopbaan in het voetbal, hoe harder ik ben gaan nadenken over mijn toekomst.” 

Jawoord
,,Trainer Rick Adjei belde mij toen ik in Mexico was en daar heb ik mijn jawoord aan SteDoCo gegeven. Dat jaar in een andere wereld heeft mijn hoofd leeggemaakt. Ik ben nu heel tevreden met de keuzes die ik heb gemaakt.” Adjei, destijds trainer van Kozakken Boys, probeerde eind 2021 al eens om De Fockert naar Werkendam te halen, nadat er een keepersprobleem was ontstaan door blessures van Ricardo Kieboom en Jan Schimmel. ,,Daar wilde ik niet eens over praten. Ik was er klaar mee. Toen ik daarna op wereldreis ging, kreeg ik toch weer kriebels. Ik ging het groepsgevoel missen, de kleedkamer en lekker onder de lat staan.” 

De Fockert kwam in Hoornaar niet in een volledig vreemde setting terecht. Zijn voormalig ploeggenoot Ali Messaoud – hij haakte overigens zelf in de voorbereiding op dit seizoen af – heeft bemiddeld bij zijn komst. ,,Ik ken ook de andere keeper, Lars Bleijenberg, die eveneens van Excelsior komt. En André Hoekstra loopt als trainer rond bij SteDoCo. Met hem had ik bij Excelsior ook prima ervaringen.” 

En de polder deed hem goed. Bij SteDoCo kwam het goede gevoel stap voor stap terug. ,,In het begin was het nog even zoeken. De ene dag voelde ik mij beter dan de andere dag. Maar het plezier is volledig terug. Ik heb in januari nog aan Adjei laten weten dat ik mij niet kon herinneren dat ik zo veel plezier uit het spelletje kon halen. SteDoCo is voor mij een heel positieve ervaring.” De Fockert moest bij zijn entree bij SteDoCo serieus terugdenken aan het begin van zijn voetballoopbaan bij MVV’27 in Maasland. Het was ook een sportpark in landelijk gebied. ,,Alleen ging ik op mijn negende al naar Feyenoord. Hoornaar is een enorm contrast met Rotterdam, waar ik nu woon.”

Krediet
Voor Maarten de Fockert speelt het andere ritme een positieve rol. Hij staat niet meer elke dag op het veld. ,,Maar het gaat vooral om het vertrouwen dat ik ervaar. In mijn profcarrière was er steeds die twijfel of ik ging spelen. Nu speel ik wekelijks, ik heb het nodige krediet opgebouwd en daar voel ik mij heel erg lekker bij.” Hij ziet nauwelijks verschil tussen de KKD en de derde divisie. ,,Bij SteDoCo wordt ook heel serieus naar de wedstrijden toegewerkt. Deze derde divisie is een knotsgekke competitie. Ik heb oprecht nog nooit zoiets meegemaakt. Het lijkt er soms op dat als wij niet winnen wij er beter voor staan dan na een winstpartij. Na het pijnlijk verlies tegen hekkensluiter Excelsior’31 zijn wij zeker nog niet uitgeschakeld voor de bovenste plaatsen.” De Fockert noemt het verlies onnodig, want tegen goede tegenstanders als GVVV en Barendrecht komt SteDoCo in haar kracht en laat zien dat het met de top meekan. SteDoCo reisde net voor dit gesprek af naar het Zeeuws-Vlaamse Hoek, waar het in Hoornaar nog met 1-3 van verloor. Dit keer zat De Fockert met zijn ploeg aan de goede kant van de score. Er werd met 0-2 gewonnen en SteDoCo blijft keurig in het spoor van de koplopers.

 Maarten de Fockert was begin februari een van de weinigen die zijn overeenkomst voor volgend seizoen nog niet had verlengd. ,,Maar dat gaat wel goedkomen, hoor”, loopt hij eind februari vooruit op het vervolggesprek met de club. Hij zit in een voor hem heerlijk ritme. ,,Ik heb mijn studie cultuurwetenschappen opgepakt en ben met mijn voetbalmaatje Thomas Verhaar en Sparta-verdediger Bart Vriends de populaire Cor Potcast opgestart.” 

Cor Potcast
Dat laatste is met enkele tienduizenden luisteraars een doorslaand succes. De podcast behoorde in januari tot de landelijke vijf genomineerden Beste Podcast voor de GoudenRadioring 2023, maar het trio greep naast de hoofdprijs. 

In de populaire Cor Potcast vertelt De Fockert regelmatig over de onzekerheden die hij als doelman ervaarde. Zo open is hij nu ook over de gevoelens na zijn afscheid. ,,Ik was opgelucht en blij, maar soms kreeg ik vanuit het niets paniekaanvallen. Ik voelde mijn hart dan sneller kloppen. Ik denk dat het een gevoel van afkicken was. Niet gek, want op mijn negende ging ik naar Feyenoord en tot mijn 26ste hebben clubs mijn agenda bepaald. Dat was ineens weg.” En toch kijkt De Fockert, ondanks het plotselinge einde van zijn profcarrière, met een goed gevoel terug. De tijd als jeugdspeler van Feyenoord en SC Heerenveen, waar hij ook jeugdinternational was, blijven het meest speciaal. ,,Had ik het anders kunnen doen? Mijn eerste drankje dronk ik pas op m’n 21ste. Dat had best een paar jaar eerder gekund. Daar word je geen mindere speler van, wel een leuker mens, haha”, liet hij eerder optekenen.

Klik op SteDoCo voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SteDoCo voor meer informatie over de club.

‘Het kruipt dan toch onder je huid’, aldus Adriaan Almekinders van Herkingen’55

Clubman in hart en nieren, verlengstuk van de trainer en leider bij het eerste. Adriaan Almekinders is het allemaal. Toch heeft hij al die benamingen, ondanks zijn liefde voor Herkingen’55, maar liever niet. “Ik ben gewoon onderdeel van de club, meer niet. Als je lid bent, hoort dat erbij.”

En lid, is de 42-jarige Almekinders al een flinke tijd. Sinds zijn vierde, om precies te zijn. “Van kinds af aan, mee met vader en opa. Daar groei je mee op.” Met een prominente rol in het dorp, is dat ook niet zo gek, vertelt hij. “Veel van mijn verleden, gaat samen met Herkingen. Het is een echte dorpsclub, gezellig en je kent iedereen.” Het eerste, haalde de vrijwilliger niet. Of nauwelijks dan. “Ik was niet het grootste talent, dus daar speelde ik sporadisch. Veel vaker in een lager team.” Ook nu nog. “Als het derde spelers nodig heeft, ben ik beschikbaar!”

Benaderbaar
Al, moet Almekinders eerlijk bekennen, is dat niet vaak het geval. Als leider van het eerste elftal, niet heel vreemd. Dat alles begon in 2015, toen nog bij het tweede. “Door een operatie kon ik zelf even niet meer voetballen en dat beviel eigenlijk heel goed!” Vier jaar later zochten ze bij het vlaggenschip, op dat moment onder leiding van Frans Ceton, eenzelfde soort figuur. “Ik vind het gewoon interessant om eigen jongens onder mijn hoede te hebben en daar resultaten mee te halen. Dat blijft toch het mooiste?” Want, zijn rol als leider, is meer dan alleen dingen organiseren en spullen regelen. “Samen met Wouter Zwackhalen (de huidige trainer van Herkingen), maken we op donderdag de opstelling voor zaterdag bekend. Met hem heb ik goed contact, ook tijdens wedstrijden.” Maar dat is nog lang niet alles. “Als er gesprekken zijn tussen spelers en club, zit ik daar als jongen van de vereniging altijd bij.” Een verlengstuk van de trainer, dus eigenlijk. “Jongens stappen wat makkelijker op je af, je bent toch meer benaderbaar. Veel van die gasten ken je al lang, dan zit je er toch een beetje tussen.” En dus probeert Almekinders zoveel als mogelijk aanwezig te zijn, al lukt dat niet altijd. “Vanwege mijn werk is dat soms lastig, maar dan heb ik wel altijd nog telefonisch contact.”

Fanatiek
Want zonder Herkingen, kan Almekinders eigenlijk niet. “Ik ben ontzettend fanatiek, misschien soms wel iets té. Het blijft toch je ‘cluppie’. Het kruipt dan toch onder je huid, dat is ook het persoontje…” Gelukkig voor hem, en de club, draait de ploeg dit seizoen in de vierde klasse hartstikke goed. “Derde is wel boven verwachting, de doelstelling was bovenin middenmoot en misschien meedoen voor een periodetitel.” Want, zo vertelt de leider. “We hebben een jonge groep, met potentie voor de toekomst.” Behalve de prestaties, geniet Almekinders ook van de nieuwe competitie. “We zitten nu in ‘Zuid’, dan kom je weer eens bij andere verenigingen, dat vind ik altijd leuk!” En dat niet alleen. “Kwalitatief is het misschien iets minder, maar ze zijn wel veel meer fysiek.” De inwoner van Herkingen, eveneens fanatiek supporter van PSV, ziet bij zijn eigen club de laatste jaren de nodige veranderingen. “Vooral qua mentaliteit. We doen hard ons best om de jeugd training te laten geven. Vrijwilligers vinden wordt steeds lastiger.” Dus probeert Almekinders het goede voorbeeld te geven. “Ik vind dat het erbij hoort, maar doe het daarnaast ook gewoon graag.” Sinds twee jaar eveneens als jeugdtrainer, van de JO8. “Je probeert het plezier in het spelletje over te brengen, in de hoop dat ze verbonden blijven aan de club.” Training geven dus, aan een wel heel bijzonder iemand. “Mijn eigen dochter! Dat is soms best wel apart en pittig, ze ziet je toch als vader.” Meedoen voor de nacompetitie, promoveren of zelfs kampioen worden. Almekinders heeft nog genoeg om van te dromen. Toch blijft hij bescheiden. “Ik hoop vooral onderdeel te blijven van onze club!”

Klik op Herkingen’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Herkingen’55 voor meer informatie over de club.

Één tweetje met Jan Kanters en Marcel van der Klooster de trainers van Dubbeldam 5

Jan Kanters en Marcel van der Klooster zijn beide trainer van VV Dubbeldam Zaterdag 5. Samen proberen ze het team te coachen richting goede resultaten. Het elftal is een echt vrienden team, waar het erg gezellig is. Ze zijn competitief ingesteld, maar drinken na de wedstrijd wel graag een drankje met elkaar.

Even voorstellen
Jan Kanters stelt zichzelf voor.Ik ben 52 jaar oud en ben getrouwd met Miranda. Ik ben trotse vader van Frank 24, Sander 21 en Laura 20. In het dagelijkse leven ben ik productmanager bij Storax in Zwijndrecht. Naast mijn werk bezoek ik graag de wedstrijden van FC Dordrecht en Feyenoord. Ook ben ik sinds vorig jaar begonnen met padellen samen met mijn vrouw. In het verleden heb ik in de jeugd van VVGZ en Pelikaan gevoetbald.

Marcel van der Klooster stelt zichzelf voor. “Ik ben 58 jaar oud en ben al 34 jaar getrouwd met Albertine. We hebben 4 zoons namelijk: Niels 27, Rick 24, Mark 21, Thom 19.  Ik werk op het ROC Davinci college als praktijkinstructeur elektrotechniek. In het verleden heb ik jaren zaalvoetbal gespeeld bij de KNVB en bij een bedrijven competitie. Daarnaast heb ik een aantal jaar 7×7 veldvoetbal gespeeld op het veld bij Dubbeldam.

Begin bij Dubbeldam
Beide heren zijn terecht gekomen bij Dubbeldam toen hun zoons er gingen voetballen. Ze hebben het hier erg naar hun zin en zijn sinds twee jaar actief als trainer van het vijfde. Het is een vrienden team waar van het grootste aantal spelers twee keer per week traint. Na de wedstrijd drinken de meeste graag een biertje in de kantine. Jan Kanters vertelt wat over het elftal: “Ondanks dat wij een vriendenteam zijn is de prestatiedrang best groot. Helaas worden we dit seizoen geteisterd door een fiks aantal zware blessures. Toch staan wij in punten op de gedeelde 3e plaats met 2 andere clubs.
Marcel heeft het volgende te zeggen over het team: “Wat het voor mij leuk maakt is dat de sfeer binnen het team erg goed is. Daarnaast is de samenwerking met Jan erg fijn. We hebben een goede klik en we vullen elkaar goed aan. Hoelang we er nog mee door gaan weten we nog niet. We kijken namelijk per jaar hoe leuk we het nog vinden en uiteraard hangt het ook af van wat het team wil.”

Goede en mindere eigenschappen
De samenwerking bevalt beide heren erg goed en we waren hierom benieuwd wat de heren elkaars beste en minst goede eigenschap vinden. Op deze vraag antwoordde Jan als volgt: “Marcel biedt altijd een luisterend oor aan onze spelers en hij is een echte verbinder. Wel kan hij af en toe nogal gespannen zijn tijdens de wedstrijd, waardoor hij soms fel kan reageren op de tegenstander.”
Over Jan zei Marcel het volgende: “Jan is zowel binnen als buiten het veld altijd de rust zelve. Ook kan hij altijd de juiste woorden vinden om dingen uit te leggen. Wat ik minder vind aan Jan is dat hij soms een sigaar rookt.”

Hoogte-en dieptepunten
Als trainer hebben de mannen al veel mooie momenten beleefd, maar helaas ook erg vervelende momenten. Deze momenten zijn voor beide heren hetzelfde en Jan nam hierin het woord. “Voor ons beide is het dieptepunt dat onze keeper is getroffen door een motorongeluk. Dit was erg vervelend natuurlijk. Gelukkig ging de groep er erg goed mee om. Ze steunde hem erg goed en gingen echt om hem heen staan. Daar krijgen we beide nog altijd kippenvel van.”
De hoogtepunten voor beide heren zijn verder eigenlijk alle momenten dat ze bezig zijn met het team. Ze beleven veel plezier als ze de jongens aan het werk zien en vinden het mooi dat het een hecht vriendenteam is.

Klik op vv Dubbeldam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Dubbeldam voor meer informatie over de club.

Nick Lokker wil tot zijn veertigste door bij VV Nieuwland

Nick Lokker is 21 jaar oud en is speler en trainer van VV Nieuwland. Als speler heeft hij elke jeugdlichting doorlopen en zit hij al vanaf zijn zeventiende bij de eerste selectie. Hier maakte hij op zijn vijftiende zijn debuut in de beker en is hij inmiddels een vaste waarde in de selectie.

Even Voorstellen
“Ik ben Nick Lokker, 21 jaar oud en ik kom uit Nieuw en Sint Joosland. Ik studeer aan de HZ in Vlissingen. Hier doe ik de opleiding PABO. Momenteel zit ik in de vierde leerjaar en ben ik dus bezig met afstuderen. Ik ben werkzaam in de horeca bij Eetcafé Gasterij 51. In mijn vrijetijd ben ik voornamelijk bezig met voetbal. Ik voetbal zelf, kijk graag voetbal en voetbal zelf bij Nieuwland. Voetbal is voor mij het leukste en mooiste spelletje wat er bestaat. Alles zit erin. Passie, strijd, emotie, winnen, verliezen en samenwerken. Je bereikt dingen samen en dat is mooi. Voor mij persoonlijk is voetbal ook een heerlijke uitlaatklep om even nergens anders aan te denken. Verder vind ik het heerlijk om na een gewonnen wedstrijd met het team de kantine op zijn kop te zetten.”

Spelers carrière
Nick begon met voetballen bij VV Nieuwland op zijn vijfde en speelt hier nog steeds. In de jeugd speelde hij altijd in de hoogste jeugdteams en is daarnaast meerdere jaren aanvoerder geweest. “Dit is bij Nieuwland geen hele lastige prestatie, omdat er vaak maar één lichting is bij de jeugdteams. Ik speelde vaak in de basis als ik niet geblesseerd was. Dit jaar moet ik meer vechten voor mijn plek, omdat er een aantal spelers van buitenaf naar Nieuwland zijn gekomen. Dit vind ik alleen maar leuk, want ik ga graag de concurrentiestrijd aan.”

Huidig seizoen
Het huidige seizoen verloopt voor Nieuwland erg goed. De club heeft een aantal jaar onder in de vierde klas gebungeld. Maar staat momenteel tweede met vijf punten achter de nummer 1 Krabbendijke. “Helaas moeten we dit seizoen niet meer tegen Krabbendijke, waardoor ze alles moeten winnen en moeten hopen op een slippertje van hen. Ik vind het eeuwig zonde dat we de eerste 2 competitiewedstrijden hebben verloren. Aangezien we sinds dien vijftien wedstrijden op rij ongeslagen zijn. Zaterdag krijgen we de nummer 3 Apollo’69 op bezoek. Zij staan nu vier punten achter ons en als we winnen wordt dit dus zeven, wat erg lekker zou zijn. Als dit lukt wordt de kans om play-offs voor promotie te spelen erg groot.”

Ambities
Nick heeft de ambitie om dit seizoen te promoveren naar de derde klasse met Nieuwland en hij ziet zichzelf niet snel in een ander tenue spelen dan het blauw-wit van Nieuwland. “Ik heb het super naar mijn zin en ken iedereen binnen de club. Het liefste speel ik hier tot mijn veertigste in het eerste. Bovendien ben ik geen sterspeler die even makkelijk een klasje hoger mee zou kunnen draaien. Mede hierom wil ik het zo ver mogelijk schoppen bij Nieuwland.” Verder wil Lokker als hij fysiek niet meer mee kan bij Nieuwland zijn TC3 diploma halen, om zo trainer te kunnen worden.

Hoogte-en dieptepunten
Net als iedere voetballer heeft Nick Lokker in zijn carrière al vele hoogte-en dieptepunten beleefd. Een dieptepunt voor hem was het verliezen van de district beker in de D-junioren tegen de grenswachters. “We kregen toen een penalty om op 1-0 te komen, maar deze miste we helaas. Vervolgens kwamen we in de tweede helft 1-0 achter en verloren we de wedstrijd.”
Dit is een moment waar Lokker liever niet meer aan terug denkt. Hij denkt liever aan de mooie momenten met als absolute hoogtepunt het kampioenschap met de jo-19. “Dit was eigenlijk het laatste kunstje met het team waar ik vrijwel heel de jeugd mee samen heb gespeeld. Onder leiding van Aloys Meerman. Hij wist een heel hecht team van ons te maken. Na het kampioenschap zijn er veel jongens hun eigen weg in geslagen, maar er spelen momenteel ook vijf jongens van dit elftal in het eerste.

Bedankje aan Mitchel Schroevers
Als laatste wil Nick nog een speciaal bedankje doen naar Mitchel Schroevers, de materiaalman van zijn elftal. “Hij staat er altijd in weer en wind en zet alles klaar voor een training en op wedstrijddagen. Daar heb ik veel bewondering voor.

Klik op Nieuwland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Nieuwland voor meer informatie over de club.

 

Club van de Week-Bestuurslid Algemene Zaken Edwin Mous

0

Edwin Mous is 38 jaar oud en is op 7-jarige leeftijd begonnen met voetballen. Hij speelde bij VV GOZ en ZBVH. Inmiddels speelt hij in het vierde van GOZ en is hij Bestuurslid Algemene Zaken bij de club.

Even voorstellen
Edwin komt al jaren bij GOZ en vindt het een prachtige club, omdat iedereen er welkom is. Ook heeft hij er veel familie en vrienden.  “Je bent bij GOZ geen nummertje, maar echt onderdeel van de familie. Dat vind ik erg mooi om te zien.”

Vrijwiligers functies
Toen Mous zestien was begon hij als vrijwilliger bij de club. Hij haalde toen het “oud” papier op in het dorp. Vervolgens is hij assistent penningmeester geworden. Inmiddels is hij sinds het seizoen 2020/2021 Bestuurslid Algemene Zaken. In deze functie is Mous verantwoordelijk voor het aansturen van de commissies Evenement&Activiteiten, Vrijwilligers, Terrein&Opstal, Sponsoren en Kantine.

Waar staat GOZ voor?
Edwin Mous streeft ernaar om als Algemeen Bestuurslid te besturen volgens de normen en waarden van GOZ. “GOZ is een vereniging met een rijke historie, waar een goede balans is tussen prestatie en recreatie. De jeugd wordt opgeleid volgens de normen en waarden die bij GOZ van toepassing zijn. De club vindt het belangrijk dat iedereen zich welkom voelt bij de vereniging. GOZ draait op vrijwilligers. Hierom stimuleert de club dat iedereen die betrokken is bij de club een steentje bijdraagt. Om dit mogelijk te maken stimuleert de club opleidingen en cursussen voor leden en probeert de club open en transparant te zijn.”

Ambities als bestuurslid
Edwin spreekt niet graag over zichzelf, maar spreekt liever in de “wij vorm”. Hij geeft namelijk aan alles samen te doen met de vrijwilligers/commissies. “Samen met onze geweldige vrijwilligers/commissies zijn we momenteel bezig met de energietransitie van het terrein ook zijn we sponsorcommissies aan het formeren en zijn we bezig met het VOG Beleid. Verder zijn we erg druk bezig met de voorbereidingen van het 75-jarig jubileum van de club, wat volgend seizoen plaats vindt. We willen de vereniging klaarstomen voor de volgende generatie. Hierbij zijn gezelligheid, veiligheid, gezondheid en sportiviteit de speerpunten. Op basis hiervan wil ik samen met mijn kompaan een beleidsplan opstellen dat zo compleet mogelijk is voor de volgende generatie.”

Klik hier voor meer artikelen over GOZ
Klik hier voor meer informatie over GOZ

Maarten van der Meijden geniet van ASH Hellouw

Vandaag spreken wij met Maarten van der Meijden, de 27-jarige spits Van ASH Hellouw. Maarten voetbalt al vanaf zijn vijfde bij ASH en speelt alweer zeven jaar in de selectie. Hij maakte zijn debuut tegen hoofdklasser Achilles Veen. Wat de club en het team zo speciaal maakt vertelt Maarten in dit artikel!

Even voorstellen
Maarten van der Meijden is geboren en getogen in Hellouw en actief in de digitale recherche (Financial Economic Crimes) bij een financiële instelling. Momenteel is hij woonachtig in Waardenburg, na samen met twee vrienden een appartement te hebben gehuurd in Geldermalsen.

Na zijn HAVO heeft hij een HBO opleiding Integrale Veiligheidskunde afgerond aan de Avans Hogeschool in Den Bosch. Tijdens deze opleiding heeft hij stage mogen lopen bij Feyenoord en ook een afstudeerscriptie mogen maken. Na afloop van zijn stage is hij op interim-basis betrokken gebleven bij de wedstrijdzaken van de club. In het kampioensjaar 2016-2017, waardoor hij in het Champions League seizoen heeft mogen genieten van tripjes naar Napels (SC Napoli) en Manchester (Manchester City). Dit in combinatie met een (pre-)master Bestuurskunde aan de VU in Amsterdam.

Momenteel verricht hij bij (voornamelijk uit)wedstrijden van Feyenoord hand en spandiensten in de commandokamer met betrekking tot de communicatie in veiligheid, mobiliteit en overige wedstrijdzaken naast zijn huidige werkzaamheden. Dit heeft geresulteerd in mooie uitstapjes afgelopen jaar naar Marseille en Tirana (Conference League finale).

Naast studies en werkzaamheden in Den Bosch, Utrecht, Rotterdam en Amsterdam is Maarten regelmatig bij zijn vriendin Eva te vinden die momenteel studeert op de Hogere Hotelschool aan de Scheveningse boulevard. Eva voetbalt bij MVV’58 in Meteren waar Maarten ook regelmatig te vinden is en vrienden rond heeft lopen. ‘’Hoe gezellig die andere plaatsen ook zijn, Hellouw voelt altijd als thuiskomen.’’

ASH Hellouw
Vanaf zijn vijfde is Maarten begonnen met voetballen bij Voetbalvereniging ASH in Hellouw. Met zijn vrienden van de basisschool is het vrij gebruikelijk om te gaan voetballen in Hellouw en samen de jeugdteams door te lopen. ‘’Dit maakt de voetbal ook zo’n belangrijk onderdeel van het dorp.’’

Maarten vond vooral de jaren in de A junioren fantastisch. Onder leiding van trainers Dirk van Hemert en Hans van der Heijden waren de trainingen en wedstrijden iets om naar uit te kijken. Samen met Tjeerd van de Heuvel en Marijn Hak is Maarten op jongere leeftijd doorgestroomd naar dit vriendenteam met grotendeels Hellouwse jongens. Ze waren buiten het voetbal veel samen en gingen ook vaak op stap. ‘’Wat mij altijd zal bijblijven is dat Merlijn Gabel destijds op kamers zat in Maastricht en we besloten voor het goede doel van Maastricht naar Parijs te fietsen.’’

Nadat Maarten op zijn 16 doorstroomde vanuit de A-junioren naar het tweede elftal, met bijna het volledige team, hebben ze onder leiding van trainer Hans van der Heijden via de nacompetitie de tweede klasse bereikt. Dat was vrij uniek voor een tweede elftal van ASH.

Op zijn 19e heeft Maarten zijn debuut mogen maken voor de hoofdmacht van ASH. ‘’Dit was sowieso een wedstrijd om niet snel te vergeten, aangezien we in de beker speelde tegen Achilles Veen. Zelf speelde we dat seizoen derde klasse en gingen een aantal rondes verder en kwamen zo uit tegen de hoofdklasser. Ik weet nog dat we tot een penalty vlak voor rust redelijk standhielden maar vrij weinig creëerden.‘’

‘’Als speler van de selectie van ASH mag ik van binnenuit wel zeggen dat we trots mogen zijn op de mix van jong talent en ervaren spelers met jongens (voornamelijk) uit Hellouw. Hoe de mix van jong en oud zich mengt in de kleedkamer, in de kantine en buiten het voetbal om dan mogen we trots zijn op de groep die we hebben!’’

Naast voetballer bij ASH is Maarten ook actief als jeugdtrainer van de JO17, het vlaggenschip van de ASH jeugd. Samen met Tjeerd van den Heuvel heeft hij deze groep mogen trainen toen ze nog mini’s waren en nu twee jaar geleden hebben zij het stokje weer opgepakt. ‘’Het is mooi om te zien hoe de jongens zich ontwikkelen en daarnaast is er ook een vaste kern zichtbaar van jongens die actief zijn binnen de club, zoals bijvoorbeeld de activiteitencommissie grotendeels bestaat uit spelers van de JO17.’’

‘’Daarnaast kan ik er van geniet om te zien dat er jongens die ik zelf heb getraind doorstromen naar de senioren en hier samen mee te voetballen.’’

Tenslotte verricht Maarten ook de communicatie van de clubkanalen, zoals de nieuwsberichten op de website en de posts op de sociale media.

Hoogte- en dieptepunten
Het hoogtepunt van het team vindt Maarten de twee trainingskampen. Gezellig met afgevaardigden van de seniorenelftallen en de JO17 afreizen naar Spanje of Portugal om daar een weekend te team builden. Naast een (strand)training en oefenwedstrijd spelen ze ook een oefenwedstrijd tussen jong en oud waarbij de verliezer een duik moet wagen in de zee. Buiten de inspanning staan deze weekenden ook in het teken van ontspanning, wat heeft geleid tot formidabele stapavonden.

‘’Het eerste jaar mochten Tjeerd en ik ons ook kronen tot winnaars van het prestigieuze voetvolleytoernooi in Albufeira, en wonnen hiermee de (mede door ons gevulde) boetenpot.’’

Het dieptepunt van het team vindt Maarten de degradatie naar de vierde klasse uit bij TGG, maar daarnaast vindt hij de verloren tijd door Covid doodzonde. ‘’Als je ziet wat voor gezelligheid je mist door de maatregelen en dat je als club en team weinig kan doen dan hoop je dat zoiets niet meer voorkomt. Al moet ik zeggen dat onze trainer Gilberto Smit, met inachtneming van de maatregelen, er altijd het beste van heeft gemaakt met verschillende oefenvormen en activiteiten waardoor we wel wat konden doen.’’

Trainingen van ASH Hellouw 1
De trainingsavonden zijn dinsdagavond en donderdagavond en de opkomst is altijd goed. Met de aanwezige selectie gaat de trainer van het elftal, Gilberto Smit, wedstrijdgericht te werk en daarbij worden de accenten vaak gelegd op de aankomende wedstrijd.

‘’Elke laatste donderdag van de maand spelen we de felbegeerde ASH cup waarbij de laatste 40 minuten in het teken staan van een wedstrijd met willekeurig gekozen teams. De spelers van het winnende team krijgen bij winst punten en kunnen bijvoorbeeld extra punten winnen door met meer dan twee doelpunten verschil te winnen of de nul te houden. Deze partijtjes worden gespeeld op het scherpst van de snede en staan onder de leiding van een scheidsrechter om het in goede banen te leiden.’’

De koning van de derde helft
We vroegen Maarten tot slot wie de koning van de derde helft is, hij antwoorde als volgt. ‘’Dat is moeilijk te zeggen. Eigenlijk kent onze derde helft geen verliezers. Een derde helft in Hellouw staat bij bijzondere gelegenheden, zoals een derby vaak in het teken van een derde helft-party met thema’s als Carnaval of Oktoberfest.’’

‘’Wat onmisbaar is in een Hellouwse derde helft is toch wel de bierpongtafel. Tegenwoordig hebben we onze eigen gepersonaliseerde ASH-bierpongtafel die we meenemen naar uitwedstrijden om de tegenstanders ook in de derde helft af te troeven.

Afgelopen seizoen hebben we het uit bij IFC twee helften zwaar gehad, maar hebben we de derde helft ruimschoots gewonnen. Ook in Asperen was het dit seizoen feest en hebben we de selectiespelers van Asperen les gegeven in bierpong.’’

Klik op ASH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASH voor meer informatie over de club.

‘Clubliefde is met de paplepel ingegoten’, aldus Cebes Horseling van Flakkee

Jarenlang kwam hij niet op de voetbal: een zware knieblessure dreef hem steeds een beetje verder weg. Tot zijn zoontje stond te trappelen en de liefde voor Flakkee nieuw leven in werd geblazen. Sindsdien is clubman Cebes Horseling weer helemaal terug. “Het is een stukje gevoel, clubliefde is met de paplepel ingegoten.”

Bijna letterlijk, want de familie Horseling kent een rijk verleden bij de club. “Misschien al wel vanaf de kinderwagen! Opa en oma, vader en moeder. Mijn ouders hebben elkaar hier zo ongeveer ontmoet.” En dus had de nu 45-jarige Cebes ook maar weinig ‘keuze’. “Op mijn zevende ben ik zelf begonnen, in de F’jes.” Maar van een succesvolle carrière bij Flakkee, kwam het nooit. “Al vrij jong raakte ik zwaar geblesseerd, kruisband gescheurd. Dat herstel is eigenlijk nooit meer goed gekomen.” Hij besloot zich vanaf dat moment te storten op het vrijwilligerswerk, in eerste instantie bij ‘twee’. “Dan ging ik mee als waterdrager, of eigenlijk bier natuurlijk.” Toch begon er al snel iets aan hem te knagen. “Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik er niet meer bij hoorde. Zelf kon ik natuurlijk niet voetballen, dat kon ik mentaal niet aan. Daar had ik zo de balen van. Toen zei ik tegen de leider van het tweede elftal: sorry, maar ik haak af.”

Positieve boost
Met pijn in het hart, maar gelukkig bleek de breuk niet definitief. Natuurlijk niet, zou je haast zeggen. “Door mijn kind, kwam ik eigenlijk weer terug. Dan raak je weer besmet en word je opnieuw actief.” Want, zo weet Horseling als geen ander. “Het zijn vaak dezelfde gezichten, een soort harde kern. Kartrekkers met een clubhartje.” Met twee zoons die voetballen, één in de JO19 de ander bij JO15, klopt dat clubhartje als nooit tevoren. “Ik kom hier nu zo’n 30 jaar bij de club, het zit bij ons in de familie, je voelt je meer verantwoordelijk. Dan ben je geen passant meer. Het raakt je echt.” Na een aantal mindere jaren, gaat het ze bij Flakkee inmiddels weer voor de wind. “Er komt jeugd door en steeds meer mensen doen het samen, dat geeft een positieve boost.” Daar is de inwoner van Sommelsdijk, zelf misschien wel het beste voorbeeld van. Want zijn lijstje is lang. “Ik ben nu trainer van de JO19, zit in de toernooicommissie en schuur tegen de activiteitencommissie aan.” Waarom? Dat is heel simpel. “Het is leuk om te zorgen dat de club weer op de kaart staat, dat we onze leden iets te bieden hebben. De verbinding zoeken, samen met een leuke groep mensen.” Gelukkig voor Horseling, denkt zijn vrouw er net zo over. “Die komt er zelf ook heel graag. Dat is wel mooi meegenomen, haha!”

Mondiger
Die clubliefde wordt binnen de familie, zijn oudste zoon geeft training aan de JO15 en de jongste helpt in de kantine, ook nu weer met diezelfde paplepel doorgegeven. Maar ook zelf staat het voetbaldier dus nog op het veld, als trainer van de JO19. “Training geven is een uitlaatklep voor mij, lekker buiten aan de gang zijn. Ze iets proberen te leren en dat op zaterdag terugzien, geeft veel voldoening.” Ook op sociaal vlak. “Het worden nu echt mannetjes, ik vind het mooi om daartussen te staan.” Want na al die jaren, merkt Horseling dat er het één en ander is veranderd. “Kinderen zijn mondiger geworden, maar ouders ook. Daardoor moet je veel meer praten. Dat zie je bij de indelingen van de teams, accepteren is lastiger geworden.” Net als het vinden van genoeg vrijwilligers. Toch blijven ze bij Flakkee positief. “We willen steeds verbeteren en een duidelijk beleid uitrollen.” Wat dat precies inhoudt? “Vooral trainers opleiden en handvaten bieden. Als hun niveau stijgt, leren spelers automatisch ook meer.” Ontwikkelen dus, al houdt Horseling ook oog voor een ander belangrijk aspect. “De activiteiten eromheen. Het is meer dan voetbal.” En dus zit de vrijwilliger voorlopig nog lang niet stil. “Volgend seizoen word ik in ieder geval assistent-trainer bij de selectie.” Allemaal ingegoten door die welbekende paplepel. “Je hoopt met de bijdrage die je levert, voor ‘succes’ te zorgen. Duurzaam en stabiel richting de toekomst. Een vereniging waar iedereen graag komt en in een leuke sfeer het spelletje kan beleven!”

Klik op MSV & AV Flakkee voor de laatste artikelen over de club.
Klik op MSV & AV Flakkee voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.