Pagina 349 – VoetbalJournaal

Miranda Soeters en Chantalle van de Klundert zijn onmisbaar voor DHV

vv DHV

-

4 mei 2023

Miranda Soeters en Chantalle van de Klundert zijn onmisbaar voor DHV

Onmisbaar zijn ze, de vrouwen die DHV al jarenlang draaiende houden met hun werk achter de schermen. Bij de club zorgen Miranda Soeters en Chantalle van de Klundert voor een koud biertje aan de bar en diverse andere activiteiten. “Voor ons is de derde helft het belangrijkst.”

Honderden, misschien wel duizenden uren staken ze de afgelopen jaren al in DHV. Met ziel en zaligheid bekleden ze een belangrijke taak bij de kleine club. “Eerst stond ik als moeder langs de lijn, langzaam ben ik steeds meer vrijwilligerswerk gaan doen”, vertelt Soeters. “Dat doe je voor de vereniging, je wil de mensen daar helpen en een leuke tijd bezorgen. Het is hartstikke leuk om wat te kunnen betekenen voor de club.”

Van de Klundert zorgt als barvrijwilliger voor de kantine-inkopen en organiseert evenementen bij DHV. Soeters staat ook regelmatig achter de bar, maar zit ook al jaren in de activiteitencommissie en het bestuur voor de jeugd (die samenwerkt met de jeugd van vv Zwaluwe, red.). Beide vrouwen zijn onmisbaar bij de club uit Zevenbergschen Hoek. “Mijn man is de voorzitter, dus dan voel je de bui al hangen”, zegt Van de Klundert. “Ik ben er voorzichtig ingerold en heb gekeken waar ik kon helpen. De gezelligheid die het met zich meebrengt, maakt het leuk.”

Soeters en Van de Klundert zitten komende maand echt niet samen voor de buis om de Champions League-finale tactisch te analyseren en zullen de trainer van het eerste elftal van DHV niet wijzen op een verkeerde wissel. “Ik vind het leuk om bij mijn dochter te kijken en zie soms ook wel de andere teams voetballen, maar verder heb ik niet zoveel met de sport”, bekent Van de Klundert. “Ik heb er weinig verstand van. Maar ik ben dol op de sfeer, die is altijd geweldig bij de club. Voor ons is de derde helft het belangrijkst. Als die gasten plezier hebben en samen een biertje drinken, dan ben ik tevreden.”

En dat zijn ze bij DHV, waar wekelijks een feestje wordt gebouwd en het bier rijkelijk vloeit. Soeters en Van de Klundert genieten als vrouwen in een normaliter door mannen gedomineerde wereld volop van. De laatste jaren is het vrouwenvoetbal steeds meer in opkomst. Ook bij DHV is er een jeugdteam voor meiden onder de 15 jaar en is er sinds kort een senioren-vrouwenteam. “DHV is enorm vrouwvriendelijk, hier worden we echt gewaardeerd”, vertelt Soeters. “Ook de vriendinnen van de voetballende jongens zijn vaak in de kantine te vinden. Dat maakt het extra leuk.”

Soeters en Van de Klundert nemen dan ook voorlopig nog geen afscheid van DHV, waar ze naar eigen zeggen ‘hand en spandiensten achter de schermen’ verrichten. “Ook bij onze club is er een gebrek aan vrijwilligers, dat is bijna overal”, weet Van de Klundert. “Bij ons is het met name achter de bar vaak zoeken naar mensen. Wij kunnen daarom ook niet stoppen”, grapt Van de Klundert. “Als wij er niet meer gaan staan, verdwijnt die derde helft ook.”

Klik op de link voor meer artikelen over DHV
Klik op de link voor meer informatie over DHV

Westlandia richt zich op ‘vrienden met ambities’

rkvv Westlandia

-

4 mei 2023

0

Westlandia richt zich op ‘vrienden met ambities’

Achteraf gezien kwam de degradatie van het eerste, afgelopen seizoen, stiekem misschien wel helemaal niet zo verkeerd uit. Jeugdspelers kregen nóg vaker de kans en dus was dat voor Westlandia een mooi moment, om ook nog eens wat extra aandacht te besteden aan de breedteteams. Tot tevredenheid van jeugdvoorzitter Johan Vis. “Het gat werd te groot.”

Tijd om daar iets aan te doen, dachten ze bij Westlandia. En dus sloegen Vis en collega Wim Verschoor de handen ineen. “Een klein beetje ingegeven door onze eigen kinderen, die ook niet in de selectie voetballen.” De doelen die werden gesteld, waren simpel: “Meer opleidingsmogelijkheden geven, aan iedereen. Zorgen dat we overal, dus ook bij tweede teams, een uitgebreide staf hebben.” Al is dat laatste, nog niet zo makkelijk, weet de 48-jarige vrijwilliger. “We willen alle kinderen twee trainingen aan kunnen bieden, gegeven door goede trainers. Dat gaat met betaalde krachten nu goed tot de JO15, daarboven is het nog zoeken. Daar val je toch vaker terug op ouders of vrijwilligers.”

Voorbeeld
Maar als ze ergens weten hoe je moet opleiden, is het bij Westlandia wel. “Vijf jaar geleden, werden we verkozen tot beste jeugdopleiding van Nederland. Met de selectieteams is het goed gesteld, nu willen we zorgen dat het gat met de breedteteams niet te groot wordt.” Want, zo vertelt Vis. “We steken niet onder stoelen of banken, dat we ambitieus zijn. We willen een opleidingsinstituut zijn voor trainers, spelers, analisten of keeperstrainers. Dan moet je zorgen voor aantrekkingskracht, wat betreft talenten, maar ook dat het tweede team kwalitatief goed is.” Waarom dat belangrijk is, benadrukt hij nog maar eens. “Als ook daar goede trainers op staan, wordt de groep die de selectie kan halen, uiteindelijk alleen maar groter.” Bijvoorbeeld met de ‘train de trainer-opleiding’. “Op die manier proberen we jonge trainers klaar te stomen om training te geven aan tweede teams. Maar ook als een trainer van een eerste team stopt, proberen we die te behouden.” Uiteindelijk moet die werkwijze, zijn vruchten af gaan werpen. “Als je meer aandacht geeft op jonge leeftijd, leren ze uiteindelijk ook meer.” Een goed voorbeeld uit de praktijk, is de JO16-2, vertelt Vis. “Dat is een vriendenteam, maar wel één met ambities. Inmiddels spelen ze in de hoofdklasse, onder leiding van twee oud-spelers van het eerste, dat is een beetje hoe we het voor ons zien.”

Lijn doorzetten
Vis, zelf ooit een flegmatieke buitenspeler, loopt al 40 jaar met een lach op zijn gezicht rond. “Ik ben hier opgegroeid, het is echt een familieclub. Je komt allemaal jongens tegen, waar je zelf nog mee hebt gevoetbald. Die hebben nu vaak weer een vrijwilligersfunctie.” Zelf is hij inmiddels begonnen aan zijn tweede termijn als jeugdvoorzitter. “Ik wilde graag iets terugdoen voor de vereniging én dit leek me wel wat. Het is leuk om die ontwikkeling te zien, maar ook hoe ze het naar hun zin hebben. Tijdens de derde helft, feesten of activiteiten.” Want ook in dat laatste, steken ze bij Westlandia de nodige energie. “Je wilt het bezoek aan onze club, voor iedereen zo leuk mogelijk maken. We zijn nu bijvoorbeeld ook aan het kijken om een pannaveldje te realiseren.” Hoe fanatiek ook, het blijft een familievereniging, beseft Vis. “Spelers moeten zich, ieder op hun eigen niveau, thuis voelen. In een veilige en gezellige omgeving. Het is leuk als dat lukt.” Toch, moet er natuurlijk ook wel gepresteerd worden. “Hopelijk kunnen onze eerste teams in de vierde divisie blijven. En dan zou het mooi zijn, als de tweede teams daar dicht tegenaan zitten. Wie weet is er dan zelfs wel onderlinge uitwisseling mogelijk.” Uiteindelijk moeten ze daar bij het eerste elftal, natuurlijk ook iets van gaan merken. “We willen graag terug naar die derde divisie en stiekem droom ik van nog een niveautje hoger. Dat mag toch? Al is dat heel lastig met allemaal eigen spelers, dat besef ik ook.” Aantrekkingskracht voor talenten uit de regio en plezier voor iedereen. De ambities zijn duidelijk. “Het maakt ons uiteindelijk ook trots als jeugdtrainers van ons, ergens anders terechtkomen bij de senioren. Of jongens uit de jeugd, naar een BVO gaan. Die lijn moeten we doorzetten!”

Klik op RKVV Westlandia voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKKV Westlandia voor meer informatie over de club.

Evy de Kort volgt haar dromen en gaat voetballen in Amerika

VoetbalJournaal

-

3 mei 2023

0

Evy de Kort volgt haar dromen en gaat voetballen in Amerika

Vandaag gaan we in gesprek met Evy de Kort van nu nog SV Orion VR1, maar over een paar weken van Florida Gulf Coast Dutch Lions FC. Evy gaat namelijk voor twee maanden naar Amerika om haar dromen te volgen.

De reden om te gaan voetballen in Florida?
Sinds haar zeventiende had ze een droom om ooit te gaan voetballen in Amerika. Natuurlijk ook om te studeren zodat ze de gehele belevenis zou meemaken. Echter liep dit anders vanwege meerdere redenen. Een reden was dat ze hoger moest gaan spelen om in aanmerking te komen. ‘’Zo ben ik van Union naar Orion gegaan. Union VR1 speelde toen derde klasse en Orion VR1 eerste klasse. Op m’n 19e heb ik toen mijn laatste jaar als dispensatie bij de MO19 gespeeld (hoofdklasse) en ben ik toen naar Orion vertrokken. Hier had ik het eigenlijk meteen goed naar m’n zin en ook het niveau was op zich goed bij te benen.’’

Samen met teamgenoot Janneke Bexkens was er dezelfde droom om ooit te voetballen in Amerika. ‘’Janneke stuitte op een Facebook- advertentie voor try-outs van de organisatie Dutch Lions. Dit is een organisatie die verschillende teams heeft over heel Amerika voor zowel jongens als voor meisjes. De competitie duurt maar twee maanden en is eigenlijk bedoeld als voorbereiding voor het college- seizoen (ook wel de zomercompetitie genoemd). Voor mij was twee maanden perfect, zo kan ik kijken of ik misschien alsnog daar zou willen studeren en voetballen.’’
Zonder enige twijfel zei Evy hier ja op en hebben beide meiden zichzelf ingeschreven. Hier kwam al snel een akkoord op en de meiden hadden meerdere clubs om te kiezen. ‘’Janneke en ik kozen beide voor het team van Florida Gulf Coast, lekker weer en een goede competitie. We gaan daar Division 2 (WPSL) spelen, dit is het hoogste amateurniveau in Amerika. Het team bestaat vooral uit Amerikaanse meiden, verder komt ook Ires Tania uit Nederland.’’

Huidig seizoen
Alhoewel Evy vaak geblesseerd was dit seizoen geniet ze wel van dit seizoen. Met een paar goede invalbeurten en af en toe een basisplek streven de dames van Orion VR1 af op een kampioenschap. 14 mei is de kampioenswedstrijd en als deze gewonnen wordt gaan de dames naar de hoofdklasse.

Persoonlijke doelen
In Amerika zal Evy weinig stil zitten. De bedoeling van de club is om vier keer per week te trainen en één/twee wedstrijden spelen per week. ‘’Ik wil mezelf ontwikkelen in het positiespel en in afronding. Daarnaast hoop ik veel minuten te maken en fit te blijven. Ik focus me vooral op het beter worden en het echt serieus nemen van de trainingen. Natuurlijk ben ik eigenlijk ook een beetje op vakantie en moet ik ook blijven genieten. Aangezien het maar een seizoen is van twee maanden en het wel de bedoeling is dat ik daarna gewoon weer aansluit bij Orion VR1, hoop ik fit en beter terug te komen, zodat ik mezelf meteen kan klaarstomen voor de hoofdklasse.’’

‘’Het clubgevoel ga ik wel echt missen’’
Nu Evy naar Amerika vertrekt zullen er voor haar ook heel veel dingen veranderen. ‘’Bij Orion is het op donderdagavond altijd nog even een biertje drinken in de kantine en zondag na de wedstrijd is het eigenlijk ook altijd feest. Dit gaat in Amerika natuurlijk heel anders (ze douchen bijvoorbeeld niet eens op de club na de training/wedstrijd), dus dit ritueel en clubgevoel ga ik wel missen.’’

De verwachting van Florida
Evy verwacht een lastige start in Florida. Samen met Janneke komt ze 22 mei aan in de avond en de volgende ochtend wacht de eerste training al en de dag daarna de eerste oefenwedstrijd. De andere meiden daar beginnen al eerder en zullen al een stuk beter op elkaar ingespeeld zijn. ‘’Wel werkt het allemaal heel anders daar. Je mag bijvoorbeeld gewoon door wisselen, dus alle zeven wisselspelers kunnen gewoon worden ingezet en er ook weer worden uitgehaald. Amerika staat er een beetje om bekend dat er veel wordt getraind op conditie en snelheid. Terwijl we in Nederland veel meer tactisch en technisch trainen. Met dat warme weer, ben ik erg benieuwd hoe dat gaat.’’

Foto: RvG Fotografie

Klik op VoetbalJournaal voor de laatste artikelen.
Klik op Florida Gulf Coast Dutch Lions FC voor meer informatie over de club.

Wessel de Visser heeft vertrouwen dat VCK het gaat redden in tweede klasse

VCK Koudekerke

-

3 mei 2023

0

Wessel de Visser heeft vertrouwen dat VCK het gaat redden in tweede klasse

KOUDEKERKE – Het gewonnen inhaalduel uit tegen DBGC bezorgde promovendus VCK ‘bonuspunten’ in de strijd om handhaving. Vooraf was niets meer of minder de doelstelling voor de Koudekerkse club in de Tweede Klasse G van het zaterdagvoetbal. Wessel de Visser (21) heeft voldoende vertrouwen voor het tweede deel van het seizoen voor VCK. ‘Het wordt pittig, maar ik verwacht wel dat het ons gaat lukken.

De competitie verloopt voor VCK vooralsnog wisselvallig. Met onverwachte overwinningen zoals tegen DBGC en het laten liggen van broodnodige punten tegen directe concurrenten zoals WHS. “Toch was dat uiteindelijk nog een gewonnen punt. In de negentigste minuut stonden we nog 0-1 achter. Maar we bleven knokken en uiteindelijk sleepten we nog een gelijkspel uit. Elk puntje is er voor ons eentje, maar om het te redden zullen we er nog in het restant behoorlijk wat moeten sprokkelen. Ik denk ook wel dat we voldoende kwaliteit in onze selectie hebben om het elk team in de competitie lastig te maken. Met drie directe degradanten en dan nog drie die de nacompetitie in moeten… We staan door de winst op DBGC dicht bij de veilige plekken. Zevende of achtste worden dus, dat is de stip aan de horizon.”

Al sinds de F-pupillen loopt De Visser in het zwart-wit van VCK, de club uit zijn woonplaats. “Ik ben vanuit de JO19 samen met nog een aantal jongens vervroegd doorgeschoven naar de eerste selectie. Een aantal seizoenen speel ik dus al bij het eerste, inmiddels ook alweer een tijd als vaste basiskracht. Dat was iets waar ik vroeger altijd naar uitkeek en dat wil ik wat mij betreft hier nog heel wat jaren blijven. Het bevalt me perfect en we hebben ook een heel hechte groep. Met een hoop jongens speel ik al sinds de jeugd samen en dat we nu met z’n allen op dit niveau kunnen spelen dat is toch gaaf? Daar moeten we alles aan doen om vast te houden.”

De teamgeest en strijdlust stonden aan de basis van de titel vorig seizoen. Toch huist er volgens De Visser ook behoorlijk wat voetbalkwaliteit in de selectie. “Wat onze kracht is, is dat er jongens bij zijn met individuele kwaliteiten, waaronder ook echte leiders die met hun coaching en in zit de boel kunnen wegzetten. Het teamgevoel wat daarbij komt en waaraan iedereen zich ondergeschikt maakt, dat is misschien wel de voornaamste reden van het VCK-succes. Dat maakt voor heel veel tegenstanders een lastig te bespelen ploeg. Zelf zie ik me als een energieke speler, die altijd wel ‘onderweg’ is, vaak de aanjager is met druk zetten. Een balafpakker die veel coacht en box-to-box probeert zijn steentje bij te dragen.”

Waar VCK vooral de punten moet zien te halen tegen de Zeeuwse ploegen, dat is voor de middenvelder wel een vaststaand gegeven. “De teams uit Zuid-Holland hebben aangetoond voor de winterstop, dat ze vaak net wat slimmer zijn. Er lopen bij de meeste ploegen ook altijd een paar heel ervaren jongens tussen. Bij ons is de gemiddelde leeftijd vijfentwintig jaar, wat veel zegt over de potentie en de rek die er nog inzit voor de toekomst. Het lijkt me heel gaaf om misschien ooit nóg een stapje omhoog te zetten, puur om te kijken waar mijn eigen grens ligt als voetballer. Het liefste doe ik dat met VCK, al is dat voor nu zeker nog verre toekomstmuziek.”

”Het is dit eerste seizoen in de tweede klasse voor onze prioriteit om ons vast in de middenmoot te nestelen. We hebben vorig seizoen weten te verrassen door het kampioenschap te pakken, wat overigens wel een ervaring was die ik best nogmaals zou willen beleven. Wie weet kunnen we nu ook verrassen en met onze vechtlust en de teamgeest ervoor zorgen, dat we in juni kunnen roepen dat we tweedeklasser blijven.”

Klik op VCK Koudekerke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VCK Koudekerke voor meer informatie over de club.

Voor Moelands is ‘fysiek voetbal’ geen probleem bij Gesta

rkvv Gesta

-

3 mei 2023

0

Voor Moelands is ‘fysiek voetbal’ geen probleem bij Gesta

Maar liefst zeven jaar was hij weg uit Galder. ‘Kind van de club’ Boo Moelands speelde in de jeugd een jaar bij RBC en vervolgens nog zes jaar in de jeugd van Baronie. Op zijn 17e keerde Moelands terug naar Gesta om in de A-jeugd te voetballen. Echter werd dat jaar de A-jeugd opgeheven doordat een aantal spelers stopten of doorstroomden naar de senioren. Zodoende kwam hij ook versneld bij de selectie. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is Moelands al 8 jaar ‘senior’ en uitgegroeid tot een van de steunpilaren van het huidige Gesta. De club waar trainer Marco Klijs onlangs bij tekende voor zijn tweede jaar bij Galder En Strijbeek Ten Aanval.

Gesta vertolkt een belangrijke sociale rol in de kernen Strijbeek, Galder en Meersel-Dreef . Op sportpark de Leeuwerik is de club gegroeid naar een bloeiende vereniging met een groot aantal jeugd, meisjes, dames en seniorenteams. En sinds een tijdje is er ook een afdeling Walking Football actief op maandagavond. Moelands voelt zich thuis bij de familiaire club uit de kleine dorpskernen en erkent de kracht , maar ook de valkuil van een kleine (voetbal) achterban.

“Een aantal gasten voetballen al vanaf de vroege jeugd met elkaar samen, wat eigenlijk de kern is geweest voor de laatste tien jaar. Logischerwijs wordt iedereen ouder en dus ook deze jongens, wat zorgt dat er daarvan ook al een aantal gestopt zijn. Gelukkig is er wel wat aanwas geweest de afgelopen jaren vanuit de jeugd, maar ook wel wat van buitenaf. Helaas zijn er vorig seizoen wel ineens vijf jongens gestopt bij het 1e elftal, wat toch wel lastig was om op te vangen.

Maar tot op heden gaat dat nog wel goed. Gezien het feit dat Galder (en Strijbeek/Meersel-Dreef) natuurlijk een relatief kleine en hechte gemeenschap is, kent iedereen elkaar vaak al op jonge leeftijd, wat zorgt voor een goede verstandhouding ook binnen het team. Ik kan het daarom ook denk ik wel bestempelen als een soort vriendenteam ja, met het oog ook op prestaties. We kunnen elkaar soms ook hard aanpakken op het veld als dat moet, maar dit heeft doorgaans geen uitwerking op de sfeer na de wedstrijd.”

Fysiotherapeut Boo Moelands is met de ploeg aan een goed seizoen bezig. Gesta weet wat er gevraagd wordt in de 4e klasse en is als team goed in staat om een tandje fysiek bij te schakelen als er om gevraagd wordt. “Ik heb in mijn eerste jaren bij de senioren wel moeten wennen aan het fysieke voetbal, maar ik denk dat wij als team, inclusief ikzelf, momenteel niet onderdoen qua strijd of fysiek voetbal in de 4e klasse. Zelf vind ik ons een goed voetballend team, dat ook de nodige fysieke strijd kan leveren. Ik denk dat andere ploegen ons wel meer zien als een team dat vooral het randje opzoekt, desnoods met het opwekken van de nodige irritaties. Echter maakt het voor onszelf niet eens zoveel uit of een tegenstander enorm fysiek voetbalt of juist niet,” besluit een strijdbaar Moelands.

Klik op RKVV Gesta voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKVV Gesta voor meer informatie over de club.

Jan Anker koestert waarden Stolwijk

vv Stolwijk

-

3 mei 2023

0

In het seizoen dat Stolwijk haar 90ste verjaardag viert is er een wisseling van de wacht in de bestuurskamer. Jan Anker (52) is Edo Burger opgevolgd als voorzitter van de roodzwarte club aan de Sportlaan. Hij wil de waarden waar Stolwijk voor staat beschermen.

De supporter in de voorzitter is vaak niet ver te zoeken en dat geldt ook voor Anker. Met het in zicht komen van het einde van de competitie loopt de spanning op bij Stolwijk en zijn alle punten meer dan welkom om de hoofdmacht voor de vierde klasse te behouden. “Het heeft de laatste tijd niet meegezeten”, zegt de preses. “Tegen FC Perkouw wordt een glaszuivere goal afgekeurd vanwege buitenspel. In plaats van 2-2 verliezen we met 1-2. Tegen GSV verdwijnt de bal na onze aanval zeker een meter achter de doellijn, maar de scheidsrechter zag het niet en de grensrechter wilde het niet zien. Dus gelijk en geen drie punten.”

Stolwijk zal de komende weken, meent Anker, alle zeilen moeten bijzetten om degradatie te ontlopen. “Als het even kan willen we ook die nacompetitie niet spelen”, zegt Anker. “Dat is een lang, ingewikkeld traject met valkuilen. Mijn advies: gewoon rechtstreeks handhaven.” En verder vooruitkijkend: “Het is moeilijker om uit de vijfde klasse te komen dan in de vierde klasse te blijven.” Anker komt uit een tijd dat het voetbal nog intens beleefd werd in Stolwijk. Hij was net ná de gouden generatie met Remko Anker, Jan Molendijk en andere bekende coryfeeën. “Ik was tweede keeper en heb voornamelijk in het tweede elftal gespeeld. In mijn tijd speelde Berry Teeuwen onder andere in het eerste. Ik had Hans Scheer voor me als eerste keeper.”

Anker stopte al op zijn 25ste met selectievoetbal. Het bedrijfsleven riep hem. Anno 2023 is hij directeur van een aannemingsbedrijf in Rotterdam. “Werk zat”, zegt Anker. Dat was de reden ook dat de vader van twee voetballende kinderen voorwaarden stelde aan zijn nieuwe bestuursfunctie. “Ik ga het samen doen met Dennis Klos, die vicevoorzitter is geworden. Om het goed te doen moet je als voorzitter veel tijd in de club steken. Zoveel tijd heb ik niet en daarom hebben we nu gekozen voor een model waarbij Dennis en ik de taken verdelen. Samen kunnen we die uren wél maken.”

Anker komt in een ‘organisatie’ terecht waar het verenigingsleven traditioneel bloeit. Maar ook als dorpsclub wordt Stolwijk bloot gesteld aan de ‘uitdagingen’ van deze tijd. “Het Stolwijk van 1990 is een ander Stolwijk dan nu”., stelt hij. “De samenleving is anders geworden. Individueler en mensen hebben minder tijd. Waar vrijwilligers voorheen uren staken in de club, moet je nu bedelen om hulp van je leden. Je hebt meer vrijwilligers nodig omdat er per vrijwilliger minder uur in de club wordt gestoken.”

“Wij kunnen gelukkig een beroep doen op een vaste en trouwe groep vrijwilligers. Maar ook wij hebben wij die uitdaging. Zoals het ook een uitdaging is om de club in te richten voor de toekomst. Vroeger miste je als selectiespeler geen training of wedstrijd, tegenwoordig is het normaal dat een speler er niet is door een festival of dat hij naar Feyenoord gaat. Daar kun je heel moeilijk over doen, maar het is de tijd en je moet het accepteren”, is hij ook vooral een realistische voorzitter.

Het is volgens Anker een voordeel dat Stolwijk al een goede organisatie heeft staan. Met een bestuur en daaronder tal van commissies. “Of het nu over het jaarlijkse tentenkamp gaat of over nieuwbouw, over het algemeen is de bereidheid groot om de club te helpen. Zoals we ook andere waarden – we zijn een nette club – moeten koesteren.” De energiecrisis gaat ook Stolwijk niet voorbij. “Het energievraagstuk is ook zo’n uitdaging waarover we ons als club buigen.”

Anker en consorten kijken ook uit naar de viering van het 90-jarig jubileum, die in juni zijn ‘finale’ kent met een reünie en grote feestavond. “Het zou mooi zijn als we dat als vierdeklasser vieren.”

Klik op vv Stolwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Stolwijk voor meer informatie over de club.

Vader en dochter Arnold en Kayleigh de Bekker beleven veel plezier aan de voetbal

WVV 67

-

3 mei 2023

0

Vader en dochter Arnold en Kayleigh de Bekker beleven veel plezier aan de voetbal

Arnold de Bekker en Kayleigh de Bekker zijn vader en dochter. Ze hebben beide een enorme passie voor voetbal en zijn daarnaast beide actief geweest bij WVV’67. Momenteel speelt Kayleigh bij de KNVB en ADO Futures.

Even Voorstellen
Arnold de Bekker is veertig jaar oud. Hij is jaren actief geweest als keeper/ trainer bij WVV’67 sinds tweeënhalf jaar is hij alleen nog actief als voetbalvader. “Wellicht dat ik in de toekomst mijn keeperstrainer carrière nog een nieuw leven in blaas, maar Kayleigh haar voetbal staat nu voorop. Ze stond als vijf jarig meisje bij mij langs de lijn en nu hebben we de rollen omgedraaid.

Kayleigh de Bekker is elf jaar oud en naast school bestaat haar leven uit voetbal. Ze begon als zes jarige bij WVV’67, de club waar haar vader ook actief is geweest. Vervolgens speelde ze één jaar bij VV Prinsenland, waarna ze terugkeerde naar WVV’67. “Hierna ben ik via stagetrainingen bij RBC terecht ben gekomen, waar ik nu twee seizoenen in de hoofdklasse speel. Ook ben ik dit seizoen onderdeel van KNVB MO12 en ADO Den Haag Futures MO13.

Carrièreverloop
Toen Kayleigh klein was ging ze altijd kijken bij de voetbal van haar vader. Vaak was ze dan zelf langs de lijn aan het voetballen. “De laatste jaren was papa vaak reservekeeper, maar ik vind dat hij best goed kon keepen.”

Arnold de Bekker is erg trots op zijn dochter. “Toen ze als zesjarige begon met voetbal, werd al snel duidelijk dat ze meer wilde. In het jaar dat ze als acht jarige bij Prinsenland speelde zag ze altijd de KNVB-meiden trainen op woensdagavond. Ze zei toen altijd al dat ze daar ook mee wilde trainen. Begin dit seizoen kreeg ze een uitnodiging van de KNVB, waar ze nu in de MO12 speelt. Daarnaast speelt ze op zondag bij ADO Den Haag Futures MO13.”

Vader en dochter zijn bij WVV’67 ook nog enige tijd samen actief geweest. Destijds was Arnold keeper in de selectie en toen zette Kayleigh haar eerste stappen op het voetbalveld. Daarnaast was Arnold trainer van het elftal van Kayleigh. “Ik vond dit erg leuk, maar papa was soms best steng hoor haha.”

Persoonlijke eigenschappen
Ook spraken we vader en dochter over hun beste en slechtste eigenschappen. Hierover zei Kayleigh het volgende: “Papa brengt me overal naar toe voor de voetbal en ik kan met papa goed over voetbal praten. Hij zegt vaak als ik na een wedstrijd mijn slechte dingen van de wedstrijd opnoem, dat ik juist trots moet zijn op de dingen die ik wel goed deed. Wel vind ik het jammer dat hij zo weinig met mij voetbalt als we samen thuis zijn.”
Verder gaf Arnold het volgende aan: “Zo jong als Kayleigh is heeft ze al een enorme drive. Ze wil zo goed mogelijk worden in haar grote passie en is ze bereid om daar veel voor te laten. Wel is het jammer dat ze soms chagrijnig en gefrustreerd kan zijn na een slechte wedstrijd. Het kan dan soms wel een uur duren tot ze weer bij zinnen is, maar ergens begrijp ik het ook wel.”

Hoogte-en dieptepunten
Net als iedere voetballer hebben Arnold en Kayleigh in hun carrière vele hoogtepunten, maar ook dieptepunten meegemaakt. Het hoogtepunt van Arnold was de promotie die hij behaalde met WVV’67 in de vierde klasse en ook de twee trainingskampen naar Engeland waren een groot hoogtepunt.
Zijn dieptepunt was een knieblessure die hij op 21-jarige leeftijd op liep. Deze heeft hem lang achtervolgt.

Het hoogtepunt van Kayleigh is toen ze dit seizoen geselecteerd werd voor KNVB MO12 en ADO Den Haag Futures MO13. Daarnaast was het kampioenschap dat ze vorig jaar behaalde met RBC een mooi hoogtepunt.
Een minder moment voor haar was toen ze in een vriendinnenteam ging spelen. “Dit was echt heel gezellig onderling, maar qua voetbal is dat echt niets voor mij. Ik wil namelijk het hoogst haalbare halen en dat is lastig in een vriendinnenteam.”

Ambities
Kayleigh hoopt dat haar vader over tien jaar ieder weekend voor haar op de tribune zit. Ze hoopt dan te spelen in de vrouwen Eredivisie en bij de Oranje Leeuwinnen. “Ik hoop dat papa over 10 jaar elk weekend op de tribune zit en mij zal zien spelen in de vrouwen eredivisie en bij de Oranjeleeuwinnen. Verder hoopt Arnold het volgende: “Ik hoop dat Kayleigh over tien jaar net zoveel plezier en voldoening uit het spel blijft halen als nu. Dan zien we vanzelf wel waar ze over tien jaar staat.”

Klik op WVV’67 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WVV’67 voor meer informatie over de club.

Jean-Paul Leijtens moet flink puzzelen bij VV Baardwijk 3

vv Baardwijk

-

3 mei 2023

0

Jean-Paul Leijtens moet flink puzzelen bij VV Baardwijk 3

Jean-Paul Leijtens is negenendertig jaar oud en speelt bij VV Baardwijk 3. In dit elftal is hij daarnaast een van de leiders. In deze rol moet hij wekelijks flink puzzelen om tot een goede samenstelling te komen, maar hij doet het met veel plezier en de resultaten zijn prima.

Even voorstellen
Jean-Paul Leijtens is 39 jaar oud. Hij is getrouwd en woont in Waalwijk. Daarnaast heeft hij een hond en twee katten. Hij werkt binnen de RNF Groep in Waalwijk waaronder MEXX, Fred de la Bretoniere, Shabbies Amsterdam en Ferro Footwear BV vallen. Hier is hij teamleider order handling van Ferro Footwear BV. Zij leveren onder meer schoenen en kleding aan verschillende supermarktketens en retailers.

In zijn vrije tijd gaat Leijtens graag bowlen, tennissen, met de hond wandelen en kijkt hij graag Netflix. Verder vindt hij het vooral leuk om voetbalwedstrijden te bezoeken. Regelmatig bezoekt hij De Kuip om Feyenoord te steunen. “Gelukkig zitten we nu in een goede periode en ik hoop dat het zo blijft.”

Ook staat Leijtens graag zelf op het veld. ”Dit is toch een uitlaatklep en een manier om mijn vrienden standaard te zien. We zijn lekker bezig met elkaar en op de donderdag en zondag pakken we samen een biertje. Elke keer als er een training of wedstrijd afgelast wordt is dat toch een grote tegenvaller. Laat staan de vrije weekenden.”

Carrièreverloop
Jean-Paul begon met voetballen in de jeugd van RKC Waalwijk, maar in de D-Pupillen kwam hij bij VV Baardwijk terecht. Hier voetbalde namelijk zijn hele familie. Op zijn zestiende debuteerde hij in Baardwijk 2 en vanaf zijn zeventiende speelde hij vast in het eerste elftal. Na een uitstapje van één jaar bij zaterdagclub SSC’55 keerde hij terug in het tweede elftal van Baardwijk. Hier werd zijn ploeg na zeer lange tijd weer eens kampioen. In dit elftal speelde hij nog één jaar, waarna hij in een vriendenelftal is gaan spelen.
Naast speler is Leijtens vier jaar lang Secretaris in het hoofdbestuur van Baardwijk geweest. Momenteel is hij al enkele jaren leider van zijn elftal, waar hij samen met twee medeleiders de opstellingen en spelerslijst managet.

Huidig seizoen
“Na een zeer slechte start zijn we de laatste weken bezig aan een sterke reeks. Door twee elftallen samen te hebben gevoegd, was het even puzzelen om een goede samenstelling te vinden en ervoor te zorgen dat iedereen voldoende speelt. Ons doel is om de middenmoot te bereiken. Verder is het elke week een leuke puzzel om genoeg spelers te hebben, fatsoenlijke opstellingen te maken en iedereen tevreden te houden qua speelminuten. Volgend seizoen gaan we met de huidige groep starten in een 35+ competitie op de vrijdag avond. Hier willen we weer als vanouds plezier maken en presteren. Spelers die gestopt zijn komen ook weer terug dus een goede zaak.”

Hoogte-en dieptepunten
Net als iedere voetballer heeft Tijmen in zijn carrière vele mooie, maar ook minder mooie momenten meegemaakt. Een dieptepunt hierin is vooral zijn directe rode kaarten die hij kreeg in de eerste en de laatste wedstrijd van zijn eerste seizoen in Baardwijk 1. Zijn hoogtepunten zijn de promotie naar de derde klasse met het eerste elftal, maar ook het kampioenschap met Baardwijk 2, kampioenschappen in de vierde en vijfde klasse met Baardwijk 3 en zijn twee bekerwinsten bij Baardwijk 3 zijn momenten die hij niet snel zal vergeten.

Belangrijke vrijwilligers
Naast het voetballende aspect hecht Jean-Paul veel waarde aan alle vrijwilligers die bij Baardwijk actief zijn. “Ik zou niet één specifiek persoon willen benoemen. Elke vrijwilliger doet op zijn/haar manier zijn best om de club te helpen, van Voorzitter tot leider van de kanjers. Zonder al deze mensen heb je simpelweg geen club.”

Klik op VV Baardwijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Baardwijk voor meer informatie over de club.

Een kans pakken of je eigen visie volgen

bsv Boeimeer

-

2 mei 2023

0

Een kans pakken of je eigen visie volgen

Hoi hoi, ik ben Sterre van den Bogaard 14 jaar. Ik voetbal sinds vorig seizoen bij de GSA (Girls Soccer Academy) van Boeimeer. Tot vorig seizoen altijd tussen de jongens gevoetbald, waarvan de laatste twee jaar in de hoofdklasse. Hard getraind en heel veel geleerd.

Gewaagde stap
Je moet een keer de stap maken naar meiden voetbal. De GSA kwam via een teamgenoot op ons pad. Dan ga je denken of je er goed aan doet, of het niet te vroeg is, wil ik dit wel, krijg ik genoeg uitdaging, enzovoort.
Toch maar een een kijkje genomen, kennis gemaakt en een goed gesprek gehad. De proeftrainingen doorstaan. Wederom hoofdklasse, weliswaar met meiden, en toen de beslissing genomen en samen de (voor ons gewaagde) stap gemaakt. Het voelde aan als een warm bad. Ik zat gelijk in mijn comfort zone en kon echt mijn ding doen, ondanks mijn jonge leeftijd werd ik goed opgenomen binnen het team.

Kans pakken
Na de winterstop kregen twee van mijn teamgenoten (waaronder mijn vriendin waar ik de overstap mee maakte) te horen dat ze gescout waren. Ze mochten op stage bij Excelsior Rotterdam en ik was blij en vond het geweldig voor ze. Prachtige kans om weer hoger te komen dacht ik. Niet veel later kreeg ik te horen dat ik ook naar Excelsior Rotterdam mocht, ik was verrast en blij natuurlijk. Je weet van jezelf dat je goed op weg bent, maar een ander moet dat ook zien.

Eigen visie volgen
Na een aantal weken daar meegetraind te hebben dacht ik, wil ik dit wel, kan ik Boeimeer laten gaan, kan ik mijn team laten gaan, ik weet wat ik nu heb! Na een goed gesprek met mijn ouders heb ik besloten om mijn eigen visie te volgen en Boeimeer trouw te blijven. Mijn ouders en ik voelen ons als een vis in het water bij de club.

Ben jij die meid met lef, hou jij van uitdaging, wil je een proeftraining om te kijken of je een teamgenoot van ons kan worden.
Dan ben je bij deze uitgenodigd!

Groetjes, Sterre van den Bogaard

Klik op B.S.V. Boeimeer voor de laatste artikelen over de club.
Klik op B.S.V. Boeimeer voor meer informatie over de club.

Ad Celi is goud waard voor SCO Oosterhout

vv SCO

-

2 mei 2023

0

Ad Celi is goud waard voor SCO Oosterhout

Hij is waarschijnlijk de meest ondergewaardeerde persoon van de club. Ad Celi (67) komt dagelijks vroeg in de ochtend bij SCO voor onderhoud en is alweer vertrokken als de rest van de leden arriveren. Met zijn werk op de achtergrond is Celi goud waard voor de club uit Oosterhout.

Iedere ochtend wandelt Ad Celi rond kwart over 7 Sportpark de Elskens op. Vaak nog in het donker, als de meeste inwoners van Oosterhout net ontwaken of nog liggen te slapen. Als zij bezig zijn met hun ochtendroutine, is Celi bezig met zijn eigen dagelijkse programma: het schoonmaken en onderhouden van het complex van SCO.

Dag in, dag uit is hij tot een uur of 1 op de club om zijn taken uit te voeren. Celi houdt zich bezig met het onderhoud van de kleedkamer, maar zorgt ook voor een opgeruimd buitenterrein en schone velden. “Dat vind ik hartstikke leuk om te doen”, vertelt de 67-jarige vrijwilliger. “Het is voor mij belangrijk om onder de mensen te blijven, dat vind ik hartstikke fijn. Het is voor mij iedere dag weer een leuk uitje. En uiteindelijk doe ik het ook voor de club. Zij laten merken dat ze enorm dankbaar zijn voor wat ik doe.”

Celi past voor een leven achter de geraniums. “Met mijn werkzaamheden voor SCO ben ik lekker in de buitenlucht, dat is goed voor mijn gezondheid. Ik zou ook iedere dag op de bank kunnen zitten, maar dan blijf je niet fit. Actief bezig zijn is uiteindelijk het beste. Daarom ben ik ook van plan om hier nog jaren mee door te gaan.” Moeite met de vroege wekker heeft hij niet. “Ik ben iedere dag om kwart over zes wakker. Dan kan ik maar beter iets nuttigs gaan doen.”

En daarom werkt hij zich in het zweet voor SCO, de club die de laatste jaren steeds meer in zijn hart is gaan zitten. “Het is ook nodig, want het is zeker na het weekend vaak een bende”, aldus Celi. “Spelers lopen vaak met hun moddervoeten naar binnen, dat maak ik schoon. En spelers van de tegenstander laten de kleedkamer vaak achter met allerlei afval. Dat is jammer, want er wordt niet nagedacht dat andere mensen dat voor hen op moeten ruimen.”

Hij doet het desondanks met liefde. Celi voetbalde zelf nog in de jeugd van SCO, maar speelde ook jarenlang voor andere clubs. Toen zijn zoon wilde gaan voetballen, werd hij lid van SCO. Daar was Celi eerst jarenlang trainer. “Ook heb ik lange tijd gefloten voor de KNVB. Daar moest ik vijf jaar geleden helaas mee stoppen vanwege een blessure aan mijn knie.”

Het was een forse domper voor Celi, voor wie het fluiten een grote hobby was. Gelukkig bood het onderhoud bij SCO, wat hij al twintig jaar doet, afleiding. “Het is leuk om dit te doen omdat we inmiddels allemaal vrienden van elkaar zijn bij de club. Ik heb hier echt heel leuke mensen leren kennen. SCO heeft een speciaal plekje bij mij. Ik ben een clubman geworden.”

Klik op SCO voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SCO voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief