Home Blog Pagina 348

NSVV sluit af met overwinning op SSV’65

vv NSVV
-
0
NSVV sluit af met overwinning op SSV’65

NSVV was al kampioen en SSV’65 was al gedegradeerd. Dan kan het twee kanten op. Een ontspannen doelpuntenfestijn of een inspiratieloos fluit maar snel af wedstrijd. NSVV legde een tot nu toe nog onbekende derde variant op de mat, wat het best kan worden omschreven als een kansenfestijn.

NSVV wilde zeker het thuispubliek nog eenmaal laten zien tot wat voor moois het dit seizoen allemaal in staat is. Regelmatig lukte het NSVV via de zijkanten door te breken en de bal voor het doel te brengen. Uw stukjesschrijver had zijn boekje vol staan met +++ kansen, oftewel codetaal voor een 100% kans. NSVV lukte het om driemaal te scoren uit de vijftien gecreëerde +++ kansen. Met een drie tegen nul overwinning heeft NSVV een geweldig seizoen afgesloten.

In de eerste helft werd er niet gescoord. Er werden wel zes kansen gecreëerd door NSVV. Wessel van Haren was het dichts bij een doelpunt. Eerst schoot Wessel hard op de paal en de tweede kans was eigenlijk net achter hem gegeven. Zwevend door de lucht bedacht hij een charmante oplossing door een voorwaartse hakbal te proberen. Bijna lukte het om een wereldgoal te maken. De meeste kansen deze wedstrijd hadden de ploeggenoten gereserveerd voor Yoeron van de Ree die na dertien seizoenen selectievoetbal, vandaag als aanvoerder zijn laatste wedstrijd speelde voor het eerste. Tweemaal kopte Yoeron op de lat en eenmaal tikte hij de bal langs de keeper en verpeste alsnog een verdediger op de lijn de bekroning op zijn harde werk.

In de tweede helft liep NSVV alsnog uit op een overwinning waar je mee thuis kan komen. Bij het eerste doelpunt was er een voorzet van Jasper Huisman van de zijkant, die Jeroen Voshart tegen de touwen werkte. Bij het tweede doelpunt legde Mitchel Louwerens de bal af op Simon van Rheeden. Simon zag in zijn ooghoek Wessel Schouwink er nog iets beter voor staan en legde hem breed op Wessel, die dit buitenkansje verzilverde. Bij het derde doelpunt haalde Mitchel Louwerens de achterlijn en keek goed welke medespeler er het beste vrij stond voor het vijandelijke doel. Hij koos Jeroen Voshart uit, die zijn tweede van de middag binnen tikte.

In de tachtigste minuut kreeg Yoeron van der Ree zijn publiekswissel. Yoeron speelde vanuit de NSVV-jeugdopleiding maar liefst 13 seizoenen in de selectie van NSVV. De eerste jaren van zijn carrière speelde zich af op het middenveld als stabiele 2e klasser. Yoeron was erbij toen we in 2013 DBGC verpletterde in de nacompetitie en zo in de 2e klasse bleven. In 2015 waren we toch afgedaald naar de 3e klasse. Yoeron was erbij toen we direct in 2015 via een thriller tegen Groote Lindt het net niet lukte om direct terug te keren naar de 2e klasse.

Hij vormde “de muur” van het team dat een jaar later in 2016 in de tweede seizoenshelft vanuit het rechterrijtje via een super reeks tegen concurrent ZBC met 3-0 winst het kampioenschap pakte. Yoeron was erbij toen we 2 jaar later in 2018 weer vanuit de 3e klasse met een 9-0 kampioenswedstrijd tegen GHVV kampioen werden. Yoeron was erbij toen het team de afgelopen jaren het wel lukte om in de 2e klasse verder door te groeien. Hij neemt op het hoogtepunt afscheid na vorige week als aanvoerder de kampioenswedstrijd gespeeld te hebben en te promoveren naar de 1e klasse.

Yoeron namens alle supporters bedankt voor de fantastische jaren!

Na de wedstrijd werd ook afscheid genomen van trainer Peter Broekman. Peter was in 2013 door NSVV gevraagd een paar maanden trainer te zijn met een duidelijke doelstelling om NSVV voor de 2e klasse te behouden. Via de nacompetitie met een overwinning op DBGC is dit gelukt. In 2019 is Peter weer door NSVV gevraagd om samen met de jonge talentvolle Michael Nijssen een trainersduo te vormen. Dit keer was de duidelijke doelstelling om NSVV terug te brengen naar de 1e klasse. Na twee Corona jaren was het idee dit vorig seizoen te flikken, maar lukte het net niet. Dit seizoen moest in het laatste jaar van zijn trainerscarrière, het huzarenstukje gemaakt worden. In een topseizoen is het gelukt en is het een geweldige afsluiting van de mooie carrière van Peter. Peter bedankt!

In het seizoen 2003/2004 speelde NSVV voor het laatst in de 1e klasse. In twintig jaar zal er veel veranderd zijn in de 1e klasse en we zijn benieuwd naar deze nieuwe en voor NSVV onbekende tegenstanders. Ze zullen zeker betere voetbalkwaliteiten hebben dan wat NSVV tot nu toe gewend was. Door als team te blijven samenwerken moeten we ook volgend seizoen ons kunnen onderscheiden van tegenstanders met alleen veel talent en weinig samenwerking. Aan trainer Michael Nijssen de opdracht om met vernieuwde doelstellingen een nieuw tijdperk in te leiden. Michael is nog op zoek naar een assistent-trainer voor volgend seizoen. Geïnteresseerde kunnen een mail sturen aan tc@vvnsvv.nl

Opstelling NSVV:
Jarmo Hartgers (75e Stephen de Waard), Jerzy van Bergen, Michael Ouwens (75e Wessel Schouwink), Fabian Korbijn, Kjetil Mol (46e Boyd van Andel), Yoeron van der Ree (80e Leonard Kramp), Jeroen Voshart, Peter Jan Cazander, Jasper Huisman, Wessel van Haren (46e Simon van Rheeden), Mitchel Louwerens

Ruststand: 0 – 0
Eindstand: 3 – 0

Scoreverloop:
58e min.               1 – 0      Jeroen Voshart
81e min.               2 – 0      Wessel Schouwink
86e min.               3 – 0      Jeroen Voshart

Geschreven door: Bas Snijders
Foto gemaakt door: Cindy Vos

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

Koeman onthult selectie: Geen Cillessen of Berghuis, Reijnders maakt debuut

Eredivisie
-
0
Koeman onthult selectie: Geen Cillessen of Berghuis, Reijnders maakt debuut

Ronald Koeman heeft  zijn 26-koppige selectie aangekondigd voor de aankomende wedstrijden van Oranje in de Nations League. Er zijn weer een paar opvallende keuzes gemaakt.

De meest verrassende naam op de lijst is Tijjani Reijnders. Aan de andere kant moeten we helaas afscheid nemen van Jasper Cillessen, die zich bij de zeven afvallers voegt. De ervaren 34-jarige doelman heeft de afgelopen weken geen sterke indruk achtergelaten in het NEC-shirt. Het Nederlands elftal zal in juni de Final Four van de Nations League organiseren. Wederom een spannend evenement, dit maal op eigen bodem. In de halve finale staan we tegenover Kroatië, terwijl Spanje en Italië ook meedoen.

Naast de toevoeging van Reijnders en het afscheid van Cillessen, valt vooral de afwezigheid van Steven Berghuis op. Het gerucht gaat dat dit te maken heeft met het incident van afgelopen zondag, waarbij de Ajacied een klap uitdeelde aan een provocerende FC Twente-supporter. Het lijkt erop dat Koeman besloten heeft hier consequenties aan te verbinden. Ook Brian Brobbey en Davy Klaassen, Berghuis’ teamgenoten, hebben de definitieve selectie niet gehaald, net als Kenny Tete (Fulham), Bart Verbruggen (Anderlecht) en Stefan de Vrij (Internazionale).

Het Nederlands elftal heeft zich gekwalificeerd voor de Final Four van de Nations League door als eerste te eindigen in een poule met België, Polen en Wales. Op woensdag 14 juni zal in De Kuip de eerste halve finale plaatsvinden tussen Nederland en Kroatië. Een dag later nemen Spanje en Italië het tegen elkaar op in de Grolsch Veste. Op zondag 18 juni wordt het troostfinale-evenement in het stadion van FC Twente gehouden. Waarna de grote finale in De Kuip zal worden gespeeld. Helaas waren de Johan Cruijff ArenA en het Philips Stadion niet beschikbaar in juni vanwege andere evenementen.

Hier is de volledige selectie van Oranje:
Keepers: Justin Bijlow (Feyenoord), Mark Flekken (SC Freiburg) en Andries Noppert (sc Heerenveen)

Verdedigers: Nathan Aké (Manchester City), Daley Blind (Bayern München), Sven Botman (Newcastle United), Virgil van Dijk (Liverpool), Denzel Dumfries (Internazionale), Lutsharel Geertruida (Feyenoord), Matthijs de Ligt (Bayern München), Tyrell Malacia (Manchester United) en Jurriën Timber (Ajax).

Middenvelders: Frenkie de Jong (Barcelona), Teun Koopmeiners (Atalanta), Tijjani Reijnders (AZ), Marten de Roon (Atalanta), Joey Veerman (PSV), Mats Wieffer (Feyenoord) en Georginio Wijnaldum (AS Roma).

Aanvallers: Steven Bergwijn (Ajax), Memphis Depay (Atlético Madrid), Cody Gakpo (Liverpool), Noa Lang (Club Brugge), Donyell Malen (Borussia Dortmund), Xavi Simons (PSV) en Wout Weghorst (Manchester United).

Klik hier voor meer profvoetbalartikelen.
Klik hier voor meer informatie over OnsOranje.

Hakan Copur is klaar voor volgende stap bij MVV’27

MVV 27
-
0
Hakan Copur is klaar voor volgende stap bij MVV’27

Hakan Copur schuift deze zomer één stoeltje op naast de dug-out bij MVV’27. Het 43-jarige voetbaldier wordt van assistent hoofdtrainer bij de Maaslandse club, waar hij Marcel van Wieren, die performance manager wordt bij FC ’s-Gravenzande, opvolgt.

Copur is nu nog volop bezig met de actualiteit. MVV’27 is, met de finish van de competitie in zicht, nog in de race voor een plekje in de nacompetitie en daar moet volgens de projectleider in de petrochemie alle aandacht naar toe. “Het zou prachtig zijn als we de nacompetitie halen, maar er zijn meer kapers op de kust.”

Met de aanstelling van Copur als hoofdtrainer schuift MVV voor de tweede keer op rij een trainer naar voren die eerder trainer was van het tweede elftal. Huidig hoofdtrainer Marcel van Wieren bewandelde immers ook dezelfde weg. “De club vindt het belangrijk dat belangrijke waarden in het voetbal terugkomen. De MVV-stijl. Dominant, maar vooral herkenbaar voetbal met voornamelijk spelers die bij de club zijn opgegroeid. Ik denk dat het een voordeel is dat er dan een trainer voor de groep staat die weet wat MVV is en al een tijdje meeloopt bij de club.”

Copur maakte zelf zeven seizoenen deel uit van de Maaslandse selectie. Hij kwam ooit met Cor van der Hoeven mee vanuit Rozenburg. “Mijn eerste periode bij MVV duurde vijf seizoenen. Onder trainer Pim van der Hoorn zijn we toen gepromoveerd van de derde naar de tweede klasse.”

Copur keerde later terug voor nog twee seizoenen. Hij bekleedde toen de rol van routinier. Als speler was hij fanatiek en had een no-nonsense mentaliteit, zoals hij het zelf omschrijft. “Die mentaliteit neem je natuurlijk ook mee als trainer”, weet Copur, die bij het tweede elftal van het Vlaardingse CION zijn eerste stappen in het trainersvak zette.

In het seizoen 2019-2020 keerde Copur voor de tweede keer terug op sportpark De Commandeur, dit keer als trainer van het derde selectie-elftal. “Dat elftal heb ik twee seizoenen getraind en vervolgens ben ik trainer geworden van het tweede elftal. Dit is mijn tweede volledige seizoen.”

In die periode onderging de selectie van de Maaslandse club een grote gedaanteverwisseling. “Er zijn een paar jaar geleden veel spelers gestopt. Dat had invloed op het eerste en tweede elftal. Het tweede is toen bijna volledig vernieuwd. Veel jonge spelers stroomden door vanuit de onder negentien, maar ook jongens vanuit het derde, die ik al eerder onder mijn hoede had.”

Copur noemt zichzelf als trainer ‘direct’. “Ik hield er zelf als speler al niet van als een trainer geen man en paard noemde als het niet goed ging in het veld. Als twee of drie man verzaken dan krijgen ze dat van mij te horen. Uiteraard met bijpassend advies. Daar hebben de spelers en het team veel meer aan dan een algemene opmerking. Uiteindelijk gaat het om het team en om het resultaat. Ik zal daarom altijd een beslissing nemen in het teambelang.”

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27

Eerste seizoen bij Spui bevalt Niels de Zwarte uitstekend

V.V. Spui
-
0
Eerste seizoen bij Spui bevalt Niels de Zwarte uitstekend

SPUI – Voor Niels de Zwarte was er bij FC Axel niet of nauwelijks vooruitzicht op een basisplaats of meer speelminuten in het eerste elftal. Daarom besloot hij verder te kijken, al viel de keus van zijn nieuwe club redelijk dicht bij huis. Sinds dit seizoen speelt hij bij vierdeklasser v.v. Spui. De overstap bevalt de 25-jarige middenvelder uitstekend.

“Vanwege mijn studie kan ik maar één keer trainen per week en mede ook daardoor speelde ik niet bij FC Axel. Qua niveau is het voor mij dan ook geen grote stap terug, omdat ik ook vooral mijn wedstrijden speelde in het tweede elftal. De stap naar Spui was voor mij misschien wel een logische, want ik werd door de club benaderd of ik interesse had in een overstap. Vorig seizoen haalden ze net geen nacompetitie, dus ik had direct wel een prima gevoel bij de keuze.”

Tot op heden voelt De Zwarte, die als voetballer bij FC Axel zowel in de jeugd als senioren over het algemeen in de as speelde, zich prima thuis. Ook bij de vierdeklasser is hij steevast actief als controleur op het middenveld en speelt hij wekelijks. “We hebben een leuk team en bezitten ook over kwaliteit om in de linkerrij te kunnen meedoen. Dit seizoen spelen we gelijk tegen de koploper en  verliezen dan tegen een ploeg uit de rechterrij. Die wisselvalligheid zorgt ervoor dat we nog niet in de buurt komen van de prestaties van vorig jaar. Het doel was om minstens dat niveau te evenaren en daar zijn we dus nog niet in geslaagd.”

Blessures van bepalende spelers zoals Colin Kalisvaart en op sommige momenten niet scherp genoeg zijn tijdens wedstrijden.  Het zijn voor Spui enkele factoren die volgens De Zwarte daarbij een voorname rol spelen. “De selectie is misschien in de breedte wat te krap, waardoor we na een goede start op een gegeven moment wat wegzakten. Toch denk ik dat we aan het eind van de rit nog best dichtbij onze doelstelling moeten kunnen komen. Daarvoor hebben we voldoende wedstrijden gespeeld die perspectief bieden.”

De middenvelder, die bij FC Axel ook geregeld als back speelde, is nog druk bezig met zijn studie, waardoor hij het voetbal kan gebruiken als een welkome ontspanning. “Ik zit nu in mijn vierde jaar aan de KOB, Kader Opleiding Bouw. Een intensieve opleiding waarbij ik ook nog veertig uur per week werk voor Simons Bouwgroep. Het fijne is, dat ik van de trainer het vertrouwen krijg en wekelijks in de basis speel. Tot nu toe draai ik een redelijk seizoen, al denk ik wel dat het nog beter kán en ook nog beter moét. Zo zelfkritisch ben ik wel. Een speler die ergens echt bovenuit steekt, zo zie ik mezelf niet. Ben eerder die ‘stille kracht’, waarvan je meestal pas merkt wat de impact is als die niet meedoet. Dat is wat ik vaker hoor van mensen en dat vind ik wel een mooie typering.”

De overstap naar Spui, was er toch wel eentje waarover de Axelaar een tijdje heeft moeten nadenken. “Ik heb mijn hele leven als voetballer, in jeugd en senioren, rondgelopen daar in Axel. Die twintig jaar laat je niet zomaar los. Maar het was voor mij de doelstelling om vooral plezier te hebben in het spelletje. Dat was ik een beetje verloren en dat heb ik nu weer hervonden. En als je jezelf op je gemakt voelt en plezier hebt, dan komt de prestatie uiteindelijk vanzelf. En als je gewoon mág spelen, dat is gewoon prettig. Bij het tweede speelde ik, was het ook leuk maar ik wilde graag in een eerste elftal spelen. Die kans kreeg ik bij Spui en daar ben ik ze wel dankbaar voor.”

Klik op VV Spui voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spui voor meer informatie over de club.

Monaim Elbousaksaki maakt de overstap van vv Vrederust naar MOC’17 J019-1

MOC 17
-
0
Monaim Elbousaksaki maakt de overstap van vv Vrederust naar MOC’17 J019-1

Vandaag gaan we in gesprek met Monaim Elbousaksaki, een ervaren trainer die onlangs de overstap heeft gemaakt van v.v. Vrederust naar MOC’17 Jo19-1. Monaim deelt zijn gedachten over zijn carrièreverloop en zijn ambities bij zijn nieuwe club.

Monaim begon zijn voetbalcarrière op jonge leeftijd bij Nieuw Borgvliet en maakte zijn debuut in het eerste elftal op slechts 16-jarige leeftijd. Vervolgens verhuisde hij naar s.v. Dosko A1, waar hij op een hoger niveau kon spelen en ook zijn debuut maakte in het eerste elftal. Na drie seizoenen besloot Monaim om samen met zijn vrienden te gaan voetballen bij het Zeeuwse Oud Vosmeer, waar hij twee seizoenen doorbracht voordat hij de overstap maakte naar v.v. Vrederust. Bij Vrederust speelde hij maar liefst 7 seizoenen in het eerste elftal, twee seizoenen in het tweede elftal en was hij ook twee seizoenen trainer van het tweede elftal. Na 11 jaar bij Vrederust is het nu tijd voor een nieuwe uitdaging als hoofdtrainer bij MOC’17 Jo19-1, waar hij komend seizoen aan de slag gaat.

Gevraagd naar de belangrijkste reden voor zijn overstap, legt Monaim uit dat hij zichzelf wil blijven ontwikkelen als trainer en de ambitie heeft om op hoog niveau in de bovenbouw van het jeugdvoetbal te coachen. MOC’17 bood hem de mogelijkheid om deze ambities waar te maken, en hij greep deze mooie kans met beide handen aan.

Terugkijkend op zijn periode bij v.v. Vrederust, koestert Monaim warme herinneringen aan de 11 mooie jaren die hij daar heeft doorgebracht. Hij beschrijft de club als fantastisch en warm, waar iedereen elkaar kent en het als een grote familie aanvoelt. Monaim voelt zich vanaf dag één welkom en gewaardeerd bij Vrederust en spreekt alleen maar positief over de club. Het afscheid nemen zal dan ook emotioneel zijn voor hem.

Bij zijn nieuwe club, MOC’17 Jo19-1, heeft Monaim als doel om zowel zichzelf als het team naar een hoger niveau te tillen. Hij wil zich verder ontwikkelen als trainer, een netwerk opbouwen en spelers helpen bij hun overgang naar het seniorenvoetbal. MOC’17 heeft de ambitie om zoveel mogelijk zelf opgeleide spelers in het eerste elftal te hebben, en Monaim is vastberaden om zijn ervaring en kennis met hen te delen en bij te dragen aan deze visie.

Vooruitkijkend naar het volgende seizoen hoopt Monaim op een goede voorbereiding met MOC’17 Jo19-1 en een succesvolle prestatie op divisieniveau. Hij zal er alles aan doen om een sterke selectie te vormen en de ambitie en visie van de club te behouden en te bevorderen.

Gevraagd naar wat hij het meest zal missen bij v.v. Vrederust, antwoordt Monaim vol emotie: “Pfff, ik ga alles missen, maar dan ook echt alles. Van de clubmannen Jan Quist, Gebroeders Suijkerbuijk, Jeroen Keizer en Marco Vriens tot alle spelers die ik heb mogen trainen en waarmee ik heb gevoetbald. Vrederust heeft voor altijd een plek in mijn hart en ik wens de club veel succes in de komende jaren. De Groene Hel zal ik nooit vergeten!”

Met zijn enthousiasme, ervaring en passie voor het spel is Monaim vastbesloten om bij MOC’17 Jo19-1 een positieve impact te maken en zijn spelers te helpen groeien. We wensen hem veel succes en kijken uit naar zijn prestaties in het nieuwe seizoen.

Klik hier voor meer artikelen over MOC ’17
Klik hier voor meer informatie over MOC ’17

In gesprek met Jilphano van der Eerden, keeper bij RFC 6

RFC
-
0
In gesprek met Jilphano van der Eerden, keeper bij RFC 6

Vandaag gaan we in gesprek met Jilphano van der Eerden, een getalenteerde keeper bij RFC uit Raamsdonksveer. Jilphano, 21 jaar oud, deelt zijn ervaringen en ambities binnen het voetbal.

Jilphano begon zijn voetbalcarrière op jonge leeftijd bij Good Luck. Daarna speelde hij enkele jaren bij Veerse Boys voordat hij de overstap maakte naar SCO in Oosterhout. Bij SCO beleefde hij mooie momenten, waaronder het kampioenschap met de C2. Na een periode waarin het plezier in het keepen verminderde, besloot Jilphano terug te keren naar zijn thuisclub RFC, waar hij nu speelt in het 6e elftal en meetraint met de selectie. Hij heeft ook een aantal wedstrijden gespeeld bij het 2e elftal en is regelmatig te vinden bij het zondag 3 team van RFC.

Vooruitkijkend naar de toekomst, heeft Jilphano de ambitie om volgend seizoen weer deel uit te maken van de selectie om zijn niveau verder te verbeteren. Hij vindt het belangrijk om op een hoog niveau te kunnen blijven keepen.

Dit seizoen was voor Jilphano in het begin even wennen, omdat hij nu in een lagere klasse speelt dan hij gewend was. Echter, het team heeft het verrassend goed gedaan en Jilphano heeft het plezier in het keepen weer teruggevonden na een moeilijke periode.

Een hoogtepunt in zijn voetbalcarrière was het kampioenschap met de C2 van SCO. Een dieptepunt was het moment waarop hij geen plezier meer had in het keepen. Gelukkig heeft hij dit weten te overwinnen en zichzelf nieuwe doelen gesteld.

Jilphano heeft geen specifieke rituelen om optimaal te kunnen presteren, maar geniet van zijn hobby’s buiten het voetbal. Hij is een fanatiek gamer en brengt graag tijd door met zijn vrienden, onder het genot van een biertje in het weekend. Daarnaast is hij een trouwe supporter van NAC Breda en bezoekt hij iedere thuiswedstrijd met zijn seizoenskaart.

William Kanters, de trainer van het 6e elftal bij RFC, verdient volgens Jilphano lof. Ondanks zijn drukke schema zet William zich elke week in om trainingen te geven en de wedstrijden voor te bereiden.

Voor Jilphano is voetbal belangrijk omdat het hem de mogelijkheid geeft om zijn energie kwijt te kunnen. Hij is al van jongs af aan fan van deze sport, zowel om te beoefenen als om naar te kijken.

Terugkijkend op het seizoen heeft Jilphano een geweldige tijd gehad met het 6e elftal. Ze hebben nog een paar wedstrijden te gaan en hopen daar nog punten te pakken om hoger op de ranglijst te eindigen. Voor volgend seizoen hoopt Jilphano een plek te veroveren in de selectie van RFC, waar hij zijn talenten verder kan ontwikkelen.

Klik op RFC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RFC voor meer informatie over de club.

Fabian Wilson wil met goed gevoel afscheid nemen van het zondagvoetbal met SV Oostburg

SV Oostburg
-
0
Fabian Wilson wil met goed gevoel afscheid nemen van het zondagvoetbal met SV Oostburg

OOSTBURG – Dat SV Oostburg oversteekt naar het zaterdagvoetbal, die kogel was onlangs al door de kerk. Het is echter trainer Fabian Wilson de eer te na om het restant van het seizoen te laten lopen, want hij wil als ‘best of the rest’ en dus met een goed gevoel afscheid nemen van het zondagvoetbal.

“Zonder twijfel! Die ambitie hebben we met elkaar ook uitgesproken. Nu duidelijk is dat we als vereniging de overstap maken naar de 4e Klasse van het zaterdagvoetbal, dan willen we dat ook op een zo positief mogelijke manier doen. Er zijn een paar ploegen die er bovenuit steken, maar daaronder zijn we met een brede groep clubs die allemaal dicht bijeen liggen. Daarvan willen wij de beste worden en dan moeten we dus mikken op plek vier als eindklassering.”

De jonge trainer, die ook komend seizoen voor de groep staat, vindt dat zijn ploeg over heel veel kwaliteit beschikt. “Maar we zijn nog niet constant genoeg en daardoor loop je af en toe nog wel eens tegen een uitglijder aan. Dat maakt ook dat we niet bij de topploegen in de buurt komen, maar we hebben ook te maken met een overwegend nog heel jonge selectie. Daarin zit nog veel potentie en rek. Jongens maken nu vlieguren en krijgen soms te maken met flinke tegenstand. Daar moet je van leren en elke training en wedstrijd de motivatie hebben om het beste uit jezelf te halen.”

Waar de bovenste drie plekken al vergeven zijn, daar ligt plek vier nog open. Die klassering geeft als het goed is normaal gezien nog recht op nacompetitie. Ik ben hier vorig seizoen tijdens de winterstop ingestapt en zag direct dat deze jonge spelersgroep veel in zijn mars had. Het kwam er alleen nog niet voldoende uit. Samen zijn we hard aan de slag gegaan en maken we wekelijks stappen. Mocht je vierde worden en nacompetitie halen, dan zijn dat voor deze gasten ook weer geweldige leermomenten en prachtige ervaringen om door te groeien. Voor mij is Oostburg de eerste klus als hoofdtrainer en het werken met een groep bevalt perfect. Zelf train ik nog wat bij Zaamslag, nadat ik noodgedwongen bij HSV Hoek ben moeten stoppen. Ik wilde er ook gaan spelen, maar de KNVB gaf geen toestemming helaas. Daarom train ik alleen en dat is prima te combineren met de klus bij Oostburg. Hoe dat komend seizoen ingekleurd gaat worden, daar moet ik nog naar kijken.”

Wilson stond bij derdedivisionist Hoek als speler altijd bekend om zijn tomeloze inzet en ongekende drive tijdens wedstrijden. “Ik ben altijd iemand die heel veel heeft gelaten voor het voetbal. Nu als trainer verlang ik ook het nodige van de spelers. Al ben ik wel realistischer en kan me toch ook wel aanpassen aan het niveau. Dat is helemaal anders dan ik als speler gewend was. Maar inzet blijft de basis van alles, ongeacht de klasse waarin je speelt. Als dat er niet is, dan wordt het niks. Fouten maken is menselijk en daar heb ik begrip voor, áls je er maar van leert. Sommige spelers die ik soms zie hebben misschien wel meer talent dan ik als speler had, maar missen andere facetten om een hoger niveau te bereiken. Dat vind ik dan zonde.”

“Er zijn voor mij voldoende uitdagingen nog hier bij Oostburg als trainer, want ook daarin heb ik ambitie. Maar het is zaak om geleidelijk de weg te bewandelen. Zowel persoonlijk als trainer, maar ook met het team. Gelukkig heb ik dan hier onder andere Jeroen Hertog, mijn assistent- en keeperstrainer. Die doet heel veel en is een perfect klankbord. En waar nodig daar trap hij even op de rem.. Dat heb ik ook wel nodig, want ook ik zit in een ontwikkelingstraject. Maar het is een prachtige rol om te mogen vervullen.”

Klik op SV Oostburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Oostburg voor meer informatie over de club.

‘Voor mijn gevoel ben ik nog niet klaar’, aldus Richard Langeveld van Quintus

vv Quintus
-
0
‘Voor mijn gevoel ben ik nog niet klaar’, aldus Richard Langeveld van Quintus

Nog een paar wedstrijden, en dan komt er een einde aan het huwelijk tussen Richard Langeveld en vierdeklasser Quintus. Want na vier jaar, vindt de club het tijd voor een frisse wind. Maar als het aan de trainer had gelegen, waren ze nog wel even samen doorgegaan. “Voor mijn gevoel ben ik nog niet klaar.”

Toch is dat straks, eind mei, de harde realiteit. “Dat voelde als een teleurstelling, ik vind het echt jammer. Aan de andere kant, begrijp ik het ook wel na vier jaar met dezelfde groep…” Inmiddels bekomen van de ‘schrik’, relativeert Langeveld (60) de boel. “Het is een heerlijke club, waar ik altijd met veel plezier heb gewerkt. Een groep vol leuke gasten en één met veel potentie. Dan ga je als trainer graag nog even door. Ik heb het maximale er nog niet uitgehaald, denk ik.” Met een plaats vlak boven de nacompetitieplekken van de vierde klasse, vallen de resultaten in Kwintsheul dan ook wat tegen, weet ook de trainer. “Het is wat dat betreft ook niet echt een geluksseizoen. Iemand met een gescheurde kruisband, een kapotte meniscus en nog wat blessures. Het geluk hangt wat dat betreft nog niet echt aan ons. Maar dat dwing je ook af hè, zeggen ze.” 

Geen spijt
Pech, verliezen in de laatste minuut en zelf een penalty missen. De ploeg kan wat dat betreft wel wat positieve energie gebruiken. “We moeten gewoon keihard blijven werken, niks komt aanwaaien. Daar zijn we ons bij Quintus wel bewust van. Op basis van alleen kwaliteit, gaan we niet zomaar even wedstrijden winnen.” Toch zullen ze dat, om plek negen te behalen én vast te houden, wel degelijk moeten gaan doen. “Dat blijft ons doel, dan ontlopen we de nacompetitie.” Hoe dat moet gaan lukken? Langeveld heeft wel een idee. “Scorend vermogen, daar schort het aan. De verdediging en het middenveld staan wel, maar we moeten doelpunten maken!” Want hoewel de inwoner van Rijswijk er eigenlijk nog niet aan wil denken, komt zijn afscheid toch met rasse schreden dichterbij. En dus, wordt het stiekem tijd om terug te kijken. “Qua resultaten, ben ik teleurgesteld. We hadden graag die derde klasse willen halen. Hopelijk lukt dat wél met de volgende trainer.” Maar, zo verdedigt hij zichzelf. “Het zat ook niet echt mee. Twee seizoenen last van corona…” Desondanks, heeft Langeveld geen seconde spijt van zijn beslissing zo’n vier jaar geleden. “Wie wil er nou niet in het Westland werken? Met goede gasten, die allemaal bereid zijn om er vol voor te gaan.” 

Stinkende best
Quintus heeft dan ook een speciaal plekje in zijn hart, vertelt hij. “Een klein cluppie, lekker normaal en iedereen zegt waar het op staat. Ik heb het hier nog altijd fantastisch naar mijn zin.” Maar bij een mooie tijd, hoort natuurlijk ook een passend einde. Langeveld ziet het al voor zich. “Niet degraderen met die mannen, zo wil je niet afsluiten. Via de voordeur naar buiten en handhaven in de vierde klasse.” Op de vraag wat hij het meeste gaat missen, volgt dan ook een logisch antwoord. “Die gasten! Ik heb echt genoten van de gemoedelijkheid en het onderlinge contact.” Een omgeving die goed bij hem past, zo denkt Langeveld. “Ik ben een sociale trainer, iemand die niet echt keihard is. Dat wordt me soms nog wel eens verweten. Een dolletje, een geintje en alles in goede harmonie. Het blijft een hobby. Je moet veel plezier hebben, maar tijdens oefeningen gaat het serieus.” En dus legt de oefenmeester de lat, ook na vijftien jaar als hoofdtrainer, nog altijd hoog. “Een eerste is het vlaggenschip van de club, iedereen kijkt naar je. Dan moet je gewoon je stinkende best doen.” Iets dat hij zelf in al die jaren, in ieder geval vol passie heeft gedaan. “Het mooiste van trainer zijn? Tussen die gasten staan. Lekker op het veld, dan blijf je scherp en jong.” Toch is dat straks, verleden tijd. Alhoewel. “Ik word assistent bij SC Monster. In de schaduw, even een stapje terug, eens kijken hoe dat bevalt.” Maar voor het zover is, met handhaving door de voordeur weg bij Quintus. “Ik wil niets liever!”

Klik op vv Quintus voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Quintus voor meer informatie over de club.

Dames HVV’24 pakken kampioenschap en promoveren naar vierde Klasse

H.V.V. 24
-
0
Dames HVV’24 pakken kampioenschap en promoveren naar vierde Klasse

HULST – Van enige tegenstand was in de kampioenwedstrijd in Nispen tegen NSV weinig sprake. Met een overtuigende 0-10 overwinning kroonde het damesteam van HVV’24 zich begin april tot kampioen in de 5e Klasse. Een mooi succes voor het trainersduo Dave de Booij en Tamara van Bunderen.

De Booij, die twee van zijn dochters ook in het elftal heeft spelen, is alweer voor het vierde seizoen trainer bij het damesteam en dat bevalt hem goed. “Het begon ooit min of meer als geintje. Toen ik ergens na een wedstrijd een keer iemand van HVV’24 tegenkwam in de kantine. Dat werd gezellig en uiteindelijk had ik op een bierviltje een ‘krabbel’ gezet. Onder de tekst dat ik trainer zou worden van de dames. Dus dat was eigenlijk een vrij ludiek begin van mijn rol als trainer hier bij de dames haha.”

Inmiddels heeft hij dus maar mooi een kampioenschap op zijn ‘palmares’ als trainer staan, waar hij in de begeleiding sinds eind vorig seizoen wordt bijgestaan door Tamara van Bunderen. Zij is zelf oud-speelster van HVV’24 en keepte daarna nog jarenlang bij MHC Rapide. Haar dochter Giulia ging echter voetballen in Hulst, dus bijna als vanzelfsprekend raakte zij ook langzaamaan meer en meer betrokken bij de ploeg.

“Net voor het eind van vorig seizoen heb ik een de training overgenomen en dat vond ik wel leuk. In september werd Dave aan een nekhernia geopereerd. Toen mocht hij zes weken lang niets doen en heb ik de trainingen verzorgd Dat was zo goed bevallen, zowel bij mezelf als bij de dames, dat ik ben ‘blijven hangen’ bij het team. Soms ben ik op dinsdag nu alleen om de training te geven en op de vrijdagen doen we het nu meestal samen. Dat is wel makkelijk, zeker als je met een grotere groep speelsters werkt of wat moeilijkere oefenvormen wilt trainen. Maar het is ook gewoon wel prettig om iemand te hebben om mee te sparren.”

Het trainersduo is wel trots op de resultaten die de dames in het huidige seizoen aan de dag hebben gelegd. Want er werd tot aan het kampioenschap slechts één duel verloren en één keer gelijk gespeeld. “Dus als je het zo bekijkt en ziet dat je meer dan tien punten voorsprong hebt op de nummer twee, dan ben je wel de terechte kampioen. Want in mijn ogen lijkt het me sowieso ook leuker om écht te worden uitgedaagd en voor de punten moet knokken. Nu waren er te vaak wedstrijden bij met grote uitslagen en dat is voor beide teams dan soms niet leuk. Maar als je zoals wij dan bovenaan staat, dan heb je daar natuurlijk maling aan.”

De laatste keer dat de dames nog eens een kampioenschap konden vieren, dat was in het seizoen 2016 – 2017 . In de beslissende thuiswedstrijd werd destijds SSV’65 aan de zegekar gebonden. Nu moesten de dames van NSV in Nispen er aan geloven. Er waren nog wat auto’s met supporters naar Brabant afgereisd. Met blauwgeel vuurwerk tijdens én na de gewonnen kampioenswedstrijd zorgden ze voor de ondersteuning. Voor komend seizoen zullen de dames nu gaan uitkomen in de 4e Klasse op zondag.

“Ook dan zullen we weer vaak naar Brabant moeten, waar we dan teams treffen die het ons een stuk lastiger gaan maken. Hopelijk kunnen we de huidige spelersgroep nog wat uitbreiden met nieuwe meiden, terwijl er misschien ook vanuit jeugd nog wat versterking doorkomt. We hebben de beschikking over een spelersgroep die ook buiten het veld hecht is en veel met elkaar onderneemt. Dat is mooi en zie je terug op het veld ook. Dit is echt een collectieve prestatie en daar mogen we trots op zijn en van genieten”, aldus het succesvolle trainersduo.

Klik op HVV’24 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HVV’24 voor meer informatie over de club.

Kethel Spaland-jeugd beleeft glorieuze bekercampagne

vv Kethel Spaland
-
0
Kethel Spaland-jeugd beleeft glorieuze bekercampagne

Kethel Spaland jeugd onder achttien mag nog altijd hopen op de dubbel: het kampioenschap in de hoofdklasse en het winnen van de Abel Cup. “Dit is een goede groep spelers”, meent trainer Danny Fellinger.

De kleedkamer van Kethel Spaland barstte onlangs uit zijn voegen. Dolenthousiaste spelers beklommen de banken en elkaar om zo uiting te geven aan hun vreugde na de verrassende bekerwinst op Excelsior Maassluis. Hoewel de Maassluizer jeugd in de competitie een paar klassen hoger speelt, wist de talenten van de Schiedamse club ten koste van de Tricolores de finale te bereiken.

Nadat het na de reguliere speeltijd 2-2 stond nam Kethel Spaland de strafschoppen beter dan de opponent. “We hadden het eigenlijk al in de wedstrijd moeten beslissen”, vond trainer Danny Fellinger. “We hebben de kansen er voor gehad, want we stonden twee keer voor de keeper.”

Fellinger geniet van het succes van zijn jongens. “We zijn in de beker een soort reuzendoder, want in de kwartfinale schakelden we Sportclub Feyenoord uit.” Hij weet echter ook dat resultaten uit het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. Op zaterdag 18 mei spelen Fellinger en zijn mannen de finale bij Smitshoek en dat is volgens de trainer een wedstrijd die ‘gewoon weer op 0-0 begint’.

Voor Fellinger is het het debuutseizoen als trainer. De 37-jarige Schiedammer, die werkzaam is als tegelzetter, kan bogen op een lange voetbalcarrière die hem bracht bij onder andere Sparta, Deltasport, HBSS en Kethel Spaland. “Ik was een omgeturnde linksback. Een no-nonsense speler, die altijd hard werkte en dat ook van zijn medespelers verlangde.”

Die no-nonsenses mentaliteit is ook terug te zien in zijn aanpak bij de onder achttien van Kethel Spaland. “Ik hou van discipline. Als je niet traint, sta je ernaast, als je te laat bent voor een training en daar geen goede reden voor heb, ga je maar weer terug naar de kleedkamer. Dit is natuurlijk wel een leeftijd dat je regels moet stellen. Ze hebben tegenwoordig allemaal hun woordje bij zich.”

Het jongste broertje van Fellinger, Jan (17), maakt ook deel uit van het team. “We schelen twintig jaar, maar ik zie in hem veel van mezelf terug. Hij is net als ik ook linksback.” Stellig: “Maar ook voor Jan gelden de regels. Ook hij heeft geen privileges.”

De kracht van het elftal is volgens Fellinger vooral de aanval. “Onze spits, buitenspeler, nummer tien en centrale middenvelder, dat is het hart van ons team. We scoren niet voor niets altijd makkelijk. Achterin hebben we door blessures en schorsingen behoorlijk moeten schuiven dit seizoen, maar dat staat ook redelijk.”

Het kampioenschap van de hoofdklasse ,lijkt een kwestie van tijd, al wil Fellinger pas de huid verkopen als de beer geschoten is. “We hebben onlangs tegen PPSC gespeeld. Dat werd een moeizame 3-2. We zijn er nog niet.”

Klik op vv Kethel Spaland voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Kethel Spaland voor meer informatie over de club.

1...347348349...1.492Pagina 348 van 1.492

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.