Home Blog Pagina 322

RWB blijft volgend seizoen in de KNVB 4e klasse.

RWB verloor zaterdag 10 juni met 2-0 van Herkingen’55 en blijft daardoor volgend seizoen voetballen in de 4e klasse. Herkingen’55 maakt volgende week zaterdag in de finale met Zaamslag uit wie promoveert naar de 3e klasse.

Op Goeree Overflakkee stelde RWB te weinig tegenover het gedreven Herkingen’55. RWB, wat het meer van het voetballend vermogen moet hebben had het moeilijk op het veld van Herkingen’55, waar een pass over de grond alle kanten op stuitert. RWB ging het daardoor steeds meer zoeken in lange ballen maar daarmee werden de kansen op succes voor RWB niet beter. Beide goals die in de tweede helft vielen kwamen uit standaard situaties, waar trainer Dennis de Bruijn vooraf voor had gewaarschuwd. De 1-0 kwam uit een vrije trap die bij de tweede paal door Maik Molenaar werd ingekopt, en de 2-0 net voor tijd door een vrije trap van de 40 jarige uitblinker Michel Melissant die de bal vanaf 25 meter in de kruising legde.

Had RWB dan helemaal geen kans? Jazeker wel, als RWB net voor rust uit een van de twee grote kansen had gescoord en op voorsprong de rust in had kunnen gaan had het mogelijk heel anders kunnen lopen. Ondanks het verlies kan trainer Dennis de Bruijn echter RWB met opgeheven hoofd verlaten. Volgend seizoen is hij actief als hulptrainer van het Bredase Baronie. RWB eindigde in de competitie met 47 punten uit 22 wedstrijden op de derde plaats en behaalde met het winnen van een periodetitel toch een prijs. Het behalen van de finale om promotie te bewerkstelligen was een brug te ver.

Volgend seizoen komt RWB samen met de zaterdagploegen uit Sprang-Capelle uit in de KNVB 4e klasse. SSC’55 en RWB blijven in deze klasse uitkomen en SV Capelle en NEO’25 degradeerden beide uit de 3e klasse. Al deze Waalwijkse ploegen zullen ongetwijfeld bij de KNVB aandringen op het indelen in dezelfde klasse zodat er een competitie ontstaat waarbij elke vereniging zes Waalwijkse derby’s speelt.

Klik op RWB voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RWB voor meer informatie over de club.

Berkdijk zet laatste jaren steeds meer in op de jeugd

Berkdijk zet de laatste jaren steeds meer in op de jeugd. Jonge spelers hebben volgens bestuurslid Joey Bell een prominente plek binnen de vereniging, in de hoop om ook de komende jaren het hoofd boven water te houden. Dat was vanwege het ontbreken van een stevige jeugdopleiding de laatste jaren allesbehalve een vanzelfsprekendheid. 

Berkdijk heeft op dit moment zo’n honderd jeugdleden, verdeeld over negen teams. In niet alle leeftijdscategorieën kan de club voetbal faciliteren. Het doel is dan ook om over een aantal jaar in iedere leeftijdscategorie minimaal één team te hebben en bij de kleinere zelfs meerder”, legt Bell uit. 

Volgens Bell, die zelf nooit heeft gevoetbald maar door zijn zoon in het wereldje rolde, is het een noodzakelijk streven. “De jeugd is de toekomst. Door goed in te zetten op de jeugd kunnen we ervoor zorgen dat we straks in iedere leeftijd elftallen hebben die allemaal opgegroeid zijn bij Berkdijk. Het ultieme doel zou vervolgens zijn om over een paar jaar een groot aantal spelers uit eigen jeugd bij de senioren in Berkdijk 1 te zien spelen.”

Dat is voorlopig toekomstdenken, weet het bestuurslid jeugdzaken als geen ander. Momenteel is Bell al trots dat zijn club qua ledenaantal in de lift zit. “Ongeveer vijf jaar geleden was er nagenoeg geen jeugd meer bij Berkdijk. De dochter van een speler van het eerste (Matthy Laros, red.) en nog enkele andere kinderen wilden graag gaan voetballen. Eigenlijk was er op dat moment helemaal niks meer voor bij Berkdijk. Omdat ze de kids niet zomaar naar een andere club wilden sturen, moest er iets gedaan worden.” Dat gebeurde. “Inmiddels gaat het erg goed in de jeugdafdeling en zijn we flink aan het groeien.”

En dat terwijl kinderen in de regio talloze mogelijkheden hebben bij de zoektocht naar een club om te voetballen. Wat de club uit Kaatsheuvel de juiste keuze maakt voor beginnende voetballers? “Ik denk dat we een gezellige jeugdafdeling hebben waarbij iedereen welkom is. En nog belangrijker waar iedereen zichzelf kan zijn en wat voor iedereen betaalbaar is”, aldus Bell. “Naast de trainingen en wedstrijden worden door de verschillende commissies binnen Berkdijk, waaronder de jeugdactiviteitencommissie, diverse leuke activiteiten georganiseerd speciaal voor de jeugd om nog meer binding met de club te krijgen”, doelt hij onder meer op de vriendjes- en vriendinnetjes dag, ouder-kindtoernooi met Pasen en de kinderdisco.

Bell, die zelf als leider actief is bij het elftal van zijn zoontje, heeft zelf ervaren hoe snel het Berkdijk-gevoel kan groeien. Sinds hij er begon door zijn zoon, steekt hij zijn handen steeds vaker uit de mouwen. “Waar ik in het begin eerst alleen maar ging kijken bij de training, ben ik door de groei van de club mee gaan helpen bij de trainingen en wedstrijden.” Inmiddels is hij al vier jaar regelmatig op de club en dat bevalt hem uitstekend. “Wanneer je bij Berkdijk komt, word je geaccepteerd zoals je bent. Ongeacht je afkomst en word je als het ware opgenomen in de Berkdijk-familie.”

Klik op vv Berkdijk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Berkdijk voor meer informatie over de club.

Larissa van Haren al aardig ingeburgerd bij DKS’17

KOEWACHT – Ze voetbalde tot haar achttiende bij SDO’63. Tot het hoogste jeugdteam werd doorgeschoven naar de senioren en Larissa van Haren op zoek moest naar een damesteam. Omdat in de buurt alleen meidenteams actief waren viel de keus op RKVV Koewacht, dat inmiddels alweer voor het zesde seizoen samen is met v.v. STEEN onder de naam DKS’17

De centrale verdedigster is tevens aanvoerster bij het tweede team, onder leiding van de nieuwe trainer Serge Martinu. In het elftal is ze het verlengstuk van Martinu en geeft ze leiding aan de verdediging. “Ik ben hier al aardig ingeburgerd inmiddels en het voetballen bevalt me nog altijd erg goed. Nu de dames uit Axel weer een zelfstandig damesteam vormen, zijn wij opnieuw het tweede elftal geworden en springen we daar waar nodig ook af en toe bij als er bij het eerste team dames nodig zijn. Dat vind ik ook nooit een probleem om te doen, al ben ik zeker niet iemand die wekelijks op dat niveau moet spelen. Daarvoor ben ik realistisch genoeg om mijn eigen kwaliteiten te kennen. Laat mij maar hier in het tweede team spelen, dat is prima.”

De stap naar Koewacht kwam destijds tot stand doordat ze iemand kende die op de club voetbalde en haar vroeg om eens mee te trainen. “Dat beviel me direct wel. Het is een club die gemoedelijk is en ik voelde me er direct ook welkom, gewaardeerd en ik voelde me gewoon thuis. Jarenlang hebben we het hier als damesteam zelfstandig volgehouden, maar op een gegeven moment kwam toch het moment om samen te moeten gaan met v.v. STEEN om volwaardige teams te kunnen formeren, zodat het voor ieder op haar eigen niveau ook leuk bleef. Nu hebben we een leuk team hier met het tweede dat ook afwisselend op Sint Jansteen en Koewacht actief is. Dat is wel eens schakelen, maar inmiddels is iedereen er wel goed aan gewend.”

Toen ze nog niet in het bezit was van een rijbewijs ging ze vanaf haar ouderlijk huis in de polder nabij Lamswaarde door weer en wind met het scootertje naar Koewacht om te trainen en wedstrijden te spelen. “Dat was soms wel eens ‘doorbijten’, maar als ik dan op het veld stond was het gewoon ook heerlijk om te kunnen spelen. Daar geniet ik nog altijd enorm van en dat hoop ik nog jaren zo te kunnen houden. Ik voetbal met een glimlach, dat is ook het motto van DKS’17.”

”We hebben een groep meiden die uit verschillende plekken komen en dat gaat prima samen. Sportief gezien zou het zeker nog wel beter kunnen, al maken we wel stapjes. We proberen nu steeds meer te voetballen en ook meer op te bouwen. Dat gaat nog wel eens fout, maar de intentie is er en dat vind ik ook al positief. Het is wennen voor iedereen, een nieuwe trainer, nieuwe speelwijze en dat moet groeien. Al ben ik er wel heel positief over als ik zie waar we vandaan komen.”

Een bepaalde klassering hadden Van Haren en haar teamgenoten niet direct voor ogen, als er maar groei werd getoond én er vooral met plezier werd gevoetbald. “Beide zaken zijn meer dan aanwezig. We hebben nog niet heel veel punten behaald, maar we hebben ook een aantal meiden in het team die nog nooit hadden gevoetbald. Dan moet je geduldig zijn en blij met elke vorm van progressie. We hebben een groep die verschilt in leeftijden van vijftien tot dertig jaar, maar dat gaat heel goed. Er zit nog zeker meer in, dus wat dat betreft hebben we nog veel om voor te werken met z’n allen.”

Klik op DKS’17 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DKS’17 voor meer informatie over de club.

Nicoline van der Hoek maakt het altijd gezellig bij Deltasport

Ze is al jaren een bekend gezicht in de kantine van Deltasport. Toch wil Nicoline van der Hoek er mee stoppen als de club zijn intrek heeft genomen in het nieuwe clubgebouw. “Ik heb het al zo lang gedaan, nu zijn anderen aan de beurt.”

De eerste helft tussen Deltasport en Meeuwenplaat is nog maar twee minuten oud of Van der Hoek en haar dochter, die vandaag bijspringt achter de bar, hebben het drinken voor spelers en staf al klaar staan. Tientallen bekers zijn gevuld met brandstof voor de tweede  helft. “Ik hoop dat het helpt”, zegt Van der Hoeven.

Dat ze nog steeds achter de bar en in de keuken staat van de Vlaardingse club heeft alles te maken met een tekort aan vrijwilligers. “Bij geen enkele club staan de mensen te springen om achter de bar te gaan staan en ook hier niet. Ik ben al een keer eerder gestopt, maar ben toch maar weer gaan helpen omdat ze omhoog zaten met mensen. Die bar moet wel gedraaid worden. Voor een club is dat een belangrijke, zo niet de belangrijkste inkomstenbron.”

Dat zij en haar collega-vrijwilligers hun ‘werk’ moeten doen in een geïmproviseerde bar en keuken neemt ze voor lief aan. “Je roeit als club met de riemen die je hebt. Het is soms wat behelpen, maar aan de andere kant ook weer overzichtelijk”, toont ze haar nuchtere kijk.

Haar man Riks speelde jarenlang bij DSS’14 en werd later voorzitter van Deltasport, de club waar DSS met VV Vlaardingen in op ging. “Ik denk dat hij een jaar of zeven voorzitter is geweest. Altijd ging ik mee. Ik stond op zaterdag achter de bar, maar ook op doordeweekse dagen. Riks komt nog maar zelden op de club, ik ben meer nodig”, lacht ze.

Ze tapt bier, gooit kroketten en frikandellen in de frituur en zorgt voor de tosti’s. Voor Deltasport is Van der Hoeven een keukenprinses. “Ik wil niet weten hoeveel tosti’s ik heb gemaakt of hoe vaak ik patat heb gemaakt. Het voordeel van een kleine vereniging als Deltasport is dat het snel gezellig is.”

Bij thuiswedstrijden is ze vaak al vroeg op de club. “Maar ook als alle elftallen uitspelen kom ik een paar uurtjes. Bij thuiswedstrijden is de harde kern er altijd. Die harde kern bestaat uit een mannetje of twaalf. We noemen ze het vijfde elftal. Die mannen voetballen al lang niet, ze zijn allemaal in de zestig, maar ze verzamelen elke zaterdag bij Deltasport. Dat is hun uitje.”

Die mannen moeten het volgend seizoen zonder Van der Hoeven doen, want zij heeft aangekondigd met haar werkzaamheden te willen stoppen. “Ik heb altijd gezegd dat het nieuwe clubgebouw voor mij het eindpunt is. Ik heb het lang genoeg gedaan. Of het doordringt bij de mensen, betwijfel ik. Veel leden aan wie ik het vertel denken dat ik een grapje maak en zeggen dan dat ik toch wel doorga. Ze vinden dat ik bij Deltasport hoor. Dat is een compliment natuurlijk, maar er is ook een keer een moment dat je moet stoppen.”

Klik op sv Deltasport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sv Deltasport voor meer informatie over de club.

Eerste seizoen bij Groede bevalt Max Roovers meer dan uitstekend

GROEDE – Het was de liefde die Max Roovers sinds dit seizoen definitief in Groede deed belanden. Daar heeft hij nu als spits in zijn eerste seizoen bij de vierdeklasser aardig zijn draai (en meer dan geregeld ook het net) weten te vinden. Daarmee heeft de oud-speler van v.v. Arnemuiden een flink aandeel in de opmars die Groedenaren terugbracht richting de veilige plekken. 

“Dat was ook wel nodig, want in het begin van de competitie dan hebben we zelfs een tijdje met een paar puntjes diep in de rechterrij gebivakkeerd. Toch had niemand echt de paniek dat we daar niet meer weg zouden raken. Al moet je op een gegeven moment wel wedstrijden gaan winnen, want het leek op bepaalde momenten echt allemaal de verkeerde kant op te vallen. Gelukkig hebben we gaandeweg het seizoen steeds beter elkaar weten te vinden en daardoor de weg omhoog ingezet. Ik denk ook wel dat wij, gezien de mix van ervaren jongens en een aantal jonge talenten die zijn doorgebroken én eraan zitten te komen, thuishoren in deze klasse.”

Drie jaar geleden namen Roovers en zijn vriendin Lora van de Hemel Camping Harderzee in Groede over. Ze woonden toen in Middelburg, terwijl Lora nog actief was bij de dames van v.v. IJzendijke. Zelf speelde de aanvaller in het tweede elftal bij v.v. Arnemuiden en was hij bovendien ook nog werkzaam als docent Toerisme en Recreatie bij Scalda Terneuzen. “Dat was logistiek gezien een flinke puzzel. Nu we weer volledig in Groede wonen en werken in de buurt, geeft dat toch ook wel een bepaalde mate van rust. We hebben tussendoor ook nog anderhalf jaar samen in Spanje gewoond en gewerkt, dus toen hebben Lora en ik helemaal niet gevoetbald. Daarna heb ik nog even bij Arnemuiden in het tweede gespeeld en dat was ook een mooi niveau. Toen ik aangaf dat ik naar Groede zou gaan, begreep iedereen het wel en werd de overstap me ook gegund.”

Van die stap naar West-Zeeuws-Vlaanderen heeft heb ik nog geen seconde spijt gehad. Ik kom al jaren op het dorp en bij de club dus kende al een hoop mensen. Dat mijn schoonbroers Bart en Arno hier spelen, dat maakte het integreren natuurlijk ook wel makkelijk. Al ben ik van nature ook wel een open persoon en de mensen zijn hier supervriendelijk. Het is allemaal een stuk kleiner dan ik bij Arnemuiden gewend was, maar het bevalt perfect. We hebben een enorm leuke spelersgroep en het is uniek dat er met de trainer zo’n klik is dat hij voor zijn tiende seizoen heeft bijgetekend. Er heerst drang om te presteren, maar toch ook gezelligheid en sfeer is hier belangrijk. We hadden even tijd nodig om de puzzelstukjes dit seizoen te leggen, maar nu zijn we toch aardig op weg…”

Waar het eindigt voor Groede dit seizoen, daar durft de spits nog geen glasharde uitspraken te doen. “Voor de titel gaan we niet meer meestrijden haha. Sluis, Breskens en RIA W steken er echt bovenuit. Daarachter zit een hele grote groep die elkaar niet veel ontloopt. Het is voor ons zaak om bij de eerste zeven ploegen te eindigen, dan zijn we sowieso veilig. Dat zijn we, gezien de kwaliteiten die we bezitten, gezien onze ambitie en kwaliteiten ook verplicht vind ik.”

In zijn tijd bij Arnemuiden speelde de aanvaller veelal als middenvelder op de flanken of als schaduwspits. Bij Groede stond hij ook al op diverse posities, maar inmiddels is hij één van de twee spitsen en scoorde al acht goals. “Heb ook al een aantal assists, maar dat aantal goals is wel uitzonderlijk. In al die jaren dat ik voetbal heb ik nog nooit zoveel gescoord in een seizoen… Dus wat dat betreft is het wel lekker om zo je eerste seizoen te starten bij een nieuwe club.. Toen de nieuwe spelers werden gepresenteerd kreeg ik de vraag hoeveel ik er ging maken. ‘Vijftien’ riep ik toen lachend, terwijl ik nooit meer dan vijf goals had gemaakt haha… Hopelijk kom ik er dicht bij in de buurt, als dat lukt dan zou dat écht een stunt zijn.”

Klik op VV Groede voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Groede voor meer informatie over de club.

Jeugdcoördinator Marnix Vos ziet een goede ontwikkeling bij ZBC’97

Bij ZBC ‘97 kon de laatste jaren nauwelijks gevoetbald worden door de jeugd, maar de fusieclub ziet inmiddels tot grote opluchting ook het ledenbestand weer groeien met jongeren. Volgens jeugdcoördinator Marnix Vos een goede ontwikkeling met het oog op het bestaansrecht van zijn club. 

Er waren jaren dat de jeugd eigenlijk weinig te zoeken had bij ZBC, een club die in 1997 ontstond na een fusie tussen VV Zwijndrecht en SC Bakestein. “Die fusie is goed geweest, maar er zijn ook een aantal zaken wat minder gegaan”, vertelt Vos. “Op een gegeven moment hadden we nagenoeg geen jeugd meer over. Een paar jaar geleden zijn we helemaal opnieuw begonnen en sindsdien zijn we elk jaar aan het groeien. Inmiddels komt er ieder seizoen een team bij en blijven de andere teams intact. Dat is een mooie ontwikkeling.”

ZBC ‘97 heeft momenteel vijf jeugdteams en ongeveer 75 jeugdleden. “Dat breidt zich langzaam uit. Gelukkig maar, want dat is hartstikke nodig.” ‘De jeugd heeft de toekomst’, prijkt dan ook als slogan op de website van de club uit Zwijndrecht. “We hebben nog wel wat seniorenteams, maar die spelers worden ieder jaar ouder. We zien dat er steeds meer leden stoppen. Uiteindelijk is het daarom belangrijk om de voeding binnen de club vanuit onder te krijgen. Zij zijn de leden voor de toekomst en houden de club op de been.”

ZBC moet concurreren met andere clubs uit de regio, waar voldoende teams zijn voor alle leeftijden. “De meeste clubs hebben hun jeugd helemaal staan, dus is het makkelijk om jongens en meiden in te passen in de bestaande teams. Die luxe hebben wij niet. Daarom is het aan ons de uitdaging om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de jeugd”, aldus Vos. ZBC doet jaarlijks mee aan de avondvierdaagse, organiseert een Sinterklaasviering en geeft een paar keer per seizoen een pannenkoekentraining. “Het belangrijkste is dat de kinderen het bij ons naar hun zin hebben. Natuurlijk hopen we dat ze ook beter worden als voetballer, maar gezelligheid is het belangrijkste. Daarmee blijven onze leden verbonden.” 

Bij ZBC betalen de leden onder de twaalf jaar geen contributie. “Iedereen is welkom bij ons, ook kinderen van die de ouders het wat lastiger hebben. We hopen ook hen te laten genieten van voetbal en krijgen er daardoor zelf weer wat aanwas bij. Op die manier proberen we het laagdrempelig te houden om bij ons te komen voetballen.”

Het moet ZBC de komende jaren aanzienlijk meer leden bezorgen. Vos hoopt zijn club ermee te helpen. Vos is zelf al 36 jaar lid, eerst van VV Zwijndrecht en sinds 1997 van ZBC. “En mijn zoontje voetbalt hier ook. Voor mij was het al vanaf zijn geboorte duidelijk dat hij bij mijn club moest gaan voetballen, haha. Het is hartstikke mooi om te zien dat de jeugd steeds meer groeit. Ons doel is om op termijn in alle leeftijdsklassen een team ingeschreven te hebben. Daar willen we naartoe, maar dat gaat niet in één jaar. Dat heeft écht tijd nodig.”

Klik op ZBC’97 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ZBC’97 voor meer informatie over de club.

Rick van Loon droomt van een rijke carrière als coach

Rick van Loon was twee jaar lang de rechterhand van zijn vader Kees als coach van Uno Animo, maar dit seizoen zijn de rollen omgedraaid. Rick van Loon droomt, mede door de tips van zijn ervaren vader, van een rijke carrière als coach.

Of het wennen was, dat Rick van Loon begin dit seizoen plots de eindverantwoordelijke was en in de pikorde boven zijn vader stond? “Een beetje gek was het natuurlijk wel”, zegt hij met een glimlach. “Maar ik was hier de laatste jaren al langzaam naartoe aan het groeien. Het proces was al een tijdje bezig. Dus helemaal anders was het eigenlijk niet.’’

Van Loon timmert de laatste jaren namelijk aan de weg als coach. “Vorig jaar heb ik aangegeven dat ik het heel leuk vind om assistent te zijn, maar dat ik merkte dat ik de behoefte heb om toe te groeien naar een rol als hoofdtrainer. Daarom heb ik vorig jaar al flink wat verantwoordelijkheden gekregen. Ik deed iedere week het tactische verhaal en de besprekingen richting de wedstrijden. Dat heeft me enorm veel geleerd.”

Dat Van Loon op een dag aan het roer bij Uno Animo zou staan, stond in de sterren geschreven. “Het voetbal is er bij ons thuis met de paplepel ingegoten”, zegt hij. “Ik adem nog steeds voetbal.” Van Loon doorliep alle jeugdteams van de club, maakte op zijn vijftiende zijn debuut in het eerste elftal en speelde vanaf zijn zestiende tot zijn 32ste onafgebroken in het eerste team.

“Op een gegeven moment verloor ik de uitdaging, dus ben ik me gaan richten op het trainersvak. Ik heb diverse jeugdteams onder mijn hoede gehad en twee jaar geleden mijn UEFA B-diploma gehaald. Als assistent van mijn vader kon ik de laatste jaren aan het hoofdtrainersvak ruiken. Ik ben heel blij met de kans die ik heb gekregen om bij deze club mijn eerste stappen als hoofdtrainer te zetten.”

En nog steeds doet hij dat in samenwerking met zijn vader. “Hij vindt het heel leuk om mij te helpen en feedback te geven. Hij heeft al jaren ervaring. Ik vind het prettig om met hem te kunnen sparren over de opstelling of een tegenzet tijdens een wedstrijd. Het is geweldig om een passie te delen met je vader. Hij heeft mij als coach gebracht waar ik nu sta.”

Het vak bevalt Van Loon nog altijd goed. “Ik vind het super leuk. Vorig jaar hebben we met de ploeg een lastig seizoen gedraaid, de beleving bij de spelersgroep was niet voldoende. Voor dit seizoen hebben we met elkaar afgesproken dat we er vol voor zouden gaan en dat gebeurt. Daar krijg ik enorm veel energie van.”

Waar de toekomst van Van Loon ligt, durft hij niet te zeggen. “Ik wil nu eerst eens twee jaar hoofdtrainer bij Uno Animo zijn. Als dat bevalt, kan ik er altijd nog voor kiezen om mijn UEFA A-diploma te halen of om hogerop te gaan. Maar voor nu ben ik heel blij met wat ik hier heb. En als wij over twee jaar nog steeds in de tweede klasse spelen, hebben we gewoon de Champions League gewonnen.”

Klik hier voor meer artikelen over Uno Animo
Klik hier voor meer informatie over Uno Animo

Het onder 23-elftal van Groote Lindt presteert uitstekend in de vierde divisie

Het Onder 23-elftal van Groote Lindt presteert dit seizoen uitstekend in de vierde divisie. De Zwijndrechtse beloften hopen via het laatste jeugdteam een stap te zetten naar het eerste elftal van de club. Bjorn Geene profiteert optimaal van de ervaringen die hij dit seizoen opdoet en hoopt via het beloftenelftal een plek in de hoofdmacht te bemachtigen.

Groote Lindt Onder 23 beleefde nog een uiterst moeizame eerste seizoenshelft, waarin het harde dreunen kreeg van de leeftijdsgenoten van RVVH (0-10) en Pelikaan (5-0). De laatste weken doet de ploeg van Geene het een stuk beter. “Het was even wennen onder onze nieuwe trainer, maar de laatste tijd vallen de puzzelstukjes steeds beter in elkaar. We zijn wat anders gaan voetballen en serieuzer gaan trainen. Nu zie je dat we dit seizoen grote stappen hebben gezet.”

Het zijn waardevolle lessen voor de talentvolle spelers van Groote Lindt, dat pas sinds kort over een Onder 23-elftal beschikt. “Dit team is gemaakt om de stap naar de selectie kleiner te maken”, weet Geene. “Dit seizoen zijn spelers die uit de A1 kwamen samengevoegd met andere jonge jongens. De stap van de A1 naar het eerste elftal is mega groot. Nu krijgen we iets meer tegenstand en daar kunnen we veel van leren”, aldus Geene, die wekelijks meetraint bij het eerste elftal. “Ook dat is heel goed voor mijn ontwikkeling.”

Het moet de middenvelder uiteindelijk een completere speler maken. Eentje waar Groote Lindt van gaat profiteren. “Ik wil basisspeler worden in het eerste”, klinkt het ambitieus. “Nu zit ik bij de selectie en mag ik soms invallen, maar het liefst speel ik natuurlijk wekelijks. Daarom is dit elftal voor mij echt een uitkomst. Hier kan ik mezelf klaarstomen voor het eerste.”

Geene staat al jaren te boek als een groot talent. De middenvelder doorliep alle hoogste jeugdelftallen. Een doorbraak in het eerste elftal van de club staat dan ook al jaren in de sterren geschreven. “Het is altijd mijn droom geweest om het eerste te halen, ik ben sinds mijn vijfde lid. Het is mijn ambitie om het hoogst haalbare te bereiken.” Op de korte termijn is een basisplaats bemachtigen zijn doel. “Ik ben voor nu blij met iedere speelminuut die ik krijg, maar het grote doel is natuurlijk vaste waarde worden. De jongens die op mijn plek spelen, zijn in mijn ogen echter de besten van het elftal. Het staat dit seizoen heel goed, dus ik moet geduldig wachten op mijn kans.”

Zijn dromen en ambities kan hij delen met zijn anderhalf jaar oudere broer Sven, die eveneens in het beloftenelftal speelt. “Dat is natuurlijk heel leuk. Voetballend is het ideaal, we begrijpen elkaar zonder iets tegen elkaar te zeggen. Dat gaat altijd toch net wat makkelijker dan met andere jongens. Ook voor onze ouders is het natuurlijk top, zij kunnen altijd bij ons komen kijken. Mijn grote droom is om samen met mijn broer in het eerste elftal te spelen. Daar gaan we heel hard aan werken.”

Klik hier voor meer informatie over Groote Lindt
Klik hier voor meer artikelen over Groote Lindt

 

Het vrouwen voetbal heeft een prominente plek binnen ASWH

Vrouwenvoetbal heeft een prominente plek binnen ASWH. Jacqueline van ‘t Leven, coördinator vrouwenvoetbal binnen de club, merkt dat het een doorslaand succes is en hoopt de komende jaren steeds meer vrouwen te verwelkomen op Sportpark Schildman. “We willen meiden helpen om hun voetbaltalenten verder te ontwikkelen en vrouwen een plek bieden om plezier te hebben.”

Vlak na de coronaperiode kreeg het vrouwenvoetbal bij ASWH een vlucht. “We zijn begonnen met een recreatieve 7 tegen 7-competitie voor vrouwen. Hier in de regio is dat nog niet zo bekend, maar er was veel animo voor. Na de eerste oproepen op social media-kanalen proefde we al dat er interesse voor was. Inmiddels hebben we ook een 18+- en 30+-team ingeschreven staan.”

Inmiddels heeft ASWH liefst negen Vrouwenteams. “We hebben ook nog de MO20, MO17, MO15, MO13, MO11 en MO9. Het vrouwelijke ledenaantallen groeit gestaag. Daar zijn we super trots op. We willen meiden helpen om hun voetbaltalenten verder te ontwikkelen en vrouwen een plek bieden om plezier te hebben. Uiteraard staan plezier en teamspirit voorop. We zien veel meiden die meegroeien met hun hechte teams en ook al jarenlang lid zijn en dat ook blijven.”

Het biedt vrouwen de uitgelezen kans om van het spelletje te genieten. In de 18+-competitie wordt namelijk niet iedere week een wedstrijd afgewerkt. Vijf keer per seizoenshelft wordt er een wedstrijd afgewerkt. “Bij ons kunnen vrouwen laagdrempelig instappen om (weer) te gaan voetballen. En als je een drukke agenda hebt, dan is het fijn dat je niet iedere week wedstrijden speelt. Op zaterdag kun je gewoon bij de kinderen langs de lijn kan staan of je bijbaantje behouden tijdens de studie.”

 Kortom: volop mogelijkheden voor vrouwen om tegen een bal te trappen. Er ontbreekt echter nog één belangrijk team. “We willen in de toekomst een dameselftal die actief is in een reguliere competitie. Onze visie is om de meiden uit de jeugdteams te behouden en door te laten groeien naar een eerste team. Uiteindelijk willen we het niveau omhoog krijgen, door middel van goede begeleiding en trainingen. Momenteel hebben we daar nog niet genoeg leden voor, maar we hopen daar op termijn naartoe te kunnen werken.”

Van ‘t Leven is blij dat er volop door vrouwen wordt gevoetbald bij ASWH. “Bij zo’n grote vereniging hoort gewoon een goede vrouwenafdeling. Het aantal vrouwelijke leden is binnen twee jaar meer dan verdubbeld, dus speelt het een belangrijke rol binnen de club.” Inmiddels is de derde helft van de vrouwen op de vrijdagavond ook bekend bij andere leden. “Als we thuis spelen, bruist het tot in de laatste uurtjes van de gezelligheid. Je komt de kantine niet uit zonder mee gezongen en gedanst te hebben”, grijnst Van ‘t Leven. “We hebben nog veel werk te doen en er zijn nog een hoop mooie uitdagingen, maar we zijn op de goede weg.”

De vrouwentak van ASWH is dringend op zoek naar goede, enthousiaste trainers. Mocht je interesse hebben, mail dan voor info naar vrouwenvoetbal@aswh.nl.

Klik op ASWH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ASWH voor meer informatie over de club.

VV Haarsteeg viert tachtigste verjaardag

VV Haarsteeg viert dit jaar haar tachtigste verjaardag. Joost Klerks, die afgelopen 5 jaar co-voorzitter was van de club en onderdeel is van de lustrumcommissie, is trots op waar de in 1943 opgerichte club momenteel staat. “Ik ben enorm trots op wat wij met alle vrijwilligers de laatste jaren hebben neergezet.”

“Hartstikke goed”, luidt het antwoord van Klerks op de vraag hoe het tachtig jaar na de oprichting gaat met VV Haarsteeg. De club heeft een fors ledenbestand, talloze jeugdteams en een eerste elftal dat dit seizoen keurig presteert in de derde klasse. “We blijven de laatste jaren maar groeien. Dat komt enerzijds omdat er rondom ons sportpark volop gebouwd wordt en nieuwe mensen komen wonen, maar we kunnen ook wel zeggen dat we onze zaakjes redelijk op orde hebben.”

Ja, Haarsteeg mag tevreden zijn. De afgelopen maanden kwamen er wekelijks gemiddeld vijf nieuwe leden bij voor het nieuwe seizoen. De club heeft voor de komende jaargang al ongeveer zestig elftallen ingeschreven staan. Het ledenbestand tikt zelfs al bijna de 1100 spelers aan. 

Het geheim van de club? “De organisatie staat gewoon echt heel goed”, aldus Klerks. “In de jeugd hebben we trainers met papieren, die hier intern zijn opgeleid. Bovendien bruist het kantineleven weer. Je ziet echt dat de vereniging weer helemaal tot bloei is gekomen.” Spelplezier is volgens Klerks de belangrijkste reden tot het succes. “En dat betaalt zich ook weer uit in de prestaties. Steeds meer jeugdelftallen van ons spelen in de hoofdklasse, en een enkel team schuurt tegen divisie-niveau aan. Het kost tijd om dat te bereiken, maar daar groeien we wel naartoe. En ook onze recreatieve elftallen doen het uitstekend.”

Haarsteeg blijft voorlopig deelnemen aan zondagvoetbal. “Maar de overgang naar het zaterdagvoetbal is door de KNVB reeds ingezet. Het is voor ons een interessante vraag wat we de komende jaren met het zaterdagvoetbal gaan doen.”

Komende juni is er een feestweek gepland om de rijke historie van Haarsteeg te vieren. In die week wordt er uitgepakt met de traditionele slotdag, met volop activiteiten voor de jeugd en een huldiging van de kampioenen. “En we gaan ook dit jaar weer een vaders-moederstoernooi organiseren. Dat was afgelopen seizoen een groot succes. We gaan ook nog een reünie doen met oud-selectieteams. Op een ludieke manier willen we met hen terugblikken op het verleden.”

Het moet een groot feest worden, de viering van de tachtigste verjaardag van de club. Uiteraard is Klerks van de partij om de slingers op te hangen. “Ik ben enorm trots op wat wij de laatste jaren hebben neergezet met Haarsteeg“, vertelt de oud co-voorzitter. “Het leukste vind ik de complimenten die we krijgen, hoe fijn en gezellig het is om bij Haarsteeg te voetballen en te genieten in onze kantine. Wij blijven een vereniging, hoe groot we ook zijn. We mogen dan wel veel leden hebben, maar we doen het samen. Natuurlijk hebben wij ook onze uitdagingen en verbeterpunten, dat heeft iedere club. Maar de mensen zeggen ons dat het hier heel goed georganiseerd overkomt. Dat vind ik gewoon gaaf.”

Klik op VV Haarsteeg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Haarsteeg voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.