Home Blog Pagina 256

Rhoon is toetje voor Ryan van Dijk

“Een no-nonsens club, met warme mensen.” Zo typeert Ryan van Dijk (33) VV Rhoon, waar hij inmiddels een dubbelrol vervult. Naast trainer van zijn zoontje is de oud-prof ook speler van de hoofdmacht van de derdeklasser. “Ik heb veel plezier.”

Voetbal is in het leven van Van Dijk dat de klok slaat. In dagelijkse leven is de in Zevenaar geboren Van Dijk accountmanager partnerships bij ADO Den Haag. “Ik heb eerst tweeënhalf jaar in ongeveer dezelfde soort functie gewerkt. Je merkt echter aan alles dat ADO, ondanks dat het in de eerste divisie speelt, een grote club is. Als op het veld lekker gaat, is dat ook voelbaar in andere geledingen”, zegt hij.

Van Dijk was van plan om na vorig seizoen te gaan genieten van zijn voetbalpensioen. Na een bonusseizoen bij Smitshoek dacht hij zijn voetbalschoenen definitief op de zolder van zijn woning in Rhoon te hebben opgeborgen. Totdat de voorbereiding van dit seizoen begon en Rhoon-trainer Raymond Kuipers de voormalig verdediger alsnog verleidde tot een avontuur als speler van het eerste elftal. “Raymond vroeg me of ik zin had om een keer mee te trainen. Ik ben dezelfde avond nog gegaan en niet meer weggeweest. De groep bestaat uit jongere, maar ook oudere spelers. De klik was er heel snel. Bovendien is voetballen bij Rhoon prima in te passen mijn leven.”

Van Dijk traint al een tijdje het elftal van zijn zoontje, die in de JO7 van de club speelt. “We wonen al een paar jaar hier in Rhoon. Mijn vrouw komt hier oorspronkelijk vandaan.”

Van Dijk maakte als jeugdspeler jarenlang deel uit van de jeugdopleiding van NEC. In Nijmegen schopte hij tot de A-selectie, maar van een doorbraak bij de eredivisieploeg kwam het niet. “NEC had toen een goede ploeg met middenvelders als Bas Sibum en Lasse Schöne. Mezelf onderscheiden was lastig.”

Toen NEC zijn contract niet verlengde, vond hij emplooi bij TOP Oss, dat toen onder de naam FC Oss net was gedegradeerd uit de eerste divisie. “We zijn toen gelijk weer terug gepromoveerd, maar mijn aandeel was beperkt. Ik kampte vrijwel het hele seizoen met blessures, waardoor ik maar een wedstrijd of acht heb meegedaan.”

Van Dijk besloot vervolgens voorrang te geven aan zijn maatschappelijke loopbaan. Hij combineerde dat met het spelen bij de amateurs van NEC, die toen in de hoofdklasse speelde. Na zijn verhuizing naar Rhoon stapte hij over naar ASWH, dat in die periode een goede tijd had. “Ik heb er twee seizoenen gespeeld. We hadden niet alleen een geweldig, maar ook zeer hecht elftal. Ik was vaak de twaalfde of dertiende man, maar door de geweldige sfeer had ik daar geen enkel probleem mee. Toen dat wegviel was dat voor mij ook het moment om te vertrekken.”

Smitshoek verleidde Van Dijk tot een tijdelijke terugkeer. “Ik heb daar nog mooie seizoenen gehad. Ik was lid van de selectie, maar had wel aangegeven dat ik niet altijd kon trainen. Trainer Edwin de Koning wilde me er desondanks graag bij. Door de blessure van Jochem van den Biggelaar ben ik vorig seizoen in negentien van de dertig wedstrijden in actie gekomen. Ik heb in de tijd dat ik er zat een zwak gekregen voor de club. Ik hoop er zeker nog een keer terug te keren.”

Bij Rhoon staat hij vaak op zijn vertrouwde positie achterin. “Soms wil de trainer mij ook wel eens gebruiken als controlerende middenvelder. Dat hangt af wie er beschikbaar is die dag. Voor mij is voetballen in de derde klasse nieuw, maar het is mij wel duidelijk geworden dat het niveauverschil van de teams klein is. Vorig seizoen heeft Rhoon zich via de nacompetitie veilig gespeeld, het doel voor dit seizoen is om ieder geval weg te blijven van de onderste plaatsen

Klik op VV Rhoon voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rhoon voor meer informatie over de club.

‘We gaan thuis niet zitten nabespreken’

Toen zijn dochter een jaar of zes geleden begon met voetballen, kwam Stefan Kant als vanzelfsprekend zelf ook bij GDC terecht. Begonnen bij de kabouters, is hij nu trainer van de MO13. En dat doet de oud-keeper, nog altijd vol plezier. “Ik vind het gewoon leuk om ze iets te leren.”

En dat begon dus al vroeg, vertelt de 41-jarige Kant. “Ze hadden hier een kabouterteam met veel aanwas en ook mijn eigen dochter, wilde graag gaan voetballen. Toen dacht ik: dan moet ik ook maar trainer worden. Eigenlijk een beetje zoals dat zo vaak gaat.” Zijn eigen successen, beleefde hij als keeper bij Giessen, het huidige GRC’14. “Daar heb ik altijd in het eerste gespeeld. Tot ik in Genderen kwam wonen. Dan kom je vanzelf bij GDC terecht.”

Samenwerken

Als trainer van de meiden dus. “Ik ben altijd met voetbal bezig. Wedstrijden kijken, uitslagen bijhouden en clubs uit de buurt volgen. Dat trainen, is gewoon zo gegroeid. Ik vind het leuk om ze iets te leren. Een beetje van wat je zelf denkt over voetbal.” In combinatie met een hoop plezier. “Dat blijft uiteindelijk het belangrijkste!”

En dus moest Kant zich in het begin best een beetje aanpassen. “Natuurlijk is er een verschil tussen jongens en meiden. Jongens kunnen zich veel meer echt op het voetballen focussen, meiden zijn sneller afgeleid en bezig met andere dingetjes. Maar dat maakt het ook weer heel leuk.”

Helemaal als het allemaal lukt. “Op training zijn we veel bezig met positiespelletjes, afwerken, overspelen naar elkaar en samenwerken. Dat soort dingen probeer je over te brengen. Hoe mooi is het als je dat terugziet in wedstrijden?” Aan de teamspirit, ligt het bij de MO13 van GDC in ieder geval niet. “De helft zijn klasgenootjes van elkaar en uiteindelijk worden het natuurlijk ook allemaal vriendinnen. Zo werkt dat.”

Aanwas

Met hem als leermeester voor de groep. “Ik ben een fanatieke trainer. Dat zit er nou eenmaal in en blijft er ook gewoon inzitten.” Van zijn eigen dochter dus. Hoe is dat voor hem? En wellicht ook wel haar. “Leuk! Misschien vindt ze het zelf af en toe wel eens wat minder, maar ik ga thuis niet nog een keer de wedstrijd na zitten bespreken. Dan wordt het te gek. Af en toe ben je soms mogelijk wat strenger.”

Al helpt het, gezien de goede resultaten, blijkbaar wel. Sowieso hebben ze qua meidenvoetbal maar weinig te klagen bij GDC. “We hebben in totaal vijf teams. Dat is best wel veel. Vooral in de MO13-categorie, hebben we enorm veel aanwas. En dat gaat allemaal via-via.”

Zo ook in zijn team. “Dit seizoen begonnen we als negental, inmiddels zijn we een elftal geworden.” Voorlopig geen reden om te stoppen dus, zou je zeggen. “Dat vind ik lastig. Ik bekijk het echt per seizoen, of ik er plezier uit blijf halen. Voorlopig is dat nog zeker wel zo!” Want voetbal blijft, ook voor Kant, toch het mooiste wat er is. “Bezig zijn met het spelletje en het overbrengen op die meiden, daar geniet ik van!”

Klik op GDC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GDC voor meer informatie over de club.

Honkvaste Roderick Gielisse: ‘Ik heb niet de behoefte om ergens anders rond te snuffelen’

Roderick Gielisse heeft al ruim 200 duels achter zijn naam staan voor Rijnsburgse Boys. En dat maakt hem best trots. “Ik vind het een mooi aantal, zeker omdat er ook coronajaren tussen zitten. Ik ben een tijdje geleden in het zonnetje gezet door de club”, zegt de 33-jarige middenvelder van de tweede divisionist. “Niet veel jongens kunnen zeggen dat ze zoveel wedstrijden gespeeld hebben bij één club. Eigenlijk is het best snel gegaan.”

De 33-jarige Gielisse is inmiddels bezig aan zijn negende seizoen op sportpark Middelmors. “De sfeer bepaalt hoe lang je bij een club blijft. Daar heb ik bij Rijnsburgse Boys nooit over te klagen gehad. We hebben al jaren een leuke groep. Met Rijnsburgse jongens, Haagse gasten, Amsterdammers, soms Rotterdammers. Ik vind dat leuk, die mix. Daarnaast ben ik redelijk honkvast. Als ik het ergens naar mijn zin heb, en dat is bij Rijnsburgse Boys het geval, heb ik niet de behoefte om ergens anders rond te snuffelen.”

Tien jaar

In 2015 maakte Gielisse – voormalig speler van ADO Den Haag, FC Dordrecht en Sparta – bewust de keuze om het betaald voetbal achter zich te laten en te kiezen voor Rijnsburgse Boys. “Als profvoetballer heb je zo’n tien jaar om genoeg geld binnen te harken, maar dan moet je wel in de eredivisie spelen. Als je daar speelt verdien je leuk, is het ook met het oog op de toekomst aantrekkelijk, maar in de Keuken Kampioen Divisie verdien je gewoon echt weinig. Zeker onderin de competitie niet. Dat heeft eigenlijk geen zin.”

Maatschappelijke carrière

“Ik heb leuke jaren gehad, bij ADO Den Haag, FC Dordrecht en ook in de eerste maanden bij Sparta, tot Gert Kruys kwam, maar als je rond je 24ste niet serieus doorgebroken bent, niet een volwaardig eredivisiespeler bent, wat moet je dan doen? Doorgaan en na je dertigste een maatschappelijke carrière oppakken? Dan heb je een enorme achterstand. Daar gaat het vaak mis voor oud-profvoetballers, door een gebrek aan begeleiding. Ik ben rond die leeftijd meer en bewuster gaan nadenken over een leven naast voetbal. Een maatschappelijke carrière, met voetballen op amateurniveau en met een vleugje professionaliteit. Voor mij veel aantrekkelijker.”

Inmiddels werkt Gielisse al acht jaar in de Rotterdamse haven. Tussen mensen die het hart op de tong hebben. “Ik ben accountmanager in de technische detachering. Een leuke baan. Ik moet heel veel slap ouwehoeren, dat kan ik best aardig, ha ha. In mijn vakgebied praat je heel veel, met heel verschillende mensen, het is relatiebeheer. Je lult over koetjes en kalfjes, voetbal, politiek, ga zo maar door. Ik vind dat heerlijk.”

Rechtsback

Als jonge profvoetballer was Gielisse een rechtsback, inmiddels staat hij bij Rijnsburgse Boys op het middenveld en is hij reserve-aanvoerder. “Ook in mijn eerste periode hier stond ik rechtsback. Daarna kwam ik rechts centraal te staan, tot het eerste coronaseizoen eigenlijk. Henk Wisman besloot me toen op het middenveld te zetten. Dat bevalt prima. Het is heel anders voetballen natuurlijk, maar wel beter voor een speler van 33. Voetbal verandert, het spel wordt steeds sneller. Met backs die opkomen, een hele kant bestrijken. Heen en weer vliegen. Heen ging voor mij nog wel, maar terug werd steeds lastiger”, lacht hij.

Op het middenveld is Gielisse een belangrijke schakel voor Rijnsburgse Boys, dat vorig seizoen lang uitzicht had op de titel in de tweede divisie. “Het komt meer aan op voetballend vermogen. Ik doe veel op inzicht, want heel eerlijk, je wordt toch wat trager. De trainers die ik heb gehad nemen me zoals ik ben. Ik word niet op de snelste nummer tien gezet van de tegenstander, maar meer op een controlerende middenvelder.”

Het mislopen van het kampioenschap in de tweede divisie vorig seizoen met Rijnsburgse Boys doet Gielisse nog steeds pijn. In de voorlaatste competitiewedstrijd bij Jong FC Volendam (4-3) vergooide de hoofdmacht een unieke kans. Katwijk pakte de titel, Rijnsburgse Boys werd tweede, voor AFC uit Amsterdam. “Super pijnlijk”, zucht Gielisse. “Daar kan ik kort over zijn. Dat heeft iedereen zo ervaren op de club. Het was hét moment om de titel te pakken, zo voelde het, nu of nooit. Eigenlijk zat vorig seizoen alles mee. Een goede selectie, heel weinig blessures, en we wonnen zelfs de slechte wedstrijden.”

5-2-3

“Maar toen kwam die wedstrijd tegen Jong FC Volendam. We gingen ineens wat anders doen. De trainer, Henk Wisman, heeft het echt fantastisch gedaan, maar in die wedstrijd wilde hij 5-2-3 spelen in plaats van het vertrouwde 4-3-3. Op de training liep dat al niet lekker en in de wedstrijd stonden we na een kwartier met 2-0 achter. Er ontstonden overal gaten op het middenveld. Het werd toen echt zo’n alles-of-niets wedstrijd, maar uiteindelijk verspeelden we daar onze titelkansen.”

Een klap die nog wel even nadreunde in Rijnsburg. “Het was een unieke kans op het ultieme. Om de beste amateurclub van Nederland te worden. Ik ben een verkapte Rijnsburger geworden, was toen 32 jaar, hoe vaak komt dit nog voor? Rijnsburgse Boys heeft een prima begroting, we horen echt in de top-7 denk ik, maar er zijn clubs met meer mogelijkheden. Dat zie je dit seizoen. Het zit dit jaar niet allemaal mee. Wel blessures, en veel ook. Geen vastigheid meer, met als gevolg dat onze nieuwe trainer, Martijn Lagendijk, ontslagen wordt.”

Exit trainer

Over dat besluit om na een paar maanden afscheid te nemen van Lagendijk is Gielisse duidelijk. “Ik was het daar niet mee eens. Daar verras ik niemand mee hoor, dat weten ze op de club ook. Henk Wisman had 180 jaar ervaring in het trainersvak, Lagendijk met zijn 43 jaar niet. Het was een bewuste keuze van Rijnsburgse Boys om met een jonge technische staf aan de slag te gaan. Dan moet je meer geduld hebben of hem meer begeleiden. Maar ja, dat vind ik, en ik bepaal niet.”

Toegevoegde waarde

Met zijn 33 jaar zit Gielisse in de herfst van zijn carrière, maar aan stoppen denkt de middenvelder nog niet. “Het is heel simpel: als ik nog iets toevoeg aan het team en fit blijf, ga ik door. Ik speel vrijwel alles. Dat een jonge speler mijn plek een keer over gaat nemen is duidelijk, maar ik ben nu nog van toegevoegde waarde. Ik blijf ook na mijn carrière sowieso actief in de voetballerij. Of dat als trainer is weet ik niet. Vraag het me over vijf jaar nog maar een keer!”

Klik op Rijnsburgse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rijnsburgse Boys voor meer informatie over de club.

 

 

 

‘Trainers vinden wordt steeds moeilijker’

Als leider van een jeugdteam en lid van het technisch kader, is Corné Bouman bij Wilhelmina’26 meer dan nauw betrokken. En dat terwijl hij zelf in het verleden nooit op een voetbalveld stond. Als voetballer dan. “Ik was altijd met andere dingen bezig.”

Hoe anders is dat nu. Als leider van de JO16 en JO17 van Wilhelmina’26/NOAD’32. Het samenwerkingsverband met de buurman. “Dat doe ik nu sinds vier jaar. En als ik niet kan, doet mijn vriendin het. De zoon van de vorige leider stopte ermee, toen vroegen ze het aan mij. Je bent er toch altijd al en regelt van alles mee, zeiden ze. Is dat iets voor jou?” En dat bleek. “Ik ging vaak mee, ook om trainingen te kijken. Inmiddels loop ik hier tien seizoenen rond, het is hartstikke gezellig onder elkaar. Een goede sfeer en iedereen wil helpen.”

Bezig zijn

En dat allemaal, dankzij ‘zijn jongens’. “Door mijn kinderen ben ik bij Wilhelmina’26 gekomen. Zelf heb ik nooit gevoetbald, heel vroeger een keertje. Op mijn zevende. Thuis hadden we een eigen zaak, in auto’s. Dus eigenlijk waren we altijd bezig. Aan voetballen heb ik toen nooit echt gedacht.”

Maar gelukkig, is Bouman (47) er nu dus wel. Tegenwoordig ook als lid van het technisch kader voor de jeugd. “Daar praten we over spelers en natuurlijk trainers. Soms overleggen we ook met ze. Alles om de jeugd bezig te houden.” Want die jeugd, moet in beweging zijn. “Binnen de vereniging hebben we nu twee stagelopers, die zetten de oefeningen uit voor de JO7 tot en met de JO12. En twee jaar geleden zijn we begonnen met de voetbalschool, dat heeft ook al een aantal trainers opgeleverd.” In teamverband, buiten bezig zijn. “Je merkt toch wel dat kinderen veel achter de computer zitten. Eigenlijk heb je twee type voetballers. Jongens die er altijd zijn, of gasten die alleen komen als het mooi weer is. De mentaliteit is wat dat betreft wel veranderd.” En dat merkt Bouman in de praktijk. “Bij de JO16 en JO17, heb je te maken met twee clubs. Dat maakt het nog wat lastiger. Mijn jongste zit in de JO12, die hebben dertien spelers, en zijn er altijd.”

Betrokkenheid

Ook voor de ouders, is daar een taak weggelegd, denkt hij. “Die zouden af en toe iets meer hun mond mogen houden, richting de jongens.” Maar ook, zo gaat Bouman verder. “Wat vaker komen en meer betrokkenheid tonen.” Want, weet de inwoner van Wijk en Aalburg. “Goede trainers vinden, voor alle teams, wordt steeds moeilijker.” Toch is dat nodig, beseft hij. “De jeugd moet uiteindelijk doorgroeien naar het eerste, tweede of de vrouwen.” En vooral dat laatste, behoeft de nodige aandacht. “Het is belangrijk om vrouwenvoetbal voor de club te behouden.” Zoals ze ook Bouman moeten zien te behouden. “Ik blijf zo lang mogelijk betrokken. De communicatie is kort en we kunnen iedereen zo opbellen. Als je wat vraagt, wordt het geregeld. Het gevoel is gewoon goed!”

Klik op Wilhelmina ’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina ’26 voor meer informatie over de club.

Delano a Cohen: ‘De trainers die ik in mijn carrière gehad heb vullen mijn bagage’

0

Delano a Cohen is weer thuis. Zo voelt het althans voor de oud-speler van de Katwijkse club Quick Boys. Sinds dit seizoen is hij assistent-trainer van het eerste elftal. “Deze vereniging heeft een speciale plek in mijn hart”, zegt A Cohen.

Hij is pas 32 jaar, maar A Cohen besloot na vorig seizoen toch te stoppen met voetballen om bij Quick Boys aan de slag te gaan. “Ik wil mezelf ontwikkelen als trainer. Toen ik een belletje kreeg, waar ik echt nooit op gerekend had, wist ik wat ik moest doen. Al is het niet niets om je eigen voetbalcarrière op te geven.”

A Cohen speelde op dat moment bij Nieuwenhoorn, waar hij was begonnen aan zijn tweede periode. De middenvelder speelde in zijn carrière verder bij Excelsior en Almere City FC en bij gerenommeerde amateurclubs als Barendrecht, Zwaluwen Vlaardingen én Quick Boys. Tussen 2015 en 2018 acteerde hij op sportpark Nieuw Zuid. “De mooiste periode van mijn loopbaan”, zegt hij zonder twijfel.

Enorme aanhang

“Ik kwam hier binnen, werd gelijk aanvoerder en we pakten de titel. Quick Boys is een geweldige club, met een enorme aanhang. Dat is niet normaal. De supporters zijn geweldig. Ook bij uitwedstrijden gaan ontzettend veel mensen mee. Het gevoel nu is precies hetzelfde, ook al ben ik even weggeweest. De hele technische staf is nieuw, met Thomas Duivenvoorden als hoofdtrainer, maar de rest is hetzelfde gebleven. Het is vertrouwd. Dezelfde supporters, dezelfde sponsors, teammanager, fysiotherapeut.”

A Cohen is ambitieus als trainer, verklapte hij al. “Ik moet een aantal jaren als voetballer missen, maar daar krijg ik zoveel voor terug. Het is lastig om uit te leggen, maar ik heb hier met mijn volle verstand voor gekozen. Met Thomas kan ik mezelf ontwikkelen als trainer. In mijn periode als voetballer trainde ik al jeugdteams. Dat deed ik bij Nieuwenhoorn, maar ook in de stichting van Feyenoord. Ik was al bezig met het trainerschap.”

Adrie Poldervaart

Een belangrijke man in de carrière van A Cohen is Adrie Poldervaart, de huidige assistent-trainer van eredivisieclub Fortuna Sittard en voormalig hoofdtrainer van onder meer Excelsior en De Graafschap. “Adrie is mijn voetbalvader en vertrouwenspersoon. In het seizoen 2015/2016 brak ik mijn enkel en aan zijn hand ben ik toen hersteld”, legt A Cohen uit.

Poldervaart was jarenlang fysiotherapeut van Excelsior en had in Rotterdam zijn eigen praktijk. “Ik wist toen niet eens of ik ooit nog kon voetballen, maar Adrie heeft me erdoorheen gesleept. Ik heb nog steeds dagelijks contact met Adrie en leer enorm veel van hem. We hebben het vaak over tactieken. Hij is enorm bevlogen. Adrie woont in Hellevoetsluis, werkt in Sittard, maar komt zo nu en dan wel naar Katwijk om te kijken hoe wij trainen. Hij is zo geïnteresseerd.”

A Cohen maakte Poldervaart mee als trainer bij Zwaluwen Vlaardingen en opvallend is dat ook Poldervaart een verleden heeft bij Excelsior, Barendrecht en Nieuwenhoorn. “De trainers die ik in mijn carrière gehad heb vullen mijn bagage. Jack van den Berg bij Barendrecht, Jan Zoutman bij Quick Boys, Thomas dit seizoen. Mijn doel is om ooit zelfstandig voor een groep te staan en als dat gebeurt hoop ik dat mensen mijn hand zien. Hoe ik een elftal tactisch neerzet, betrokken ben bij spelers en mij zien als onderdeel van het team.”

Hoogtepunt

In de tweede divisie draait Quick Boys dit seizoen prima. “Ik denk dat wij met Quick Boys herkenbaar voetballen. We gaan uit van eigen kracht. De resultaten zijn positief en soms wel verrassend, maar we stoppen er veel energie in. De eerste wedstrijd van het seizoen, bij De Treffers (1-3), was wel een hoogtepunt. We waren toen in fases zo dominant.”

“Ik geniet ontzettend bij Quick Boys tijdens trainingen en wedstrijden, alleen aan de wind en regen ga ik nooit wennen.  En gelukkig steunt mijn vriendin mij volledig in deze keuze. Ooit wil ik zelfverstandig trainer worden, mijn UEFA A-diploma halen, maar in de komende jaren wil ik als assistent succesvol zijn met Quick Boys.”

Klik op Quick Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Quick Boys voor meer informatie over de club.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samenwerking nieuwe impuls voor RVVH-vrouwen

Het blauw en wit van RVVH is dit seizoen vermengd met het rood en wit van Sparta. Beide clubs zijn tot een unieke samenwerking gekomen om het vrouwenvoetbal van een nieuwe impuls te voorzien. “We willen onze aantrekkingskracht vergroten.”

Het eerste succes van de SVO RVVH/Sparta kan al genoteerd worden, want het beloftenteam van het samenwerkingsverband kon onlangs promotie naar de eerste divisie noteren. Daarmee is één van de twee dit seizoen gestelde doelen al gehaald. “Dat was om met het beloftenteam in de derde fase de eerste divisie te bereiken”, zegt Manuela Grootenboer, die vertegenwoordiger is van de vrouwentak in het RVVH-bestuur en ook als zodanig verantwoordelijk is voor de contacten met Sparta.

Voor het tweede doel moet nog wel wat gebeuren, want de hoofdmacht van de SVO is vooralsnog een bescheiden middenmoter in de eerste klasse. “Het doel is om te promoveren naar de hoofdklasse”, vertelt Grootenboer. “We hadden een matige start, maar inmiddels zijn we aan een opmars bezig. Het seizoen is nog pas halverwege.”

Trainer van het RVVH/Sparta-hoofdmacht is Marcel van Daalhuizen. Hij was het ook die een eerste aanzet gaf voor de samenwerking tussen de beide verenigingen. “Beide clubs zien grote mogelijkheden om het vrouwenvoetbal samen naar een hoger plan te brengen”, zegt Grootenboer. “Sparta wil graag hogerop, wij ook.”

Zo kort de geschiedenis is van het vrouwenvoetbal bij Sparta, zo rijk is die historie bij de RVVH-vrouwen. Jarenlang speelden de Ridderkerkse vrouwen op het hoogste amateurniveau. Grootenboer weet daar zelf alles van, want zij maakte jarenlang deel uit van de vaste basiself, waarmee ze ook veelvoudig de Rijnmond Cup won. Ze was een multifunctionele speler die op iedere positie op het middenveld en aanval kon spelen. “Ik denk dat ik een fijne speler was voor een trainer”, kijkt ze terug. Ruim twee seizoenen zwaaide ze als speler af om meer tijd te steken in haar maatschappelijke carrière. Ze is inmiddels alweer enige tijd verbonden als vaste fysiotherapeut bij het vrouwen-beloftenteam van Feyenoord. Met haar nam nog een groot deel van een succesvolle generatie afscheid. “In dat laatste seizoen moesten we nacompetitie spelen om in de topklasse te blijven. Omdat we toen al wisten dat het tweede elftal onze plaats zou innemen, hebben we gekozen voor vrijwillige degradatie en ons teruggetrokken voor die nacompetitie. Vorig seizoen zijn we met RVVH helaas gedegradeerd uit de hoofdklasse.”

Met de steun van Sparta hoopt RVVH snel weer de weg omhoog in te slaan. “We hebben samen meer aantrekkingskracht op talentvolle meisjes. De concurrentie in de regio is enorm, met Feyenoord, Excelsior en ADO Den Haag. Er zijn meer clubs in dezelfde vijver aan het vissen.”

De samenwerking omvat op dit moment twee teams, de hoofdmacht en het beloftenelftal, maar een uitbreiding is één van de mogelijke opties, geeft Grootenboer aan.

RVVH en Sparta spelen in het Sparta-tenue, maar er zijn plannen om in de toekomst ook in RVVH-outfit te gaan spelen. “Het eerste team speelt en traint bij Sparta, de beloften doen dat bij ons. Om binding te houden  speelt het eerste team de beker en andere Cup-wedstrijden in Ridderkerk en andersom geldt dat ook voor het beloftenelftal.”

 

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

RBC door naar achtste finales na overwinning op Hoeven

RBC heeft de achtste finales bereikt in het districtsbekertoernooi. De ploeg van trainer-coach Mark Klippel had het voor rust al beslist toen het leidde met 0-4. Na de rust werden er nog twee bij geprikt tegen Hoeven. In de volgende ronde treft RBC competitiegenoot TSC.

RBC begon met dezelfde elf zoals afgelopen dinsdagavond tegen FC Dordrecht O21 (3-2 winst). Opvallend in het duel was dat Hoeven op voorsprong kon komen toen een bal doorschoot. De bal werd echter simpel gepakt door doelman Roy de Weert. RBC mocht het spel maken, de thuisploeg bleef vooral rond de eigen zestien hangen. Het hoge baltempo resulteerde al snel in enkele kansen. Het was uiteindelijk Marwin Reuvers die na een goede aanval een rebound erin tikte. Nog voor de rust werden er drie bij geprikt. Eerst scoorde Tom de Bonte, waarna Jens Wirix en Sander Wirix beiden met het hoofd scoorden na beide bedient te zijn via Moustafa Mohammad.

In de tweede helft bleef RBC druk zetten en dat zorgde al snel voor de vijfde treffer toen Jens en Sander Wirix elkaar vonden en die laatste voor zijn tweede van de middag zorgde. Het slotstuk was voor Mohammad die de 0-6 kon aantekenen. Klippel wisselde daarna veelvuldig. Kansen waren er nog wel, maar gescoord werd er niet meer. Klik hier voor een samenvatting van de wedstrijd. Voor een nabeschouwing met trainer-coach Mark Klippel klik je hier.

Op 18 februari komen RBC en TSC elkaar tegen in het Atik Stadion voor een plek in de kwartfinale. Op 28 januari gaat RBC op bezoek bij TSC voor de competitie. Komende week vervolgt RBC haar weg in de competitie met een thuisduel tegen nummer twee WNC.

Hoeven – RBC 0-6 (0-4)

Opstelling RBC: Roy de Weert; Sander Wirix, Perry Bierkens, Glaucio Ventura Tiago (Vincent van Hoof), Jordi Ewanena; Marwin Reuvers (Randy Elst), Rhomar Boudzra (Anass el Gamali, Jens Wirix; Jay-Jay Meierdres, Tom de Bonte (Emile Linkers), Moustafa Mohammad (Anwar Tarfit)

Scoreverloop: 11′ Marwin Reuvers 0-1; 21′ Tom de Bonte 0-2; 26′ Jens Wirix 0-3; 41′ Sander Wirix 0-4; 50′ Sander Wirix 0-5; 54′ Moustafa Mohammad

Scheidsrechter: M. Uijttewaal

Klik op RBC Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RBC Roosendaal voor meer informatie over de club

Wedstrijdverslag Victoria’04 – Cion

0

De oefenpot ter voorbereiding op de hervatting van de competitie leverde een
interessant en nuttig duel op tussen de buren Cion Vlaardingen en Victoria’04. Beide teams lieten goed verzorgd voetbal zien. De defensies hielden het slot op de deur.

In de omschakeling werd de aanval snel gezocht. Het spel golfde over en weer. Naar
mate de wedstrijd vorderde kreeg Cion meer balbezit, doch wist het counterende
Victoria’04 geen pijn te doen.

Het vizier stond echter (nog) niet op scherp, want zowel Cion als Victoria’04
verzuimden enkele 100% kansen te verzilveren mede door het goede keeperswerk
aan beide zijden. In de tweede helft deden beide ploegen niet voor elkaar onder.
Pas in de slotfase wist Roy Meerten met een fraai schot in de kruising de
eindstand op 1-0 te bepalen in het voordeel van Victoria’04.
De competitie kan beginnen.

Doelpunt Victoria’04: Roy Meerten.

Selectie Victoria’04: Jochem van der Hoff, Dion Engelbracht, Bart van der Hoeven,
Michael Blok, Robbin Winsveen, Oscar Knecht, Nick Rutten, Lars de Visser, Remco
van der Laan, Jelle Blankestijn, Colin Pleijsier, Roy Meerten, Jur de Visser, Rilgilio
Ramsubagh, Joey van der Zouwen, Nailey Girigorie.

Klik op sc Victoria’04 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sc Victoria’04 voor meer informatie over de club.

Dinand de Winter wil zich fluitend ontwikkelen

Dinand de Winter heeft zijn passie gevonden als scheidsrechter. De 17-jarige Barendrechter zet er zelfs zijn eigen voetballoopbaan voor opzij. Dromen doet hij van het Europese miljoenenbal.

Op welke leeftijd ben je begonnen?

Dinand:  “Ik ben als 14-jarige begonnen met fluiten in 2021. Het leek mij erg leuk doordat ik geïnspireerd raakte door het kijken naar wedstrijden in de eredivisie en de Champions League. Vooral de manier waarop Bjorn Kuipers floot, sprak mij erg aan.”

“Ik heb het er met mijn vader over gehad dat ik scheidsrechter wilde worden en hij kwam met het idee om de scheidsrechtercoördinator bij VV Smitshoek, Jeffrey Muller, aan te spreken.

“Jeffrey is niet alleen de coördinator, maar ook de opleider van scheidsrechters binnen de club. Toevallig was Jeffrey scheidsrechter van onze wedstrijd. Ik speelde toen nog in de JO15-5 en na de wedstrijd  ben ik naar hem toegelopen. Een week later floot ik al mijn eerste wedstrijd.”

Ben je voor de leeuwen gegooid?

“Nee, zeker niet. Je wordt absoluut niet in het diepe gegooid. Jeffrey heeft ruimschoots voor de wedstrijd grondig met mij de basisregels van de wedstrijd doorgenomen. Regels zoals waar je als scheidsrechter moet lopen en wanneer is het nou buitenspel of niet. Maar ook hoe geef je als scheidrechter aan wanneer het een overtreding is en voor welk team de vrije bal is, Maar ook hoe je het beste kan samenwerken met de grensrechters.”

“Ik vond het erg spannend, maar ik kreeg in de rust een compliment van Jeffrey omdat ik volgens hem een dappere beslissing had genomen.”

Hoe heb je je verder kunnen ontwikkelen?

“Ik ben via de scheidsrechteropleiding de voetbalspelregels gaan leren en heb hierin ook spelregeltoetsen gemaakt. Met de tijd ben ik steeds hogere wedstrijden gaan fluiten en heb  onlangs zelfs de JO23-1 mogen fluiten, wel met begeleiding uiteraard. Deze begeleiding kwam tot stand via de headset die de club vorig jaar heeft aangeschaft.”

Hoe werkt die begeleiding precies?

“Met deze headset sta ik direct in contact met de begeleider en krijg ik hier en daar soms wat aanwijzingen tijdens de wedstrijd. Ook kan ik vragen of ik een goede beslissing had genomen. Dit geeft mij een rustgevend gevoel. Na de wedstrijd evalueren de begeleider en ik altijd wat er die wedstrijd gebeurd is en vraag ik altijd of ik juiste keuzes gemaakt heb. Het is belangrijk dat je altijd dicht op een situatie staat. Een onjuiste beslissing nemen op vijf meter is beter te verkopen dan een juiste beslissing maken op vijftig meter afstand. Hierin speelt vooral mijn conditie een grote rol en ook daarin krijg ik een schema van de club om dat te verbeteren.”

Welke ambities heb je als scheidsrechter?

“Ik wil graag een cursus verenigingsscheidsrechter gaan volgen bij Smitshoek om vanuit daar door te groeien naar de KNVB. Mijn ultieme droom is uiteindelijk het betaald voetbal te bereiken en heel stiekem droom ik ook van een Champions League finale.”

Klik op Smitshoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Smitshoek voor meer informatie over de club.

Bas Antens nieuwe trainer vv R.S.V. 2024/2025

Op de social media kanalen van vv R.S.V. heeft de club uit Rucphen laten weten dat zij een nieuwe trainer gevonden hebben, in de persoon van Bas Antens. De 36-jarige Bas Antens wordt bij de vierdeklasser de opvolger van Jaimy van Wortel, die na drie succesvolle jaren naar W.V.V. ’67 vertrekt.

Antens is momenteel trainer bij BSC Roosendaal. De ploeg uit Roosendaal komt na het kampioenschap van vorig seizoen uit in de 3e klasse zondag, waar het momenteel de (gedeeld) 1e plaats bezet. Het moeten verlaten van zijn ‘’comfortzone’’ was één van de moeilijkste aspecten van zijn beslissing. De oefenmeester is namelijk al zijn hele leven betrokken bij de vereniging. Dit gaf Antens aan in een eerder interview met VoetbalJournaal.

Reactie bestuur RSV

R.S.V. is blij met de aanstelling. “We zijn een snel groeiende vereniging met een goede selectie en aanstormende jeugd. Bas is voor ons de juiste persoon om de eerste selectie te begeleiden in een omgeving waarin ambitie en goede sfeer hand in hand gaan”, aldus R.S.V.-voorzitter Ronald Suijkerbuijk.

Reactie Antens

Bas Antens zelf is eveneens enthousiast: “Ik heb een heel goed gevoel bij R.S.V. Uiteraard heb ik nu nog de volledige focus op BSC, maar heb ook zin om volgend seizoen bij een voor mij nieuwe vereniging aan de slag te gaan!”

Wij wensen Antens en vv R.S.V veel succes met hun toekomstige samenwerking!

Klik op RSV de laatste artikelen over de club.
Klik op RSV voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.