Home Blog Pagina 1405

De jeugdopleidingen van SJC en Alphense Boys gaan samenwerken!

Vanaf  het seizoen 2018-2019 gaan SJC en Alphense Boys samenwerken om de jeugdopleidingen van beide verenigingen verder te ontwikkelen. De samenwerking is één van de stappen uit het voetbalplan die SJC zet om de jeugdopleiding komende jaren naar een hoger niveau te brengen.

De afgelopen maanden heeft de technische jeugdcommissie van SJC achter de schermen hard gewerkt om de jeugdopleiding van SJC verder door te ontwikkelen. SJC heeft de ambitie om de organisatie van de hele jeugdopleiding voor zowel recreatieve teams als selectieteams, voor meiden- en jongensteams te verbeteren. Bij SJC telt iedereen mee en moet elke jeugdspeler het maximale uit zichzelf kunnen halen. Een goede organisatie van de jeugdopleiding is daarom een vereiste.

Daarnaast heeft SJC de uitdrukkelijke wens om haar seniorenselectie voor het overgrote deel uit zelf opgeleide spelers te laten blijven bestaan. Er is toch niets mooiers dan eigen jeugd in SJC 1 te zien voetballen en de tribune met familieleden vol te zien stromen?

Een onderdeel daarvan is dat er een nieuw jeugdvoetbalplan is geschreven waarin de koers wordt uitgelegd. Hiervoor hebben we eerst informatie ingewonnen bij Alphense Boys. Deze club staat bekend om haar goed georganiseerde jeugdopleiding, het niveau waarop jeugd selectieteams voetballen en het aantal jeugdspelers dat zij per seizoen aan profclubs en KNVB teams aandragen.

De voorzitters van beide verenigingen hebben in juni met elkaar afgesproken om binnen de jeugdopleiding met elkaar te gaan samenwerken. De samenwerking bestaat vooral uit het delen van kennis en het verbeteren van elkaars jeugdopleiding door gezamenlijk trainerscursussen en clinics te organiseren. Door dit samen te organiseren is het bijvoorbeeld eenvoudiger om voor een cursus een KNVB docent op locatie te krijgen.

Ook zal er worden samengewerkt op het gebied van talentherkenning en talent-ontwikkeling. Als je kind écht goed genoeg is om bij een profclub te kunnen spelen en je kind die ambitie heeft, dan kunnen SJC en Alphense Boys helpen om die droom te verwezenlijken.

De samenwerkingsovereenkomst is op maandag 20 augustus 2018 in het complex van SJC ondertekend door beide voorzitters en door Paul Bahlmann (Technisch Coördinator Jeugdselecties Alphense Boys) en Tomas van Rijn (Jeugdvoorzitter SJC).

‘De tijd is rijp voor een terugkeer bij mijn cluppie’

Na een uitstapje bij voetbalvereniging Den Bommel keert Bryan Bouwens (23) komend seizoen als speler terug bij vierdeklasser Herkingen’55. Al is hij daar nooit helemaal weggeweest. Als jeugdtrainer liep hij de afgelopen twee jaar nog steeds rond bij de club in zijn woonplaats. Nu gaat Bouwens er zelf weer voetballen, met het zelfverzekerde gevoel dat hij zich alsnog op een hoger niveau heeft bewezen.

HERKINGEN – Want die sportieve uitdaging was de reden waarom de linkervleugelspeler twee seizoenen geleden Herkingen’55 inruilde voor tweedeklasser Den Bommel. ,,Ik wilde ontdekken of ik op een hoger niveau mee zou kunnen”, zegt Bouwens.

De Brabander, die op zijn dertiende verhuisde naar Goeree-Overflakkee en in Oude-Tonge ging wonen, voetbalde tot de senioren in zijn woonplaats bij de Don Bosco Grijsoord Combinatie. ,,Maar toen het op selectievoetbal aankwam, had ik het daar niet heel erg meer naar mijn zin. Het werd voor mij te snel te serieus. Daardoor verloor ik het plezier in het voetbal.”

Dat had mogelijk te maken met het feit dat hij slechts een jaar bij de A-tjes heeft gespeeld en daarna gelijk de stap naar de selectie heeft gemaakt. ,,Achteraf denk ik dat dat te snel was. Maar toen ben ik naar Herkingen’55 overgestapt.”

Aan het Grevelingenmeer leefde hij weer helemaal op en begon het steeds meer te kriebelen om het alsnog op een hoger niveau te gaan proberen. ,,Na drie jaar bij Herkingen wilde ik gaan kijken of ik een stapje hogerop aankon. En dat is gelukt. Ik heb twee mooie seizoenen bij Den Bommel gehad en daar voor mezelf bewezen dat ik het niveau aankan. Maar nu is de tijd rijp om terug te gaan naar mijn oude cluppie.”

Dat is vooral een afstandskwestie. Want vanuit Herkingen, waar hij na één seizoen spelen bij de plaatselijke voetbaltrots is gaan wonen, is hij steeds 20 tot 25 minuten met de auto onderweg. ,,Als je het dan ook nog druk hebt met je werk, dan is het toch fijn dat je weer terug kan vallen op je oude plekkie.”

Echt weg is hij bij Herkingen’55 nooit geweest. ,,Ik kwam nog regelmatig op de club, omdat ik er ook de jeugd train.”

Na vijf seizoenen bij Herkingen’55 kent hij de vereniging inmiddels door en door. ,,Het is een eigengereide dorpsclub, maar tegelijk waarderen de mensen iedereen die er komt.”

Daarnaast heeft de club volgens hem een mooi sportief vooruitzicht. ,,Alleen, op momenten merk je dat het een kleine club is met een smalle selectie. Daardoor is het moeilijk om echt bovenin mee te draaien. Maar met de spelers die er nu bijkomen, denk ik dat we er best een aantal leuke jaren van kunnen gaan maken. Misschien kunnen we zelfs een periodetitel gaan halen. Dat hebben we drie jaar geleden ook een keer gedaan. Het zou mooi zijn om dat te herhalen.”

CvdW: RKTVC – Erik de Leeuw

Erik de Leeuw is al 35 jaar lid bij de vereniging RKTVC. Hij heeft alle teams doorlopen als voetballer, en heeft tevens ook alle teams vanuit de F tot en met het eerste elftal doorlopen als trainer. Hij is actief geweest als hoofd jeugdopleidingen van de club, en is sinds twee jaar onderdeel van de voetbaltechnische commissie en als assistent hoofd jeugdopleidingen.

Hij is een echte clubman, want hij is nooit verkast van club en is de club altijd trouw gebleven. In het eerste elftal heeft hij twaalf jaar gespeeld, waar hij ook zijn mooiste moment heeft beleefd. ‘’Het was echt een subliem jaar, we hadden alles voor elkaar over en we werden ongeslagen kampioen’’, aldus Erik. Dat was onder leiding van Amir Hashemi, de huidige zaakwaarnemer van Alireza Jahankbakhsh. Hij is een Iraniër en heeft hem begeleid toen Alireza in Nederland kwam voetballen, en is nu dus geen trainer meer maar bij toeval in dit vak gerold.

De keuze om voor RKTVC te kiezen, was snel gemaakt. Heel de familie ‘de Leeuw’ zat bij de club, dus koos Erik ook voor de club van zijn familie. Zijn ouders hebben de kantine gepacht, zijn vader is grensrechter en materiaalman geweest bij het eerste elftal en ooms en tantes hebben ook veel voor de club gedaan.

In de tijd dat hij hoofdjeugdopleidingen was, heeft hij lopen vlaggen bij zijn zoon, en heeft hij zelfs bardiensten op zaterdag opgepakt. ‘’Eigenlijk is alles wat toen op mijn pad kwam wel gedaan, ik heb gewoon het beste met de club voor’’, zegt hij. Hij is twee jaar trainer geweest van het eerste elftal van de club, maar dat is nu al een jaartje of vier geleden. Nu bepaalt hij het beleid binnen de vereniging, en probeert hij zo goed mogelijk de trainers binnen de club aan te sturen. ‘’Ik probeer de trainers te helpen waar het kan, als ze vragen hebben kunnen ze bij mij terecht en ik probeer ze van allerlei informatie te voorzien om zo het niveau op te krikken’’, zegt Erik. Hij staat twee avonden per week op het veld, soms op verzoek van een trainer, maar ook als hij zelf ziet dat een trainer het wat moeilijker heeft. Dit gebeurt natuurlijk wel allemaal in open overleg.

Er valt nog wel wat te verbeteren qua prestaties van de jeugd, volgens Erik. ‘’We hebben een piek gehad een jaar of 9 geleden, maar er zijn toen een paar verkeerde keuzes gemaakt in het beleid en de keuzes van trainers, waardoor het wat minder is geworden de laatste jaren’’, zegt hij. Maar de club is nu met een inhaalslag bezig om de jeugd weer op een hoger niveau te brengen. Dat is wel lastig met de clubs S.V. TEC en T.S.V. Theolo in dezelfde regio, die samen met RKTVC in dezelfde vijver moet vissen. Het wordt dus steeds lastiger voor de clubs om rendabel te zijn met de jeugd. Meestal stromen er 3 a 4 spelers uit de jeugd door naar het eerste elftal, alleen springen die er weer uit na twee jaar, en gaan ze buiten de deur kijken. Ze willen of op een hoger niveau voetballen, of krijgen geld bij bepaalde clubs. ‘’Dat kunnen wij hun niet geven, en daarom is het ook lastig om te bouwen aan een goed elftal’’, zegt Erik.

Voor volgend seizoen verwacht hij net zoals voorgaande jaren een plek in de middenmoot. ‘’Ik hoop dat we misschien iets naar boven kunnen kijken, en een periodetitel kunnen pakken’’, vertelt hij. De ploeg is redelijk bij elkaar gebleven, en er zijn wat spelers uit de jeugd bij gekomen. Hij kijkt in ieder geval weer uit naar de seizoenstart van het seizoen 2018-2019.

FC ’s-Gravenzande onderzoekt multifunctionele tribune

 

Als het aan FC ‘s-Gravenzande ligt, maakt de oude tribune op het hoofdveld plaats voor een hypermodern gebouw met alles ‘erop en eraan’. De bouw van een nieuwe tribune, door bestuurslid Dirk Valstar een ‘megaproject’ genoemd, wordt het grote sluitstuk van een opwaardering van het Juliana Sportpark.

De realisatie van het gebouw is een ambitie van de club en bevindt zich nog in de prille beginfase. “Binnenkort gaat een projectgroep van start die, in nauwe samenwerking met de beheerstichting van het sportpark (SJS), als eerste opdracht de haalbaarheid van een nieuwe tribune gaat onderzoeken. De ideeën zijn er. Een aantal enthousiaste leden heeft zelfs concepttekeningen door een architect laten maken”, reageert Valstar, vicevoorzitter van de fusieclub.

De bouwplannen zijn ingegeven doordat FC ’s-Gravenzande de huidige tribune, met een capaciteit van vijftienhonderd mensen, moet vervangen. “Die tribune staat er al tientallen jaren en is hard aan vervanging toe”, zegt Valstar. “We willen sowieso een tribune terug, maar willen dat combineren met andere faciliteiten. Je moet dan denken aan commissie- en commerciële ruimten en een ruimte voor een fysiotherapeut. En kleedkamers, want we verwachten de komende jaren weer een flinke groei van het aantal leden. Het ledental is sinds de fusie in 2010 ieder jaar stijgend. De laatste jaren stijgt het ledenaantal fors met ± 50 leden per jaar. Inmiddels hebben we zo’n 1.600 leden en met de woningbouw die in aantocht is, rekenen we op nog meer aanwas. Aangezien een ledenstop niet aan de orde is, moeten we als club onze faciliteiten aanpassen op een groter aantal leden.”

Een belangrijk onderdeel van het plan zijn ook de commerciële ruimten. Volgens Valstar, die onder meer commerciële zaken in zijn portefeuille heeft, heeft FC ’s-Gravenzande op het complex, zoals het nu is ingericht, op afzienbare termijn de grenzen van zijn commerciële mogelijkheden bereikt. “Onze sponsors zijn in twee categorieën in te delen: de bedrijven die sponsoren uit liefhebberij omdat ze het de club gunnen en de bedrijven die zaken willen doen: sponsors die voor de business clubs komen en voor het netwerken. In het nieuwe gebouw zouden wij daar een nieuw categorie aan toe kunnen voegen: bedrijven die hun relaties in speciale ruimten kunnen uitnodigen om een wedstrijd te bekijken. Skybox-achtige ruimten dus. Ook doordeweeks kunnen bedrijven gebruik maken van deze ruimten voor bijvoorbeeld vergaderingen. Daarnaast kunnen sportgerelateerde bedrijven en organisaties zich in het gebouw vestigen, zoals fysiotherapie, fitness, sportkleding en -artikelen, enzovoorts. We zouden in het nieuwe gebouw dus nieuwe commerciële mogelijkheden kunnen ‘uitnutten’ en extra inkomsten voor de club genereren.”

Als de plannen doorgaan duurt het nog even voordat het gebouw er staat. “We houden een deadline van 2022 aan”, vertelt Valstar. “Het is natuurlijk ook op financieel gebied een megaproject. Na de zomer gaan we een projectgroep opstarten voor onderzoek naar de haalbaarheid en dan ook zo snel mogelijk starten met de fondsenwerving.”

FC ’s-Gravenzande werkt sowieso hard om de accommodatie up-to-date te houden. Valstar: “Vorig jaar hebben we de keuken flink uitgebreid. Niet alleen in vierkante meters, maar ook qua apparatuur. Alles is gemoderniseerd. Toen we vier jaar geleden voor het eerst in de hoofdklasse speelden zijn we door de gezamenlijke hoofdklassers uitgeroepen tot club met de beste keuken. Die titel moeten we wel eer aan blijven doen.”

Binnenkort wordt ook de kantine aangepakt. Meubilair en aankleding krijgen een upgrade. “Tijdens een enquête onder de leden kwam naar voren dat het allemaal wat ‘eigentijdser’ mag. Het huidige interieur stamt dan ook van vijftien jaar geleden. We krijgen dus een ander smoeltje, een ‘look and feel’-ploeg houdt zich daar mee bezig.”

Op het complex wordt dit jaar ook nog een andere lang gekoesterde wens van de club gerealiseerd, een Soccer Court  bestaande uit twee kunstgrasveldjes van vijftien bij 25 meter. “Daar kunnen FC ‘s-Gravenzande, de kinderopvang, de scholen en het  wildvoetbal gebruik van maken. Wij kunnen er ook de jongste voetballertjes op laten spelen en gebruiken als trainingsfaciliteit. Het zorgt in ieder geval weer voor een stukje extra capaciteit.”

Als laatste is met behulp van de gemeente de parkeercapaciteit op het sportpark uitgebreid en daarmee ook de verkeersveiligheid op en rond het Sportpark verbeterd. “Met al deze vernieuwingen is wat ons betreft het Juliana Sportpark weer klaar voor de toekomst.”

 

Meindert Dijkstra doet stapje terug bij jeugdliefde: ‘Het was een geslaagd seizoen’

Na veel twijfels besloot Meindert Dijkstra (51) onlangs om er geen tweede jaar aan vast te plakken als hoofdtrainer van SAB. De oefenmeester heeft een eigen bedrijf en wil meer tijd doorbrengen met zijn vrouw en drie kinderen. “Ik ben blij dat ik de club met opgeheven hoofd kan verlaten.”

Maar liefst 47 jaar nadat hij als 6-jarig voetballertje werd weggeplukt door NAC Breda, keerde Meindert Dijkstra afgelopen zomer terug bij SAB als trainer. De voormalige verdediger speelde als prof behalve voor de trots van Breda ook voor Willem II, Notts County, RBC en TOP Oss en behaalde hierna zijn trainerspapieren. Na periodes bij JEKA en Unitas’30 was Dijkstra gevleid dat SAB hem de kans gaf om als hoofdtrainer aan de slag te gaan bij Sint Anna Boys. “Het was een eer dat mijn oude cluppie vertrouwen in me had. Het bestuur gaf me de doelstelling mee om ervoor te zorgen dat we in de vierde klasse zouden blijven als promovendus”, zegt Dijkstra. Al ruim voor het einde van de competitie kon er een vinkje achter deze missie: SAB zette onder leiding van Dijkstra namelijk behoorlijke stappen. De jonge selectie speelde dit seizoen verzorgd voetbal en op sportpark Ruiterboslaan hoefde men zich geen zorgen te maken over degradatie. “Ik heb gewerkt met prettige, leergierige jongens. Ik weet ook zeker dat SAB 1 een mooie toekomst tegemoet gaat.”

Dijkstra zal daar voorlopig echter geen deel van uitmaken. Na veel twijfels besloot hij om volgend jaar naar eigen zeggen een ‘sabbatical’ te nemen als trainer. Dit heeft niets met SAB te maken en zijn liefde voor het trainersvak is ook allerminst afgenomen in het succesvolle jaar. “Maar ik wil graag meer tijd doorbrengen met mijn gezin”, zo legt de Bredanaar zijn keuze uit. “Ik heb drie kinderen: Marvin, Justin en Caitlin en wil graag meer tijd met ze doorbrengen. Marvin voetbalt bij JEKA, Justin is gestopt en Caitlin speelt op dit moment voor CTO Zuid in Eindhoven en Jong Oranje onder 19, waar ze aanvoerder is. Ik vind het leuk om mijn zoons meer te zien en ik wil zoveel mogelijk wedstrijden van mijn dochter live bijwonen. Ze is echt een talent en Caitlin wil ook graag prof worden. Ik ben benieuwd hoe ver ze kan komen”, zegt hij. Naast het voetbal heeft Dijkstra ook nog een eigen bedrijf, Bahm-Holland/Breda, waarmee hij zich richt op personeelsbemiddeling.

Het is duidelijk: Dijkstra zal zich niet vervelen als hij volgend seizoen geen hoofdtrainer is. De voetballiefhebber is trots dat hij een succesvol seizoen heeft gedraaid met SAB. “Ik ben blij dat ik de club met opgeheven hoofd kan verlaten”, zegt hij. “Het had me niet lekker gezeten als we dramatisch gepresteerd hadden, maar ik kan zeggen dat we met z’n allen heel goed werk hebben geleverd. Het gaat goed met SAB en ik blijf de club uiteraard volgen. Wie weet kom ik volgend seizoen af en toe kijken, maar er zijn ook nog vele andere leuken dingen om te volgen. Mijn oude club NAC bijvoorbeeld, waar ik ook wat vaker naartoe hoop te gaan. Thuiswedstrijden in het Rat Verlegh Stadion zijn namelijk magisch.”

2018 wordt voor Björn Luijcks sowieso een jaar om niet meer te vergeten

VOGELWAARDE – Ze waren bij v.v. Vogelwaarde lange tijd in achtervolging op NVS en stapje voor stapje kwamen ze dichterbij. Tot ze uiteindelijk in een rechtstreeks duel de koppositie overnamen in de 5e Klasse A. Nu zijn ze na twintig jaar weer kampioen.

“Aan het begin van het seizoen hadden wij bij VV Vogelwaarde de doelstelling om mee te strijden voor een periode en uiteindelijk te gaan voor een top vijf-klassering. Gezien de zevende plaats van vorig jaar een logisch doel. Nu we dit seizoen voor de winterstop redelijk draaide en de afgelopen maanden juist uitstekend kwam ons doel steeds dichterbij.

Routiniers
Hij streek twee en half seizoen geleden neer bij de club toen hij overstapte van het Belgische KSK Klinge. Daarvoor was hij actief bij v.v. Hulsterloo en v.v. Clinge, de club waar hij tot zijn twintigste heeft gespeeld.  De 32-jarige is één van de routiniers in het elftal van trainer Marc de Kunder en als controlerende middenvelder ook wekelijks belangrijk. “Niet als scorende en diepgaande middenvelder, maar meer als eentje die betrokken is bij de opbouw en bij de voorbereiding van goals. Op die manier kan ik van waarde zijn en dat geeft mij een prettig gevoel als speler. Verder denk ik dat ik belangrijk ben voor het team door mijn inzet en uithoudingsvermogen.”

Waar de club tussen 2013 en 2015 twee seizoenen actief was in de vierde klasse, daar komt nu dus de terugkeer. Een terugkeer waar ook Luijcks uiteraard naar uitkijkt. “Het overgrote deel van de groep is de afgelopen jaren bij elkaar gebleven en je merkt als we vertrouwen hebben dat er gewoon heel veel kwaliteit in de groep zit. Dat komt er nu gelukkig ook bijna wekelijks uit. Als er enkele spelers bij komen, dan denk ik zeker dat wij een stabiele vierdeklasser kunnen worden. In mijn ogen ook het niveau waar een club als Vogelwaarde gewoon thuishoort. Ik hoop dat spelers, die ergens anders tegen een eerste ploeg aanzitten of een stapje hogerop willen straks Vogelwaarde weten te vinden.”

Extra glans
Maar niet alleen op het veld heeft Luijcks een bijzonder moment. Ook privé zit er nog wat moois aan te komen, omdat ik hiernaast ook voor de eerste keer vader word. Het jaar 2018 is sowieso een jaar om niet meer te vergeten. Daarnaast wil ik zolang mogelijk genieten binnen en buiten het veld, want uiteindelijk doe je voetballen nog steeds voor je plezier. Hopelijk kunnen we aan het einde van de rit terugkijken om een mooi voetbalseizoen waar alle clubmensen, spelers, de technische staf en trainers trots op kunnen zijn!”

Marouane Hamdoune neemt met pijn in het hart afscheid van Kruisland

Marouane Hamdoune begint aan een nieuw hoofdstuk in zijn voetbalcarrière. De vleugelspeler stapte over van Kruisland naar RBC, een moeilijke beslissing voor iemand die zich beschouwt als Kruislands familielid.

Hamdoune maakte van alles mee in het tricot van Kruisland: kampioenschappen, mooie overwinningen, maar ook een strijd tegen degradatie. De Kruislandse selectie staat bekend om de hechte band. “De cultuur is heel anders dan bij mijn eerdere clubs, het was echt top. We waren en zijn allemaal vrienden van elkaar.” Toch besloot Hamdoune de club te verlaten.

De oorzaak voor dat besluit ligt deels bij zijn werk. “Ik draai onregelmatige diensten als conducteur, kon daardoor niet altijd trainen en spelen. Het voordeel bij RBC is dat ik nu naast het station speel, zo kan ik na de wedstrijd alsnog de trein van 17.00 uur halen.” Daarnaast krijgt hij in het Herstaco Stadion een andere rol. “Ik ben de oudste, dus zal als ervaren speler proberen de jonge jongens verder te helpen. Het zijn leuke jongens, ruwe diamantjes die geslepen moeten worden. Daar draag ik graag mijn steentje aan bij.”

Hamdoune werd benaderd door RBC en een gesprek met trainer Henk Vos en diens assistenten gaf de doorslag. “Ik voelde dat daar wel een taak voor me lag. Hij komt over als een serieuze trainer die weet wat hij wil en dat ook duidelijk overbrengt, dat vind ik een belangrijke eigenschap.” Zijn vrienden bij Kruisland gunnen hem deze stap. “Ik had er heel veel moeite mee om dit te vertellen, dat deed echt pijn. Maar ze reageerden zoals vrienden horen te reageren: ze waren blij voor me. Ze gunnen me het beste.”

Hamdoune hoopt dit seizoen op een plek bij de top 3, uiteindelijk is promotie naar de tweede klasse zijn ambitie. “Ik ben met elke derdeklasser waarbij ik gespeeld heb gepromoveerd tot nu toe, dus hopelijk lukt dat hier ook. Ik wil in ieder geval deel uitmaken van een groep spelers die iets teweegbrengt waar mensen jaren later nog over praten.”

Dat RBC een club is waar iedereen een mening over heeft, mag duidelijk zijn. Overigens gold dat ook voor Kruisland. Hamdoune heeft daar geen boodschap aan. “Ik heb bij Kruisland genoeg gehoord wat nergens op slaat, daar leer je vanzelf mee omgaan. Je moet de negatieve opmerkingen altijd met een korreltje zout nemen.”

CvdW: RKTVC – Introductie

Deze editie is RKTVC de Club van de Week.  Deze week zullen er meerdere interviews worden afgenomen met betrokkenen bij de club uit Tiel. In deze interviews zullen de betrokkenen meer vertellen over o.a. hun rol binnen de club, hoe ze bij RKTVC betrokken zijn geraakt, het afgelopen seizoen en uiteraard wordt er ook vooruitgeblikt op het aankomende seizoen.

RKTVC is de afkorting van Rooms Katholieke Tielse Voetbalclub en is opgericht op 4 januari 1951. De clubkleuren zijn blauw en wit. Het wedstrijdtenue bestaat uit een blauw shirt, witte broek en rode kousen. RKTVC heeft momenteel 700 leden verdeeld over 50 jeugd- en 8 seniorenteams. Het eerste elftal speelt in de vierde klasse E-afdeling Zuid 1. Gezien de doorstroming van de jeugd zal de komende jaren het aantal seniorenteams zeker toenemen. De standaard jeugdteams spelen op hoofdklasse of eersteklasse niveau.

Het sportpark “De Ridderweide” is gelegen aan de Wadenoijenlaan in Tiel-West en heeft drie wedstrijdvelden en een trainingsveld. Het hoofdveld is van natuurgras, de overige velden zijn van kunstgras. Daarnaast is er een clubgebouw met twaalf kleedkamers en langs het hoofdveld staat een overdekte tribune. Alle verenigingsactiviteiten vinden plaats in het clubgebouw.

RKTVC beoefent de voetbalsport op een dusdanige manier dat er een vriendschappelijke, sportieve- en nauwe band tussen de leden ontstaat. Sportiviteit, discipline en een goede teamgeest staan hierbij voorop. Middels een professionele organisatie streeft RKTVC ernaar om op amateurbasis een zo goed mogelijk spelpeil te bereiken.

Gerard Verhoeff geniet bij MO13-1: ‘De trainingsopkomst is hoog en het plezier groot’

Voor het tweede seizoen op rij is Gerard Verhoeff de trainer van Tricht MO13-1. Maar liefst driemaal in de week beleeft hij erg leuke voetbalmomenten met de fanatieke jongedames, die volgens hem een hecht team vormen en het elke tegenstander lastig kunnen maken.

In het begin van haar prille voetbalcarrière speelde Guusje Verhoeff bij een jongensteams van VV Tricht, zoals alle jonge meisjes die graag een balletje willen trappen bij die club. Haar trouwe fan en vader Gerard Verhoeff was daarom eerst trainer van een jongensteam, maar was net als zijn dochter blij dat Guusje later terechtkwam in de MO13-1. “Voor hun ontwikkeling is het weliswaar goed dat ze met jongens samenspelen, maar ze vinden het toch echt veel leuker om met meisjes in een team te zitten”, legt Verhoef uit. “Dat merk je als trainer wel aan het enorme plezier dat ze onderling hebben. Op de trainingen is de concentratie soms ver te zoeken: de meiden hebben elkaar blijkbaar erg veel te vertellen”, lacht de trainer. “Maar in de wedstrijden staan ze er wel: dan gaan ze er voor de volle honderd procent voor.”

De MO13-1 van Tricht vormt een hecht team. De speelsters gunnen elkaar volgens Verhoeff alles en zeuren niet over elkaar. “Ze zijn altijd heel vrolijk en de trainingsopkomst is hoog. We trainen op maandag en woensdag en dan zijn er wel zeker tien speelsters aanwezig. Als het slecht weer is, doe ik ze er ook geen plezier mee om de training af te blazen. Soms zijn we het enige elftal op het trainingsveld”, aldus de voetbalvader, die samen met Laura, Martine en Jasper de technische staf van Tricht MO13-1 vormt.

Dat het team zo hecht is, vindt Verhoeff best bijzonder. “De leeftijdsverschillen zijn namelijk best groot, die variëren van tien tot veertien jaar. We hebben namelijk wat dispensatiespelers. Maar ondanks die verschillen zien de dames elkaar ook soms buiten het voetbal om. Zo hadden ze laatste bijvoorbeeld een filmavondje georganiseerd, erg leuk.” Ook in het veld kunnen de dames elkaar prima vinden. Voor het tweede jaar draait het team voornamelijk bovenin mee in de competities waarin ze spelen. “De meiden worden steeds beter en dat is ook erg leuk om te zien”, besluit Verhoeff.

Vrouwen RVVH verliest leerzame oefenwedstrijd van Ter Leede

Voor de eerste krachtmeting van het seizoen oefende de vrouwenselectie van RVVH tegen  de selectie van Ter Leede.

Nieuwbakken trainer Andrew Thomas kon nog niet beschikken over de volledige selectie, net als Ter Leede trouwens, maar kon met 20 dames starten. Alle speelsters kregen speeltijd. Dat betekende ook veel nieuwe meiden binnen de lijnen en dus erg wennen aan elkaar.

Ter Leede, in 2017 Landskampioen,  was duidelijk de beter voetballende ploeg en won dan ook verdiend met 0-4 in Ridderkerk. Ondanks het verlies kreeg  trainer Thomas veel informatie over zijn selectie. Informatie die hij de komende tijd zal gebruiken om het eerste elftal vorm te geven en daarmee dus ook het tweede. Komende week zal RVVH zich verder voorbereiden op de eerste bekerwedstrijden de competitie.