Home Blog Pagina 1390

CvdW: Nivo Sparta – Mark Oostrom

Mark Oostrom is bestuurslid en tevens voorzitter van het jeugdbestuur van Nivo Sparta. In het dagelijks leven is hij fitness ondernemer, hij heeft een eigen fitnesscentrum in Zaltbommel. Hij is al ruim 28 jaar betrokken bij de club, en hij komt elke keer weer met plezier op sportpark De Watertoren.

Zelf heeft hij ook bij Nivo Sparta gevoetbald, alleen nooit in het eerste elftal. Dat is in principe ook niet zo gek, als je weet dat Nico pas op zijn 17e begon met voetballen bij Nivo Sparta. Het tweede elftal was het hoogste wat hij heeft kunnen halen, maar hij heeft wel altijd met zijn vrienden kunnen voetballen.

Ook heeft hij drie kinderen, waarvan een zoon en twee dochters. Zijn negentienjarige zoon is de oudste, maar is sinds dit seizoen gestopt met voetballen vanwege een knieblessure; hij heeft zijn voorste kruisband afgescheurd. De dochter die op voetbal zit, voetbalt in MO-17. ‘’Met het damesvoetbal gaat het steeds beter, we hebben nu zelfs 3 teams van de MO-15’’, zegt Mark.

In het bestuur zit Mark nu al elf jaar, hij is er toen een beetje ingerold omdat het bestuur toen der tijd een beetje uit elkaar viel. Hij werd op een gegeven moment gevraagd om wat te doen voor de club en heeft toen ‘ja’ gezegd, want hij wou graag de club helpen. ‘’ Het begon bij het welbekende vrijwilligerswerk, en uiteindelijk zat ik in het bestuur’’, aldus Mark. Hij pakte de jeugd op en begon als jeugdtrainer van de B1, heeft nog wat elftallen getraind is vanuit daar in het bestuur gerold. Vanuit het bestuur heeft hij het damesvoetbal uitgezet en op de kaart gezet.

Nu is hij zo’n vijftien uur per week op de club te vinden. Ze hebben nu een clubje van vijf man voor het jeugdbestuur, en die moeten aardig wat taken verrichten. Zo moet de wedstrijdsecretaris geregeld worde en moet er een gastheer/vrouw moet geregeld worden om de teams op te vangen. Hier moeten ze allemaal actief naar opzoek, en dat kost tijd.

‘’Vrijwilligerswerk wordt steeds belangrijker, maar de maatschappij wordt steeds meer individualistischer’’, vertelt Mark. Iedereen doet zijn eigen taakjes en dingen, maar je moet juist dingen voor andere doen en zeker voor een club want dat kan niet bestaan zonder de vrijwilligers. Als we voor alle taken geld moeten vragen, dan worden we geen amateurclub maar een betaalde voetbalclub.

Nivo Sparta wil een goed opleidingscentrum zijn voor de jeugd en voor heel de regio van de club. Het eerste elftal moet stabiel worden in de Eerste Klasse. ‘’ Wij willen een regiofunctie hebben voor de jeugd, waar iedereen kan spelen op zijn eigen niveau’’, zegt hij. Niet alleen het eerste elftal en de prestatiegerichtheid staat centraal, maar ook de ‘gezelligheid ‘en het plezier.

Hij weet nog niet hoelang hij nog betrokken is met deze werkzaamheden binnen de club. ‘’ Ik bekijk het altijd van jaar tot jaar, en merk wel dat het elk jaar weer wat moeilijker wordt’’, zegt hij. De club merkt ook dat ze de laatste jaren met veel meer rekening moeten houden, de aansprakelijkheid wordt steeds hoger van de clubs, en dat brengt ook weer extra tijd met zich mee.

‘’Voor het eerste elftal zit er misschien wel een promotie in, ik heb er in ieder geval een goed gevoel bij’’, aldus Mark.  Vorig seizoen is Nivo Sparta vierde geworden, maar dat had veel beter kunnen zijn. De club start altijd wat moeizaam, en komt daarna pas opgang. Hij kijkt uit naar volgend seizoen, met veel mooie momenten.

Vierpolders heeft ‘biljartlaken’ dankzij robots

Een veld als een biljartlaken, met altijd gras op lengte. VV Vierpolders heeft het, nu de club sinds kort de hulp heeft gekregen van twee aangeschafte robotmaaiers. “Een mooier veld, lagere  onderhoudskosten en we doen ook nog eens aan duurzaamheid”, kan penningmeester Martien van der Valk zijn geluk niet op.

Twee volledig automatische robotmaaiers doen de gehele week hun werk. Secuur en nauwkeurig ‘knippen’ ze het gras van de twee velden en trainingsveld bij. Geen plekje slaan ze over. “Dag en nacht rijden ze hier, onvermoeibaar, rond”, vertelt Van der Valk. “Ze zoeken hun eigen weg”, vult Martin Korpershoek van Steenbergen Mechanisatie, dat Vierpolders de robotmaaiers leverde, aan. “Alleen als er gevoetbald en getraind wordt, mogen ze uitrusten.”

Het lange gras, Van der Valk kent geen ledenvergadering de afgelopen jaren waar het niet ter sprake kwam. “Altijd klachten, maar ja, het was handmatig werk. In de groeitijd kwamen ze het vrijdag maaien en zondag was het weer zo’n stuk gegroeid”, laat hij met wijsvinger en duim zien.

Vierpolders is zelf verantwoordelijk voor het onderhoud op het complex. “We krijgen een bedrag van de gemeente, maar dat alleen is niet toereikend. We moeten daarom slim zijn met onze centjes.”

Voor het veldonderhoud nam de club jarenlang een hovenier in de arm. “Hoe goed de hovenier zijn werk ook deed, het haalde het niet bij deze robotmaaiers.”

De aanschaf van de robots past volgens Van der Valk in het toekomstbestendig maken van het sportpark. “Er is de laatste tijd al het nodige gebeurd. We hebben op het tweede veld, met financiële hulp van de gemeente, hekwerk en nieuwe lichtmasten geplaatst. Daardoor kunnen we ook in de avonduren wedstrijden spelen. We hebben twee extra kleedkamers bijgebouwd en zonnepanelen op het dak gekregen. Die zorgen voor 24.000 kilowatt aan energie.”

Ook over de aanschaf van de robotmaaiers is bij Vierpolders goed nagedacht. De investering van ongeveer vijfentwintig duizend euro is het meer dan waard, volgens Van der Valk. “Ik heb uitgerekend dat we ongeveer een derde van de kosten besparen. Ik ga dan uit van een afschrijving van vijf jaar. Jaarlijks waren we steeds meer geld kwijt aan het maaien door een hovenier.”

De onderhoudsploeg, die zo’n beetje elke dag wel te vinden is op het sportpark, is inmiddels al gewend aan de snorrende maaiers. “We krijgen een beter veld, dus ik ben blij”, reageert vrijwilliger André Krowinkel.

“Voor de rest hebben we geen plannen”, stelt Van der Valk de aanwezigen ‘gerust’. “Het verdere onderhoud blijft vooral mensenwerk.” Zoals het ophangen van reclameborden, het repareren van schade aan de doelen, het krijten van de lijnen op het veld én het vangen van de plaatselijke mollen.

Dat laatste, zo benadrukt Krowinkel, blijft het terrein van Daan Westdijk. “Daan heeft zo’n speciaal stangetje, waarmee hij in de mollengangetjes kan komen. Ja, dat kan hij heel goed.”

Van der Valk, grappend: “Hij heeft een cursus ‘Wie is de Mol’ gedaan.”

Het terrein van Vierpolders blijkt een nogal geliefd mollenterrein te zijn. Onlangs telde Krowinkel elf molshopen. “Blijkbaar hebben we goede velden, anders komen die mollen niet.”

Van der Valk: “Mollen vangen, dat doen die robotmaaiers niet. Nog niet, maar wie weet wat ze over 25 jaar kunnen.”

Dennis van der Steen vertrekt na 4 seizoenen bij SV De Valleivogels

We spraken af met de 41 jarige Houtenaar Dennis van der Steen op de mooiste plek in Utrecht, namelijk in het centrum bij de Dom (zie foto).

Wat typeert de trainer van der Steen?
,,Ik ben een echte liefhebber en bezeten van het spelletje. Heb een gruwelijke hekel aan verliezen en ben continue bezig om mezelf te verbeteren. Ik probeer vast te houden aan mijn visie waarin harmonie een belangrijke rol speelt. Ik denk altijd vanuit de wij-vorm, want het gaat natuurlijk niet om mij. Vanuit het groter geheel probeer ik mijn hand daarin zichtbaar te maken. Onder andere door de manier van spelen, manier van coachen en begeleiden van spelers. Ik ben voor iedereen benaderbaar en sta midden in deze mooie club. Ik wil graag jeugdspelers kansen geven en hou ervan als talentvolle jeugdspelers ervoor willen gaan, dat ze willen luisteren en coachbaar zijn en openstaan voor feedback. Daar wil ik graag tijd in investeren”.

Uitgaan van een vaste visie of aanpassen aan de omstandigheden?
,,Het liefst speel ik met mijn team 1:4:3:3 met de punt naar voren op het middenveld. Ik wil het liefst de regie in handen hebben. Dat lukt natuurlijk niet altijd maar ik probeer het zoveel mogelijk na te streven onder andere door hoog druk te zetten op de tegenstander. Hier zijn ook mijn trainingen op gericht. Dus probeer ik in trainingen een hoog tempo te creëren, steeds te hameren op een hoge handelingssnelheid. Ik heb een aantal kaders waar ik mij aan vast houdt als trainer. Namelijk wat ik graag wens en terugzie als trainer. Zoals bijvoorbeeld de trainingsopkomst goed moet zijn. Dat spelers open staan om iets te leren. Maar ook dat we onze afspraken nakomen in onze speelwijze. Daarin kan elke speler zijn eigen vrijheden zoeken zodat hij kan ontdekken wat zijn meerwaarde kan zijn in die speelwijze. Het clubbelang en teambelang gaat altijd boven het eigen belang. Ik wil dat iedereen positief kritisch zal zijn en niet alleen in problemen denkt maar ook in oplossingen”.

Ambities?
,,Na vier seizoenen Valleivogels ben ik toe aan een nieuwe uitdaging. Volgend jaar wordt ik trainer bij 1e klasser Sliedrecht. Bij deze club krijg ik te maken met spelers die uitkomen op een hoger niveau, die als voetballer verder ontwikkeld zijn en meer bagage hebben. Maar de genoemde kaders ga ik ook gebruiken bij Sliedrecht omdat het past bij mijn DNA als trainer. Verder wil ik stappen maken om mezelf te ontwikkelen tot een betere trainer. Ik wil graag ontdekken of het hoogste niveau haalbaar zal zijn. Het gaat voor mij zo ver dat ik zelfs mijn werk er van wil maken en graag mijn BVO diploma wil halen. Ik zou daar veel voor over hebben. Als speler is het mij gelukt, nu nog als trainer”.


Mooiste seizoen ooit ?
,,Dat was met Everstein toen we kampioen werden in 2011 in de tweede klasse F. Uit bij WNC in Waardenburg konden we in de laatste competitiewedstrijd kampioen worden als we de wedstrijd wonnen. Drie wedstrijden voor het einde konden we al zegevieren maar verloren we uit tegen Almkerk in de laatste minuut. De volgende thuiswedstrijd werd met 2-0 gewonnen waardoor we toch nog een kans kregen in de laatste wedstrijd. Destijds was ik ook nog speler/trainer en was eigenlijk geblesseerd. Toch speelde ik op het einde nog 10 minuten mee, heel apart natuurlijk. WNC was de gedoodverfde favoriet en had de betere spelers. Maar wij hadden een hecht team en waren moeilijk te verslaan. We speelden met twee spitsen en 1 daarvan scoorde in die allerlaatste wedstrijd zijn allereerste goal dat seizoen. Uiteindelijk wonnen we met 0-2 en werden kampioen. Ik kan me nog herinneren dat ik op de parkeerplaats van Everstein onze zeer geëmotioneerde ex-voorzitter, Gerrit Pieterse, om de armen vloog. Bij mijn aanstelling als trainer had hij die droom uitgesproken en het werd waarheid”.

 

Jisk van Teeffelen beleefde droomseizoen met Hilvaria

Het seizoen van Hilvaria was één grote roes. De succesformatie van Henri van den Braak verzekerde zich na een ongekende prestatie al op 14 april van het kampioenschap in de derde klasse D. Rechtsback Jisk van Teeffelen (21) blikt terug op het beste seizoen in de clubhistorie.

Voorafgaand aan het seizoen had eigenlijk niemand bij Hilvaria gerekend op een kampioenschap. “De jaren daarvoor waren we als respectievelijk derde en zesde geëindigd in de derde klasse en die resultaten wezen er niet op dat wij een serieuze kampioenskandidaat waren”, aldus Jisk van Teeffelen, die zijn derde seizoen doormaakte in het eerste team van de groen-witten. Hij zelf had ook niet verwacht dat de ploeg in staat zou zijn om duizeligmakende statistieken te produceren. “Ik dacht dat we wederom een plekje in de middenmoot zouden innemen, maar gelukkig liep het anders.”

Henri van den Braak werd aangesteld als nieuwe trainer en hij kreeg de beschikking over een zeer goede selectie met veel scorend vermogen. Joerie van Rijswijk is al jaren een echte goalgetter in Hilvaria 1 en hij kreeg gezelschap van nog twee spelers die het net makkelijk vinden. Coen van Oirschot kwam over van de kleine buurman EDN’65 (zie pagina 9) en Daan van de Wiel verruilde het eveneens nabijgelegen SVSOS voor de club uit Hilvarenbeek. Na speelronde één stond Hilvaria al bovenaan en die positie gaf de ploeg niet meer uit handen. De kampioenswedstrijd tegen BES werd met 10-1 gewonnen, een uitslag die de suprematie van de club uit Hilvarenbeek onderstreepte.

Van de 26 wedstrijden werden er 24 gewonnen en twee potjes eindigden in een remise. Bovendien produceerde de club in totaal maar liefst 119 treffers, waarvan er drie op naam kwamen van Van Teeffelen. “Ik ben eigenlijk een middenvelder, maar werd door onze coach gebruikt als rechtsback. Ik vind verdedigen niet super, maar gelukkig speelden veel tegenstanders in een 4-4-2 tegen ons, waardoor ik veel kon aanvallen over de flanken. Sowieso was het heerlijk om met zoveel goede gasten op het veld te staan. Iedereen ging voor elkaar door het vuur en ik denk dat we mede dankzij de hechte teamgeest zo overtuigend kampioen zijn geworden. Een beter seizoen draaien is volgend jaar niet mogelijk lijkt me, maar ook in de tweede klasse zijn we voor niemand bang.”

Franco Lemans van Café Kerkzicht: ‘Sponsoring is clubliefde’

Franco Lemans is een Rielenaar in hart en nieren. Hij begon zelf met voetballen bij de club, speelde een decennium in de selectie en is inmiddels alweer jarenlang de trotse sponsor van het eerste elftal met het familiebedrijf Café Kerkzicht. “Rielenaren strijden om het hoogste met Riel te bereiken.

Eigenlijk had zijn vader liever gezien dat Franco Lemans een succesvol (43) ruiter was geworden, maar dat lag hem toch niet helemaal. “Ik vond voetballen veel leuker dan paardrijden, mijn vriendjes speelden ook allemaal bij Riel.” En dus ging vader Lemans overstag en mocht zijn zoon vanaf de D-jeugd bij VV Riel gaan spelen. Hij bleek een aardig balletje te kunnen trappen en stroomde door naar de selectie. Na één seizoen in het tweede is hij de rest van het decennium niet meer weggeweest uit het eerste elftal. “Ik heb jarenlang naast Bas Kouwenberg in de spits gestaan. Wij waren allebei heel snel en maakten daardoor flink wat goals, wisten elkaar ook goed te vinden – en waren een van de eersten die gekleurde schoenen droegen.” Ook voetbalde hij met de gebroeders Aerts, Ferry en Rudy.

Het Riel van nu is vergelijkbaar met het Riel van toen, volgens Lemans. “Wij zijn ook gepromoveerd naar de vierde klasse, maar bleken net als nu een te kleine selectie te hebben. Riel is niet breed genoeg om vijf of zes blessures op te kunnen vangen, dan ben je de pineut. Dat zie je nu ook.” Lemans heeft wel vrede met de degradatie van het eerste team afgelopen seizoen. “Liever bovenin de vijfde klasse meedraaien dan elke week verliezen in de vierde klasse.”

Clubliefde
Inmiddels is Café Kerkzicht niet meer weg te denken als sponsor van de plaatselijke voetbalvereniging. De club en het café zijn al decennialang aan elkaar verbonden. “Vroeger had VV Riel nog geen kantine. Dan verzamelden de spelers hier, waarna ze naar de voetbalvelden bij de Regte Heide gingen om te spelen en vervolgens keerden ze weer terug naar ons café. Daar hadden we een teil water klaarstaan waarin ze zich konden wassen, om vervolgens de kroeg in te duiken. In 1974 kregen ze het complex waar ze nu zitten op sportpark De Krim.”

Maar de voetballers uit Riel hebben het café ook daarna altijd graag bezocht, nadat de kantine dichtging om 20.00 uur kwamen ze nog ‘afpilzen’ bij de familie Lemans in Kerkzicht. De binding is even wat minder geweest toen Franco vader werd en weinig tijd had om naar de voetbal te gaan, maar sinds zijn kinderen lid zijn geworden bloeit het huwelijk weer vol. Lemans is trainer van het team van zijn kinderen en inmiddels ook alweer jaren sponsor. Eerst van lagere elftallen, inmiddels drie seizoenen van het eerste. En die samenwerking is inmiddels verlengd.

Lemans: “Sponsoring doe je niet vanuit financieel oogpunt, maar echt vanuit je gevoel. Vroeger zagen wij jongens het ene seizoen voor Korvel, dan weer voor WSJ en een jaar later voor Gudok spelen in Tilburg. Dat waren echte broodvoetballers, die gingen voor 100 gulden extra ergens anders voetballen. Die hebben geen clubliefde, dat is hier anders. Je bent een echte Rielenaar, hier geboren en dan wil je ervoor zorgen dat VV Riel het hoogste bereikt. Het is een clubke om trots op te zijn, waar toppers als Oranje Leeuwin Jackie Groenen worden opgeleid.”

Groote Lindt lanceert eigen voetbalschool!

Een nieuw initiatief bij Groote Lindt: “De Lindtse Voetbalschool”. De voetbalschool is toegankelijk voor alle kinderen in de regio Drechtsteden in de leeftijd van 6 t/m 12 jaar en kenmerkt zich door de hoge kwaliteit en kleinschaligheid.

Met De Lindtse Voetbalschool gaat een lang gekoesterde wens van het jeugdkader van de club eindelijk in vervulling. Op haar fraaie sportpark Bakestein wil Groote Lindt met haar eigen voetbalschool een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van jonge, enthousiaste voetballers/voetbalsters. De vrijdagavond zal de voetbalschoolavond worden zodat het complex optimaal wordt gebruikt.

De start zal plaatsvinden in september 2018. Om de hoge kwaliteit te waarborgen is er maximaal ruimte voor 36 kinderen. Er zal gewerkt worden in 2 groepen van 18 met een tijdslot van 18:00 tot 19:00 en één van 19:10tot 20:10.

De kosten van “De Lindtse Voetbalschool” zullen € 85,00 bedragen. Hiervoor worden er 8 clinics gegevens.

Voor leden van Groote Lindt is er een korting van toepassing en bedragen de kosten € 65,00. Een neutrale trainingsset van het merk Quick bestaande uit korte broek – t shirt en kousen is inbegrepen.

Inschrijven is mogelijk via de website van Groote Lindt. Meer informatie over “De Lindtse Voetbalschool” en de ideeën zullen zijn eveneens terug te vinden op de website. Onderstaand alvast de trainers die zichzelf voorstellen.

Arjan Otto
“Als speler van ondermeer de eerste elftallen van Bolnes, BVV Barendrecht, ASWH en Rijsoord heb ik gebruik mogen maken van de technieken die Wiel Coerver begin jaren 80 openbaarde. Inmiddels ben ik alweer geruime tijd als jeugdtrainer en technisch jeugdcoördinator actief. Vanaf het begin heb ik gewerkt met gerichte techniektraining. Het is genieten om het technische niveau van kinderen te zien groeien. Vanuit deze basis kunnen de spelers hun kwaliteiten optimaal gaan benutten, met als doel het behalen van ieder zijn persoonlijke top.”

Eric May
“Na mijn actieve carrière in de eerste elftallen van Puttershoek en NSVV heb ik, na vele jaren jeugdtrainer te zijn geweest, de overtuiging dat de basis van trainen met jeugd ligt bij een positieve benadering en vertrouwen geven. Vooral kinderen in de leeftijd van 6 t/m 12 jaar zijn daar heel gevoelig voor. Met een juiste benadering zullen kinderen veel plezier beleven aan het spelletje. Net als in alle andere sporten zijn de technische basisvaardigheden belangrijk om je goed te ontwikkelen en progressie te maken in het voetbal. Tijdens de trainingen in clubverband heb ik mij altijd vastgehouden aan het basisprincipe van positieve benadering in combinatie met een van de belangrijkste dingen in voetbal, namelijk het aanleren van technische vaardigheden”

 Piet Merrelaar
“Bij het doorlopen van de jeugdopleiding van Feyenoord heb ik niet expliciet op techniek getraind. Na mijn actieve carrière in de eerste elftallen van Sportclub Feyenoord, DHZ en Hellevoetsluis ben ik lang werkzaam geweest als jeugdtrainer. In de periode als jeugdtrainer ben ik zeer enthousiast geraakt over de “Coerver-oefenstof”, ik zag in korte tijd spelertjes op technisch vlak grote progressie maken. Om voor “De Lindtse Voetbalschool” deze skills over te brengen op kinderen doe ik dan ook met zeer veel plezier. Juist kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 12 jaar hebben daar veel profijt van!”

CvdW: Nivo Sparta – Introductie

Deze editie is Nivo Sparta de Club van de Week.  Deze week zullen er meerdere interviews worden afgenomen met betrokkenen bij de club uit Zaltbommel. In deze interviews zullen de betrokkenen meer vertellen over o.a. hun rol binnen de club, hoe ze bij Nivo Sparta betrokken zijn geraakt, het afgelopen seizoen en uiteraard wordt er ook vooruitgeblikt op het aankomende seizoen.

Nivo Sparta is een amateurclub uit Zaltbommel die opgericht is op 5 oktober 1953. Het eerste elftal speelde vorig seizoen in de Tweede Klasse, waar ze op de vierde plek eindigde. De club telt momenteel ongeveer 1000 leden bestaande uit negen heren seniorenteams, 48 jeugdteams en een recreantenteam. Vanaf 2014 is de club gestart met vrouwen/ meisjes voetbal en kent inmiddels 7 meisjes teams en 1 dames elftal. De club speelt op sportpark De Watertoren.

Lange tijd speelt de club in de Derde Klasse. In mei 2000 volgt een promotie naar de Tweede Klasse. Daar blijven ze succesvol, en worden ze zelfs in 2005 kampioen. In 2007 promoveren de Bommelaren via de nacompetitie naar de hoofdklasse, een unicum in de clubhistorie. Helaas konden ze zich niet handhaven en degradeerde ze na één seizoen. In 2011 promoveert Nivo Sparta naar de hoofdklasse. Na twee seizoenen eindigt het hoofdklasse avontuur, en speelt de club in het seizoen 2013- 2014 in de eerste klasse A. Voor het tweede opeenvolgende jaar volgt degradatie op 13 mei 2014 na een beslissingswedstrijd en speelt de club in het seizoen 2014-2015 in de tweede klasse, waar ze dus tot op heden nog acteren.

In het seizoen 2018-2019 speelt het 1e elftal van Nivo Sparta in de tweede klasse waarbij tevens gebruik maakt van een nieuw sportcomplex voorzien van 6 grasvelden en 1 kunstgras hoofdveld. Met het nieuwe sportcomplex en de groei van de vereniging is de doelstelling voor het eerste elftal een terugkeer naar de eerste klasse.

CvdW: Nivo Sparta - Introductie

The Gunners groeit en bloeit: hertjes, bambiteam én veel jeugd

Voetbalvereniging The Gunners was nog nooit zo groot als nu. Met 460 leden heeft de club uit de Haagse Beemden een recordaantal te pakken volgens interim-voorzitter Mario van der List. Het geheim van dit succes? Veel aanwas van de jongste jeugd, een vrouwenteam en een actieve activiteitencommissie.

Van der List werd in november interim-voorzitter nadat niemand opstond om die taak op te pakken. Hij zat al in het bestuur voor de technische zaken, maar besloot dit ernaast te doen. “Ik heb hier jarenlang met plezier gevoetbald en wilde de vereniging iets teruggeven.” Hij merkt dat The Gunners groeit, voornamelijk door de aanwas van kinderen uit de wijk. “Daarnaast zien mensen dat The Gunners gewoon een hele gezellige vereniging is om een balletje te trappen en wij veel organiseren. Ook is het zo dat steeds meer clubs overstappen naar de zaterdag, waar wij al een gevestigde naam zijn als zaterdagclub.”

De komst van een vrouwenteam heeft de Bredase vereniging ook goed gedaan. “De senioren, ze noemen zichzelf het hertjesteam, zijn al twee keer op rij kampioen geworden. Dat is een positieve impuls voor de club geweest, die dames zorgen niet alleen voor een leuke sfeer binnen de vereniging, maar inmiddels hebben ook veertien meisjes van tussen de 6 en 12 jaar zich aangemeld voor het bambiteam. Dat team wordt dan weer getraind door twee leden van het hertjesteam.”

Zoals veel clubs heeft ook The Gunners moeite met het vinden van genoeg vrijwilligers. Van der List is echter trots op de bereidheid van de selectiespelers om enkele jeugdelftallen te trainen. “Die doen dat nu op dinsdag en donderdag voor hun eigen training begint, dat is geweldig. Hopelijk vinden ze het zo leuk dat ze een trainerscursus willen volgen, want ons doel is om uiteindelijk in elke leeftijdscategorie een geschoolde trainer te hebben.” Hij is trots op de huidige jeugdafdeling. “We hebben maar liefst twee JO19-teams, terwijl we de afgelopen jaren niet eens één JO19 hadden. Dat maakt de doorstroming naar de senioren een stuk makkelijker, zonder JO19 is de stap voor jongens van de JO17 naar de selectie wel heel groot. Dat leidt er dan weer toe dat spelers de club sneller verlaten, daarom zijn we extra blij met de JO19.”

Hij vindt wel dat het eerste team stappen moet zetten. “We spelen nu in de vierde klasse, dat is echt te laag. We moeten een stabiele derdeklasser worden, alleen is het lastig om hier weg te komen. In de vierde klasse heb je drie of vier teams die strijden om de bovenste plaatsen en bij de rest is het vooral ‘van dik hout zaagt men planken’. Onze spelers zijn technisch heel vaardig, maar ik mis weleens de mentaliteit om op het juiste moment iemand over de reclameborden te schoppen zodat een wedstrijd kantelt. Je moet een paar spelers hebben met die instelling. Ik vind het ook onbegrijpelijk dat jongens een weekendje weg gaan tijdens het seizoen. Dat was bij ons vroeger ondenkbaar, wij deden er alles voor om in het eerste elftal te kunnen spelen. Dat was echt een eer. Sterker nog, als je een concurrent had, schopte je die liever tijdens de training al onderuit zodat jij zaterdag zou spelen.” Hij ziet dat de jeugd van tegenwoordig veel meer afleiding heeft dan voetbal. “Maar ik vind dat je van een selectiespeler mag vragen dat die alles doet voor een goed resultaat, anders ga je maar in een lager seniorenteam spelen. Dat kan ook bij ons.”

Maar al met al is Van der List tevreden. “Ik kom met veel plezier bij The Gunners.”

Droom TSC verwezenlijkt met complete vrouwenafdeling

TSC Oosterhout is trots op de volwaardige meisjes- en vrouwenafdeling. Vijf jaar geleden zette een groepje vrijwilligers de schouders onder deze tak van de club, wat heeft geleid tot een afdeling om trots op te zijn.

Met in elke leeftijdscategorie minimaal één team, een eerste dameselftal en een 30+-team kan niemand in Oosterhout meer om de vrouwentak van TSC heen. En dat was ook de bedoeling, toen een groepje clubmensen de schouders zette onder het idee om een vrouwenafdeling op te zetten. Edwin van Gils, nu verantwoordelijk voor de seniorentak bij de vrouwen, was een van hen. “Als club is het de bedoeling om je zo breed mogelijk te profileren in de maatschappij, daar hoort naast prestatief en recreatief voetbal bij de heren, een G-team en Walking Football ook een meisjesafdeling bij. Dat we nu zo’n volwaardige vrouwentak hebben, geeft ons best een trots gevoel.”

De populariteit van het meisjesvoetbal was vijf jaar geleden nog lang niet zo groot als nu, vooral dankzij het succes van de Oranje Leeuwinnen op het Europees Kampioenschap in eigen land is die gegroeid. In de jaren daarvoor heeft TSC alle tijd gehad om zich voor te bereiden op de groei. “We hadden al wat meisjes die bij de jongens voetbalden, met hen en wat extra aanwas van buitenaf konden we direct een F-, E- en D-team vullen. Die teams moesten elkaar toen nog wel continu helpen, het waren krappe selecties. Het voordeel is dat wij in die jaren de organisatie heel goed neer hebben kunnen zetten, waardoor we de populariteit van nu makkelijk aankunnen”, vertelt Van Gils.

TSC heeft nu een volwaardige meisjestak, voor alle leeftijdscategorieën. In totaal zijn er negen teams, inclusief de Vrouwen 1 en het 30+-team. De organisatie staat dus, zoals Van Gils al aanhaalde. “We hebben het geluk dat we weinig moeite hoefden te doen om goede trainers te zoeken. Veel oud-voetballers die dochters hebben waren bereid om mee te helpen, waardoor we nu een hele leuke en enthousiaste groep trainers hebben.”

2017-2018 was het eerste seizoen van de Vrouwen 1 bij TSC, wederom een belangrijke stap. “Een platform voor de jeugd om naar door te stromen. We hebben dat team gevormd met jeugdspelers en vrouwen van buitenaf. Over een jaar of drie hopen we minstens twee seniorenteams te hebben, zodat we prestatief en recreatief ook mooi kunnen scheiden. Dat is in de jeugd ook het doel.” Van Gils hoopt dat de selectieteams stappen zetten. “Bij de meisjes zijn al heel veel kampioenschappen gevierd in de afgelopen jaren.”

Hij verwacht nog wel meer groei qua ledenaantal. Voor de sfeer binnen de club is het alleen maar goed. “Zondag 1 en het 30+-team zijn bijna altijd aanwezig bij de activiteiten. Daardoor zie je nu niet alleen maar mannen, maar ook flink wat vrouwen op die dagen rondlopen. Dat zorgt voor een superleuke sfeer.”

Vrouwen of meisjes die graag eens kennis willen maken met de sport, zijn bij TSC van harte welkom. Vrijblijvend een keertje meetrainen is mogelijk.

Klusploeg van VV Beesd laat de handjes wapperen

VV Beesd boft met een behoorlijke klusclub. Dit gezelschap van hardwerkende heren steekt regelmatig de handen uit de mouwen om het fraaie sportpark Molenzicht goed te onderhouden. Het VoetbalJournaal ging langs aan de Sportstraat om het gezelschap aan het werk te zien.

Het zijn bepaald geen mietjes, de klusmannen van VV Beesd. Nadat velen van hen er een hele werkweek op hebben zitten, melden zij zich op deze zaterdagmorgen omstreeks 07.15 uur bij de club. Als Het VoetbalJournaal omstreeks 09.30 uur arriveert, hebben de dertien mannen al een paar uurtjes gezwoegd in de hitte. Terwijl enkele moeders in de zon genieten van een wedstrijd van hun voetballende dochters, steken deze mannen de handen uit de mouwen. Het grootste gedeelte neemt de reclameborden rondom het hoofveld onder handen, even verderop worden de witte kalklijnen voorzien van een nieuw laagje, terwijl Piet (68) en Evert (87) vele doeltjes van nieuwe netten voorzien.

Dit gepensioneerde duo is bijna elke dag van de week wel aanwezig op sportpark Molenzicht om allerlei klusjes op te knappen. De twee vrienden houden alles op het voetbalcomplex goed in de gaten en zorgen dat de accommodatie er pico bello bijligt. “We repareren dingen, verven muren en ruimen afval op”, legt de nog superfitte Evert oud. Hij is het oudste lid van VV Beesd en maakt nog altijd vele meters voor de club. “Ik voel me gezegend dat ik dit nog kan doen hoor”, zegt hij terwijl hij met goaltjes sjouwt. “Maar een kop koffie drinken hoort er wel bij!”

Daar zorgt André Kroeze wel voor. De coördinator van het klusclubje roept iedereen bijeen op het terras en gaat langs met de koffiepot en warme saucijzenbroodjes. Gebroederlijk zit iedereen in zijn oude kloffie bijeen. Al deze mannen zetten zich op de vroege morgen in voor de club en dat siert deze harde werkers. Terwijl iedereen even uitpuft, gaan de gesprekken over de nog af te maken klussen en worden de taken verdeeld. Ook worden er veel grappen gemaakt. Nu de meisjes na hun wedstrijd het veld verlaten, roept een van de mannen naar een ander: ‘Zo, nu kan jij tenminste ook echts iets gaan doen. Je hebt in de morgen alleen maar voetbal gekeken’, waarna de rest in lachen uitbarst. Op het terras slingeren er nog een paar lege bierflesjes rond die eerder deze week zijn opgedronken. “Geen foto maken nu van ons alstublieft”, roept er iemand naar het bezoek. “Dan denkt mijn vrouw nog dat ik hier om 09.45 uur al aan het bier zit en heb ik ruzie thuis!’

André Kroeze is trots op het gezelschap. “Het is fijn dat we zulke mensen hebben bij de vereniging”, zegt hij. “Voor veel clubs wordt het steeds moeilijker om vrijwilligers op de been te brengen en ik ben blij dat Beesd niet zo’n club is. Als er iets moet gebeuren, staan er mensen op. Dat siert te vereniging.” Letterlijk staan er veel mannen ook weer op. De koffie en de broodjes zitten achter de kiezen en het werk gaat door. Overigens blijft het waarschijnlijk niet bij een bakje koffie. Een biertje hebben de mannen wel verdiend na al hun inspanningen. Maar niet voordat sportpark Molenzicht er weer op en top uitziet.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.