The Gunners mag dan niet de grootste club van Breda zijn, maar het bewijst wel dat ook een gezellige en hechte vereniging een aardig niveau na kan streven. De scouts van clubs als PSV, Feyenoord en NAC weten sportpark Het Hooghuys inmiddels goed te vinden en de jeugdselecties spelen op een aardig niveau onder professionele trainers. De talenten blijven niet voor niets graag in de Haagse Beemden voetballen.

De Van Gemerdens zijn een voorbeeld van een familie zoals The Gunners ze graag ziet: boordevol talent, met een hart voor The Gunners. Carlo (36) stopte al vroeg met voetballen, hoewel hij wel talentvol was, naar eigen zeggen vanwege een slechte instelling. Hij is nu de trouwe voetbalvader die elke week langs de kant staat bij zoontjes Jaimy (11) en Levi (7). Beiden hebben flink wat talent, zo staan ze op de lijstjes van PSV en Feyenoord.

Jaimy is eerder al eens gescout door de Eindhovenaren, maar mocht niet blijven na de proeftrainingen. Hij wordt wel in de gaten gehouden door de landskampioen. Levi is nu bezig aan een tweede reeks van proefdagen bij PSV, op De Herdgang. Ook Feyenoord nodigde hem uit voor een stage, maar de familie koos voor het gezellige Eindhoven. “Ik push ze niet, het kost me veel tijd en benzine, maar het geeft me een ontzettend trots gevoel als ik mijn jongens met plezier op het veld zie lopen”, vertelt vader Carlo.

Dezelfde scout van PSV kwam bij hem voor zowel Jaimy als Levi. “Levi vond het bij PSV gezelliger dan bij Feyenoord. Dat merk je wel: op De Herdgang heerst meer de Brabantse gezelligheid, Varkenoord is harder.” Jaimy speelt inmiddels in de JO12-1 van The Gunners, het team waar zijn vader leider van is. Levi speelt nog in de JO9- 1. “Ik ben echt heel blij met de ontwikkeling die ze hier doormaken. The Gunners heeft de jeugdafdeling in de afgelopen jaren aangepakt en dat merk je: allebei mijn zoons hebben erg goede trainers. De trainer van Levi helpt hem echt verder, is heel direct en daar ben ik heel blij mee. Ook Jaimy heeft twee goede trainers.”

Vader Van Gemerden noemt het veelzeggend dat diverse jeugdteams opgeklommen zijn tot de eerste en hoofdklasse. “In de eerste teams zitten allemaal goede spelers. Dat is toch knap voor zo’n kleine club, die niet veel te kiezen heeft qua spelers voor de selectieteams.” Daarnaast geniet hij van de gezelligheid. “De sfeer vind ik hier echt heel prettig, we gaan met plezier naar The Gunners toe.”

Voorzitter Mario van der List beaamt dat de club veel doet voor de jeugd. “Zowel op recreatief als prestatief vlak. Zo organiseren wij veel nevenactiviteiten, bijvoorbeeld jeugdkampen, want het plezier staat voorop bij ons. Daarnaast hebben wij budget beschikbaar gesteld voor jeugdtrainers om een cursus of opleiding te volgen, zodat ook de grootste talenten goed begeleid worden. De huidige trainer van ons eerste team, Mark Schuiten, is een goed voorbeeld: hij is begonnen in de jeugd, heeft een opleiding genoten, is het tweede gaan trainen en heeft met steun van de club zijn diploma’s gehaald voor het eerste team. Wij willen goede mensen met een hart voor de club.

Sinds Sydney van Hooijdonk het voetbal serieus is gaan nemen, heeft zijn carrière een sneltreinvaart genomen. NAC pikte hem op, hij doorliep de B- en A-jeugd en maakte op 5 oktober zijn competitiedebuut in het eerste. Wie had dat gedacht, vijf jaar geleden?

Een grote, blonde jongen stapt de persruimte in. Hij geeft alle aanwezigen netjes een hand, stelt zich voor en maakt met enkele bekenden een dolletje. De lach keert met enige regelmaat terug op zijn vrolijke gelaat. Hij heeft net een stevige training afgewerkt, maar ziet er alweer piekfijn verzorgd uit. “Het mag van mij wel een beetje koud zijn en miezeren, maar dit was wel heel erg fris.” En toch is hij nog extra lang buiten geweest om na de training wat ballen af te werken. “Ik vind dat wel leuk om te doen. En het is goed voor je.”

WIE IS DE ZOON VAN?

Sydney is de naam, een Van Hooijdonk. Aan niets is echter te zien dat dit de zoon van is, zo op het eerste oog. Aan de blonde lokken niet, ogen niet, noch aan de vorm van het gezicht. In de jeugd van Beek Vooruit zagen tegenstanders een donkere ploeg genoot altijd aan voor de zoon van de trainer, Pierre van Hooijdonk. “Die werd uiteindelijk ook eerder door NAC gescout dan ik”, vertelt hij lachend.

Eigenlijk was Sydney sowieso geen natuurtalent, in dat opzicht lijkt hij veel op zijn vader: ook Pierre was een laatbloeier. “Maar ik nam het voetbal in de jongste jeugd ook nog niet zo serieus, dat is later pas gekomen. Ik had altijd wel een goede trap en was zeker niet een van de minderen, maar ook niet de beste.” Hij voetbalde wel veel, en graag. Bij voorkeur op het kunstgrasveldje in zijn eigen achtertuin. “Dan probeerde ik nog zeven jongens te verzamelen voor een potje vier tegen vier.” Zijn vader wilde ook graag met hem een balletje trappen. “Daar had ik eerst nooit zo’n zin in, dat veranderde toen ik echt vol voor het profvoetbal ging.”

Die verandering kwam eigenlijk pas een jaar of vier geleden, in de C-jeugd van Beek Vooruit. “Ik ben toen serieus na gaan denken over mijn toekomst en bedacht dat ik het liefst profvoetballer wilde worden. Ik ben veel extra gaan trainen, met een personal trainer. Ik wilde vooral sterker worden aan de bal, werd heel makkelijk weggezet in die tijd. Van die trainingen profiteer ik nog altijd.”

De traptechniek was een cadeautje van zijn vader: die beheerste Sydney direct al goed. “Hoewel het zeker niet zo was dat ik elke bal erin schoot. De eerste vrije trap die ik me nog kan herinneren was in de C’tjes. Dat was een bal op de rand van de 16, die ik hard in de kruising knalde. Wel met gevoel, want zo’n streep trappen kan ik niet.”

ZENUWEN

NAC kwam enkele jaren geleden nog een keer bij het jeugdteam dat Pierre van Hooijdonk trainde in Prinsenbeek kijken en nam nu Sydney mee. Die stroomde in de B-jeugd in. Het is snel gegaan: op 5 oktober maakte de blonde aanvaller zijn competitiedebuut in het eerste, uit bij FC Utrecht.

“Ik ben nog nooit zo gespannen geweest in mijn carrière. Ik stond daar langs de zijlijn, het duurde best even voor ik er daadwerkelijk in mocht, en dacht toen: dit is wat je al zo lang wilt, iedereen kijkt nu naar je. Nu moet je het laten zien.”

Sindsdien heeft hij het vooral met korte invalbeurten moeten doen, maar hij blijft geduldig. “Ik vind het met mijn vrienden in de Onder 19 ook nog altijd heel leuk.”  Hij twijfelt niet over de ontknoping van dit seizoen in de competitie. “Wij blijven erin, hebben veel kwaliteit in de selectie. Als we in de winterstop er nog wat extra’s bij krijgen, komt het helemaal goed.”