Home Blog Pagina 1295

RVVH – Kloetinge voorbeschouwing

Wie gedacht had dat na de laatste gewonnen wedstrijd voor de winterstop tegen De Meeuwen RVVH de opgaande lijn zou doortrekken kwam zaterdag j.l. bedrogen uit. Weer veel kansen en weer (te) weinig doelpunten.

Als je het verslag van SHO kant leest proef je de verbazing over het feit dat ze nauwelijks kansen kregen en toch met de drie punten aan de haal gingen. Weer een ‘gestolen overwinning’ maar deze wordt in de sport niet bestraft. Als voetbal een jurysport was zouden we zeker in het befaamde ‘linker rijtje’ bivakkeren. Maar in dit spel gaat het om de kille (doel)punten en niets anders. Jammer want het begint nu toch echt wel zorgelijk te worden. Aan de manier van spelen ligt het niet, misschien is zelfvertrouwen wel het toverwoord.

Zaterdag a.s. komt er weer een sterke tegenstander vanuit Zeeland naar Ridderkerk want dan begroeten we de vv Kloetinge. De heenwedstrijd op 3 november 2018 ging in de vijfde minuut van de blessuretijd verloren met 2-1.

De laatste keer dat de twee ploegen elkaar in een vorige competitie tegenkwamen was in 2014-2015 toen we uit met 0-0 gelijkspeelden en thuis met 3-0 wonnen. Dat geeft hoop. In dat jaar eindigden we op de derde plaats, waarna we via de nacompetitie promoveerden naar de Topklasse.

Op dit moment neemt Kloetinge met 25 punten een derde plaats in in de 1e Klasse B. Afgelopen zaterdag wonnen ze met 3-2 van Forum Sport. Samen met SHO hebben de Zeeuwen met 16 tegendoelpunten de minst gepasseerde achterhoede in onze klasse. Trainer is Marcel Lourens die onlangs zijn contract met twee jaar verlengde.

Iedereen bij RVVH begrijpt dat het inmiddels twee voor twaalf is en dat nu de knikkers belangrijker zijn dan het spel. De wedstrijd begint zaterdag om 14.30 uur en zal geleid worden door scheidsrechter J. Knetsch.

 

Beek Vooruit kan niet meer zonder Dre

Beek Vooruit kan niet meer zonder Dre Aarts. De 81-jarige kastelein zorgt er alleen met zijn aanwezigheid achter de bar al voor dat iedereen zich op donderdagavond thuis voelt bij de club. Maar ook op andere dagen verricht hij flink wat klusjes op sportpark De Heikant.

Dre Aarts staat voor het 20ste jaar op rij achter de bar bij Beek Vooruit op de donderdagavond. Het begon als een tijdelijke invalklus, maar hij is nooit meer weggegaan. Sterker nog, de Bekenaar is alleen maar meer en meer gaan doen.

Zo verzorgt hij tegenwoordig ook de inkoop en staat hij altijd klaar voor de club wanneer er iets gedaan moet worden. “Gisteren heb ik de deur nog even opengedaan omdat iemand het water opnieuw kwam aansluiten en morgen moet ik even terug voor de reparatie van het koffiezetapparaat. Ik zit anders toch thuis en het is maar een kwartiertje van hier. Ik doe het gewoon heel graag voor de club.”

Hij werd door wat familieleden benaderd, twintig jaar geleden. “De club had plotseling niemand meer in de kantine op donderdagavond en mijn neven wisten dat ik in gemeenschapshuis Het Eikenbos acht jaar lang achter de bar had gestaan. Ik zei dat ik het wel tijdelijk wilde doen, maar niet structureel.” Dat is nu dus twee decennia terug en Aarts doet de deuren van de kantine nog altijd iedere donderdagavond open, waarna de spelers die getraind hebben een voorschot op het weekend komen nemen. “Ik ben nooit voor 00.00 uur thuis, maar dat vind ik helemaal niet erg.” Aarts heeft hard gewerkt, bezorgde jarenlang brood in de regio. “Ik ging om 05.30 uur weg en was pas om 20.30 uur klaar. Daarnaast heb ik nog drie kinderen. Ik ben niet veel thuis geweest, nee, en heb door dat drukke leven ook nooit gevoetbald.” Thuiszitten is nog steeds niet zijn ding. “Voor geen goud. Mijn vrouw vindt het ook prima dat ik regelmatig bij Beek Vooruit ben. ‘Als ik maar niet mee hoef’, zegt ze dan.”

De 81-jarige barman voelt een hechte band met de spelers van Beek Vooruit. “Ze groeten me altijd vriendelijk, wachten op hun beurt en laten de kantine heel netjes achter. Als ze weggaan, roepen ze ook altijd nog iets van ‘Dreeke bedankt’. Die waardering doet me goed. Als ze me als ‘die oude, grijze man achter de bar’ gaan zien, ben ik weg.” Hij zorgt graag voor een feestje op donderdagavond. “Met een nootje en wat muziek.”

In het weekend springt hij heel af en toe nog eens bij, maar hij mist het liefst geen enkele minuut van de wedstrijden van Beek Vooruit. Dat terwijl hij vroeger niet zo veel met het voetballen had. “Nu vind ik dat heel belangrijk, het bierke na afloop smaakt toch een stuk minder lekker als we verliezen.”

Hij haalt ook graag de veertig andere vrijwilligers aan die de kantine draaiende houden. Het is wel duidelijk, Aarts geniet met volle teugen van het leven achter de bar bij Beek Vooruit. “Het is hier een echte vriendenclub, anders waren de Schalkjes ook allang weggeweest. Ik voel me hier thuis.”

Bristol dames verslaan de koploper ZVG

Vandaag stond de kraker tegen de koploper op het programma. De dames van Bristol hebben dit seizoen nog niet kunnen winnen van ZVG. Zij waren extra gebrand om de 3 punten mee naar Roosendaal te nemen.

Een uitmuntende keepende Jade Massing stond haar mannetje in de goal. Bristol voelde dit en kreeg vertrouwen in de wedstrijd. Verdedigend stond het extra compact zodat we vanuit daar verder konden voetballen. Met Griffith in de punt was zij een ijzersterk balvaste spits. De 0-1 werd dan ook door haar gemaakt. Net voor de rust werd helaas de
1-1 binnengeschoten door ZVG.

2e Helft
Na de rust pakte Bristol het weer op. Ashley de Bie gaf een prachtige lange bal op Naomi Pesman die de bal uit de lucht in een keer klaar legde voor Colinda van der Steen, die helaas het net niet wist te vinden. Doordat een aanval van Colinda van der steen geblokt werd, kreeg Bristol een vrije trap op. Ashley de Bie schoot snoeihard de bal in de flipperkast van ZVG, en zo stond het 1-2. Vanuit hier werd de Roosendaalse de Groen bus geparkeerd en werd de wedstrijd binnen gesleept.

Halve Finale
De dames zijn o.a. te bewonderen in de halve finale van de districtbeker op woensdag 13 februari in sporthal de Roos. Aanvang 20:00.

Noordeloos heeft de organisatie goed staan

De 24-jarige Mark Maasland werd in 2017 voorzitter van de jeugdafdeling van SV Noordeloos. Hij heeft als eerste elftalspeler zelf pech met blessures. Als hij fit is, traint hij eerst een jeugdteam en sluit dan aan bij de training van het eerste elftal. Een druk programma.

Het is prettig werken bij de v i e rd e – k l a sse r. Naast het splinternieuwe kunstgras-hoofdveld zijn de kleedkamers en de overige gebouwen vernieuwd. Maasland – hij volgt de opleiding voor leraar lichamelijke opvoeding – praat na de training van het JO17-team even met ons bij. ,,Mogelijk door mijn achtergrond heeft oud voorzitter Gijs Moerings mij benaderd om betrokken te raken bij de jeugdopleiding van Noordeloos.”

Natuurlijk is het druk voor Maasland. ,,Maar ik heb heel veel steun van de jeugdcommissie. Zij verrichten echt het meeste werk. Wij hebben ook veel ondersteuning van trainers. In een dorp als Noordeloos heb je snel medewerking.”

Maasland vervolgt: ,,Wij volgen vanaf 2014 een jeugdbeleidsplein en dat heeft haar vruchten afgeworpen. Natuurlijk dient een dergelijk plan geoptimaliseerd te worden. Daar wordt nu aan gewerkt en in januari zal het nieuwe plan gepresenteerd worden.”

Zoals bekend is vooral bij het pupillenvoetbal door de KNVB veel veranderd. Daar dient ook Noordeloos het beleid op aan te passen. De voetbalclub zit sinds de vernieuwing van de accommodatie in de lift. ,,Met de komst van het kunstgrasveld kan door alle teams altijd getraind worden.”

Groei
Noordeloos groeit tegen de klippen op. Naast de vijf seniorenteams beschikt de club over maar liefst drie vrouwenteams. Bij de senioren de grootste vrouwengroep uit de regio. Bij de mannen zijn twee vriendenteams actief, waarvan veel spelers niet uit Noordeloos komen.

Deze jongens zijn goed geïntegreerd. Indien noodzakelijk zijn zij bereid om bij een ander team in te springen. ,,Op het hoofdveld is het JO15 team bezig tegen een sterk team van Leerdam Sport. Daar lopen een aantal nieuwe jongens van buiten het dorp bij. Via vriendjes en vriendinnetjes komt er aanwas uit Ameide, Schelluinen en Hoornaar.” Men vindt Noordeloos kennelijk een leuke club qua achtergrond.

Al die toeloop is voor de club volstrekt nieuw.” Dit seizoen lijken het JO13- en JO15-team de meeste kwaliteit te herbergen. Vorig seizoen werden beide JO13-teams kampioen. “Ik hoop dat dit de resultaten zijn van jarenlang goed trainen.”

Noordeloos heeft bij de jongste jeugd alles goed bezet. ,,Wij missen nu even het oudste jeugdteam van onder negentien. Maximaal drie spelers hebben dispensatie om bij JO17 te spelen. Soms worden zij, als zij dat zelf willen, bij de senioren ingezet. Een voordeel is dat ons eerste elftal jong is. De achterhoede is gemiddeld negentien jaar. Er zit dus geen grote kloof in leeftijd tussen die jongere gasten.

De club werkt serieus aan de opleiding van trainers. ,,Regelmatig wordt er op vrijdagavond aandacht aan die opleiding besteed. Dan is er een groep van vijftien spelers beschikbaar die door mensen van binnen de club wordt getraind. Dat gaat via vaste afspraken in blokken. Na afloop evalueren wij dat en discussiëren wij met elkaar wat eventueel beter kan. Dat bevalt ons uitstekend”, stelt Maasland.

De Ruiter staat er nog twee jaar

Als alles volgens planning verloopt, is René de Ruiter bezig aan zijn laatste periode bij De Alblas. De doelman heeft zich voorgenomen om op 30-jarige leeftijd een punt te zetten achter zijn sportieve loopbaan en dat is al over twee jaar. ,,Daarna maak ik plaats voor een jeugdige opvolger’’, vertelt de clubman die de vorige jaargang kan aanstippen als een zwarte bladzijde in zijn loopbaan.

OUD-ALBLAS – René de Ruiter is bij De Alblas terug van weggeweest. Of beter gezegd: terug van uit beeld geweest. Een groot gedeelte van het vorige seizoen werkte hij zijn wedstrijden af in het tweede elftal. Marvin Otten kreeg de voorkeur in het eerste elftal en de manier waarop de concurrentiestrijd nu meer dan een jaar geleden verliep, zinde De Ruiter niet. ,,De nieuwe trainer en assistent namen spelers van buitenaf mee, onder wie een keeper. Ik was fitter dan ooit en helemaal klaar voor een concurrentiestrijd, maar ik heb nooit een eerlijke kans gekregen’’, blikt De Ruiter terug. Uiteindelijk koos hij ervoor om zich niet meer beschikbaar te stellen voor het eerste team. ,,Ik ben een echte jongen van de club, doe ook buiten het veld van alles. Geef keeperstraining, draai bardiensten. Beleid van de club is om met eigen jongens te werken, maar toen ik mijn plek moest afstaan gaf niemand van de club thuis.’’ Inmiddels ervaart De Ruiter een frisse wind en is hij weer eerste keus onder de lat. ,,Iedereen, inclusief ikzelf, moest weer knokken voor zijn plekkie’’, vertelt De Ruiter. ,,Voor de overschrijvingsdeadline heb ik nog wel gesproken met Nieuw-Lekkerland, de enige club waarvan ik mij nog zou kunnen voorstellen dat ik daar zou spelen. Maar uiteindelijk heb ik besloten om mijn cluppie trouw te blijven. Ook omdat ik op maatschappelijk vlak een nieuwe baan heb en ik dus niet wist of ik altijd beschikbaar zou zijn voor de trainingen. Ik ben over het vorige seizoen heen gestapt, heb mijn taken weer opgepakt en kijk graag vooruit’’, aldus De Ruiter. En vooruit kijken betekent in zijn geval kijken naar, in principe, de laatste twee seizoenen van zijn voetballoopbaan. Op zijn zeventiende debuteerde De Ruiter in de hoofdmacht. ,,En daar wil ik tot mijn dertigste staan en dan geef ik het stokje door. De spelersgroep is in de loop der jaren behoorlijk veranderd en van de selectie waarin ik debuteerde zit eigenlijk alleen Richard van den Berg er nog bij’’, schetst de goalie. Een stapje terug doen na zijn dertigste ziet hij voorlopig niet zitten. ,,Voor een lager elftal ben ik te fanatiek. Dat verschil merkte ik eerlijk gezegd al in het tweede elftal, dus ik zie mijzelf niet zo snel in bijvoorbeeld het vierde spelen.’’

Voordat hij afscheid neemt heeft De Ruiter overigens nog wel een duidelijke wens. Een keertje promoveren, dat lijkt hem wel wat. ,,We hebben op dit moment een goede ploeg, alleen weten die jongens zelf niet hoe goed ze zijn. Soms sta ik er op de training naar te kijken… Als dat er in de wedstrijden ook uit zou komen, zijn er mooie dingen mogelijk. De nacompetitie moet haalbaar zijn. Een keertje promoveren voordat ik stop, daar hoop ik nog wel op.’’

Den Bommel 3: Kampioen van de kelderklasse én in de kantine

Voetbalvereniging Den Bommel draait om meer dan de selectieteams. Ook de recreatieve elftallen worden gewaardeerd, als smaakmakers van de club. Het derde elftal is zo’n groep die zorgt voor een hoop sfeer in de kantine.

John Geluk (52) en Eric Wolfert (35) doen er als leiders van het derde van Den Bommel alles aan om het iedere zaterdag weer goed te regelen voor hun spelers. Daar hoort ook het organiseren van een aardig kampioensfeest bij, zoals vorig seizoen. Den Bommel 3 won de kelderklasse. “Dat hebben we wel even goed gevierd. We werden donderdag kampioen, dat was een inhaalwedstrijd, waarna we het drie dagen lang hebben gevierd. Donderdag en zaterdag bij de voetbal en op vrijdag in de kroeg.”

De kans is groot dat Den Bommel aan het einde van het jaar weer zo’n feest kan verwachten. Het derde team is namelijk niet gepromoveerd, maar heeft gekozen voor een langer verblijf in de competitie die het vorig jaar won. “We spelen hier namelijk tegen allemaal teams op het eiland, dat scheelt nogal. Van te ver reizen wordt niemand blij. Daarnaast is het altijd erg gezellig onderling in deze competitie.” Toch zijn niet alle tegenstanders even blij met de beslissing van Den Bommel 3 om te blijven. “Sommigen vinden dat wij te goed zijn, daar hebben ze misschien ook wel gelijk in. Zo wonnen we zaterdag met 15-1 en hebben we na zes wedstrijden een doelsaldo van 39 voor en 7 tegen. Maar we denken dat het dit seizoen weleens spannend kan worden, want er zijn nog een paar teams die alles winnen.”

Het derde is een verzameling oud-eerste elftalspelers en jongens die op latere leeftijd weer zijn gaan voetballen bij Den Bommel. “Wij zijn er een jaar of 6, 7 geleden bijgekomen, toen wat oudere spelers uit dit team stopten. Zo krijgt dit elftal steeds aanwas van jongens die afvallen bij het eerste.”

De twee leiders snappen wel dat het derde wordt gezien als een belangrijk team voor de club. “We zijn één grote vriendenclub en brengen aardig wat gezelligheid mee na de wedstrijd in de kantine. We blijven altijd met het hele team hangen, bouwen in de kleedkamer al een feestje. Er zijn maar weinig jongens die gelijk weggaan na de wedstrijd. Daarnaast doet 80 procent van ons team nog wat werk als vrijwilliger bij de club, de meesten binnen de jeugd.”

Donderdagavond is de vaste trainingsavond van het derde, dan wordt zowel op de grasmat als in de kantine aan de conditie gewerkt. “We spelen een partijtje van een uur en gaan dan naar binnen, de kantine in. Daar zijn we toch het allerbeste in”, besluiten de twee lachend.

Voormalig C9-back Rutger Schalks schittert als rechtsbuiten van JEKA 1

Alle niet-selectiespelers die dromen van een plekje in een eerste elftal, kunnen een voorbeeld nemen aan het verhaal van Rutger Schalks (19). Hij belandde als junior in de C9 van JEKA, groeide uit tot rechtsback van de JO19-1 en tot zijn eigen verbazing maakt hij nu indruk als rechtsbuiten van het vlaggenschip van de club.

Op een rustig tempo komt een vriendelijke tiener de kantine van JEKA binnenwandelen. Het ziet er op deze dinsdagavond nog niet naar uit dat de nuchtere Rutger Schalks over een uurtje vol aan de bak moet op de training van JEKA 1, maar niets is minder waar.

“De trainingen zijn vrij pittig hoor”, benadrukt hij. “We doen veel conditiewerk, je kunt bij ons niet zomaar verslappen. In de voorbereiding had ik als eerstejaars senior moeite om aan te haken, maar inmiddels gaat het volgens mij wel aardig”, aldus Schalks.

Dat laatste is een understatement. Schalks maakte dit seizoen de overstap van de JO19-1 naar JEKA 2, maar binnen een mum van tijd speelde de Bredanaar al zijn potjes in het eerste team van de club. De trainer van dat team, Bas Liebregts, kent Schalks al zeven jaar en had een speciale rol in gedachten voor zijn pupil. “Ik heb tot en met vorig jaar altijd als back gespeeld, maar ben sinds dit seizoen rechtsbuiten”, grinnikt Schalks.

“Ik was zelf ook wel een beetje verbaasd over die rol, maar ben erg tevreden. Zo heb ik al de nodige assists op mijn naam staan.”

Schalks zette zijn eerste stappen als voetballer op de velden van Groen-Wit. Hij verruilde als jonkie dat shirt al snel voor het tricot van stadsgenoot Baronie omdat die club dichter bij zijn huis ligt en daar speelde hij totdat hij C-pupil werd. “Veel vrienden van me speelden destijds bij JEKA en ik heb toen de overstap gemaakt naar deze vereniging”, zegt Schalks.

Zijn kameraden speelden daar in de C9 en dus sloot hij zich ook aan bij dat team. “Het was daar gezellig, maar het niveau lag niet al te hoog”, zegt hij droogjes. “Na een jaartje had ik het wel gezien in dat elftal en dat begrepen mijn vrienden wel.”

Selectietrainingen
JEKA is de grootse club van Breda en dus is het als speler van een niet-selectieteam best moeilijk om op te vallen. De vereniging bedacht een tijd terug daarom het fenomeen ‘selectietrainingen’, zodat iedereen een kans krijgt om zich in de kijker te spelen. Schalks gaf zich als C-speler op voor de trainingen en pakte die kans met beide handen aan. Via de JO17-2, JO17-1 en JO19-1 belandde hij uiteindelijk bij JEKA 1, waar hij dus als verrassende rechtsbuiten indruk maakt.

“Ik ben best klein, maar redelijk snel. Bovendien heb ik een passeerbeweging in huis”, zo benoemt Schalks op bescheiden toon zijn sterke punten. “Sowieso is aanvallen veel leuker dan verdedigen, dus ik ben erg blij dat de trainer het in me ziet zitten als buitenspeler. Ik hoop dit seizoen uit te groeien tot vaste basiskracht en belangrijk te zijn met goals en assists.”

Tuns voegt er nog een jaar aan toe bij Sleeuwijk

Pieter Tuns is doorgaans een blijvertje bij de clubs waar hij als trainer actief is. Op zaterdag 1 december maakte Sleeuwijk bekend dat Tuns er bij de Roefbewoners een jaartje aan vastplakt. Hij gaat straks zijn 35ste jaar als trainer in.

Pieter Tuns kan het veldwerk dus nog lang niet missen. Hij werkt met een groot aantal spelers van twintig jaar en jonger. Die jonge gasten laten allemaal weten met de 64-jarigeTuns een uitstekende klik te hebben. Leeftijd zegt in de voetballerij dus helemaal niets.

Zoals meer goede voetbaltrainers is Tuns docent. Didactisch en overdrachtelijk hebben zij nu eenmaal een streepje voor. Al ruim dertig jaar in het vak als gymleraar en leraar Nederlands. Hij is gehuwd en vader van Bram. Tuns is geboren in Best en is daar als voetballer begonnen bij Wilhelmina Boys. Via FC Eindhoven, drie jaar betaald voetbal, terug naar Wilhelmina Boys. ,,Daar haalde ik mijn trainerspapieren TC III en TC II. De club zocht een nieuwe trainer toen ik 29 jaar was. Als aanvoerder vroeg men mij of ik een lijstje met namen wilde geven. Voor de grap stelde ik dat ik het zelf ook wel wilde doen. De club ging erop in en in mijn eerste jaar als trainer werd zowel het eerste als het tweede elftal kampioen.” Tuns herinnert zich nog het seizoen waarin hij bij Wilhelmina Boys begon. ,,Op de cursus leerde je dat spelers in de aanloop naar de competitie zoveel mogelijk moesten lopen en het liefst zonder bal. Ik stuurde ze bij ons op dinsdagavond in de buurt de bossen in, voor duurlopen van negen kilometer. Op donderdag waren het vooral sprinttrainingen. Nu is dat uit den boze. Ik hanteer nu, evenals veel van mijn collega’s, de voetbal/conditiemethode van Raymond Verheijen. Hij stelt dat voetbaltrainingen met een bal moeten plaatsvinden. Zelf ben ik vanaf de jaren negentig overgegaan op het spelen van veel positiepartijen. Ik had toen al door dat voetballers van alleen maar lopen niet beter werden.”

ROUTINE
Tuns dacht Sleeuwijk op de rails te hebben maar dat gevoel kreeg op de eerste zaterdag van december een geweldige knauw toen runnerup SV Capelle in Sleeuwijk met 1-7 won. Sleeuwijk, dat twee weken eerder de eerste periodetitel binnenhaalde, bleef nog wel gedeeld koploper, maar moest even naar adem happen. De ervaren Tuns kwam er op de dinsdagtraining nog even kort op terug, maar weet dat hij gewoon over moet tot de orde van de dag. Hij wacht nog wel op de terugkeer van twee jonkies. Naut Sturhoofd herstelt van een gebroken middenvoetsbeentje en voormalig topscorer Jeffrey Molhoek is vanwege een stage in het buitenland niet inzetbaar. Tuns haalde oudgediende Pasqualle Verwoerdt naar de spits en die scoort aan de lopende band. Sleeuwijk beschikt dit seizoen over misschien wel de ideale mix van een handvol jonkies van 18 tot 22 jaar en een groepje dertigers dat voor een vracht aan routine zorgt.

Jan Roos geniet van georganiseerde chaos Ter Leede

In Nederland zijn er in het verenigingsleven tienduizenden vrijwilligers actief. Ze staan zelden tot nooit in het middelpunt van de belangstelling. Daar is het hen niet om te doen.

Evenmin bij Jan Roos, actief bij Ter Leede in de scheidsrechterscommissie en lid van de onderhoudsploeg. Hij passte de bal in eerste instantie gelijk door. “Een interview met mij? Nee joh, doe niet zo mal. Ik zal je het nummer geven van iemand die veel meer doet.”

Jan Roos is 71 jaar en zo’n tien jaar actief bij Ter Leede. Hij is naar eigen zeggen het scheidsrechtersgebeuren ingerold. “Met een team van vijf mensen zorgen we voor de indeling van de scheidsrechters bij de jeugdwedstrijden. Ik zorg voor de ‘kleine’ jeugd, oftewel de F-jes en de E-tjes. Ik regel spelers van de C en B jeugd van Ter Leede en probeer hen enthousiast te maken voor het scheidsrechtersvak. Want uiteindelijk is het tekort aan scheidsrechters een groot probleem, bij alle verenigingen. Dat regelen gaat soms wel tot vrijdagavond half 12 door.” Jan Roos is gepensioneerd maar zit zeker niet achter de geraniums, Hij is namelijk ook nog onderdeel van de onderhoudsploeg, waar meerdere oudere vrijwilligers hun handen uit de mouwen steken. “En ik moet zeggen in weer en wind. Al zit ik meestal binnen, maar dat heeft ook te maken met de gevolgen van een zware rugoperatie van drie jaar geleden. ’s Middags sleep ik mijn linkerbeen met me mee. Dat is ook een reden dat ik niet meedoe aan Walking Football. Ik zou dolgraag meespelen, maar dat gaat niet meer.”

Jan Roos is niet zo’n iemand die al vanaf kinds af aan op het complex van Ter Leede te vinden is. “Veertig jaar geleden zijn we hier naar toe verhuisd. Ik heb daarna wel bij Ter Leede gevoetbald in lagere teams. Maar ik ben een echte Amsterdammer. Zo word ik ook door sommige genoemd hier, kut-Amsterdammer. Voor de grap hoor. “Ondanks zijn afkomst voelt hij zich thuis in Sassenheim. “Ik vind het harstikke leuk. Dat we hier met zo’n 250 vrijwilligers rondlopen is uniek. En als je op een zaterdag kijkt hoe druk het is, je kunt het wel een georganiseerde chaos noemen.”

Wat de meeste mensen niet beseffen is dat er een hele organisatie nodig is om een vereniging draaiende te houden. Een kapotte cornervlag, een tribune waar een likje verf overheen moet of een ingetrapte deur die gemaakt moet worden. Het zijn zaken die Jan en zijn mannen regelen. “Ik vind het mooi als alles er pico bello uitziet en de mensen het naar hun zin hebben. Dan sta ik ook lekker een biertje te drinken en met een hoop mensen te ouwehoeren.”

Met zijn 71 lentes behoort hij nog niet tot de oudere groep vrijwilligers. De vraag hoe lang hij nog bij de club betrokken denkt te zijn, vindt hij dan ook moeilijk om te beantwoorden. “Pfff, dat durf ik niet te zeggen. Ik voel me nog prima. Er zijn vrijwilligers zat van boven de tachtig, dus wat dat betreft heb ik nog wel ff te gaan.”

https://www.dominos.nl/

‘Wilhelmina’26 is een warme club’

Voormalig profvoetballer Marcel van Helmond weet dat hij een goede keuze heeft gemaakt om dit seizoen voor Wilhelmina’26 te kiezen. Er is een klik tussen hem en de club en verlenging van zijn contract lijkt slechts een kwestie van tijd.

Marcel van Helmond voelt zich thuis op De Ebbe. ,,Mij was al verteld dat Wilhelmina’26 een warme club met sympathieke mensen is. Daar ben ik in de ruim vier maanden dat ik er trainer ben alleen maar in bevestigd. Onlangs werden mijn beide ouders binnen een week na elkaar met een herseninfarct geconfronteerd. Als ik dan zie en hoor hoe iedereen van de club met ons meeleeft. Ik hou daar wel van.” Van Helmond had met Wilhelmina’26 een bizarre start van het seizoen. Op de eerste speeldag werd bij Heukelum met 9-2 verloren. ,,Ik heb mij die dag echt achter de oren gekrabd en heel even afgevraagd waar ik aan begonnen was. Na vier wedstrijden stonden wij op de tweede plaats. Zo vreemd kan het gaan in de voetballerij. Nu ik een paar maanden verder ben weet ik wat de kwaliteiten van mijn spelers zijn en kan ik mijn keuzes maken. De ploeg moest natuurlijk ook aan mij wennen. Ik wil dat mijn spelers zoveel mogelijk voetballende oplossingen zoeken. Met het team maak ik progressie en nu moeten wij ons doorontwikkelen.”

Rendement
De met 5-1 verloren wedstrijd tegen Roda Boys maakte duidelijk dat er nog wel wat werk voor de Oosterhouter aan de winkel is. ,,Deze tegenstander gaf ons heel wat huiswerk mee en daar ga ik mee aan de slag. Duidelijk werd dat er spelers in het veld staan die er vol voor gaan. Soms pak ik spelers die voetballend minder zijn maar bereid zijn om zich op te offeren in het systeem.” Natuurlijk kan ook Van Helmond slecht tegen zijn verlies maar hij zal nooit concessies doen aan de door hem ingeslagen weg. Hij houdt vast aan zijn visie.

Bij Wilhelmina’26 is topscorer Nick Linnenbank naar Roda Boys vertrokken. ,,Ik heb Samuel Hartgers bij ons in de spits gezet. Tegen Roda Boys heb ik beiden gezien. Ik ben fan van Samuel, die er al zes heeft inzitten. Het rendement van Hartgers is dus duidelijk hoger.” Van Helmond is voorzichtig in zijn prognose voor dit seizoen. ,,Als wij een stabiele middenmoter worden is dat prima. Wie weet hebben we een keer een goede reeks waardoor wij om een periodetitel kunnen spelen. Nog belangrijker vind ik de ontwikkeling van mijn groep zodat wij volgend seizoen een volgende stap kunnen maken.”

Succesvol
Van Helmond is in het bezit van het trainersdiploma UEFA A en mag dus tot en met de tweede divisie trainen. De voormalig prof van NAC, Fortuna Sittard, Eindhoven, FC Den Bosch en RBC Roosendaal kwam tussen 1984 en 2001 in 433 wedstrijden in het betaalde voetbal uit. Vervolgens werd hij commercieel manager bij FC Den Bosch en begon hij zijn trainersloopbaan bij WNC. Hij bracht de Waardenburgers naar de tweede klasse. Na vier seizoenen vertrok hij naar het westen om trainer van zondag-eersteklasser IFC te worden. In de afgelopen vier jaar was hij succesvol trainer van GRC 14 dat hij naar de eerste klasse bracht.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.