Home Blog Pagina 1279

Naomi Pesman: ”ik heb mijn plezier weer gevonden bij Bristol”

ROOSENDAAL – Bristol speelster Naomi Pesman kwam twee seizoenen binnen als een talentvolle speelster. Ondertussen is ze uitgegroeid tot een zeer waardevolle speelster binnen de selectie, dit dankzij haar stormachtige ontwikkeling. “Ik was er tussen mijn veld vereniging en zaalvoetbal een heel jaar uit geweest”, aldus Pesman. De Bristol speelster koos in het seizoen 2017/2018 voor om de draad toch weer op te pakken. Ik was gewoon echt even het plezier kwijt in het veldvoetbal. Gelukkig heb ik de stap gemaakt om in de zaal te gaan spelen.

In het begin was het zeker even wennen het bal tempo en het lopen zonder bal was lastig, maar ik heb me mogen ontwikkelen in de zaal door het vertrouwen van de coach.

“Ik kende al een paar speelsters toen ik bij Bristol kwam. Dat is veel lekkerder binnenkomen bij een club dan wanneer je helemaal niemand kent. Het was ook wel lekker dat teamgenoten het meteen in me zagen zitten. Dat merkte ik aan de manier waarop ik betrokken werd in het spel. Ik voelde en voel het vertrouwen van de staf en mijn medespeelsters. Ik ben natuurlijk een speelster die veel voor het doel komt en kan scoren. In vergelijking met de jaren voor het zaalvoetbal ben ik sowieso beter geworden met mijn techniek, vindt Pesman, “Fysiek ben ik veel sterker geworden en ik ben ook beter aan de bal. In het zaalvoetbal leer je sneller te handelen.”

Met haar de medespeelster probeer ze dit seizoen een gooi te doen voor het winnen van de districtsbeker. Er zijn ondertussen jonge speelsters bij Bristol komen spelen en als je ziet hoe ze zich binnen een paar wedstrijden ziet ontwikkelen is niet normaal.

Dit is op dit moment de huidige selectie: Keepsters: 1)Jade Massing(Steenbergen) en Tessa v Ameijde(DSE) Anisah Karahan, Soraya Oppier, Jill Nagtzaam, Fleur de Kinderen(Unitas`30) Ashley de Bie en Colinda v/d Steen(DSE) Sharon v/d Eeden(schijf) Corina Luijks(Pink Bari Italië) Naomi Pesman (DVO 60) Fleur Mol( Sparta Rotterdam) Grifftih Vaissaire (SSS) en clubicoon Wahiba Didi.

Veerplein 18, de plek voor de beste lunch

Zoek jij een plek waar je goed kan lunchen? Of een plek waar je voor een grote groep personen een maaltijd moet verzorgen? Dan is Veerplein 18 ideaal voor jou!

Veerplein 18 is een restaurant in Vlaardingen, waar je naar toe kan gaan voor een uitstekend kopje koffie of thee. Taart wordt elke dag weer vers gebakken en  geserveerd door personeel dat u met veel plezier serveert. Veerplein 18 is trots op hun gastvrijheid en zorgt ervoor dat de klant niets tekort komt.

Verse ingrediënten en verassende smaakcombinaties zorgen ervoor dat de klant vaak terugkomt en geniet van bijvoorbeeld ze uitgemaakte appeltaart en een lunchkaart met heerlijke gerechten. Naast het eten is Veerplein 18 een uitstekende optie als je op zoek bent naar een high tea of goede lunch/brunch.

Meer weten over Veerplein 18? Neem dan een kijkje op de site. High tea winnen voor 16 personen? Kijk dan op de Facebookpagina van VoetbalJournaal.

Keeperschool Vlaardingen staat voor kwaliteit en enthousiasme

Keeperschool Vlaardingen is sinds 2008 een begrip in Vlaardingen en omstreken. De Keeperschool is opgericht door de 59-jarige Fred Scheffers. Onder de hoede van de Voetbalschool in Limburg, begon hij de Keeperschool. De trainingen vinden plaats op de velden van Sportclub Victoria’04.

Fred Scheffers is zelf conciërge op twee basisscholen, maar voert daarnaast zijn passie uit voor het keepersvak. Ook heeft hij zelf gekeept en geeft hij al jaren keeperstraining. Zijn kinderen speelden zelf in 1996 als keepers bij SVV. Bij deze club kwam hij Rob Hoppe tegen, die keeperstraining gaf. Fred werd aangeboden om te helpen, omdat Rob een grote groep keepers alleen trainde. Zo is hij het vak ingerold. Na 6 jaar trainingen verzorgt te hebben met Rob Hoppe, besloot Fred op eigen benen te gaan staan en ging de jeugdkeepers trainen van HBSS.

In de loop der jaren heeft Fred diverse verenigingen geholpen met jeugd en selectiekeepers te trainen. Tegenwoordig is hij keeperstrainer bij Victoria’04, waar hij de keepers van de Onder 17 en 19 traint. Daarnaast doet hij ook de keepers van de zaterdagselectie. In 2007 werd hij benaderd door De Voetbalschool uit Limburg om een keepersschool in de omgeving van Vlaardingen te starten. “Rob en ik dachten al langer na over een keepersschool, maar de tijd en gelegenheid ontbrak. Tot dat dit op ons pad kwam, toen zijn wij er gelijk ingestapt.” Vanaf maart 2008 is de Keeperschool een feit. In 2010 is de Keeperschool los van de voetbalschool en heeft het zijn eigen opleiding.

Keepersscholen

Keepersscholen zijn op het moment heel erg populair geeft Fred aan. Vroeger was dit wel anders. “Andere keepersscholen schieten als paddenstoelen de grond uit.” Het is daarom erg belangrijk om je te onderscheiden. Dit weet Scheffers als geen ander, zo probeert hij ook zoveel mogelijk leden te behouden. “Ik heb een jongen van Spirit die blijft terug komen, omdat hij het gewoon hele goede trainingen vindt. Ondanks dat hij bij zijn eigen vereniging ook keeperstraining heeft.” Bij Keeperschool Vlaardingen is iedereen welkom. De trainingen staan in het teken van de jeugd en er wordt training gegeven aan Onder 8 tot en met Onder 17 (F tot en met de B), dit geldt natuurlijk voor jongens en meisjes.

Eenheid

De opleiding moet iets uitstralen is de mening van Fred Scheffers. Zijn leden krijgen dan ook een gratis sweater om eenheid te creëren in de trainingen. “We lopen allemaal in dezelfde trainingspakken, dat is een stukje uitstraling. Dit is ook wat je ziet van buitenaf.” Niet alleen de leden, maar de trainers zelf dragen ook dezelfde kleding. Er wordt training gegeven in meerdere groepen, zodat iedereen de aandacht krijgt die hij of zij nodig heeft. Daarnaast is dit ook goed voor samenwerking.

Onderscheid

De Keeperschool Vlaardingen streeft naar hoog niveau en plezier. “Kwaliteit staat bij mij hoog in het vaandel. Ik ga er voor de volle honderd procent voor en leg de lat hoog. Daarnaast zorgen wij ervoor dat we dit met veel enthousiasme overbrengen op de deelnemers. Ik leer ze wat ze verkeerd doen.  Daarna zorgen wij ervoor dat we hier extra op oefenen, zodat de keepers daarna wel weten wat ze moeten doen.” Ook beschikt de school over goede keepers met veel ervaring. “Ik heb hele gekwalificeerde keeperstrainers, die jarenlange ervaring hebben en ook op hoog niveau gespeeld hebben. Ik heb er echt goede mensen voor staan, daarin onderscheid de opleiding zich.”

Topkeepers kan ik in acht weken niet afleveren, maar ik kan hen wel een eind op weg helpen.

Beter worden

Fred Scheffers wil zijn leerlingen beter maken en doet daar alles voor. Bij Keeperschool Vlaardingen zijn ze zeer bedreven en keeper zijn is een vak op zich. Fred geeft aan: “Ik vind dat het keepersvak een ondergeschoven vak is. In de zin van: er is nooit genoeg training voor die jongens. Daarnaast is er vaak ook geen goede gerichte training en die krijgen ze bij ons op de keepersschool wel. Ik heb echt goede keeperstrainers, die er voor gaan en die die jongens ook echt iets willen leren.”

De jongeren die zich aanmelden komen daar voor zichzelf. “Ten eerste kom je hier om zelf beter te worden, om je meer te bekwamen in het keepersvak.” Op zondag 3 maart 2019 gaat de Keeperschool alweer van start met de 23e sessie. De trainingen zijn acht zondagen achter elkaar en duren 75 minuten. “Wij geven die jongens een dusdanig goede en gedegen opleiding met voldoende oefenstof, zodat zij dat in het weekend bij hun eigen wedstrijden kunnen laten zien. Alle facetten van het keepersvak komen bij ons aan bod. Je ziet de keepers groeien. En dat is ook de hele intentie van onze keepersschool. Fred Scheffers benadrukt: “Topkeepers ken ik in acht weken niet afleveren, maar ik kan ze wel een eind op weg helpen. Dat is dan ook mijn slogan.”

 

Voor inschrijving kun je je aanmelden via: https://keepersinfo.jouwweb.nl/inschrijven-keeperschool

Drietal geeft het goede voorbeeld bij Irene’58

Vrijwilligerswerk is niet alleen iets voor gepensioneerden, zo beseffen Joey Boelaars (30), Thijs van den Hout (27) en Joey Hendriks (27) maar al te goed. De drie bestuursleden verzetten veel nuttig werk voor Irene’58 en hopen dat jeugdleden van de club hun voorbeeld volgen.

Op de vroege zaterdagochtend is er al een hoop te beleven aan de Jan de Rooijdreef in Den Hout. Op het knusse sportcomplex in die straat is de voetbaldag bij Irene’58 namelijk al in volle gang en voor 09.30 uur hebben Joey Boelaars, Thijs van den Hout en Joey Hendriks al hun eerste klus geklaard. Het drietal bestuursleden heeft hier en daar al wat spullen opgeruimd, babbelt in de kantine met wat clubgenoten en zorgt ervoor dat het scorebord van het hoofveld werkt en de koffie pruttelt. “Normaal zijn we hier nooit alle drie rond dit tijdstip hoor”, zegt Boelaars. “Maar als we toch vroeg afspreken, kunnen we onszelf net zo goed direct nuttig maken hé”, lacht hij.

Het kenmerkt de mentaliteit van het trio, dat zich belangeloos en zeer gedreven inzet voor hun Irene’58, de warme dorpsclub uit Den Hout met zo’n 350 leden. De vereniging uit de kleine plaats ligt op een steenworp van het veel grotere Oosterhout en heeft opvallend veel leden uit die plaats. “Je hebt daar met TSC, SCO en VV Oosterhout drie grote clubs en dus heb je als voetballer veel keuze”, zegt Hendriks. “Irene’58 is klein en hecht, iedereen kent elkaar. En ondanks dat ons eerste team voor het eerst dit jaar zeer knap in de derde klasse speelt, is prestatiedrang ook niet het belangrijkste. Daarin onderscheiden we ons van die drie clubs”, zegt hij. “De kern van onze seniorenteams bestaat uit ‘Houtse’ jongens, maar we hebben ook veel leden uit Oosterhout die dus graag bij ons spelen.”

Hendriks is kantinebeheerder van Irene’58 en speler van zaterdag 3, Van den Hout speelt ook in dat team en is verantwoordelijk voor de communicatie van de club. Boelaars speelt amper meer wedstrijdjes in het oranje-witte tenue en focust zich liever op zijn rol als penningmeester. De drie enthousiaste vrijwilligers zijn zeer belangrijke schakels binnen Irene’58, zo is duidelijk. Via allerlei creatieve communicatiemiddelen roept Van den Hout bij feestjes iedereen op om naar de club te komen, Hendriks regelt dat alle gasten daar niets tekortkomen en Boelaars berekent de omzet die de club draait na zo’n evenement. Het is een aanpak die werkt, zo zegt Hendriks. “De kantineomzet is enorm belangrijk en daarom proberen we regelmatig leuke dingen te organiseren. Het is altijd erg gezellig. Alleen blijven we eraan werken om onze kantine nog net wat voller te krijgen.”

Veel clubs leunen op vrijwilligers op leeftijd. Bij Irene’58 is er ook sprake van zo’n situatie, maar het drietal hoopt dat meer jongeren zich willen inzetten voor de club. “We hopen dat de volgende generatie inziet dat het nodig is”, aldus Van den Hout. “Wij drieën maken graag tijd om de vereniging te helpen en hopen dat de jeugd ons voorbeeld volgt. Gelukkig merken we dat steeds meer jonge gasten iets voor de club willen doen, dus dat belooft hopelijk veel moois voor de toekomst.”

Yassire Hamdani blijft en Michael van Dommelen komt

Nieuws voor de selectie van v.v. Spijkenisse voor 2019-2020. Eerder wisten zij al te melden dat van de huidige selectie Anthony Bentem, Daan Bourgonje, Eric Polet, Michael Termijn, Jesse Luijkx, Adam el Fazazi, Felino Jardim, Sander Baragan en Marvin van der Pluijm ook volgend seizoen op Sportpark Jaap Riedijk te bewonderen zullen zijn.

Met Justin Tromp, Glenn Rijsdijk en Demi Gosepa is tevens overeenstemming bereikt. Vanuit de v.v. Spijkenisse Academy zullen het komend seizoen Sirano Kartosonto en Alessandro Franzoso definitief aansluiten bij Spijkenisse 1.

Youri Verschoor maakt de overstap van v.v. Zwaluwen naar v.v. Spijkenisse. Sterkhouder Yassire Hamdani blijft ook volgend seizoen bij Spijkenisse. De ijzersterke en razendsnelle rechtsback bleek dit seizoen een versterking voor de club. Spreekt voor zich dat de technische commissie erg verheugd is met het besluit van Yassire Hamdani om te blijven.

De selectie van Spijkenisse krijgt voor het volgend seizoen steeds meer vorm. Topspits Michael van Dommelen speelt volgend seizoen weer met nummer 9 voor v.v. Spijkenisse.  De eerdere periode was van Dommelen al enorm waardevol voor de club en keert dus na 1 seizoen bij Brielle terug. De honger naar succes en de ambitie is er nog. Wij kennen Michael, behalve als topspits, ook als een geweldige teamspeler en aanjager. De technische commissie van vv Spijkenisse is dan ook erg blij met de terugkeer van Michael op het oude nest.

100 wedstrijden voor Arij van Bree

Voor aanvang van de wedstrijd van CWO 1 tegen DCV werd Arij van Bree door bestuurslid Kees Groeneveld in het zonnetje gezet. Dit vanwege het feit dat Arij vandaag zijn 100e wedstrijd voor de blauw-witten speelde.

Naast het inmiddels traditionele zilveren bord en bloemen hoort normaal een flesje geestrijk vocht, maar omdat Arij geen alcohol drinkt was dit vervangen door een flesje Aquarius.

“Wij hopen Arij nog een groot aantal jaren in het mooie blauwe shirt te mogen zien en feliciteren hem met deze mijlpaal.”

Martin van de Klundert: al bijna 12,5 jaar de trotste voorzitter van DHV

DHV loopt als een rode draad door het leven van de familie Van de Klundert. Piet was er jarenlang keeper en tegenwoordig zeer actief bij het klusgroepje, zijn zoon Martin (47) is bijna 12,5 jaar voorzitter van de club en zijn zoon Luc (18) is keeper van het eerste team. “De liefde voor DHV zit diep.”

Wie op een zaterdag het knusse sportpark De Hoekschop op wandelt, heeft een grote kans om iemand van de familie Van de Klundert tegen het lijf te lopen. Piet zorgt er samen met zijn kameraden Piet Rovers en Ad van den Langenberg dagelijks voor dat het complex spic en span blijft. Kleinzoon Luc keept in DHV 1 en meestal staat Martin als voorzitter én supporter langs de lijn aan de Bloemendaalse Zeedijk.

Doordeweeks is Martin druk in de weer als mede-eigenaar van het 80 jaar oude familiebedrijf Plaatwerk- en Konstruktiebedrijf Van de Klundert, dat metaalproducten levert voor verschillende marktsegmenten. Op zijn bedrijfskantoor langs de A16 praat hij zijn bezoek bij over zijn hechte band met DHV.

Die band bestaat al heel lang. Vader Piet maakte met zijn forse postuur furore als keeper van DHV en werd later leider van zijn zoon Martin, die als aanvaller alle jeugdteams van de club doorliep en daarna jarenlang in het eerste speelde van de zaterdagclub. Martin heeft twee periodes van drie jaar bij voetbalvereniging Seolto gespeeld. Na een mooie tijd in Zevenbergen, alwaar hij de eerste klasse bereikte, keerde hij op zijn 30ste terug bij DHV in Zevenbergschen Hoek, waar hij vanaf dat moment niet meer zou vertrekken.

Vervolgens rolde hij vanuit onder andere de functie ‘meevoetballende hoofdtrainer’ in de rol als bestuurder, waarvan nu bijna 12,5 jaar als voorzitter. “Het gaat goed met DHV en ik geniet enorm van de hechte verenigingscultuur bij de club.”

Het keepersvirus heeft Martin nooit gegrepen, maar zijn eigen zoon Luc erfde wél de genen van opa Piet. Luc verdedigt nu als jonkie op zijn achttiende al het doel van DHV 1. Martin begint helemaal te glunderen als zijn zoon ter sprake komt.

“Ik vind het geweldig dat Luc in het eerste keept en bij thuisduels zijn mijn vader en ik altijd aanwezig om hem aan te moedigen”, zegt hij. “Of ik zelf nog speel? Ik trap een balletje mee bij het 45+ team en soms bij DHV 3. En ik begeleid samen met Fred Mouwen op de zaterdagen DHV 2.”

In het knusse kantoor van Martin hangen gesigneerde shirts van Ajax, PSV en Feyenoord en hij heeft een seizoenkaart van NAC Breda. De ondernemer heeft een echt voetbalhart, dat vooral klopt voor DHV. “De liefde voor DHV zit diep. We zijn een kleine en hechte club, hebben iets meer dan 180 leden. We hebben een goed bestuur, een geweldige groep aan vrijwilligers, de betrokkenheid is hoog van de leden en hierdoor gaat er bijna nooit iemand weg. Gelukkig is ons ledenaantal licht gestegen, dus we kunnen stellen dat het goed gaat met de club.”

In gesprek met: Ferdy Barendse

Ferdy Barendse: hij is nog maar 21 jaar oud, maar nu al vijf jaar vaste waarde in het verdedigend centrum van Unitas’30 zondag 1. Door de geschorste eerste aanvoerder Jordy Bollaart,  werd hij voorafgaand aan de wedstrijd tegen SARTO 1, door trainer Kees de Rooij zelfs bekroond tot aanvoerder.

De club
Unitas’30 zondag 1, het uithangbord van een van de snelst groeiende voetbalverenigingen in Brabant. In het seizoen 2017/2018 heeft de club door middel van een knotsgekke nacompetitie toch nog lijfsbehoud in de 2e klasse kunnen bewerkstelligen. Waar ze een seizoen later in diezelfde 2e klasse na 14 wedstrijden op 26 punten staan. Waar het aan ligt? Barendse verteld: “er is gewoon minder gezeik binnen de club, trainer Kees de Rooij ontwikkeld zich goed. En door het aanstellen van assistent trainer Joris Hendrickx hebben we ook iemand in huis die tactisch subliem is.

Volgend jaar wordt bij Unitas’30 1 het roer overgenomen door twee hoofdtrainers: momenteel assistent trainer Joris Hendrickx en 019-1 trainer Eddie van Vugt. Barendse verwacht dat er in de speelstijl weinig gaat veranderen ‘’ik denk dat we ook volgend jaar gewoon aanvallend en mooi voetbal blijven spelen, dat willen wij als club aan de jeugd overdragen’’.

‘’Ik stond in partijtjes vaak tegen Sam Lammers of Frenkie de Jong, dan dacht ik wel eens hoe moet ik die gozers verdedigen’’

Jeugd
”Ik ben begonnen met voetballen toen ik 5 jaar was bij Unitas’30. Het was dicht in de buurt en al me vriendjes van het trapveldje zaten er al’’. Na 3 jaar bij Unitas’30 gespeeld te hebben werd de toen 8 jarige Barendse gescout door Willem II. ‘’ Het waren leerzame jaren vooral het tweede jaar was een jaar die ik nooit meer vergeet. We hadden een fantastisch team met onder andere Frenkie de Jong en Sam Lammers. We werden dat seizoen ook nog kampioen!’’

Na zijn jaren bij Willem II en RBC Roosendaal keerde Barendse weer terug bij Unitas 30, ‘’ik had wel een bepaalde voorsprong op de rest na vijf jaar lang 4 tot 5 keer per week trainen.  Die voorsprong merk ik op dit moment soms ook nog wel eens in mijn basistechniek of aannames’’

”Ik stond rechtsbuiten in de O15-1,  maar had nooit super veel moeite met verdedigen. Toen ik de overstap naar O17-1 mocht maken, werd ik door wat vervelend blessureleed van medespelers plots in de verdediging gezet. Wat eigenlijk vrijwel direct een goede keuze bleek te zijn. Het ging vrij aardig in de verdediging en vond het een leuke positie. Toen er datzelfde jaar wat blessures bij zondag 1 kwamen kreeg ik mijn kans, als rechtsback weliswaar maar dit maakte me eigenlijk niks uit. Vanaf dat punt mocht ik vast bijsluiten bij Unitas’30 zondag 1’’.

Toekomst
Barendse wordt vaak geprezen tot een van de sterkhouders van Unitas’30 zondag 1. Op de vraag waar zijn persoonlijke lat ligt in het voetbal, antwoord die koelbloedig als hij is “Ik heb geen idee joh, ik heb het naar me zin bij Unitas’30 en wordt iedere week opgesteld. Wel zou ik graag nog een keer in de hoofdklasse spelen en als dit met Unitas’30 mogelijk is, zou dat het droomscenario zijn. Misschien komt er wel wat anders op mijn pad. Maar ik wil ook nog een gezellig weekend kunnen beleven met mijn vrienden hoor!’’

Robbert Marijnissen en Mart van den Branden prijzenpakkers met SCW zondag 2

Het was de liefde die Robbert Marijnissen (50) negentien jaar geleden vanuit Zevenbergen in Welberg deed belanden. Daar neemt hij nu afscheid van de lokale voetbalclub.

Ik heb tot mijn vijfendertigste gevoetbald, totdat een onwillige knie het niet verder meer toeliet. Voorheen heb ik altijd bij Virtus gevoetbald. Nadat ik bij SC Welberg stopte ben ik eigenlijk in het ‘vrijwilligerswerk’ bij de club gerold. Mijn zoontje ging destijds voetballen en ik ben toen trainer/leider geworden bij de F’jes en later nog bij de E’tjes, D’tjes en de C-junioren. Toen die gasten uiteindelijk besloten om in een seniorenelftal bij elkaar te gaan voetballen als vriendenploeg en ze nog een trainer/coach zochten, toen heb ik dat opgepakt. Dat is zeven seizoenen geleden en nu vind ik het mooi geweest.

In die zeven seizoenen waar Marijnissen, samen overigens met Mart van de Branden, de tweede selectie van SC Welberg begeleidde werden de nodige successen geboekt. “We hebben in totaal twee keer de KNVB-beker gewonnen en zijn twee keer kampioen geworden. Niet slecht natuurlijk in zeven seizoenen tijd. Dit seizoen waren we twee wedstrijden voor het einde van de competitie niet meer in te halen en werden we voor de tweede keer kampioen. Mooi moment vond ik, net als Mart overigens, om ermee te stoppen. Het is nu tijd voor andere uitdagingen en een frisse wind voor de groep.”

Waar voetballen niet meer gaat, tot grootste spijt van de afscheidnemende trainer zelf, zal hij weer vaker zijn racefiets pakken om te gaan wielrennen. “Maar ook mijn dochter is een huis aan het bouwen en daar wil ik ook graag letterlijk mijn steentje aan gaan bijdragen. Bovendien is het na zoveel jaren van ‘verplichtingen’ in het weekend ook fijn om nu eens niet gebonden te zijn. Om met het gezin leuke dingen te gaan doen. Natuurlijk gaat dat in het begin wennen zijn, want je bent die routine in je weekenden en op trainingsavonden toch gewend. Al heb ik wel het idee, dat dit snel zal wennen. Natuurlijk zal ik nog wel eens langs de lijn te vinden zijn, maar dan puur als supporter en niet in een rol als vrijwilliger bij de club.”

In zijn tijd bij SC Welberg heeft Marijnissen vooral genoten van de saamhorigheid binnen de club. En wat de leden met zelfredzaamheid allemaal hebben gerealiseerd. “Als ik zie hoe die spelers allemaal met elkaar omgaan, hoe de verhoudingen tussen de verschillende elftallen onderling zijn, daar heb ik nog het meeste van genoten. Dat is prachtig om mee te maken. Ze gaan met elkaar op stap, sporten samen, helpen elkaar waar nodig. Dat zie je niet overal, maar dat is de kracht van onze club. Maar ook als je kijkt naar het sportcomplex. Dat is prachtig en is allemaal gerealiseerd door de zelfredzaamheid en inspanning van de leden zelf. Daar kunnen ze jarenlang mee vooruit.

Al is er wel een zaterdagstop ingesteld qua elftallen, omdat anders de capaciteit van velden en kleedkamers niet toereikend blijft. “Welberg is een groeiende en bloeiende vereniging, maar ik hoop wel dat het ook een vereniging blijft die hun activiteiten ook op zondag blijven volhouden. Je ziet een verschuivingstrend naar de zaterdag qua teams, maar toch vind ik persoonlijk dat het voetbal ook nog altijd op zondag thuishoort.”

Het is echter niet langer meer het ‘probleem’ voor de trainer/ coach, want hij heeft met een kampioenschap de dug-out kunnen verlaten. Maar toch is niet het kampioenschap datgene wat hem het meest zal bijblijven. “Nee, zo’n titel is natuurlijk mooi om te behalen, maar ik heb vooral enorm genoten van het feit dat die groep in de afgelopen zeven jaar zo is gegroeid. Allemaal verschillende karakters en personen, dat elkaar in de kracht heeft gezet. Een groep die naar elkaar is toegegroeid en elkaars sterke punten heeft weten om te zetten in resultaten. En een heel hechte vriendschap zowel binnen als buiten het voetbalspelletje om. Dat is misschien nog wel veel en veel mooier om deelgenoot van te zijn geweest dan het winnen van wat prijzen en bekers. Dat je al die jaren als trainer van een groep twintigers het respect heb gekregen. Dat ze je respecteerden, naar je luisterden en je vertrouwden. Dat is wat me na al die jaren zal bijblijven en me het meeste heeft geraakt.

Serge van den Hurk ook komend seizoen hoofdtrainer van Groote Lindt

De technische commissie (TC) van Groote Lindt is verheugd, dat Serge van den Hurk ook komend seizoen hoofdtrainer zal zijn. Afgelopen zaterdag heeft Serge direct na de wedstrijd Groote Lindt – Unitas zijn contract met één jaar verlengd. Serge begon in 2016 als assistent van Henk Dirven en heeft van Groote Lindt de afgelopen twee seizoenen een kampioenkandidaat in de derde klasse gemaakt.

Vanaf volgend seizoen zal Serge worden geassisteerd door Randall Neeskens. Randall is geen onbekende voor Groote Lindt. Randall heeft jaren bij Groote Lindt gevoetbald en is na zijn actieve voetbalcarrière trainer geweest van onder andere VVGZ 2 en ZBC’97 1. Met het aantrekken van Randall Neeskens is direct de beoogde opvolger van Serge van den Hurk bekend gemaakt. De intentie is uitgesproken, dat Randall na het komende seizoen Serge als hoofdtrainer zal opvolgen. Hiermee volgt de TC hetzelfde traject als eerder met Serge gevolgd is.

De TC heeft er alle vertrouwen in dat met de nieuwe technische staf Groote Lindt in de top van de derde klasse kan blijven spelen of – als we dit jaar al promotie kunnen afdwingen – een rol van betekenis in de tweede klasse kunnen spelen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.