Lowie van Elewout zet zich vol passie en energie in voor de spelbegeleiders en scheidsrechters bij DSE. Hij zorgt niet alleen dat iedere wedstrijd een leidsman of -vrouw heeft, maar neemt die enthousiastelingen ook onder zijn hoede.

Lowie van Elewout (60) kan nergens zo van genieten als het sportpark De Hoge Neerstraat in Etten-Leur op zaterdagmorgen, wanneer hij daar rondloopt en zijn arbiters vol enthousiasme de wedstrijden ziet fluiten. “Dat geeft me zó veel voldoening.” Hij nam de coördinatie van de jeugdscheidsrechters en spelbegeleiders anderhalf jaar geleden over bij DSE. Zoals bij alles wat Van Elewout doet, begon hij ook aan deze klus vol energie.

Puur genoeg spelbegeleiders en scheidsrechters regelen voor de thuiswedstrijden vond hij niet voldoende, Van Elewout wilde ook arbiters opleiden. “Jongens en meisjes uit de JO13 en JO14 fluiten de wedstrijden van de JO8 tot en met de JO12 bij ons. Het is geweldig om ze te zien groeien, sommigen hebben er ook echt talent voor. Zo heb ik een jongen van 12 jaar oud rondlopen, die al een wedstrijd van de JO15 heeft mogen fl uiten omdat hij het zo goed doet.”

SPELBEGELEIDER
Spelbegeleider is een term die wellicht niet bij iedereen bekend is, het zijn de arbiters van de pupillen. Het doel van de KNVB is om de jongste jeugd lekker te laten voetballen, hen te leren wat de spelregels zijn. De spelbegeleider staat langs de lijn en loopt alleen het veld in als dat echt nodig is. Hij of zij geeft de kinderen zo veel mogelijk ruimte om te voetballen, maar grijpt wel in als er spelregels worden overtreden. Dan kan hij het spel ook even stil leggen om een regel uit te leggen. Als kinderen op jonge leeftijd al goed leren wat sportiviteit is, heeft dat een groot effect op de rest van hun loopbaan. Vanaf dat de wedstrijden op een groot veld worden gespeeld, wordt de spelbegeleider ingeruild voor een scheidsrechter.

NIET VERDRINKEN
Van Elewout laat de spelbegeleiders en scheidsrechters niet ‘zwemmen’, maar helpt ze en bereidt ze voor op de wedstrijden. Hij begeleidt ze bij onverwachte voorvallen en incidenten waarbij de normen of waarden door spelers, ouders of de begeleiding worden overtreden. Ook legt hij de constant veranderende regels uit, ze moeten fluiten volgens de wetten van de KNVB. “Op zaterdag loop ik als een soort VAR tussen de velden door”, vertelt hij lachend. Hij vindt het belangrijk om de arbiters echt op te leiden. “Zodat ze na een tijdje de oudere jeugd kunnen fl uiten.” En als het vak niet bij iemand past, dan geeft hij dat ook eerlijk toe. “Ik laat ze niet verdrinken om maar genoeg arbiters te hebben.”

Hij is de hele week bezig met het regelen van arbiters, zodat er op zaterdag genoeg spelbegeleiders en scheidsrechters zijn. Hij maakt promotie met spelregelavonden bij de club en stukjes op de website, maar de mond-tot-mondreclame blijft het beste middel. Hij merkt dat ook de ouders zijn aanpak prijzen. “Die vinden het fijn dat ik hun zoon of dochter echt begeleid en ervoor zorg dat ze lekker buiten bezig zijn. Andere ouders moedigen hun kinderen dan weer aan om ook te gaan fluiten.”

BIJBAAN
Van Elewout hoopt de talenten voor de club te behouden. “Hopelijk kunnen we ooit nog naar een beloningssysteem toe, waarmee we jongeren enthousiast houden. Dan denk ik aan een bedrag dat vergelijkbaar is met een paar uur werken in de supermarkt, want dat is toch wat ze op den duur gaan doen.” Ook wil hij ze graag naar KNVB-cursussen sturen.

De coördinator hoopt ook dat andere verenigingen het voorbeeld volgen, zodat de regels zo uniform mogelijk worden toegepast. “Wij horen nu nog vaak van onze uitspelende jeugdteams dat het toepassen van de spelregels bij andere verenigingen niet zo nauw wordt genomen en zij daardoor niet goed weten wat wel en niet mag.” Het is dan ook zaak dat elke club hetzelfde handelt, vindt Van Elewout. “Dit maakt het voetbal voor iedereen leuker en daar draait het om.”

Het liefste was Joost Anthonissen (29) nu nog spits geweest van Wernhout 1, maar dat gaat helaas niet meer door een blessure. De clubman is niet bij de pakken neer gaan zitten maar richt zich nu op een trainerscarrière bij zijn geliefde vereniging.

Met een bedenkelijke blik tuurt Joost Anthonissen over het hoofdveld van Achtmaal. De assistent-coach denkt na over de zojuist afgelopen derby Achtmaal-Wernhout, die door een 1-1 uitslag onbeslist bleef. Maar zijn gedachten gaan ook wat verder terug, naar de periode dat hij zelf nog op het veld stond als topschutter van het eerste team. “Natuurlijk mis ik het om zulke wedstrijden te spelen, derby’s zijn de leukste duels van het jaar”, zegt Anthonissen. “Tijdens sommige spelsituaties denk ik wel eens: stond ik nog maar in de spits om een goal te maken. Maar helaas, die tijd is voorbij.”

Van zijn 15de tot en met zijn 24ste speelde Anthonissen in het eerste van Wernhout, met behoorlijk veel succes. “Ik was een redelijke aanvaller, pikte best wel wat goaltjes mee. Op een voetbalsite is bijgehouden dat ik in totaal 117 competitiegoals heb gemaakt voor Wernhout 1. Het aantal goals maakt me trots.” Anthonissen had nu ongetwijfeld op nog meer goals gestaan voor Wernhout, als een vervelende knieblessure geen vroegtijdig einde had gemaakt aan zijn loopbaan. “Ik heb hierna anderhalf jaar gerevalideerd, maar het mocht helaas niet baten. Daarom besloot ik me maar op een trainerscarrière te gaan richten.”

Anthonissen is nu voor het tweede seizoen op rij assistent-coach van Wernhout en die rol bevalt hem ook goed. “Zoals ik al aangaf: ik mis het voetbal enorm, maar op deze manier blijf ik wel betrokken bij het team”, zegt de clubman. Hij heeft sowieso een goede band met de spelers, zo bleek tijdens het duel met Achtmaal, waarin hij sommige jongens wat tips toefluisterde.

Bovendien is hij aangesteld als de nieuwe trainer van Wernhout 2 voor het seizoen 2019/2020 en daar heeft hij enorm veel zin in. “Ik leer nu al veel van onze hoofdtrainer Marc van der Linden en kijkt ernaar uit om straks op eigen benen te staan. Ik ben blij met de kans die de club me biedt. We hebben echt een hele leuke selectie, ons eerste en tweede vormen een hechte eenheid, dat is sowieso heel fijn. Ik ben een ambitieuze trainer, waarschijnlijk ga ik ook mijn TC3 diploma nog halen, zodat ik later als hoofdtrainer aan de slag kan.”

Anthonissen is erg op zijn plek bij Wernhout, de club waar hij sinds zijn jeugd al rondloopt. “Ik kwam er al voordat ik geboren was, zeg ik altijd”, zo lacht hij. “Mijn vader is leider van het damesteam, mijn zusje speelt in dat elftal, mijn oom is voorzitter en mijn moeder doet ook een hoop vrijwilligerswerk bij de club. Mijn ouders zijn ereleden van de Wernhout. De vereniging vormt de rode draad in ons gezin, het Wernhout-gevoel is me met de paplepel ingegoten.”