Home Blog Pagina 1253

Jeugdtak na bliksemklus toe aan ‘fine-tunen’

SV Poortugaal beschikt na de fusie tussen PSV Poortugaal en Oude Maas over een mooie en grote jeugdafdeling. Na de samensmelting gaat alle aandacht van de club uit naar het optimaliseren van de opleiding. “De breedtesport moet meeliften met de selectieteams.”

Jeugdvoorzitter Danny Hoogendoorn schetst in het kort een beeld van de situatie ten tijde van de fusie, waarbij bijna duizend voetballertjes in de leeftijd van zes tot acht jaar een plaats moesten krijgen in één van de bijna zestig jeugdteams van de nieuw gevormde club.

Perfect is het zeker niet verlopen, maar gezien de omstandigheden en de snelheid waarmee de fusie tot stand is gekomen, mogen we denk ik niet klagen”, reageert Hoogendoorn. “Uiteraard zijn we tegen problemen aangelopen, maar die hebben we toch allemaal aardig kunnen tackelen.”

Van de selectieteams hadden we een redelijk goed beeld van de spelers, maar daaronder werd het lastiger. We hebben wat middagen georganiseerd waar we onderlinge wedstrijden hebben laten spelen. Hier en daar zijn er wat scheve verhoudingen, maar over het algemeen zijn we er als jeugdafdeling in geslaagd om een evenwichtige indeling te creëren.”

Ook Hoogendoorn, die vijf jaar geleden jeugdvoorzitter werd van PSV Poortugaal, moet nog wennen aan die schaalvergroting. Als hem wordt gevraagd naar het aantal teams in de verschillende leeftijdsklasse moet hij de app van sportlink erbij pakken. “Vorig seizoen wist ik dat allemaal nog uit mijn hoofd.

Van de JO7 tot en met de JO19 telt SV Poortugaal 51 teams en dan zijn niet eens de meisjesteams meegeteld. “Een grote organisatie”, weet Hoogendoorn. “Oude Maas had een wat betere onderbouw, wij een betere bovenbouw. Dat kwam goed uit.”

Hoogendoorn en zijn team staan voor de klus om de kwaliteit van de jeugdopleiding te verhogen. “Het doel van de club is dat zestig procent van de spelers in de hoofdmacht straks is opgeleid door onszelf.”

Met dat ‘straks’ geeft hij al aan dat die doelstelling er één is voor de langere termijn. “We moeten er echt de tijd voor uittrekken. We hebben duidelijk voor ogen wat we willen, nu komt de daadwerkelijke uitvoering en invulling van het plan.”

Met Ronald Attema heeft de club een Hoofd Jeugd Opleiding die het technische deel van de ontwikkeling, die SV Poortugaal hoopt door te maken, bewaakt. De eisen die de club zichzelf heeft opgelegd zijn niet mals. Gediplomeerde trainers voor alle selectieteams, die bij voorkeur geen familiare band hebben met een speler, die bovendien de trainers van de niet-selectieteams meekrijgt in de lift naar boven. “We zetten breed in”, benadrukt Hoogendoorn. “In de onderbouw hebben we al besloten om drie selectieteams te formeren. De breedtesport moet meeliften met die selectieteams. Ook daar willen we spelers een zo goed mogelijk niveau qua trainingen aanbieden. Daarbij hoort ook een goede interne scouting. Die zijn we ook aan het opzetten.”

De aandacht die het de jongenstak wil geven, moet er ook zijn voor de meisjeslijn. “De club heeft duidelijk de ambitie uitgesproken om bij de vrouwen naar een hoger niveau te gaan”, vertelt Hoogendoorn, die vorig seizoen zelf nog trainer was vrouwen 1. “We spelen vierde klasse, maar de MO19 komt uit de in de hoofdklasse. We zijn in de gelukkige omstandigheid dat we vanaf de MO11 in alle leeftijdsklassen een team hebben. Het meest ideale is dat je per leeftijdscategorie twee teams hebt, omdat je dan kunt selecteren. Dat is echter niet realistisch, omdat ons achterland in Poortugaal en de regio beperkt is. Er is hier in de buurt behoorlijk wat concurrentie op het gebied van meisjes- en vrouwenvoetbal.”

Van der Vliet wil na zijn beenamputatie op het veld van SVN blijven staan

Keeperstrainer zijn, en dat nog op 67-jarige leeftijd. Respect, denk je dan. Vanwege een senior die nog steeds training geeft, Helaas heeft Van der Vliet ook nog eens een beenamputatie moeten ondergaan. Maar stoppen zal die niet snel doen! Van der Vliet blijft training geven en daarnaast staat hij vaak als fotograaf langs het veld.

Jullie zijn nog niet van me af’, horen Teun Rentmeester en Ruud la Grand bij afscheid in het ziekenhuis. Een zin die uit de mond komt rollen van de dan nog maar nét geopereerde Van der Vliet. De Nieuwdorp-spelers gniffelen wat, alsof ze ook niet anders hadden verwacht. Van der Vliet: ,,Mensen zeggen dan dat ik er zo positief in sta. Ja, daar kan ik niks aan doen, zo ben ik nou eenmaal. Soms heb ik het echt wel moeilijk hoor, het is niet zo dat ik keihard ben. Van alle kanten komen emoties. Van andere mensen, van jezelf…”

Het verhaal van Van der Vliet begint eind 2017. Of ja, eigenlijk speelt het al dertig jaar. Zo lang is hij al suikerpatiënt. ,,Maar opeens werd er opeens een teentje zwart, aan mijn linkervoet.” De conclusie van de chirurg was hard, de reactie van de patiënt eerder mild. ,,Het teentje moest eraf, werd mij verteld. Op zich vond ik dat niet zo erg, je houdt er nog vier over, toch?” Toen de zestiger op 30 mei ter controle bij de wondverpleegkundige was, had hij iets minder praatjes. ,,Al snel werd de chirurg erbij gehaald, en die zei dat ik maar even moest blijven. In één week tijd gingen mijn andere tenen eraf, mijn voet en een stuk van mijn been. Toen ik dat hoorde heb ik wel even om een servetje gevraagd.”

Hij komt nog overal, die Van der Vliet. En dat dankzij zijn tijdelijke mantelzorger, vrouw Liesbeth. Twee keer brengt week brengt ze haar man naar revalidatiecentrum Lindenhof in Goes. Daar doet hij loop-en stabiliteitsoefeningen en leert hij opnieuw traplopen. ,,Dat zorgpersoneel hè, verdient echt een dikke vette pluim.” Zonder schaamte laat Van der Vliet, opa van zes kleinkinderen, vervolgens revalidatiefilmpjes zien, ook waarop hij te zien is met een klikprothese. ,,Het lopen gaat me inmiddels goed af. Wel heb ik altijd een stok bij me. En de douche is wat aangepast.”

Het gaat nu zelfs zo voorspoedig dat hij nog dit seizoen weer op het veld wil staan bij Nieuwdorp, vanaf het moment dat hij zelfstandig kan autorijden. ,,Dat wordt een automaatje. Natuurlijk ga ik weer aan de slag. Training geven hoeft geen probleem te zijn. Ik werk met meerdere keepers, dan hoef je zelf niet per se te schieten. Zat oefeningen waarmee ik m’n beperking op kan vangen.”

En de kans dat hij ooit nog een amputatie moet ondergaan? Die kans bestaat zeker. ,,Maar daar ben ik niet mee bezig.”

De Lindt blijft meedoen!

Afgelopen zaterdag mocht Groote Lindt opdraven in Schelluinen tegen de gelijknamige voetbalclub. Na het puntenverlies tegen SVW (twee maal gelijk) was een driepunter meer dan gewenst om bij te blijven in de top van de spannende 3C afdeling.

Groote Lindt, dat spits Kevin van Pelt in verband met een blessure moest missen, speelde in de eerste helft bepaald niet als een kampioenskandidaat: weinig beleving, veel balverlies en nauwelijks kansen. Het was Schelluinen dat aandrong maar echt hele grote kansen kreeg het ook niet.  Het ‘hoogtepunt’ van de eerste helft was de rode kaart die routinier Marcel van Berkel ontving na een natrappende beweging, hetgeen de meegereisde supporters het ergste deed vrezen.  De ‘donderspeech’ die trainer Serge van der Hurk moet hebben gegeven pakte na de theepauze wonderbaarlijk uit.

De tweede helft was nog geen 30 seconden oud toen topscorer Michael Slingerland weer eens liet zien dat hij nog altijd van onschatbare waarde is door op een mooie manier van de tegenstander weg te draaien en met een prachtig schot de 0-1 op het scorebord te zetten !  Daarmee was het echter nog niet gedaan want nog geen 3 minuten later kreeg Michael de bal uit het niets in zijn voeten op zo’n 35 meter van de goal en met een formidabele lob strafte hij de te ver voor zijn doel staande goalie van Schelluinen af: 0-2!  Een doelpunt zoals je ze in de 3klasse zelden ziet!  Eigenlijk was de wedstrijd na die enerverende minuten gedaan.  Uiteraard speelde het spel zich daarna af op de helft van Groote Lindt, maar het tamme spel van de eerste helft werd meer dan goedgemaakt door een prima teamprestatie in de tweede helft. Met een enorm inzet werd het aandringende Schelluinen bestreden en hoewel het niveau qua voetbal nog altijd matig was, was de wil om de punten mee naar Zwijndrecht te nemen bewonderenswaardig.

Schelluinen scoorde vlak voor tijd nog wel de aansluittreffer maar op veel meer (Michael Slingerland werd nog een ‘zuivere’ penalty onthouden) mocht Schelluinen echt niet hopen.  Met deze 3 punten blijft de Lindt op 5 punten achterstand van koploper Arkel, maar wel met 2 wedstrijden minder gespeeld.  De komende weken alleen maar finales voor de Lindt dat zich met alle blessures en schorsingen gelukkig prijst met een ruime spelersgroep.  Zaterdag speelt de Lindt thuis de topper (uit werd verloren) tegen het op de 3plaats staande Ameide (aanvang 14.30 uur). Na afloop kunt U mooie prijzen winnen met het traditionele Paas Rad van Avontuur!

Bristol ontloopt directe degradatie:

Het was erop, of eronder vrijdag in Terborg. Een rechtstreekse degradatie duel was de insteek tussen de nummer elf en tien. Bristol en Brasil deelde samen zeven punten, en wie zou verliezen zou rechtstreeks degraderen.

 

Na een lange rit van ruim anderhalf uur waren de Roosendalers er klaar voor. In het begin begon de thuisploeg zeer voortvarend. In de kluts was het laatste zetje nodig om de 1-0 binnen te schieten. Niet lang daarna was er een eigen doelpunt nodig voor de gelijkmaker. Het spel golfde op en neer en het was Tim van Noord die de 1-2 voor zijn rekening nam. Echter knokte Brasil zich weer terug in de wedstrijd 2-2. Vlak voor rust was het Adnane Samra die opnieuw de voorsprong kon laten noteren. Zat het de gehele competitie tegen voor de Roosendalers nu zat het een keer mee want weer was er een eigen doelpunt van de thuisploeg 2-4.

In de tweede helft gaf Brasil vol gas en kwam er meer ruimte in de verdediging. Weer was het Adnane Samra die via een snelle counter de doelman omzeilde 2-5. De gasten deden nu de turbo aan om alles uit de kast te halen, maar Scot Colkin groeide in de wedstrijd en hield alles tegen. De definitieve knock-out kwam van Damiano Vaudo 2-6

Door deze overwinning speelt Bristol nu de nacompetitie. De competitie kan uitlopen met nog ee+ns vijf wedstrijden. Allereerst tegen een ploeg uit de topklasse waarin de geel/zwarte een jaar geleden nog kampioen in werden.

Vierpolders wel en niet naast De Jonge Spartaan

Vierpolders kon tegen De Jonge Spartaan niet voorkomen dat de bezoekers vanaf de stip naast de thuisclub kwamen: 1-1. Maar waar De Jonge Spartaan in de wedstrijd naast Vierpolders eindigde, daar behield de ploeg van trainer Paul Bestebreur op de ranglijst van de derde klasse D de voorsprong van drie punten. Een marge die verloren zou zijn gegaan als De Jonge Spartaan gewonnen zou hebben.

‘Maar met de volle winst zou De Jonge Spartaan teveel hebben gekregen,’ vond Paul Bestebreur na afloop. ‘Ze hadden in de tweede helft een overwicht, maar in de eerste helft hadden wij veel meer afstand moeten nemen. Patrick Scheerhoorn kreeg een honderd procent scoringskans en Jesper Lakerveld kreeg er zelfs drie. Maar de bal ging er niet in.’

Kruising
Dus moest Vierpolders genoegen nemen met de goal van Glenn Stoffers, die een vrije schop loepzuiver in de kruising van het doel van de bezoekers mikte: 1-0. De Jonge Spartaan kwam nog voor rust vanaf de stip terug. Marc Peeman verzilverde de strafschop voor de ploeg uit Middelharnis: 1-1. Vierpolders speelt de komende weken uitwedstrijd bij Rhoon en Rijnmond Hoogvliet Sport.

Fotografie: Wil van Balen

Buiten de lijntjes met Pol de Vos

Pol de Vos (18) kwam ter wereld in Wemeldinge, speelt al zijn hele leven in het dorp bij de gelijknamige vv en is een vaste waarde in het elftal van trainer Karl Vergouwen. De Vos speelt inmiddels al drie seizoenen in de hoofdmacht en bestrijkt de hele rechterflank. Maar wie is zijn favoriete artiest? En welke serie op Netflix is een aanrader? VoetbalJournaal zocht het uit.

Maaltijd
“Het liefst eet ik gewoon een lekker frietje. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Zelf gebakken frieten zijn het lekkerst. Die eet ik één keer per week. Maar ik haal bij de snackbar of voetbalkantine ook wel minimaal een frietje per week, haha.’’

Netflix
,,Prison Break vind ik de beste Netflix-serie die ik tot dusver heb bekeken. In deze serie zit veel spanning en actie, maar vooral het verhaal erachter is heel goed. Het begint met één broer die de doodstraf krijgt en in een gevangenis wordt gestopt. Z’n andere broer heeft die gevangenis ontworpen en zorgt dat hij erin komt om zijn broer te bevrijden.’’

Lezen
,,Het fitness-tijdschrift Men’s Health lees ik wel eens. Ik moet toegeven dat het daar ook wel bij blijft. Als mijn opa de krant meeneemt, lees ik de sportpagina. Vooral de verslagen van Hoek en Goes. Ik geef eerlijk gezegd niet zoveel om het profvoetbal.’’

Merk
,,Ik draag niet erg veel merkkleding. Maar ik heb wel het een en ander van Nike en Tommy Hilfiger, omdat ik dat gewoon mooie kleding vind. Mijn voetbalschoenen? Die zijn natuurlijk van Nike.’’

Vakantie
,,Mijn favoriete vakantieland is Portugal. Ik ga eigenlijk nooit op vakantie, maar de afgelopen twee jaar ben ik in januari met de selectie naar Portugal geweest op ‘trainingsweekend’. Dat was supergaaf.’’

Artiest
,,Ik luister, maar kijk vooral graag naar Ariana Grande. Ze heeft leuke liedjes, maar is vooral leuk om naar te kijken, haha.’’

Studie
,,Ik heb anderhalf jaar op het CIOS gezeten. Ik ben daar een paar weken geleden mee gestopt en volg op het moment dus geen opleiding. Ik kon het niet meer opbrengen om vijf dagen in de week naar school te gaan en thuis ook nog op de boerderij dingen te doen en dus geen tijd had om te werken en geld te verdienen. Wel wil ik een diploma op zak hebben, dus nog een studie gaan volgen.’’

Televisie
Als ik tv kijk, is het vaak Netflix of Videoland, waar ik dan kijk naar Temptation Island of Ex On The Beach. Ook kijk ik vaak op maandagavond naar Gold Rush met mijn vader. Dat is een programma waar verschillende ploegen natuurlijk goud gaan zoeken. Met grote machines, maar het gaat vaak gepaard met veel problemen waar ze weer oplossingen voor moeten zoeken. Elke ploeg heeft verschillende manieren om goud te vinden. Het is op Discovery Channel, 20.30 uur.’’

Selectienieuws V.V. Nieuwenhoorn

De afgelopen weken hebben de laatste gesprekken plaatsgevonden met de huidige spelersgroep voor het nieuwe seizoen. Gesprekken die helaas niet voor iedereen een positieve inhoud hadden. Maar waarbij iedereen stuk voor stuk hun klasse toonden, door de manier waarop hier mee werd omgegaan.

Absoluut positief nieuws is dat Dimitri Almeida Gomes ook volgend jaar weer de trotse klassieke kleuren draagt van V.V. Nieuwenhoorn. Dit seizoen heeft hij al bewezen van grote waarde te zijn zowel binnen als buiten de lijnen en dat maakt dat de vereniging zeer content is dat hij ook in het nieuwe seizoen één van de pijlers zal zijn waarop trainer en staf kan doorbouwen.

Absoluut positief nieuws is dat Dimitri Almeida Gomes ook volgend jaar weer de trotse klassieke kleuren draagt van V.V. Nieuwenhoorn. Dit seizoen heeft hij al bewezen van grote waarde te zijn zowel binnen als buiten de lijnen en dat maakt dat de vereniging zeer content is dat hij ook in het nieuwe seizoen één van de pijlers zal zijn waarop trainer en staf kan doorbouwen.

Omdat de gesprekken van Jeremy Hubregtse nog gaande zijn zal de definitieve uitkomst hiervan volgende week volgen.

Koen Speelman heeft andere plannen waarbij voetballen in het eerste elftal van Nieuwenhoorn met name in de eerste helft van het komende seizoen niet mogelijk is maar mogelijk sluit Koen de tweede seizoenshelft weer aan.

Nichy Fortes, Erikson Santos Oliveira en Sevket Kasaroglu zullen afscheid gaan nemen van V.V. Nieuwenhoorn. Erikson heeft zijn laatste wedstrijd voor Nieuwenhoorn reeds gespeeld omdat hij helaas door privéomstandigheden geen tijd meer heeft om voor Nieuwenhoorn uit te komen. Nichy is reeds met diverse clubs in contact en gezien zijn kwaliteiten zal de nieuwe club van Nichy spoedig bekend worden gemaakt.

Ook Sevket zal door een zware blessure dit seizoen niet meer uit kunnen komen voor Nieuwenhoorn. Hij heeft ervoor gekozen om een stapje terug te doen en hij zal gaan revalideren bij FC Botlek waar hij ook voor zal gaan spelen. V.V. Nieuwenhoorn wenst hem sterkte met zijn herstel en alle succes toe en bedankt hem ook via deze weg voor de vele mooie jaren waarin we van hem hebben mogen genieten.

De gesprekken met spelers uit het 2e elftal zijn bijna afgerond. Hierover verwachten wij u spoedig op de hoogte te kunnen brengen, om zo een complete selectie te kunnen presenteren.

VV Goes: Wissel loopt voor op schema

Op 30 september 2018 liep het in het Kras Stadion fout af voor GOES-spits Daniël Wissel. In en tegen Volendam (toen een topaffiche) liep hij een kruisbandblessure op. De Middelburger is stellig over zijn terugkeer.

,,Dat ik er misschien verstandig aan doe om een jaartje bij Kloetinge of Zeelandia Middelburg ritme op te doen, wordt me dan geadviseerd. Dat ik daar eerst weer veel moet gaan scoren. Ik zou niet weten waarom.” Duidelijke taal van Daniël Wissel, die geen twijfel kent over een succesvolle terugkeer bij GOES. Begin maart stond hij weer voor het eerst op het veld, een terugkeer in de voorbereiding op het nieuwe seizoen moet haalbaar zijn. Wissel: ,,Ik loop een week of drie á vier voor op schema. Na mijn operatie heb ik eigenlijk nog geen enkele tegenslag gekend. Het vocht was ook al binnen een paar dagen uit m’n knie.”

Brancard
Na het ‘ongeval’ – beelden die hij nooit terug gaat kijken – sliep Wissel de eerste drie weken in de woonkamer. ,,We waren thuis aan het verbouwen en hadden even geen trapleuning. Lastig allemaal, en ik had ook nergens energie voor. Pijn had ik gelukkig niet.” Wissel scheurde zijn kruisband af, maar met zijn meniscus, achterste kruisband en binnenband was gelukkig weinig aan de hand. ,,Pijn had ik alleen de eerste dertig seconden nadat het gebeurde. Toen ik op de brancard lag zei ik eerst nog dat ik het nog even wilde proberen. Maar eigenlijk wist ik al gelijk dat het m’n kruisband moest zijn.”

Onderhouden
Wissel, student Communicatie en stagelopend bij Rijkswaterstaat, is twee keer per week bij de fysio en drie keer per week in de sportschool te vinden. ,,Benen trainen hè. Fysiek ben ik sterker geworden. Eigenlijk gek dat je dat nu wél traint terwijl je niet fit bent. Als ik straks weer voetbal wil ik dit zeker blijven onderhouden.

 

VV Kloetinge: Een warm welkom

Sinds afgelopen seizoen is de kassa bij de entree van het Wesselopark weer voorzien van een vast team. Er kon een streep door de vacature en inmiddels zijn de vaste bezoekers van VV Kloetinge gewend aan de nieuwe gezichten.

Voor de meesten zijn Lonny en Els geen onbekenden. Ze komen van kleins af aan op het Wesselopark, al was dat in het begin niet voor het voetbalspelletje. “We korfbalden bij Blauw Wit. Onze wedstrijden vonden plaats op het voetbalveld van Kloetinge. Na ons eigen duel gingen we bij de voetballers kijken”, vertellen ze lachend.

De zusjes bezoeken de laatste jaren hondstrouw thuiswedstrijden van het eerste elftal. De twee volgen de verrichtingen voornamelijk vanuit de kantine. Meerdere keren werden ze geconfronteerd met de grote vraag naar vrijwilligers. “Toen we hoorden dat er mensen gezocht werden voor de bemanning van het entreehokje, leek ons dat wel wat” aldus Els.

We treden nu in de voetsporen van Arjaan Korsuize, wie had dat gedacht!” Lonny en Els hebben het in hun debuutjaar goed naar hun zin gehad. “Het contact met de stewards is goed en we proberen zelf ook nog wat extra´s te bieden aan de bezoekers, zo blijft het leuk” aldus Els. Met Pasen deelden de twee chocolade paashazen uit.

In december waren ze van plan om bezoekers een chocoladeletter aan te bieden. “Die wedstrijd ging helaas niet door. Het was de laatste thuiswedstrijd van het kalenderjaar,” vertelt Lonny. ‘En zo zat ik thuis opeens met een hele stapel chocoladeletters. Ja, dat is het risico van ons vak” lacht ze. Echte problemen hebben ze nog niet ondervonden, al is het moeilijk om de leeftijd van sommige bezoekers in te schatten. “Soms geven we een kaartje van 6 euro en horen vervolgens dat de betreffende persoon de 65 al ruim gepasseerd is. Anderen nemen het compliment dankbaar in ontvangst mond.

25-jarige verdediger Jesse Eggers neemt alleen de weg naar RVVH

Hij weet niet beter dan dat hij het blauw en wit van RVVH om zijn schouders draagt. En als komende zomer de volksverhuizing onder de voetballers plaatsvindt, blijft het stil rond hem. Jesse Eggers geniet van de dagen dat hij bij RVVH in het eerste elftal speelt. “Zelfs nu we onderin staan.”

Hij laat zijn toekomst niet afhangen van het lot van de Ridderkerkers, die in de eerste klasse in een hevige doodstrijd zijn verwikkeld. De kans bestaat dat RVVH voor de tweede keer op rij degradeert. “Ik loop niet weg als we degraderen”, zegt de 25-jarige verdediger, die eraan toevoegt dat het wat hem betreft nog lang niet zeker is dat RVVH naar de tweede klasse zakt. “Het schip is nog steeds te keren. Ik geloof er heilig in dat we ons kunnen redden.”

Hij vindt het verbazingwekkend dat RVVH opnieuw in degradatienood verkeert. “We hebben een goed elftal. Ons probleem is het scorend vermogen. We scoren zó ontzettend moeilijk. We hebben vaak al twee, drie grote kansen gehad voordat de tegenstander 1-0 maakt. Als jezelf niet scoort op dit niveau dan doet de tegenstander het wel. Dat zijn oude voetbalwetten die nog steeds opgaan.”

Eggers zette zijn eerste stappen op het voetbalveld een kleine kilometer verderop, bij de overburen van RVVH, Slikkerveer. In de B-jeugd besloot hij over te stappen. “Vanaf het eerste moment heb ik me hier thuis gevoeld. RVVH voelt inmiddels als een tweede huis.”

Zoals veel RVVH-spelers werd hij groot onder Giovanni Franken. Onder de trainer maakte hij ook zijn debuut in het eerste elftal. “2013, Zwaluwen uit”, herinnert hij zich. RVVH speelde destijds nog in de hoofdklasse, maar werd de resultaten werd het daarna rap minder. “Je kunt het ook van de andere kant bekijken, dat het razend knap was RVVH de Topklasse heeft gehaald. Andere clubs hebben een veel hoger spelersbudget.

Hij kan zich vinden in de huidige koers van de club om voor eigen talent en spelers van buitenaf met RVVH-roots te kiezen. “Een herkenbaar elftal is belangrijk voor je supporters. Als er elk jaar weer een elftal staat met veel nieuwe gezichten is dat niet goed voor de band met je achterban. Voor mij als speler maak ik geen onderscheid in de kleedkamer. Het is natuurlijk niet zo dat we met de eigen RVVH-jongens in een hoekje zitten of zo”, aldus Eggers, die over de huidige spelersgroep nog kwijt wil dat de sfeer nooit onder de mindere prestaties heeft geleden. “We hebben het gezellig met elkaar. Dat is veel waard en wat mij betreft de basis om tot betere prestaties te komen.”

Zelf beleefde hij zijn ‘finest-hour’ een paar seizoenen geleden in het KNVB-bekertoernooi toen hij scoorde in het thuisduel met eredivisionist Vitesse (1-3). “Ik had destijds nog geen basisplaats, maar mocht wel starten. Ik zie mijn vrije trap er nog invliegen. Piet Velthuizen was toen nog keeper bij Vitesse. Ik zag hem een stapje naar binnen doen en dacht: korte hoek. Scoren in zo’n wedstrijd, dat is voor een voetballer een droom.”

Wie de centrale verdediger ziet lopen, valt meteen zijn lichtvoetigheid op. “Net een springveertje, hé”, zegt hij lachend. “Ik loop altijd op de voorkant van mijn voeten. Ik kan me voorstellen dat dat er eigenaardig uitziet.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.