Na de degradatie van vorig seizoen uit de derde klasse, is Rillandia aan een nieuw avontuur begonnen. De ploeg kende een niveautje lager een valse start, maar heeft inmiddels de weg naar boven gevonden. Volgens sterkhouder Wannes Kloet gaat het de goede kant op voor zijn ploeg. “We raken steeds beter op elkaar ingespeeld.”

De 25-jarige Kloet is een centrale verdediger en speelt al zijn gehele voetballoopbaan voor Rillandia. “Ik heb niet de ambitie om hier ooit nog te vertrekken. Ik ben al achttien jaar lid van de vereniging, heb het uitstekend naar mijn zin en hoop over twee of drie jaar weer terug te keren in de derde klasse. Gezien onze spelersgroep is dit ook een realistisch doel.”

In vergelijking met vorig seizoen is de gemiddelde leeftijd in de eerste selectie bij Rillandia enorm gedaald. “Veel basisspelers hebben ons verlaten en daardoor hebben wij noodgedwongen veel jeugd door moeten schuiven. We zijn dit seizoen dan ook zonder doelstelling begonnen, maar het gaat steeds beter en de sfeer is uitstekend. Daarnaast is het een goede ontwikkeling dat de jeugd minuten kan maken. Dat zal op lange termijn zijn vruchten afwerpen.”

Om de stap naar de top van de vierde klasse te maken, moet de ploeg volgens Kloet op een aantal vlakken verbeteren. “We zijn bezig aan een wisselvallig seizoen, maar dat heeft puur te maken met het gebrek aan ervaring binnen onze ploeg. Ik behoor tot de oudere spelers en ben nog maar 25 jaar. Voetballend zijn wij eigenlijk nooit de mindere, maar we missen de nodige rust en maken vaak slechte keuzes.”

Een andere charme van de vereniging is de sfeer. “Voor een klein dorp als Rilland is de plaatselijke trots enorm belangrijk. Voetbal brengt de mensen dichter bij elkaar en de club is een ware ontmoetingsplek.”

Voetbalouders kennen we allemaal. Sommigen staan bloedfanatiek langs de lijn, anderen staan op het veld om de jeugd het plezier van het spelletje te laten beleven. Menno Riel hoort sinds drie jaar bij de laatste groep, ambities om trainer te worden had hij nooit, maar het plezier van zijn spelers uit Hansweertse Boys JO-10 werkt aanstekelijk.

Bij de mini’s was Riel nog gewoon een ouder die bij zijn kind langs de zijlijn stond te kijken, daarna werd hij gevraagd om te assisteren, maar dat werd al snel steeds minder assisteren. Nu is de 45-jarige vader trainer van de JO-10 van Hansweert, maar een typische voetballer is hij allerminst. “Ik heb totaal geen voetbalachtergrond, heb zelf nooit gevoetbald.” Toch is hij nu dus verantwoordelijk voor de trainingen en het leiden van wedstrijden, maar gelukkig wordt hij daarbij ondersteund door Arnoud Verhage. “Arnoud heeft meer voetbalverstand dan ik. Samen werkt het sowieso fijner, want die jongens kunnen soms best druk zijn.”

Ingespeeld
In de eerste seizoenshelft speelde de JO-10 in de derde klasse. Het team, bestaande uit acht spelers, won alle wedstrijden en mocht zich dus kronen tot kampioen. Ondanks dat plezier het belangrijkste is, geniet Riel ook van de ontwikkeling. “Het is leuk om te zien dat er groei is. Veel jongens spelen al bijna vier jaar samen, dan zie je dat ze steeds beter op elkaar zijn ingespeeld.” Door het kampioenschap promoveerden ze naar de tweede klasse, daar werden voor het eerst wedstrijden verloren, maar de trainer ziet vooral positieve ontwikkelingen. “Ze beginnen hun eigen positie te vinden in het team. Soms loopt een verdediger nog wel eens voorin, maar komt dan toch weer terug achterin. Ze maken steeds weer een stapje.”

Videogames
Toch merkt Riel dat de focus bij deze jonge leeftijdsgroep lang niet altijd op voetbal is gericht. Dat gaat de ene training beter dan de andere vertelt hij. “Die jongens zijn veel bezig met videogames, zoals Fortnite. Soms nemen ze dat ook mee naar trainingen, dan moeten wij ze als trainers weer even tot de orde roepen zodat we weer lekker kunnen trainen.” Ambitie om trainer te worden had hij dus nooit en in eerste instantie kwam hij voor de groep te staan omdat er niemand anders was, maar hij doet het zeker niet met tegenzin. “Je haalt er veel voldoening uit. Het plezier dat je ziet tijdens wedstrijden is enorm. De beleving en blijdschap bij die jongens, daar doe je het voor!”

Na vijf jaar bij SSV’65 vond Stefan Francke het mooi geweest en was het tijd om terug te keren bij de club waar hij zijn eerste stapjes op het voetbalveld had gezet. De 28-jarige centrale verdediger is een van de oudere spelers binnen de selectie van Wolfaartsdijk en probeert met zijn ervaring en bagage de jonge gasten wat mee te geven.

Het was een bewuste keuze. Na jaren bij JVOZ, Kloetinge en SSV’65 wilde Francke graag een stapje terug doen. Hij had last van zijn knie, ging samenwonen in Vlissingen en had door werk en studie weinig tijd en zin om drie keer in de week naar Goes te rijden. Toen was de keuze simpel.

“Ik kom oorspronkelijk van Wolfaartsdijk, dus daar hoefde ik niet lang over na te denken.” Tot op heden heeft hij nog geen seconde spijt gehad van die keuze, maar het verschil in niveau tussen zijn vorige club en de huidige is aanzienlijk. Toch heeft hij daar geen moeite mee. “Ik doe het nu puur voor de ontspanning.

We hebben een jonge groep en je ziet dat veel jongens nog veel dingen moeten leren, maar dat is niet erg.” De uitgesproken ambitie om voor een periodetitel te gaan vindt hij nog wel iets te hoog gegrepen, al ziet hij potentie. “Het zijn echt nog jongetjes, maar als ze lang bij elkaar blijven weet je het nooit.”

Aansturen
Behalve voetballen voor de ontspanning, hoopt Francke zijn teamgenoten ook nog iets bij te brengen. Hij merkt dat iedereen bereid is om wat te leren en dus probeert hij van achteruit de boel aan te sturen. Vroeger was hij een middenvelder met veel kilometers in de benen, tegenwoordig heeft de linker centrale verdediger het liefst de bal aan de voet en probeert hij door middel van zijn ervaring de situatie te lezen. Daarnaast merkt hij dat het fanatisme begint af te nemen, ondanks dat hij bij een nederlaag nog best even chagrijnig is. Maar dat is ook een beetje de vereniging volgens Francke. “Het hoofddoel is om een gezelligheidsvereniging te zijn.”

Ondanks die gezelligheid merkt de routinier wel dat de club stapjes probeert te maken. “Er wordt wel over zaken nagedacht. Er komt nu misschien een ‘technische commissie’, dan wordt het toch steeds wat serieuzer. Dan kunnen we Wolfaartsdijk weer een beetje op de kaart zetten!”

Vrijwilligers zijn onmisbaar en ontzettend waardevol voor een vereniging, uiteraard is dat ook bij Waarde het geval. Maar soms heb je mensen binnen de club die een dubbelfunctie bekleden. Stefan Deijl is zo iemand. Hij speelt zelf in het eerste elftal van de club, maar zet zich ook in voor de jeugd. Het tekent de gezellige familieclub die Waarde is.

“Ze deden het vroeger ook voor jou, dus vind ik het logisch dat je nu iets terug doet.” Voor Deijl is het niet alleen de normaalste zaak van de wereld, maar hij haalt er ook veel plezier uit. De 21-jarige speler, die op ‘’10’ en ‘rechtsmidden’ uit voeten kan, is al jaren betrokken bij de jeugd van zijn club. Eerst was hij drie jaar lang leider van de JO-13, alvorens hij terecht kwam bij JO-9. Daar stond hij eerst drie jaar lang als trainer aan het roer, nu is hij weer leider. Het zijn vroege ochtenden, maar Deijl geniet ervan. “Het is leuk om met die mannetjes bezig te zijn. Je ziet hoeveel plezier ze hebben en ze gaan elke keer weer vooruit.”

Vriendengroep
Maar behalve het begeleiden van de jeugd, is Deijl zelf dus ook actief als voetballer. Naar eigen zeggen moet hij het vooral hebben van hard werken, maar dat is ook de kracht van het team. “We zijn een hecht team. Echt een vriendengroep die hard voor elkaar wil werken, dat loopt lekker.” Ondanks het harde werken, wil Waarde toch ook graag voetballen. Tot nu toe presteert de ploeg naar behoren en dus is Deijl tevreden bij de club. “Ik zit hier vanaf mijn vijfde en ik vind het prima zo. Ik heb het naar mijn zin en ben op mijn plek.” Deijl, die in het dagelijks leven werkzaam is bij de financiële administratie van een sloopbedrijf, merkt dat iedereen zich thuis voelt bij de club. Ook de jongens van buitenaf passen moeiteloos binnen het team en de club. Het tekent volgens hem Waarde, al ziet hij dat prestaties ook steeds belangrijker worden. Hij wil de positieve lijn dan ook graag doortrekken. “Het is vooral heel gezellig, maar als we verliezen merk je dat de sfeer wat minder is. We willen steeds meer presteren, ook dit seizoen.”

,,Ho, ho: dat is geen vreemde uitslag hoor, want wij kunnen gewoon voetballen.” Een bulderende lach volgt. Het is Renato Dijkstra ten voeten uit. Een optimistisch persoon, die vertrouwen heeft in zijn spelersgroep bij zaterdag-derdeklasser Bevelanders.

We spreken hem medio februari na de eclatante 6-1 overwinning van zijn Bevelanders tegen De Noormannen. Een uitslag die bij de verslaggever de wenkbrauwen ietwat doet fronsen. Dijkstra: ,,Wij hebben dit seizoen geen spits die er even 25 inschiet, maar het was zo’n wedstrijd dat alles lukte. Na de rust hadden we windje mee en gingen we als de brandweer. Ik ben van plan om 24 ventilatoren achter ons doel te bouwen… Het was geweldig op te zien.”

De uitslag stond niet op zich, want Bevelanders is net als vorig seizoen redelijk op weg om rechtstreekse degradatie ontlopen. Toen stapte Dijkstra halverwege in als trainer. ,,Ik voetbalde vorig seizoen enkel bij Vlissingen 2, maar ik was net door m’n knie gegaan en had op voetbalgebied dus even niks te doen. Toen belde Bevelanders en vervolgens heb ik het elftal netjes in de derde klasse kunnen houden. Hopelijk lukt dat dit seizoen ook, en volgend seizoen ook. Want we hebben nog maar een jaartje bijgetekend”, zo vertelt de Vlissinger.

Pantoffels
Dijkstra kan dit jaar wat meer bouwen aan zijn elftal, in tegenstelling tot vorig seizoen. Er stroomden zelfs vijf JO19- spelers door. ,,Vorig seizoen stonden we soms maar met zeven man op de training. Bij Bevelanders zijn er nu gelukkig heel wat gasten die er negen van de tien keer zijn, maar als oma nieuwe pantoffels krijgt moeten sommige spelers daar bijvoorbeeld naartoe om te gaan klappen. Er zijn er bij die wel heel makkelijk zijn…”

De veertiger merkt daarbij het verschil tussen een dorpsclub en bijvoorbeeld het zaterdagelftal van VC Vlissingen, waar hij voorheen trainer was. ,,Op een dorp spreken spelers elkaar toch makkelijker aan op bepaalde zaken. Bij Vlissingen ging men elkaar echt niet corrigeren hoor.”

Tactische aanpassingen
Dijkstra, ex-prof van onder Excelsior en VC Vlissingen, geniet van het trainerschap in de derde klasse, en de echte ambitie om tot het niveau te komen dat hij als voetballer haalde heeft hij dan ook niet. ,,Ik vind het gewoon leuk om met jonge gasten te werken die zin hebben om beter te worden. Ik houd het spelletje ook graag simpel. Wel moet ik zeggen dat ik de tweede seizoenshelft vaak leuker vind. Dan ken je de tegenstanders een beetje en kun je als trainer wat tactische aanpassingen doen.”