Ammerstol-voorzitter Michel Rabouw noemt hem ‘een positivo met een enorm clubhart’. Zonder Ben de Lange was het prestatievoetbal bij ASV Ammerstol al dood geweest. Dankzij hem overleefde de club in 2017 de meest turbulente periode in de geschiedenis.

“Dat was spannend”, zegt hij over die tijd. “We dreigden echt naar de knoppen te gaan.”

De ellende begon het seizoen daarvoor, vreemd genoeg bij de promotie naar de derde klasse. Ammerstol speelde nog op zondag. “Er was een versterkte promotie en ik geloof dat de eerste zeven van de ranglijst over gingen naar de derde klasse. Daar hadden wij het niveau en de selectie niet voor. Het was een heel lastig jaar met veel nederlagen. Het resultaat was dat er zeven spelers wilde stoppen. We hadden nog maar twaalf spelers over.”

Trainer Rob Kool zag dat niet zitten en stopte. “Ik vond het niet leuk dat hij stopte, maar ik snapte hem wel”, zegt De Lange, die de situatie van destijds als zorgwekkend bestempelde. “Geen trainer en veel te weinig spelers.” Keeperstrainer Jan Hoogendoorn en grensrechter Jan Hoogendoorn, die vorig seizoen stopte, bleef wel.

Hij trok, met doelman Guido de Gruijter die zich eveneens het lot van ASV aantrok en momenteel revaliderende is van een zware blessure, een noodplan uit de kast, want er moesten spelers bij. Daarbij was hij niet vies om gebruik te maken van ouderwetse ronselpraktijken: Ammerstol moest en zou blijven bestaan. De eis van het bestuur was minimaal zestien spelers.

“Ik ben alle huizen in Ammerstol afgegaan bij voormalige A-spelers met de vraag of ze alsjeblieft weer wilden voetballen. Dat had resultaat. Robbin Vos en Jens Uithol, die druk waren met tennis, begrepen dat het in belang van de leefbaarheid van het dorp was dat we niet naar de knoppen mochten gaan. Zij sloten zich aan. Ook Thomas van Elteren kwam terwijl hij in Utrecht woont. Hij zit er trouwens nog steeds bij.”

Langzaam maar zeker keerden ook andere spelers terug. “Ik train altijd na het seizoen door met die jongens en weet nog dat bij de eerste training er niemand was. Zelfs mijn eigen zoons niet. Maar bij de tweede keer druppelden er al zes binnen en na een paar weken hadden we er al dertien.”

Bij één van die zomertrainingen van De Lange nam Joshua Remmerswaal een kijkje. Hij had zijn voetbalspullen niet bij zich, maar daar wist de medewerker in de jeugdzorg wel iets op. “Ik heb mijn kleding en voetbalschoenen uitgedaan en die heeft Josh aangedaan. Ik stond langs de kant in zijn kleren.”

Zijn band met alle spelers is hecht. Zijn zoons Mick en Jory spelen in het team, maar als hij op het veld staat als trainer maakt hij geen uitzondering. Privileges hebben zijn eigen bloedjes niet. “Er wordt natuurlijk wel eens een grapje gemaakt als ik als scheidsrechter bij een partij in het voordeel van Mick en Jory fluit, maar ik zie ze allemaal als voetbalzonen.”

Hij weet dat plezier belangrijk is. “Met Rieny Looren de Jong hebben we een trainer die dat ook begrijpt. Hij stond ook klaar toen de club hem nodig had. Hij wilde trainer worden, maar wel onder de voorwaarde dat hij op donderdag één keer in de twee weken zijn wedstrijden bij de veteranen kon blijven spelen. Voor mij was dat geen probleem. Ik vind het hartstikke leuk om die jongens training te geven. Dat is ook de verdeling. Rieny leidt de training maandag, ik donderdag.”

Ammerstol is dit seizoen na de winterstop minder op dreef dan ervoor. “Resultaten vertellen ook niet alles”, reageert De Lange. “In de eerste competitiehelft hadden we net dat geluk waardoor we wedstrijden wonnen. Na de winterstop valt het vaak de andere kant op. Desondanks hoop ik dat we over de dertig punten heenkomen.”

Hij had na zijn vertrek bij FC Oudewater even afstand genomen van het voetbal, maar zijn oude liefde FC Perkouw lokte Chris Jansen terug naar het veld. Als technisch jeugdcoördinator hoopt hij het niveau van de opleiding van de kleine Berkenwoudense club te verbeteren. “Al zijn de middelen nog zo beperkt, je kan altijd werken aan betere omstandigheden”, aldus Jansen (58).

Volgens het bestuurslid Sebastiaan Docters Van Leeuwen is het voor het eerst dat Perkouw ‘iemand van buiten haalt’ om de jeugdtak van nieuwe impulsen te voorzien. “Je zou het kunnen zien als een pilot”, zegt hij. “Het is vooral een teken dat we onze jeugd heel serieus nemen. Dat deden we al, maar we vinden het ook belangrijk dat binnen onze mogelijkheden zo goed mogelijk niveau trainingen wordt aangeboden. Uiteindelijk is die jeugd wel onze levensader.”

“Met Chris hebben we gekozen voor een oude bekende uit het verleden. Hij kent onze club, onze principes en identiteit. Hij is ambitieus, maar weet tegelijkertijd hoe het reilt en zeilt bij Perkouw. Dat was in het verleden een goede match en hopelijk is dat het weer in de nieuwe situatie.”

Jansen, 58 jaar en woonachtig in Nieuwerkerk, deed enige tijd niets met voetbal. “Een paar jaar geleden ben ik nog actief geweest bij fusieclub FC Oudewater. Ik deed daar de technische zaken. Een functie die vergelijkbaar is met die ik bij FC Perkouw ga vervullen.” Het trainerschap had hij daarvoor al vaarwel gezegd. “Ik kreeg steeds meer moeite met de mentaliteit van de huidig selectiespeler. Ik was constant bezig om concessies te doen en had het gevoel dat ik spelers moest ‘pleasen’.”

Met FC Perkouw bewerkstelligde hij in 2003 historische promotie naar de derde klasse. “Aan die periode bewaar ik warme herinneringen. Ik heb in totaal drieënhalf jaar bij de club gezeten. Ik kwam halverwege het seizoen als opvolger van Rob van Wilgen, die moest stoppen.”

Toen hij een tijdje geleden door voorzitter Wim van Wijngaarden werd uitgenodigd voor een gesprek over zijn nieuwe functie, reed hij voor het eerst sinds lange tijd weer door de karakteristieke polder naar de club. “Met die knotwilgen langs de weg. Prachtig. Ik heb Perkouw altijd een unieke club gevonden en eigenlijk is er in al die jaren niet veel veranderd.”

Het enige wat wel is veranderd is het inzicht om het niveau van de jeugdopleiding op te krikken. “De club beseft dat dat hard nodig is om een gezonde doorstroming naar je eerste elftal te hebben. Perkouw heeft het geluk gehad dat er regelmatig spelers kwamen aanwaaien van buitenaf, maar je bent daardoor wel erg afhankelijk.”

Jansen heeft niet de illusie dat de jeugdopleiding in de toekomst ieder seizoen garant kan staan voor een handvol geschikte eerste elftal spelers. “Daar is de omvang van de jeugdafdeling te gering voor. We hebben vijf teams, een JO9, JO11, JO13, JO15 en JO17. Ik ga samen met de trainers kijken hoe we een lijn in de trainingen kunnen krijgen, waardoor we gerichter kunnen werken aan het niveau. Maar altijd met het idee dat het plezier van de jeugd voorop staat. Het doel is ook om nieuwe kinderen naar de club te lokken. De uitdaging bij Perkouw zit ‘m ook in het feit dat je binnen een team te maken hebt met verschillende niveaus. Hoe prikkel je het goede spelertje en hoe ga je om met een spelertje die tijdens een wedstrijd een bloemetje aan het plukken is.”

Michael Fehl verhuist binnenkort met zijn vriendin van Krimpen aan de Lek naar Krimpen aan den IJssel, maar op voetbalgebied is hij zo trouw als een Duitse herder. “Doe niet zo gek”, is zijn veelzeggende reactie als hem wordt gevraagd of een overgang naar DCV een optie is nu hij dichterbij het veld van de Krimpense club komt te wonen dan bij het complex van Dilettant. “Ik ben een kind van de club en ga hier niet weg.”

Wat betreft die verhuizing naar een rijtjeswoning: hij kan nog handige handjes gebruiken. “Zelf ben ik wel enthousiast, maar een echte klusser ben ik niet.” Hij rekent, net als in het veld, op hulp van Dilettant. “Jesper van den Adel komt zeker helpen. Nu je het zegt: ik ga eens een rondje doen in de kleedkamer.”

Fehl (31) is een vertrouwd gezicht in de hoofdmacht van Dilettant, waar hij de afgelopen vijf onafgebroken deel van uitmaakte. Daarvoor speelde hij ook al in het eerste, maar niet op regelmatige basis. “Toen ik net uit de A-jeugd kwam, kwam ik een beetje tussen wal en schip terecht, bij één en twee. Als ik in het eerste speeltijd kreeg, was dat een half uurtje. Ik wilde hele wedstrijden spelen, vandaar dat ik toen bewust voor het tweede heb gekozen.”

Hij speelde een periode zelfs in een lager elftal, maar toenmalig trainer Richard Mank vroeg hem voor het eerste. “Met een heel groepje, allemaal vrienden van elkaar, zijn we toen teruggekeerd. Marnix en Jesper van den Adel en Kevin Diedrich zaten daar bij. Tegelijkertijd kwam ook Remco Mulders als keeper.”

Inmiddels moet hij tegen de tweehonderd wedstrijden in Dilettant 1 achter zijn naam hebben staan. “Arie van Krimpen houdt dat op de club bij, ik zal hem binnenkort eens vragen op hoeveel wedstrijden ik zit. Met Arie doe ik samen de website. Tenminste, hij schrijft de site vol, ik zorg een beetje voor de techniek erachter.”

Ook in het veld bewaakt Fehl tegenwoordig ‘het fort’, zoals hij het zelf noemt. Na dit seizoen te zijn gestart op het middenveld is hij afgezakt naar de laatste man-positie.

“Vooral om Jesper van den Adel een plezier te doen.” Zijn ‘maatje’ begon de competitie op de plaats van de gestopte Mark Offerman. “Jesper speelde daarvoor als nummer tien. Hij is een fantastische voetballer. Balvast, creatief. Dat misten we op het middenveld.”

Vandaar dat Fehl voorstelde zijn plaats op te offeren. “Ik denk dat Jesper veel beter tot zijn recht komt op het middenveld. Aan lopen heeft hij een bloedhekel, maar eenmaal aan de bal is hij loeisterk.”

Dilettant heeft sowieso een middenveld om je vingers bij af te likken, want de van Feyenoord teruggekeerde Colin den Otter en het doorgebroken talent Jimmy Koning zorgen voor veel voetballende impulsen. “Colin is onze beste speler. Die ziet het spel zó goed”, weet Fehl, die zelf nog wel een beetje moeten wennen achterin. “Als laatste man heb je een grote verantwoordelijkheid. Dat hoort ook wel een beetje bij mijn leeftijd, maar ik word ook wel beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Ik kan niet zomaar even met de bal aan de haal. Dat ik minder mijn energie kwijt kan, daar moet ik aan wennen.”

De indruk is dat de nieuwe positie hem makkelijk afgaat. “Dat klopt, ik kan honderd worden op deze positie.”

Hij geeft een eerlijk antwoord als hem wordt gevraagd naar de promotiekansen van zijn dit team. “Promoveren? Ik denk niet dat we dat moeten willen. Volgens mij hebben wij in de tweede klasse niets te zoeken. De derde plaats is het hoogst haalbare. Je zou via de nacompetitie kunnen promoveren, maar dan krijg je een heel lastig jaar. Kijk naar Kethel Spaland. Dat werd vorig seizoen kampioen, maar staat nu stijf onderaan.”

“Toen ik hier begon wist ik dat er veel moest gebeuren”, zegt De Zwerver-trainer Edward Knook. Het elftal ‘klopte niet’, veel zaken erom heen ook niet. “De hele club had het lastig.”

Knook bracht nieuw elan en een nieuwe stijl mee. Hij sleutelde aan de selectie, waarbij de focus kwam te liggen op spelers uit Kinderdijk die elders hun geluk hadden beproefd, maar ook aan het shirt, de medische staf én zelfs het trainingskamp, dat al jaren op dezelfde manier werd belegd, onderging een grote verandering.

“Het is hartstikke leuk om naar Marbella te gaan, maar we vinden het ook belangrijk om de spelers iets mee te geven. We zijn naar Ierland geweest en naar Polen, naar Krakau. Ook Auschwitz stond op het programma. Mij gaat het bij het trainingskamp niet om het trainen, veel meer om de teambuilding.”

Uitstraling is volgens Knook belangrijk in de manier waarop zijn ploeg zich presenteert. “Daarom hebben we ook het tenue aangepakt.” Hij trekt de presentatiegids van vorig seizoen uit de kast. “Zo’n tenue hadden we. En moet je nu kijken. Het is strak en stijlvol. Het thuistenue is prachtig, het uittenue vind ik helemaal een platje.” Knook is eigenlijk een kind van Dilettant. Hij voetbalde er jarenlang in het eerste en werd er jeugdtrainer van zijn zoon. “Maar nooit met de gedachten dat ik ergens hoofdtrainer wilde worden. Dat is pas in de loop der jaren gekomen.”

Hij was trainer van het tweede van Dilettant toen Richard Mank, die trainer was geworden van De Zwerver, hem vroeg mee te gaan naar de ‘overkant’. Hij wist toen nog niet dat hij halverwege het tweede seizoen Mank tijdelijk moest opvolgen. “Daar heb ik wel even goed nagedacht”, zegt Knook. “Moest ik dit wel doen? Moest ik solidair zijn met Richard? Punt was dat ik op dat moment behalve assistent-trainer stage liep voor mijn oefenmeester 2-diploma. Nee zeggen betekende ook dat ik een half jaar zou vergooien. Mijn stageperiode werd dus ook mijn eerste periode als hoofdtrainer.”

De Zwervers redde onder Knook het vege lijf. “We wonnen zelfs de derde periodetitel.” De inwoner van Krimpen aan de Lek, die in 2015 een eigen bedrijf opzette (Knook Infra), kon het seizoen daarop in zijn oude functie terugkeren op sportpark De Schans. Hij bedankte voor de eer. “Jan Verveer was al aangetrokken als nieuwe trainer en ik wist al wat er ging gebeuren als het eventjes tegen zou zitten. Dan wordt er snel naar de trainer gekeken die daarvoor succesvol was geweest met alle onrust erom heen. Ik wilde die situatie voorkomen.”

Hij ging als assistent van Ronald Klinkenberg bij DCV aan de slag. “Ik beschouw het als een voorrecht dat ik assistent onder zijn vleugels heb mogen werken. Ik ken geen trainer die zoveel tijd in voetbal steekt en zoveel passie heeft. In dat seizoen heb ik zoveel geleerd.” Hij kreeg echter steeds meer trek om hoofdtrainer te worden. “Ik heb bewust een sabbactical ingelast om rustig om op de radar te komen van clubs.”

Oude bekende De Zwerver stond in november op de stoep. “Ik zou het seizoen erop beginnen, maar in februari vertrok Jan Verveer. Toen heb ik het meteen overgenomen.” Inmiddels is hij bezig aan zijn tweede volledige seizoen. Drie keer per week neemt hij de pont over De Lek. “Hemelsbreed is De Zwerver dichterbij dan Dilettant. Vanuit mijn achtertuin zie ik de lichtmasten van De Zwerver en als ik de andere kant opkijk, die van Dilettant.”

Vorig seizoen werd De Zwerver tweede in de derde klasse en won de eerste en derde periodetitel. In de nacompetitie volgde een bizarre ontknoping tegen Altena. “We stonden met 3-0 voor, maar verloren vervolgens met 3-4.”

Dit seizoen behoort De Zwerver ook tot de top maar of zijn team progressie heeft gemaakt, is volgens Knook lastig te meten. “De resultaten zijn minder, maar daarbij moet je wel rekening houden dat de kracht van de competitie is toegenomen. We zijn nog in de race voor de titel en promotie.”

Wie het Waalplantsoen oprijdt, kan hem niet missen: de statige tribune van DCV. De tribune, jaren geleden gebouwd om de supporters een droge plek te geven, is echter hard toe aan vervanging. “Van de buitenkant mag-ie er nog aardig uitzien, maar als je van dichtbij gaat kijken vertoont hij allerlei mankementen”, zegt DCV-voorzitter Siemen de Wilde.

De tribune is niet het enige dat bij DCV aan vernieuwing toe is, want ook de kantine en kleedkamers zijn afgeschreven en volgens De Wilde niet meer van deze tijd. Als de voorzitter morgen het geld had, wist hij het wel: nieuwe kleedkamers, kantine met een inpandige tribune. “Een ontwerp is er ook al. Dat is het probleem niet.”

De club zag jaren geleden al in dat er iets moest gebeuren aan de opstallen, die eigendom zijn van DCV, net als de eerste twee (natuurgras) velden en de parkeerplaats op het complex. De twee kunstgrasvelden zijn van de gemeente en voor het gebruik betaalt de Krimpense club huur. “Twaalf jaar geleden had de gemeente het plan om alle buitensportclubs onder te brengen op één complex, De Boog. Dat plan is echter niet doorgegaan”, zegt De Wilde. Recenter zijn de plannen om DCV te verschuiven in noordelijke richting, waarbij de eerste twee velden verplaatst worden naar de andere kant van veld 3 en 4. Daar kleven volgens De Wilde echter grote nadelen aan. “Het is daar aan de krappe kant. Leg je de velden daar neer dan zit je zo in iemands achtertuin.”

Een nog groter probleem is de begraafplaats die pal naast het hoofdveld komt te liggen. “Op zaterdag zijn daar begrafenissen en wij volop in werking. Dat leidt onherroepelijk tot overlast. Een voetbalclub en begraafplaats als naaste buren lijkt me niet verstandig en wenselijk.”

Naar een andere locatie binnen Krimpen uitwijken is volgens De Wilde geen optie, simpelweg omdat er binnen de contouren van de gemeente Krimpen aan den IJssel geen terrein is dat vijf hectare beslaat. De voorkeur van het DCV-bestuur gaat uit naar blijven op de huidige locatie. “We hebben een historische band met deze grond, want we zitten al sinds 1924 op het Waalplantsoen”, vertelt De Wilde. Geld om zelf een nieuw gebouw neer te zetten, heeft DCV niet. “Dat is voor ons een te grote investering. Het gaat om een miljoenbedrag, dat voor geen enkele amateurclub op te hoesten is. Het slopen van de kantine loopt alleen al in de tonnen.”

De club ervaart het eigendom nu als een last. “Daarom hebben we voorgesteld om dat over te doen aan de gemeente.” In ruil daarvoor wil DCV een nieuwe, duurzame accommodatie met een derde kunstgrasveld op het hoofdveld. “Door de huidige constructie hebben we met onderhoud de gemeente in het verleden al veel geld bespaard.”

De Wilde wijst op de sociaal-maatschappelijke rol die DCV vervult. “Ons complex fungeert al als plek voor bijeenkomsten van allerlei organisaties. Die spilfunctie, een ontmoetingsplek voor de buurt, zou nog meer kunnen worden uitgevent.”

Hij hoopt op een begripvol oor van het college en de raad. “De politiek is aan zet nu. Onze kaarten hebben wij op tafel gegooid.”