De jeugdteams van DSS’14 helpen elkaar zodat iedereen ieder weekend lekker kan voetballen. Gezelligheid staat voorop bij de vereniging en op de prestaties van de elftallen valt ook niet veel aan te merken.

Voor iedere voetbalromanticus is een bezoekje aan DSS’14 aan te raden. Het fraaie sportpark DSS’14 ligt ingeklemd tussen twee boerenbedrijven en halverwege de smalle, rechte weg van Heesselt naar Varik. Een bijzondere locatie. Ook de route naar de Gerestraat 4a is speciaal, want je rijdt niet alleen dwars door het Gelderse buitengebied, maar ook voor een deel over de dijk nabij de Waal. “Sommige tegenstanders denken dat ze verkeerd rijden als ze bij ons moeten spelen”, vertelt Miranda van der Pol lachend. In de rustige kantine van DSS’14 vertelt de vrolijke penningmeester honderduit over de club. De stilte is na een poosje voorbij als een groepje pauzerende mannen opstaan en hun boormachines in de hand neemt. “We krijgen twee nieuwe kleedkamers voor scheidsrechters en een nieuw ballenhok”, zegt Van der Pol. “Het is goed dat de accommodatie een opknapbeurt krijgt, die mannen zijn goed bezig.” Tegelijkertijd zijn buiten zijn de jongere mannen van DSS’14 ook goed bezig: de spelers van de JO17-1 maken namelijk gehakt van de leeftijdsgenoten uit Haaften en winnen met 4-0. Sommige spelers hebben al een wedstrijd met de JO15-1 in de benen en andere jongens sluiten op hun beurt straks weer aan bij de JO19-1 van DSS’14. Dat is hier normaal. “Ideaal is het niet, maar de teams helpen elkaar”, zegt Marjan de Gooyer van de jeugdcommissie, die haar plek in de dug-out even verlaat voor een gesprekje. “We zijn niet voor niets een dorpsclub. Iedereen staat voor elkaar klaar en de onderlinge band tussen de leden is hecht.” De dorpen Varik, Heesselt en Opijnen vormen het achterland van DSS’14 en die dorpen zijn aan het vergrijzen. De fusie tussen SV Waalkanters en VV Opijnen in 2012 bleek al een goede stap, maar ondanks die samensmelting heeft DSS’14 niet veel jeugdleden. “Gezelligheid staat bij ons voorop. We proberen de boel zo goed mogelijk bij elkaar te houden”, zegt De Gooyer. “Bovendien hebben we de laatste jaren behoorlijk wat kampioenschappen gevierd met jeugdelftallen, dus talent is er genoeg.”

Hij richt zich nu nog op een mooi seizoenseinde bij Haaften, maar Adrie van Steijn kijkt ook al uit naar het volgende voetbaljaar. Dan keert het 57-jarige voetbaldier terug op het oude nest bij Rhelico, waar hij met de jonge groep wil bouwen aan een mooie toekomst.

Als speler kende Adrie van Steijn een mooie loopbaan en zijn tijd bij Rhelico vormde een belangrijk hoofdstuk in zijn lange carrière. “Ik was een speler die van verzorgd voetbal hield en altijd tot het gaatje ging”, zegt hij. “Bij Rhelico heb ik een fantastische tijd gehad en ik heb er tien jaar in het eerste gespeeld. Ik was er lang aanvoerder, zette iedereen op zijn plek en coachte veel.” Heel gek is het dus niet dat Van Steijn na zijn loopbaan als trainer aan de slag ging. Hij haalde zijn diploma UEFA-B en kwam na SteDoCo, MVV’58 en Sparta’30 bij Haaften terecht, waarmee hij momenteel meedraait in de middenmoot van de derde klasse.

Oude bekende
Bij die club trekt hij na dit seizoen de deur achter zich dicht omdat zijn oude vereniging Rhelico de poorten van sportpark Boutenstein wagenwijd voor hem openzet. Hij is de opvolger van Olav van Rijkom. Van Steijn was bij die club ook al in het verleden actief als jeugdtrainer en in Rumpt is men erg blij dat een oude bekende volgend seizoen de leiding heeft over het oranje-blauwe vlaggenschip. “We zijn enorm verheugd met de komst van Adrie, een trainer met veel ervaring. We zien dit als belangrijke stap in de verdere groei van Rhelico”, zo sprak de technische commissie van Rhelico na zijn aanstelling.

Linkerrijtje
Die woorden maken Van Steijn een trots man. “Rhelico heeft een fantastische accommodatie, de jeugdafdeling zit in de lift en de selectie is jong en talentvol”, zo analyseert de trainer zijn ‘nieuwe’ club. Het eerste van Rhelico speelt voor het tweede jaar op een rij in de vierde klasse van het zaterdagvoetbal (daarvoor kwam het team uit op zondag) en speelt in die competitie tot nu toe een zeer bescheiden rol. Van Steijn hoopt daar verandering in te brengen. “We moeten de stap maken van het rechter- naar het linkerrijtje”, stelt hij. “Sowieso hoop ik ook dat we veel publiek naar onze thuiswedstrijden kunnen lokken. Toen ik in dat team speelde, konden we altijd rekenen op enorm veel steun. Helaas neemt de publieke belangstelling voor het voetbal steeds verder af, maar hopelijk kunnen we de fans aantrekken met verzorgd spel.”

Door al zijn ervaring weet Van Steijn precies hoe hij een goed team moet smeden. “Het begint bij een goede voorbereiding. Daarin leg je de basis voor een succesvol seizoen”, zegt hij. “Op conditioneel en tactisch gebied moeten de puzzelstukjes goed in elkaar passen en het creëren van een goede sfeer is ook zeer belangrijk.” Hij kijkt vol vertrouwen uit naar zijn nieuwe trainersklus. “Ik heb er enorm veel zin in en denk dat ik een hele mooie tijd ga beleven bij Rhelico.”

Hans Peters (72) is bij Teisterbanders onderdeel van een groep vrijwilligers die onmisbaar is voor elke club: de klusploeg. Het werk van deze mannen en vrouwen is niet altijd zichtbaar, maar ontzettend waardevol. En daarom verdienen zij het eens om in de schijnwerpers te staan.

Het werk van de klusploeg, schoonmaaksters en kantinebeheersters wordt meestal pas zichtbaar op het moment dat er iets mis is en het dus is blijven liggen. Zij verrichten hun vrijwilligerstaken voornamelijk op de doordeweekse ochtenden als verder iedereen aan het werk is of op school zit. Als de rest van de vereniging het sportpark ‘s avonds bezoekt, ziet alles er weer spic en span uit, maar het is voor hen niet altijd duidelijk hoeveel werk daar in gaat zitten.

Huisvrienden
Ook Teisterbanders heeft zo’n groep onmisbaren. Of ‘gezellige mafkezen’, zoals Hans Peters, onderdeel van het vrijwilligersclubje, ze noemt. Het zijn voornamelijk gepensioneerden, die doordeweeks vele uren in de club steken. Gerrit, Wim, Jan, Corlien, Marjanne, Gert en Henk zijn de vaste partners van Hans op deze dagen. Maar daaromheen zit nog een schil met handjes die regelmatig helpen. De een maait het gras, de ander repareert wat stuk is, ruimt het vuilnis op of zorgt ervoor dat de kantine weer schoon is.

“Ik ben toch de omheining aan het repareren en het zonnetje schijnt, dus ik kan wel even wat vragen beantwoorden”, is de vrolijke reactie van Peters op het interviewverzoek. “Onze huisvrienden zijn er ook weer, de scholeksters. Het is prachtig om naar hen te kijken. Die zijn zo aan de maaimachine gewend, dat is ongelofelijk. Die jonkies lopen gewoon over het veld terwijl ik aan het maaien ben, ze gaan pas weg als je een keer op de claxon duwt.”

Voor je club
Het is duidelijk: Peters houdt van de natuur en voelt zich prettig bij Teisterbanders. “Je doet het met plezier voor je club, anders begin je er niet aan. Ik ben maandag en vrijdag sowieso vaak van 09.00 uur tot 14.00 uur of 15.00 uur bezig en in deze periode maai ik ook nog eens twee of drie keer per week. Het kantinepersoneel steekt ook verschrikkelijk veel tijd in de club. We doen het samen, die gezelligheid zorgt ervoor dat het leuk blijft.”

Peters weet mooi te omschrijven hoe zo’n maandagochtend bij Teisterbanders eruitziet. “Eerst even een bakkie doen, het weekend doornemen en op een gegeven moment gaan we dan aan de slag. Tussen de middag eten we met z’n allen een sneetje brood en als rond 14.00 uur het meeste werk is gedaan, gaan we langzaamaan naar huis. Dan denk je: het was leuk vanmorgen, op naar de volgende keer.”

Theole is bezig aan een knap seizoen in de derde klasse. Na het kampioenschap van vorig jaar, doet de ploeg nu goed mee op het hogere niveau. Zou het lukken om nogmaals te promoveren? Joost van Beek is optimistisch: “Hoe hoger we komen, hoe beter het voetbal ons ligt.”

Joost van Beek was drie jaar weg bij Theole. Hij begon bij die club met voetballen, maar verkaste naar de amateurs van NEC om daar een hoger niveau te ervaren. In die seizoenen ging het met zijn oude vereniging niet goed. In 2010-2011 speelde Theole nog een seizoen in de eerste klasse, vier jaar later degradeerden ze uit de derde klasse. De 20-jarige Van Beek kon het drie keer per week trainen en het reizen door heel het land voor wedstrijden niet goed meer combineren met school, werk en stage en besloot terug te keren bij Theole, in de A-jeugd. “Daar zaten nog vrienden die ik kende uit mijn jeugdjaren.”

Kampioenen
Vorig jaar sloot de centrale verdediger aan bij het eerste en hij mocht direct een kampioenschap vieren. “Met veelal spelers uit onze eigen jeugd, toen bleek maar weer eens hoe goed die is bij Theole.” In de voorbereiding op het seizoen in de derde klasse hadden Van Beek en zijn ploeggenoten al wel het idee kans te hebben om hoge ogen te gooien. “We zijn een team dat heel graag wil voetballen en dat ook goed kan. De vierde klasse lijkt makkelijker, maar is voor ons lastiger omdat je tegen teams speelt die juist niet willen voetballen. Zij trappen een lange bal naar voren en hopen met geluk wat te creëren.”

Theole besloot voor een plek in de top vijf te gaan. Na een ongekend goede start met negen overwinningen op rij, werd die doelstelling al snel naar boven bijgesteld. En terecht, zo blijkt nu aan het einde van het seizoen: Theole is een titelkandidaat. “We zijn gegroeid als groep, kwamen ook in een lekkere flow na die eerste periode.”

Niet saai
Wat opvalt, is dat Theole qua doelpunten voor in de middenmoot terechtkomt van de derde klasse D, maar de minste tegendoelpunten incasseert. Fijn om te horen, voor een verdediger. “Maar verdedigen begint al voorin”, zegt hij netjes. Hij vindt niet dat zijn ploeg saai speelt, iets wat je op basis van het doelpuntenaantal zou kunnen vermoeden. Dat is puur scorebordjournalistiek volgens Van Beek. “We hebben de bal heel veel en krijgen veel kansen, maar hebben het geluk niet altijd mee. We moeten zorgen dat we zorgvuldig blijven als we op voorsprong komen en gretig zijn om meer goals te maken.”

Theole kan volgend jaar dus in de tweede klasse uitkomen. Mocht dat daadwerkelijk lukken, dan is Van Beek ervan overtuigd dat zijn ploeggenoten en hij ook op dat niveau hoge ogen kunnen gooien. “We hebben weleens geoefend tegen tweedeklassers en konden aardig mee.”

Eerst maar eens zien waar het schip dit seizoen strandt. “Mochten we promoveren, dan wordt dat vast en zeker weer een mooi feestje.”