STEENBERGEN – Als trainer van de D4 begon Niels Freekenhorst dertien jaar geleden binnen de jeugdafdeling van v.v. Steenbergen. Momenteel is hij voor het tweede seizoen trainer van de JO19 dat uitkomt in de hoofdklasse. Een veranderende gezinssituatie doet hem nu kiezen voor een sabbatical.

“Mijn vriendin en ik verwachten ons eerste kindje. En ze heeft me gevraagd om het eerste jaar samen voor de kleine te zorgen en dus een jaartje er tussenuit te gaan. Dat doe ik graag, want dit is toch een heel bijzondere periode en daar wil ik ook mijn steentje aan bijdragen. Ik heb er nu dertien jaar als jeugdtrainer opzitten bij de club en dan is het ook wel eens lekker om wat afstand te nemen.”

De 32-jarige Freekenhorst voetbalt zelf alleen nog als invaller bij FC Cromwiel in de recreatieve zaalcompetitie, maar op het veld is hij niet meer actief. Wel dus langs de lijn of op het trainingsveld, waar hij begon in de D4 en nu dus de oudste jeugd van de zondag derdeklasser moet klaarstomen richting het seniorenvoetbal. Een paar speelrondes voor het einde wist hij zich met zijn team te verzekeren van nog een jaar hoofdklassevoetbal.

“Daar zag het op een gegeven moment niet naar uit, want er vielen door diverse redenen steeds jongens weg en de spoeling werd heel er dun. Het was zelfs zo dat we met jongens van de JO17 moesten aantreden of soms met maar elf jongens konden vertrekken. Dat breekt op, want er waren enkele wedstrijden bij dat we met tien man eindigden vanwege blessures en het afwezig zijn van wisselspelers. Eentje werd zelfs voor acht wedstrijden geschorst, terecht overigens, maar dat soort zaken heeft de nodige punten gekost helaas.” Het trainen van jeugd geeft Freekenhorst overigens wel de meeste voldoening, zeker ten opzichte van senioren. “Die zie ik me niet zo snel trainen, daar ligt mijn ambitie ook niet. Met jeugd werken is mooi. Die gasten zijn nog puur en nog echt kneedbaar. Bovendien heb je doorstroming en dus elke twee jaar een nieuwe groep en uitdaging. Als je dan je eigen denkwijze terug ziet op zaterdag tijdens wedstrijden op het veld, dan is het mooiste. Daar doe je het voor.”

Maar nu zit het er dus eventjes op voor Freekenhorst en worden de pionnen, hesjes en trainingsballen vervangen door poepluiers en wandelingen met de kinderwagen. “Dat zal even wennen zijn, maar uiteindelijk zal ik toch wel terugkeren op het trainingsveld. En dan wel bij Steenbergen uiteraard. Dat is toch mijn club. Ik loop daar al heel wat jaren rond, ken de ins en outs van de club. Al kijk ik momenteel toch uit naar dat jaartje sabbatical, want ik kijk uit naar de geboorte van ons kindje, dat gaat heel bijzonder zijn. Daar ga ik volop van genieten in elk geval. En wat daarna de toekomst brengt, dat zien we wel. Daar ben ik nu niet mee bezig. Ik ben trots dat we ons hebben kunnen handhaven met de JO19 en dat er opnieuw een aantal jongens richting de eerste selectie doorstromen. Dat laat me met een goed gevoel er tussenuit stappen.”

SINT ANNALAND – Hij heeft op het eiland Tholen bij alle clubs de trainerspost vervuld, behalve bij Tholense Boys. Momenteel is Cees Stoutjesdijk echter alweer voor het derde seizoen werkzaam als jeugdtrainer bij WHS uit Sint-Annaland. En dat werken met jeugd bevalt hem uitstekend.

Ooit begon hij zijn trainersloopbaan in de jeugd van SV Smerdiek, waar hij later in verschillende etappes ook enkele keren het eerste elftal trainde. Hij is nog altijd daar de langstzittende trainer met maar liefst acht seizoenen. Daarin pakte hij twee kampioenschappen, een afdelingsbeker én een periodetitel. De laatste club van Stoutjesdijk als seniorentrainer was v.v. Vosmeer.

“Toen combineerde ik dat echter al met het trainen van de jeugd bij WHS. Dat doe ik nu daar voor het derde seizoen en het werken met jeugd is mooi. Het klaarstomen van talentvolle jeugd voor het seniorenvoetbal is prachtig. En om er met elkaar een team van te maken op en ook buiten het veld, dat geeft voldoening. Daar doe je het uiteindelijk voor, want als voetballer kan je het simpelweg nooit alleen, je moet het als team doen.”

Het is een opmerking die past bij Stoutjesdijk. Altijd op zoek naar de uitdaging en werkend vanuit een visie. “En die is hier bij WHS. Er is een heel duidelijk jeugdplan, dat is de leidraad voor trainers om te werken en om de elftallen op te leiden. Allemaal met als doel om op termijn jeugd te laten doorstromen naar het seniorenvoetbal én uiteraard spelers af te leveren bij de eerste selectie.”

Stoutjesdijk traint momenteel zowel de JO16 als de JO19, waarbij hij ook de laatste groep op zaterdagen als coach begeleidt tijdens de wedstrijden. ‘Voor de winterstop hebben we promotie gehaald door tweede te worden in de derde klasse. Na de winter hebben we het lastiger gehad een klasje hoger, maar het spelen tegen vaak fysiek sterkere teams heeft de jongens wel veel leermomenten opgeleverd. Ze zijn ook daarin wel beter en sterker geworden, al is het dan wel logischerwijs moeilijker om resultaten te boeken in de vorm van punten. Maar in het jeugdvoetbal is dat in mijn ogen vaak ondergeschikt qua belang. Het gaat daar om opleiden en daar zijn we binnen WHS goed en gedreven mee bezig.”

Momenteel denkt hij niet meer aan seniorenvoetbal, hij geniet bij de jeugd. “Om iets daarin te kunnen betekenen voor een club en om jeugd daarin goed met elkaar te laten functioneren, dat is een echte passie van me. Met elkaar goed afspraken maken en toewerken naar een doel, vanuit een goede visie. Dat is mooi. Daar zijn we bij WHS volop mee bezig en dat blijf ik nog wel even doen. Er is nog voldoende uitdaging en daar geniet ik volop van.”

STAVENISSE – Met een zelfkritische blik is middenvelder Rudy Ridderhof (26) van zaterdag vierdeklasser SC Stavenisse duidelijk. ‘Een seizoen om snel te vergeten’, waarbij de doelstelling om bovenin mee te draaien al snel de ijskast in kon.

“Het doel met Stavenisse was meedoen in de top van de competitie, maar na de eerste periode hadden we al snel in de gaten dat dit hem niet ging worden. Vier gelijk en vier verloren, het leek wel of we geen wedstrijd móchten winnen. Na de winst op SPS (2-1) ging het allemaal wat beter lopen en werden er weer wat wedstrijden gewonnen. De doelstelling hebben we als team niet gehaald helaas. Het was daarna meer van belang het plezier vast te houden en de beleving terug te vinden. Belangrijk vooral, omdat het bij ons nogal per week kan verschillen hoe we op het veld staan.”

Persoonlijk kijkt de spelverdeler/spits niet terug op een goed seizoen. “De vorm is dit seizoen stiekem toch een beetje weg en dat is balen. Ik heb op beslissende momenten teveel kansen gemist en was minder scherp voor het doel. Dat knaagt wel een béetje en daardoor is het voor mij een seizoen om snel te vergeten en vooral vooruit te kijken. Op dit moment is de rust, na enkele trainerswisselingen de laatste seizoenen, met het bijtekenen van Jaap Knop wedergekeerd en kunnen we hopelijk de stap richting onze doelstelling maken.”

Een belangrijke facet om dat te realiseren is volgens Ridderhof absoluut de teamgeest. “Daar ligt onze kracht. Bovendien kunnen we als ploeg ook ineens uit het niets een prestatie wegzetten tegen een op papier wat betere tegenstander. Onze zwakte is dan ook meteen, dat we dit allemaal niet het gedurende seizoen vasthouden. Dat is jammer, omdat we het zeker wel in ons hebben. Het zegt echter alles over de wisselvalligheid in onze prestaties. In de drie jaar dat ik nu hier voetbal heb ik mijn spelplezier weer teruggevonden en geniet wekelijks weer op het veld. Mijn ambitie is vooral het plezier in het spelletje vol blijven houden. Dit was ik als eens verloren en heb dit bij Stavenisse weer hervonden gelukkig. En ergens in mijn achterhoofd denk ik ook nog wel eens aan een nieuwe sportieve uitdaging. Maar eerst dit seizoen vergeten en mijn vorm hervinden. Dat is, samen met het spelplezier, nu het allerbelangrijkste.”